Weeralarm

Het KNMI heeft vanmiddag om 10 over 2 een weeralarm afgegeven vanwege zwaar onweer: gevaarlijk en grote overlast. En wij zaten er middenin...

De dag begon zo mooi, lekker gesport en omdat de airco het niet deed in de spinningruimte kregen we een tegoedbon voor een gratis drankje. Die hebben we gelijk gecasht op het terras... Daarna snel boodschappen gehaald en de dames opgehaald. Na school was afgesproken dat Carlijn gelijk met haar vriendinnetje Naomi en haar moeder naar het Kristalbad zou gaan, dus voor haar had ik een tas met zwemspullen en eten mee. Sophie en ik zijn gegaan na de lunch thuis. Myrthe moest helaas naar school 's middags.

De zwembaden van het Kristalbad zijn niet verwarmd, dus we frissen lekker op van de duik. Sophie durft eindelijk van de glijbaan af, die je kan zien op de foto bij de blog van gisteren. Maar dan komen de stapelwolken toch wel snel opzetten vanuit het Westen en ineens begint het te onweren. Over de omroep klinkt de mededeling dat iedereen het zwembad uit moet en richting het gebouw met de kleedruimtes moet komen. Ze willen waarschijnlijk niet dat er mensen op het terrein blijven schuilen onder de hoge bomen. Al snel begint het te druppelen, gooien we alle spullen in de mand en lopen naar de uitgang. Inmiddels komt de regen met bakken naar beneden, maar ach, we zijn toch al nat...

Veel mensen proberen te schuilen, maar dat zie ik niet zitten in zo'n menigte. Inmiddels is het onweer écht losgebarsten en ik wil naar huis. Gelukkig hebben ze de slagboom open gezet, dus we fietsen in een grote meute terug de woonwijk in. Wat een hoop water komt er omlaag vallen en wat gaat het tekeer hierboven. We zijn drijf- en drijfnat als we thuis zijn! En Carlijn en Sophie hebben het koud, dus die zet ik snel onder een warme douche. Myrthe moet nog uit school komen en die wordt opgehaald door Sander, met de Volvo zodat haar fiets achterin kan. Da's wel zo veilig in dit noodweer.

De regen blijft vallen, in no time staat de straat blank!!! Overal moeten lampen aan in huis, want het is hartstikke donker.







Rond 4 uur is de bui afgelopen en kunnen we buiten de schade opnemen. Het huis is droog gebleven, alles is keurig langs ons heen gegaan. Ook de kelder is nog droog, gelukkig. Maar op straat is het een bende, auto's rijden heel langzaam om niet hun motor te verzuipen. Eén auto laat het afweten en moet geduwd worden. Wat een sensatie, zo recht voor ons huis.

Als laatste nog wat bewegende beelden van de rivier naast ons huis...

Sophie's topdag

Al dagen kijkt Sophie uit naar vandaag, maar eigenlijk ook 'n beetje naar gisteren... Want vandaag is de dag van de schoolreis, maar gisteren mocht ze, naar wekenoude traditie, snoep scheppen bij de Kruidvat. Toen Sander haar gisterochtend wakker maakte, lag ze met haar armpjes omhoog in de hoerahouding, ogen nog dicht. "Sophie, wakker worden, en weet je wat je morgen gaat doen? Op schoolreis!". En wat zei ze toen, nog half in slaap? "Ja, en vandaag snoep scheppen...".























Maar goed, vandaag was dus eindelijk de schoolreis. Het is weer prachtig weer, de voorspelling zegt dat het zelfs 30°C gaat worden. Dat betekent goed smeren en dat doen we, Sophie zit van top tot teen in de No-Ad Factor 60. Ze ontbijt goed met cornflakes en een extra boterham. Daarna pakken we de tas in, zak snoep, drinken, brood, sultana's. Sophie zal niet verhongeren vandaag.























Om kwart over 8 fietsen we weg, Sophie haar mond staat niet stil. Ook in haar klas stuitert ze door, maar dat doen alle kinderen. Arme juffen... Iets na half 9 worden de ouders de klas uit gebonjourd en begint voor ons het lange wachten. Om 9 uur komen de bussen pas, maar er blijven heel veel ouders wachten. De kleuters voelen zich echt als sterren als ze naar hun bussen lopen, de ouders vormen een erehaag. In totaal gaan 5 klassen op pad in 3 bussen, een heel aantal. Vrijwel de hele school is uitgelopen, ook Myrthe en Carlijn kunnen Sophie uitzwaaien.

Iets voor half 10 rijden de bussen luid toeterend weg, ik fiets met een vreemd gevoel in mijn buik naar huis. Sophie is nog nooit zonder ons op pad geweest, ze is nog maar 4... In Amerika kwam de kinderboerderij, de 'petting zoo', naar school en in Nijmegen gingen de groepen 1 en 2 niet op schoolreis. Maar op deze school is het gebruikelijk dat ze gaan, de hele boerderij is voor 'ons' en er is genoeg te doen. Juf heeft al onze telefoonnummers, dus het zal wel goed gaan...

Ik stort me op project Kristalbad, het grootste en mooiste openluchtbad van Nederland. Zeggen ze zelf. We willen een gezinsabonnement hebben, maar de rijen die gisteren bij de kassa's stonden waren zo belachelijk. Dat doen we niet. Dus vanochtend ben ik weer heen gefietst, blijkt dat ik óf pasfoto's moet hebben van iedereen óf dat iedereen erbij is en je direct op de foto gaat via een camera en de computer. En dat kan ook bij het Sportfondsenbad in het centrum, waar geen rijen zijn, want niemand wil nu in een overdekt zwembad zwemmen. Tsjakkaaa.

Om 3 uur halen we Sophie en Myrthe en Carlijn natuurlijk op. Sophie is helemaal bezweet en voelt warm aan, maar ze heeft een geweldige dag gehad. Alleen, een hondje heeft haar bruine bolletje met pindakaas opgegeten, ja, ja. We fietsen naar het Sportfondsenbad en scoren 5 pasjes voor het Kristalbad. Nu maar hopen dat het weer zo lekker blijft als de afgelopen dagen, dan kan onze zomer niet kapot.
















Thuis drinken we wat en trekken de badpakken aan en fietsen de 1,1 km. naar het zwembad en kunnen zo doorlopen! Ideaal. In het water ziet Carlijn gelijk 2 klasgenootjes en ook Myrthe komt haar halve klas tegen. Wat heerlijk dat Carlijn haar diploma's heeft, zodat we alleen nog maar écht op Sophie moeten letten. Hoewel, die was zo moe van de schoolreis en onder de indruk van alle zwembadspeeltjes, dat ze heel dicht bij mij bleef. Maar als ze eenmaal alles doorheeft, zal ook zij niet te houden zijn...

Het zwembad is vandaag tot 6 uur open en zo lang blijven we ook. Het is inderdaad een prachtig zwembad, het is alleen zo jammer dat niet iedereen dat op de juiste waarde kan schatten. Tjonge jonge, die jongelui van tegenwoordig, ze nemen niet alleen veel te veel troep (ooit een waterpijp meegenomen naar het zwembad?) mee, ze ruimen ook nog eens niks op. Maar genoeg gezeurd, morgen gaan we weer. Carlijn werd 's avonds al gebeld voor een zwemafspraakje en ook Myrthe zal wel bezet zijn. Laten we hopen dat de voorspelde regen pas na 6 uur valt. Duimen allemaal!!!

Michael Jackson

Slechts 50 jaar geworden, very sad...

Spelletjes en sprinten

Woensdag was een zeer leuke en sportieve dag voor onze dames. Allereerst stond er op school voor groep 1 t/m 4 een spelletjesochtend op het program. Elk jaar organiseren de kinderen van groep 8 dit, ze zetten alles klaar, delen de groepen in, bemannen de spelletjes en leiden de groepen rond. Sophie zat met haar grote vriendin Kim bij de poezen, samen met allerlei andere kinderen uit groep 1 en 2. Carlijn was een lieveheersbeestje en zij zat met kinderen van groep 3 en 4. Ik was er zelf niet bij, maar de dames waren zeer enthousiast over de ochtend. Sophie vertelde dat ze zelfs een berenijsje had gekregen, ze bedoelde vast een perenijsje... Er liep een fotograferende leerkracht rond, dus ik houd de website van school goed in de gaten voor foto's.

Op woensdagmiddag wordt er vaak afgesproken met vriendinnetjes, maar dat zat er deze keer niet in. Myrthe en Carlijn hadden zich vorige week ingeschreven voor een sprint clinic bij onze 'gym', Pellikaan. Sinds een paar maanden loopt er een zeer atletische jongeman rond en hij blijkt een zeer getalenteerde Zuidafrikaanse atleet te zijn, Sidwell Mithi genaamd. Hij wil volgend jaar heel graag meedoen aan de Olympische Spelen en ik heb begrepen dat zijn persoonlijk record op de 400 meter (46,20 sec.) beter is dan wat Nederlandse atleten in de afgelopen jaren hebben geklokt.

Maar allereerst moeten er gympen gehaald worden voor Carlijn. We eten een lekkere boterham en fietsen de stad in. Ik dacht we gaan even bij een Scapino o.i.d. naar binnen en scoren een simpel paar, maar dat plan wordt gevetod. Vooruitlopend op haar nieuwe hobby na de zomer halen we keigave voor kunstgras geschikte hockeygympen. Carlijn is er helemaal blij mee en na de les vertelde ze dat ze heel veel grip had met haar schoenen. Tja, 't kost een paar centen, maar dan heb je wel wat.

Om 3 uur begint de sprintles, de opkomst is behoorlijk goed en ondanks dat Sidwell alleen Engels spreekt, begrijpen de kinderen hem prima. En wij hebben het ook prima, het is heerlijk weer, de club heeft een prachtig terras met dito bar, witbiertje?

We hebben veel te veel foto's gemaakt en ook Sophie had de camera een paar keer te pakken. Maar zij maakt dan weer zulke grappige foto's, van de vuilnisbak bijvoorbeeld of haarzelf of haar schaduw. Dus die heb ik er ook tussen gezet. Bij de renfoto's herken je Myrthe aan haar enorm lange benen en Carlijn is degene met de cool gympen :-D!!! En de oranje korte broek en oranje sokken...

Vaderdag

Het is alweer dinsdagavond, Carlijn en Sophie zitten in bad en ik pak mijn laptop erbij. Vanuit onze slaapkamer hebben wij een deur naar de badkamer, reuze handig, het lijkt net op een master bathroom zoals we in Amerika hadden en daar heel normaal is. Hier moeten wij 'm delen met de rest van het gezin. Maar zij kunnen er via de overloop in. Als ik één dezer dagen het kozijn heb geschilderd en de luxaflex hangt, zal ik wat 'voor en na'-foto's plaatsen.

Maar goed, op zondagavond was ik al begonnen met een mooi verhaal over vaderdag. Dat volgens een onderzoek van luchtjesmerk Van Gils ruim de helft (61%) van de vaders een zelfgemaakt cadeau van hun kinderen wil. En dat de cadeautjes voor Sander voor 66,66% bestond uit zelfgemaakte kleine kunstwerkjes van Carlijn en Sophie, helemaal goed. Sophie had er zelfs een rijmpje bij geleerd. Myrthe kwam met een zakje drop, dat zij de vorige dag had gekocht bij de C1000.

Da's een mooi verhaal trouwens, Myrthe en Carlijn mogen zaterdagmiddag op de fiets 2 flessen Karvan Cevitan halen bij de C1000 en krijgen €5 mee. Ik geef ze nog een €2-stuk erbij, voor het geval dat. Een half uurtje later komen ze thuis met 2 flessen siroop en €1,15 wisselgeld. Huh, jongens, klopt dat wel? Ja hoor, beweren ze bij hoog en laag, dit is wat we hebben teruggekregen. En de bon dan? Die hebben we daar gelaten, zegt Carlijn met een glashard gezicht. We maken er verder niets van, maar toch vinden we het erg vreemd, €5,85 voor 2 flessen siroop. Even later is Sander in de keuken bezig en sta ik met Myrthe in de gang en vraag nogmaals hoe het nou zit met het wisselgeld. Ineens gebaart Myrthe dat ik mijn mond moet houden, "Ssst mam, kom mee naar de kamer!" en daar komt de aap uit de mouw. In groep 7 maken ze geen vaderdagcadeautje meer en alleen een tekening vond ze wat kaal, dus hebben ze van die €7 ook nog een zakje Klene Laurierdrop meegenomen. Goede keus, dat geef ik toe en ik lach me een breuk vooral ook omdat we even keihard in de maling zijn genomen door vooral Carlijn. Zij kan echt haar gezicht in de plooi houden zeg.

Zondag ofwel vaderdag begon zoals gewoonlijk met het ontbijt aan tafel en kreeg Sander zijn cadeaus. Sophie had een placemat gemaakt en Carlijn een sleutelhanger van brooddeeg in de vorm van een hart. Daarna zijn we wezen sporten en zwemmen. Na een heerlijke lunch zijn we in de auto gestapt, tenminste, eerst hebben we de DVDspeler in de auto gehangen voor de dames. En het was maar goed ook dat we dat gedaan hadden, want de A1 zat behoorlijk vol. Iets voor 4 uur komen we bij mijn ouders aan, ook mijn broer is er, dus de hele familie was compleet. Ondanks dat we pas de avond ervoor hadden gemeld dat we langs zouden komen, stond er weer vanalles op tafel. En vooral als je kleinkinderen hebt, helpt het ook als de snackbar op loopafstand zit. Ok, who are we kidding, ook bij ons ging het Kwekkeboom-kroketje er met veel plezier in... :-). Om 8 uur gaan we weer op pad, want hoewel we nu iets meer naar het noorden wonen en niet onder de rivieren, blijft de terugreis toch 149 km lang. Iets na half 10 zijn we weer thuis, de dames laten zich gedwee naar bed brengen en niet lang daarna lagen wij ook op één oor.

Naar Hellendoorn

Wat een prachtige dag om op schoolreisje te gaan, blauwe lucht, af en toe een wolkje en 22°C!!! De kinderen van de groepen 5, 6 en 7 hebben ontzettende mazzel. Ze worden gewoon om half 9 op school verwacht en wachten in hun klaslokaal samen op de bussen. Ondanks dat de kinderen geen eten mee hoeven, want tussen de middag wordt voor een lunch gezorgd, heeft iedereen een volle tas bij zich. Zo ook Myrthe...

Gistermiddag zijn we de stad in gefietst en hebben bij Kruidvat snoep geschept en ik geloof dat de hele school dat gedaan heeft. Ik hoorde vorige week van die traditie in sommige (heel veel) gezinnen en dat vind ik een hele leuke. Natuurlijk was Carlijn lichtelijk ontstemd, omdat de traditie nog niet vorige week gold, dus totaal onpedagogisch mocht zij van mij ook wat scheppen. Op voorwaarde dat ze het met ons zou delen. Maar naast mij stond die kleine opdonder van ons te springen, want over 2 weken gaat zij op schoolreis en dan "mag ik ook scheppen!".

In tegenstelling tot vorige week stonden de bussen gelukkig niet in de file en even voor 9 uur kwamen ze keurig op tijd aan rijden. Inmiddels stond het hele schoolplein vol, ook de lagere klassen kwamen de bovenbouw uitzwaaien. Luid gejoel stijgt op als één van de bussen een dubbeldekker blijkt te zijn en groep 7 gaat helemaal uit zijn dak als zij boven mogen zitten. En waar zit Myrthe? Vooraan, breed lachend, druk zwaaiend naast haar beste vriendin Marit. Beter en mooier kan je natuurlijk niet zitten in een dubbeldekker, maar ik gebaar nog wel even naar de dames of ze hun gordel om willen doen. Gelukkig is het maar een uurtje rijden naar Hellendoorn, hoewel een ongeluk in een klein hoekje zit... En als de buschauffeur dan ook nog eens met een flinke vaart over een verkeersdrempel rijdt en de bus bijna los komt van de grond kijken Marit's moeder en ik elkaar aan met een blik van 'als dat maar goed komt'. We weten nu wel waar de barst in het voorruit vandaan komt en de buschauffeur is gelijk de held, want iedereen is al door elkaar geschud voordat ze in de achtbaan zijn geweest!

Ook Myrthe had de oude fotocamera mee...


































Om 5 uur werden de kinderen weer terug bij school verwacht, dus dan sta je daar ook. Uiteindelijk hebben we daar 25 minuten staan wachten om vervolgens 2 lege bussen te begroeten. Huh, waar zijn de kinderen nou? Die grap is zo oud als de weg naar Rome, maar zelfs de buschauffeur deed mee. Terwijl hij weer met een noodgang over de drempel reed, haalde hij zijn schouders op en spreidde zijn armen zo van 'ik weet het ook niet...' Grapjas, de deuren zwaaien open en honderd kinderen rennen naar buiten.

Was het leuk? Het was geweldig!

Weekly Update

Zo, er zit weer een week op en hij is voorbij gevlogen. Veel gesport, veel op school bezig geweest en ook nog 'even' de overloop ontdaan van het linoleum. Tenminste, dat was de bedoeling. Eén deel was al los, ik wilde nl. een paar maanden geleden weten wat eronder zat, omdat er een niveauverschil leek te zitten in de vloer. Bleek dat het stukje voor de badkamer alleen maar kranten als ondervloer had, direct op de houten planken... Dat is wel makkelijk weghalen en ik ging er vanuit dat dat ook voor de rest zou gelden. NOT!

Ten eerste bleef net als bij de trap de rug van het zeil met lijm e.d. achter op de ondervloer. En er was niet één laag triplex als ondervloer, tuurlijk niet, zeg maar nee, dan krijg je er twee. Maar wat meer verontrustend was, was de grijzige laag die ertussen zat. Sander vertrouwt het gelijk niet en ik bel onze bouwkundig adviseur, a.k.a. mijn vader. "Tja, dat klinkt erg veel als asbest, maar dat is niet erg, gewoon nat spuiten, mondkapjes voor en snel weghalen die troep." En dat doen we, Sander gaat met de koevoet aan de slag en ik stop alles in vuilniszakken en voer het af naar buiten. Wat een rotzooi.

Maar gelukkig is de overloop leeg als ik om iets voor 12 de kinderen ophaal van school. Sophie heeft weer eens mazzel en is gelijk uit school met haar vriendinnetje Kim mee. We halen haar om 3 uur op en daarna fietsen we gelijk de stad in om schoolreisproviand te halen voor Carlijn. We zijn trouwens vaak in de stad te vinden deze week, maandag ben ik met Sophie naar het postkantoor gefietst om Thom's beer te versturen. Hij was 'm nl. vergeten na het feestje op zondag en Sophie was heel bezorgd dat Thom nu niet zou kunnen slapen. Maar ze heeft goed voor Thom's beer gezorgd, 's nachts heeft hij bij haar geslapen en overdag stond hij in de kamer, zodat hij niet alleen zou zijn :-). Dinsdag had ik een tussenuur, tussen overblijfjuf zijn en creacircuitjuf zijn en zijn we naar Subway gefietst, mmm, half a footlong chicken bacon ranch. In een flits was ik even in Amerika.

's Ochtends bij het ontbijt, Carlijn heeft er zin in!

Donderdag was de dag van het schoolreisje voor groep 3 en 4. Vier klassen met 7- en 8-jarigen stuiteren over het schoolplein. Allemaal vergelijken ze hun buit, hoeveel snoep heb jij mee? Ik heb chips!!! Helaas staat één van de bussen in de file en moeten de kinderen 3 kwartier wachten in hun lokaal. Maar dat gaat wonderbaarlijk goed, vooral ook omdat ze zien dat het buiten hoost van de regen. Om kwart over 9 staan de bussen voor en Carlijn's klas is de laatste klas die buiten komt. Een mevrouw staat bij de deur koppen te tellen en precies tussen Carlijn en haar vriendinnetje laat ze haar hand zakken en zegt dat de bus vol is en stuurt Carlijn met de laatste 6 kinderen met hun juf naar een klein bestelbusje. He, potverdorie, Carlijn heeft zich zo verheugd op de busrit, speciaal afgesproken naast wie ze gaat zitten en nu dit. Alles moet snel, snel, snel, de juffen lijken gestresst door het tijdverlies en Carlijn loopt verloren achter haar juf aan.

Op dat moment was ik erg blij dat ik had gewacht en grijp in, sta even versteld van mijn eigen assertiviteit, en neem niet genoegen met de oplossing die de juffen aandragen. Ze willen Carlijn op de voorstoel naast de chauffeur laten zitten. OK, als je een busfanaat bent, is dat natuurlijk de mooiste plek, maar Carlijn wil gewoon bij haar vriendinnetjes zitten. Ook lijkt me die plek nou niet echt de veiligste. De tranen stromen inmiddels over haar wangen, dit is toch geen leuk begin van de schoolreis? Dan gaat juf kijken waar het nieuwe jongetje van het AZC zit, die nog geen Nederlands spreekt. En waar zit die? Naast het vriendinnetje van Carlijn... Gelukkig wil hij ruilen en gaat Carlijn uiteindelijk toch nog met een big smile op pad.


















De schoolreis gaat naar De Spelerij in Dieren, 'de wonderlijkste speel- en ontdekplek van Nederland. Carlijn had op de website al bekeken wat er zoal te doen was en het zag er erg leuk uit. Om alles vast te leggen, had ze onze oude digitale camera mee, dat vond ze megastoer, zo in een tasje aan haar riem.

Voor lunch mogen ze hun eigen broodjes bakken, Carlijn heeft er wel 3 op en allemaal met hagelslag. Op de website van school stonden heel veel foto's en één daarvan laat mooi zien hoe dat ging. Om 3 uur waren ze weer veilig terug en het busbedrijf had voor de terugreis een extra grote bus geregeld, zodat niemand meer apart in een klein busje hoefde. Want zeg nou zelf, de helft van het plezier van een schoolreisje is de busreis.

Terwijl Carlijn dus de hele dag weg was van school was ik er niet weg te slaan. Nadat we de kinderen hebben uitgezwaaid, mogen we terug het gebouw in voor een cursus TSO. Je vraagt je vooraf af of dat wel nodig is, om moeders les te gaan geven hoe ze een uurtje wat kinderen moeten opvangen, maar blijkbaar is er een markt voor. De cursus is nl. 3 ochtenden van 9 tot half 12 en we hebben zelfs huiswerk meegekregen. Ach ja, slechter zal je er niet van worden en ik geef toe, bij sommige kinderen heb je af en toe wel de gedachte van, dit is toch wel een lastiger typetje dan ik gewend ben. Hoe red ik me hier nu weer uit... Na de cursus mag ik gelijk door naar het lokaal van Myrthe om daar overblijfjuf te zijn, pas na énen ben ik weer thuis.

Het weekend is er één van vele eerste keren. Op zaterdag neemt Sander Myrthe en Carlijn mee de stad in naar de markt. De dames willen hun pinpas mee... en gebruiken hem voor de eerste keer! Allebei hebben ze oorbellen gekocht en kunnen niet wachten tot hun bankafschrift komt, waarop staat dat ze gepind hebben. Ik had Sophie meegenomen naar de gym, ik had zo'n spierpijn van een bodypumpklas van donderdagavond, dat ik dacht dat een uurtje spinning wel goed zou voelen. NOT!!! Wel verbrand ik flink wat calorieën, altijd prettig. 's Middags wandelen we naar Park Berg en Bos, even de kinderen uitlaten. De zon schijnt, voetbal mee, heerlijk en Sophie doet voor het eerst de monkey bars. Ik weet niet eens de juiste term in het Nederlands, maar Sophie is erg trots en doet het daarna nog tig keer!!!

Zondagochtend blijft onze vaste sportochtend en zeker als we naar buiten kijken, komen we niet eens in de verleiding om iets anders te gaan doen, het is hondeweer. Ik heb geen zin in een klas en stap naast Sander op de loopband, maar ga niet zoals hij rennen, maar zet de band op een helling en loop 20 minuten, daarna is de elliptische machine aan de beurt. Sanders hardloopritme is een goede en zorgt dat ik flink opwarm. Maar daarna komt het echte werk, de roeimachine, daar ga je pas echt van zweten. Binnen 25 minuten roei ik 5 km, een record. Ook Sander is goed bezig, hij loopt voor het eerst 10 km achter elkaar op de loopband.

Klaar voor vandaag, we gaan zwemmen met de dames. Na het zwemmen hebben we altijd ontzettende honger, er gaat zo een heel brood doorheen. Sophie is zelfs in een avontuurlijke bui en ontdekt dat gebakken ei best lekker is. De rest van de dag zijn we 'rundum Hause', gisteren hebben we al het gereedschap uit het huis gehaald en gelijk de garage in- en opgeruimd, vandaag is het rustdag. Wasje draaien, tomatensoepje maken, GFT-bak vullen met de 2 maanden geleden gekapte conifeer (nog 2 legingen en dan zijn alle takken weg!) foccacia bakken. Na het avondeten lopen we een rondje door de wijk, Sophie gaat mee op de fiets en Carlijn pakt de step. Myrthe blijft thuis, vindt het af en toe heerlijk even alleen thuis zijn.

Tijdens de wandeling komen we bovenop een heuveltje uit met wel 6 paadjes naar beneden, welke nemen we? "Deze!", roept Sophie en zonder na te denken zet ze af en vliegt gelijk omlaag. Door de snelheid krijgt ze haar voeten niet op de trappers, waardoor ze niet achteruit kan trappen, haar handrem is niet sterk genoeg. Haar fietsje stuitert over de boomstronken en stenen, o o, en binnen 5 seconden ligt ze languit op de grond. Brullen, ze heeft een schaafwond op haar voorhoofd, haar neus bloedt, haar handen doen pijn en haar kleren zitten onder de prut. Gelukkig heb ik een zakdoekje bij me, maar als ze haar eigen bloed daarop ziet, gaat ze nog harder brullen. Uiteindelijk krijgen we haar rustig met de belofte dat ze zometeen nog lekker even in bad mag, alleen ze wil even niet fietsend naar huis, dus Carlijn pakt het kleine fietsje en Sophie gaat op de step.

Eind goed, al goed.

DE GANG IS DONE!!!

Na weken opruimen, krabben, schuren, schuren, schuren, stofzuigen, St. Marcs-en, gronden, gronden en aflakken zijn we eindelijk zover dat we kunnen zeggen dat de gang klaar is. En we zijn best wel trots op het eindresultaat. Onze garderobe, gekocht in Amerika, past geweldig en de kleur, die we uitgekozen hebben voor de onderrand is werkelijk schitterend. Kortom, DONE!

Voor:























Tijdens de bouwinspectie in augustus '08























December '08: het originele plafond moet er helaas uit























15 Januari: En toen was er licht!!!

Na:

Voor:























Na:























En tenslotte: eindelijk weer een plek om onze jassen, sjaals, wanten, sleutels en tassen op te bergen in plaats van in een grote verhuisdoos in de woonkamer...

Party time

Tot mijn grote schaamte zie ik dat ik al bijna 10 dagen niets heb geschreven op mijn blog. Foei! Maar we hebben het dan ook erg druk gehad, en dat terwijl de kinderen het hele Pinksterweekend uit logeren waren bij mijn ouders. Die vrije dagen hebben we benut met schuren en schilderen en het resultaat is er zeker naar. We hadden nl. een reden om zo hard te werken, een birthday/housewarming party.

Myrthe is 20 maart 11 jaar geworden en dat hebben we gevierd, maar niet met de hele familie. Dat kwam allemaal niet écht uit zo vlak voor de verhuizing en middenin de eindsprint, waar we toen in zaten. Inmiddels hebben we alle stress van de verhuizing achter ons gelaten, zijn vrijwel alle dozen uitgepakt en kunnen we zeer goed leven in ons huis. En dat is voldoende reden voor een feestje, voor Myrthe, maar ook om vol trots het (bijna)eindresultaat van al ons harde werk te laten zien.

Maar dat neemt niet weg dat we de afgelopen dagen zeer, zeer druk zijn geweest. Tot op het laatste moment waren we alles in orde aan het maken. En was Sander ook nog eens een feestmaal in elkaar aan het draaien. Helaas kon mijn broer er niet bij zijn vanwege zijn werk, maar voor de rest was de hele familie present. Na de koffie met taart mocht Myrthe haar cadeaus uitpakken en daar heeft ze lang op moeten wachten, wel ruim 2 maanden. Maar het grootste cadeau was dat ze haar kleine nichtje Noor de fles mocht geven, met zo'n BIG smile.

We kunnen weer grillen!

Het leuke van verhuizen is al het nieuwe wat je meemaakt, nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe school, nieuw huis, enz., enz., enz. Het vervelende van verhuizen is het weer opnieuw beginnen, nieuwe vriendenkring opbouwen, nooit precies weten hoe je moet rijden doordat alle wegen eenrichtingsverkeer zijn, je nieuwe huis verbouwen, maar het allervervelendst is dat je alles weer opnieuw moet uitvinden. Waar ga je heen voor je speciale kruiden, welke kapper is goed, hoe werkt het afvalscheidingsysteem in deze stad of waar kan ik mijn gasflessen laten vullen?

Sommige dingen zijn snel uit te vinden, maar het vinden van een gasleverancier heeft wat langer geduurd. Vorig jaar hebben we met de BBQ 3 lege gasflessen uit Amerika meegenomen, dat had nogal wat voeten in de aarde, want de verhuizers durfden ze eigenlijk niet in te pakken. Ze durfden überhaupt niets in te pakken, wat ook maar enigzins vlambaar leek. Zo heeft Sander zijn hele verzameling aan fiets- en autosmeermiddelen daar achter moeten laten, maar ook de brandblusser mocht niet mee... Uiteindelijk is die laatste wel meegegaan en dus ook de gasflessen, zoals je hier kon lezen.

Vorig jaar had Sander een gevulde gasfles kunnen regelen via een oudcollega, die in Duitsland woont. Daar kon hij ze zo laten vullen, zei hij. Maar als wij via Google op zoek gaan naar een propaangasvulstation komen we alleen maar inruilstations tegen. Daar schieten we niets mee op, dus op goed geluk rij ik vanochtend naar zo'n toko. Op hun website staat te lezen dat zij de wat minder bekende gasflessen kunnen vullen, echter hiervoor moet je enkele dagen in acht nemen, voordat de gasfles weer bij hen terug is en opgehaald kan worden. Nou een paar dagen wil ik wel wachten, als ze maar terug zijn voor volgend weekend, want dan komt de hele familie langs en willen we kunnen grillen!

Zodra ik de winkel binnenstap, weet ik al genoeg, dit wordt niks. Het is zo'n campingwinkel met een interieur uit de jaren '70, met heel veel CampingGaztankjes en vouwstoelen en handige hebbedingetjes voor caravaneigenaren. De mevrouw die helpt, bevestigt mijn vermoedens, door alle regelgeving van tegenwoordig mogen ze geen gastank meer hebben en zelf flessen vullen, omdat ze te dicht bij woonhuizen zitten of zo. Maar ze geeft me een naam van een bedrijf waar ik wel terecht kan, Van Oorsprong in Klarenbeek. "En waar is dat?", vraag ik en ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden. Tja, zoals ik al eerder zei, je moet alles opnieuw uitvinden en inmiddels kan ik me al aardig redden binnen de stadsgrenzen, maar als mensen mij namen gaan noemen van plaatsjes in de omgeving moet ik toch echt even een kaart erbij pakken. En toevallig had ik net de Tomtom niet bij me.

Klarenbeek blijkt het dorpje te zijn waar we laatst op Hemelvaart verkeerd zijn gefietst, dus ik ken het wel, maar de gastoko kan ik niet vinden. Ik rij de hele weg af, heen en terug, tevergeefs en keer terug naar huis. Thuis pak ik de laptop erbij en zie dat ik er gewoon langs gereden ben, dom dom dom. Maar ik heb het totaal niet herkend als gasvulstation. Ik dacht dat het een landbouw- of transportbedrijf o.i.d. was met zijn eigen benzinetank op het terrein, niet dus. Na de lunch stop ik alledrie de tanks in de achterbak en rij opnieuw de 16 kilometer naar Klarenbeek. De man, die mij helpt, vertelt dat hij eigenlijk mijn tanks niet mag vullen, omdat, zijn woorden!, er niet een Nederlandse ambtenaar naar gekeken heeft, maar ach, dat deert hem niet. In Amerika heeft er vast wel iemand op de veiligheid van die dingen gelet. 10 Minuten later, €55 armer, maar met 3 gevulde tanks in de achterbak kan ik weer terug naar huis, missie volbracht, gauw naar de winkel vlees halen om te grillen!!!






















Ander heugelijk nieuws is dat we gisteren de gordijnen voor onze slaapkamer en die van Sophie konden ophalen. Minder leuk was dat ik bij binnenkomst zag dat deze week alle gordijnen met 20% korting worden verkocht, maar ja, je kan niet alles hebben. Gelijk rails erbij gekocht en binnen een half uur hing alles, TOPPIE! Sophie is er heel blij mee, ze heeft ze dan ook zelf uitgezocht en het allermooiste is, dat ze nu geen lamp aan wil bij het slapen gaan. ze wil het donker hebben. Kinderen, ik begrijp er soms helemaal niets van...


















Verder zijn we de afgelopen dagen druk bezig met de trap. Onze hal is zo mooi hoog en zo'n blikvanger in het huis, die verdient echt even alle aandacht. De muren zijn inmiddels gestukadoord, nu zijn wij weer aan zet. Op de tredes lag linoleum, dat is eraf, maar helaas bleef er een bruine vezelachtige laag achter, gecombineerd met superlijm én nog 2 lagen verf. Genoeg werk dus.























Zo was het vorig jaar























Linoleum en zwarte antislip/stootranden eraf

Schuren, schuren, schuren.

Ja, we waren lekker bezig zo op de trap, totdat ik een klein vloekje hoor. En dat is natuurlijk een slecht teken, we zijn aan het schuren, dat hoort herrie te maken en daarom hebben we ook gehoorbeschermers op. Ik moet niets kunnen horen, want Sander is bezig met de bandschuurmachine en dat ding maakt heel veel herrie. Wat blijkt, de machine is zo warm geworden dat het motorbeschermkapje heeft losgelaten. Daardoor kwam de aandrijfriem bloot te liggen en daar kwam Sanders vinger tegenaan en toen brak het riempje. Met zijn vinger was niets aan de hand, maar no erger is, dat we gelijk niet meer verder kunnen. Zo'n aandrijfriem en beschermkap moeten besteld worden en dat duurt weer een paar dagen. Scheisse. Maar gelukkig zijn er nog heel veel andere leuke dingen te doen in huis...

Bovenste tredes zijn al klaar, nu de rest nog :-)

Papegaaien

Iedere ochtend vanaf een uur of 8 klinken er enorme schelle geluiden door onze wijk. Eerst denk je aan remmende vrachtwagens, maar die zie je in de verste verte niet. Dan denk je dat het kinderen zijn op weg naar school, maar de schreeuwen zijn te beestachtig. En dan ineens schiet er iets knalroods door de lucht. Gevolgd door nog een rode en een blauwe. Is het een vliegtuig, is het super Groover?

Nee, het zijn de papegaaien van Apenheul!!! Elke dag voordat hun werkdag begint, vliegen ze een rondje om hun stijve vleugels los te krijgen en landen in de hoge bomen die rondom ons huis staan. Vanochtend landde er één in de boom van de buren en de 2 anderen zaten iets verderop hoog in een boom te ruziën. Ze zaten echt te meppen naar elkaar met hun vleugels. Maar even later was alles weer pais en vree, want toen vlogen ze met z'n drieën weer terug naar huis.

En zo ontdekken we elke dag weer iets nieuws in ons wijkje.

Naar de IJssel

Sinds we hier zijn komen wonen vorig jaar zijn we, als we een rondje gingen fietsen, elke keer de bossen ingereden, die hier gelijk om de hoek beginnen. Maar vandaag gaan we het anders doen, we gaan naar het oosten. Met behulp van het voor ons nieuwe ANWB fietsknooppuntennetwerk hebben we een mooie route uitgestippeld naar Kasteel de Nijenbeek aan de IJssel.

Maar voordat je voor een lange rit op pad kunt, moet er heel wat tevoorschijn gehaald worden. Sander haalt de fietstassen van zolder, Myrthe en Carlijn smeren broodjes, ik zoek allerlei lekkers bij elkaar, koffie voor onderweg (ons ben zuinig) met koekjes en fruit. Alles past in één tas en vervolgens wordt iedereen ingesmeerd. Nog een laatste plasronde en we kunnen gaan. O nee, toch niet, Sander is iets vergeten. Sophie staat tijdens het wachten lekker te kletsen met onze buurvrouw, die weet nu tenminste ook dat we gaan fietsen, maar vooral dat we gaan PICKNICKEN!!!

Iets na 11 uur rijden we weg, na 10 minuten heb ik al spijt dat ik mijn fleecevest aan heb. Het is opnieuw heerlijk fietsweer, rond de 20°C en redelijk zonnig. We moeten eerst 6 kilometer fietsen om bij het eerste knooppunt te komen, maar dan duiken we ook gelijk het bos in richting Beekbergen. Zo vlak onder de stad en zo rustig en landelijk. Bij Lieren zien we een mooi grasveldje met een tafel, tijd voor koffie en appelsap voor de dames. Alleen, we hebben het idee dat we al een heel eind gefietst hebben, maar in werkelijkheid zitten we weliswaar ten zuiden van Apeldoorn, maar nog niet eens er voorbij. Als we 2 km. naar het noorden rijden, zouden we de zeurpaal van McDonalds zien.

Meer mensen zijn op het idee gekomen om vandaag de fiets te pakken, maar ook zien we dat de bv. de GAMMA en de Intratuin geopend is. En druk dat het er is, ongelofelijk. Wij fietsen lekker door, we missen in Klarenbeek een bordje voor nr. 75, maar dat hebben we snel door en pikken de route even later weer op. We fietsen door een langgerekt bos 'De Pol' en beginnen honger te krijgen, maar alle bankjes zijn bezet. We kijken uit naar een sappig grasveldje, maar bij alle inritten staat 'Verboden toegang voor onbevoegden'. Maar dat geeft niet, want ineens staan we bij de IJssel!!!

Kasteel de Nijenbeek

Ons picknickplekje met uitzicht op de IJssel

De boterhammen smaken erg goed, als je al een tijdje honger hebt. En het uitzicht is ook erg prettig, er varen allerlei bootjes langs en staat het bankje langs een wandelroute, dus er is genoeg te zien. We kijken op de kaart hoe we terug naar huis kunnen rijden en kiezen een iets kortere route. We mogen nog een stukje langs de IJssel en daarna gaan we terug richting het westen.































We zijn vandaag al zeer veel snackbars, ijstenten en terrasjes tegen gekomen, dus we ontkomen er niet aan. Ook beginnen de dames de gefietste kilometers in hun benen te voelen. Sophie is moe en wil naar huis. Om het moraal te verhogen stoppen we in Posterenk bij ijssalon De Vuurtoren waar ze Italiaans schepijs hebben, mmm, lekker.























Helemaal opgefrist stappen we weer op de fiets voor het laatste stuk. We gaan weer onder de A1 door en zien de zweefvliegtuigen die bij Teuge vandaan komen. Na fietsknooppunten 19-73-72-70-55 rijden we weer de stad in en om 4 uur zijn we thuis. De dames willen graag een film kijken en dat mag. We hebben tijdelijk onze Amerikaanse joekel van een plasma tv in onze slaapkamer gezet, met een DVD speler erop aangesloten, dus dat dubbelt nu ook als hometheater. De 'gordijnen' gaan dicht voor het bioscoopgevoel, het hoofdeind van het bed omhoog voor een goeie zit en binnen 10 minuten na thuiskomst dromen ze weg bij Troy, Gabriella en Sharpay in HSM3.

Wij pakken ook wat te drinken en ik droom ook even weg, maar dan echt op de bank, ik ben ineens een uurtje kwijt. We zijn allemaal lekker gaar, logisch, want we hebben 51,5 km gefietst!!!

Ballonnen boven Het Loo

Het maakt niet vanaf welke kant je onze stad komt binnenrijden, elke toegangsweg heeft welkomstborden met daarbij aankondigingen waar en tegen wie AGOVV speelt en wat er zoal te doen is de komende week. En voor dit weekend stond er 'Ballons boven Het Loo'. Huh? Ballonnen of 'balloons' in het Engels dan.

Anyway, even googlen en dan blijkt dat het gaat om luchtballonnen, da's logisch. Dit lees ik: Mits het weer het toelaat, zullen op de terreinen vóór Paleis Het Loo de ballonnen, waaronder verschillende ‘special shapes’, vanaf 18.00 uur met hete lucht worden gevuld en daarna het luchtruim kiezen vanaf ongeveer 19.30 uur. Het programma wordt muzikaal omlijst door de Drumfanfare van de Koninklijke Luchtmacht Kapel. Na het opstijgen van de ballonnen treedt op zaterdag 16 mei bovendien de Douane Harmonie Nederland op met een gastoptreden van Ernst Daniël Smid.

Nou, dat is leuk en vlakbij, we kunnen op de fiets.

Mandje uitpakken en brander installeren

Met een ventilator de ballon volblazen met koude lucht

Warme lucht erbij en langzaam komen de gevaartes omhoog

Sophie's favoriet komt recht over ons heen

Een primeur, aanstaande maandag doopt JP zijn ballon, maar nu al bij ons te zien!

Replica van de Breitling Orbiter 3 met piloot Brian Jones, een behoorlijk bekend persoon in de ballonvaartwereld

Kuikentje uit Barneveld

Nadat het kuikentje veilig is opgestegen, gaan op diverse plekken de dranghekken opzij en mogen 'we' het grasveld op. Het Douane Harmonie Orkest met Ernst Daniel Smit staan te trappelen om op te treden. Wíj snellen naar de Bavaria biertent, waar ze gelukkig ook sap en cola hebben voor de dames.


















De muziek is prachtig, maar iedereen staat met z'n rug naar de muziektent, want daar worden de 'special shapes' vol geblazen. Het duurt behoorlijk lang, want ze zijn enorm. We horen het verhaal van de man achter de Van Goghballon, hoeveel werk het is geweest om bv. te achterhalen hoe het achterhoofd van Van Gogh eruit heeft gezien.























Op de achtergrond is net Paleis Het Loo te zien























De 'specials' gaan niet de lucht in, het waait helaas te hard


















De doedelzakspeler is de grootste, 88 meter hoog!!!























Impressive

FILMPJE:



Nog een FILMPJE, deze geeft een mooi beeld van de plek en de grootte van de ballonnen, alleen dacht ik dat ik het beeld wel zou kunnen kantelen/aanpassen thuis op mijn laptop, maar dat gaat dus niet. Dus moet je bij deze je hoofd opzij doen, of je scherm :-)

Een avondje kanaalzwemmen

We 'tjoepen' vanavond van Nederland 1 naar RTL4, want om 9 uur begint het eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival en om half 10 begint de finale van Mijn Tent is Top.













Nadat vorige week onze Toptent afviel, blijven Delft en Amersfoort kans houden op de hoofdprijs. En die prijs is niet misselijk, de vier stellen mogen hun tent voortzetten, alleen de winnaar mag dit schuldenvrij doen en dat gaat om flinke bedragen, €270000 tot €300000!!! In de live-uitzending wachten de 2 stellen op de komst van Herman den Blijker, waar hij uit de limo stapt, staat de winnaar. Spannend!!!

22:40: Hij komt eraan, met politie escorte, het lijkt Sinterklaas wel, nagelbijtend.

22:43: Het is Amersfoort!!! Wauw.


















Het Eurovisie Songfestival is een 'remember the eighties'-festival, veel rock ballads of folklore met een drumbeat eronder. Sommige zangers denken dat ze Freddi Mercury zijn of Jon Bon Jovi en de zangeressen lijken clonen van Celine Dion of operazangeressen. Het is af en toe tenenkrommend, maar door het droge commentaar van Cornald Maas is het uit te houden. De presentatoren zijn zo stereotypisch Russisch en het lijkt erop alsof ze bij de plaatselijke bingohal vandaan gehaald zijn.

Van de 18 optredens vanavond gaan er 10 door naar de finale op zaterdag, Nederland en zijn Toppers treden donderdag op tijdens de tweede halve finale. Hopelijk gaan ze het redden en mogen ook zij optreden in de finale, dat maakt het kijken naar de finale wel wat aangenamer. Maar of ze enige 'shine' van kans hebben tussen al die Balkanlanden.....

En dat is B!

Carlijn haar hele klas is aan het duimen voor haar vanavond, want ja, je kan misschien ook wel zakken voor afzwemmen... Omdat het zo'n feestdag is, mag Carlijn zeggen wat we eten en dat worden pannekoeken. En die worden door Myrthe gebakken...

Maar ook Sander laat zien dat hij ze kan laten vliegen...

En ze worden buiten opgesmuld, want ook vandaag is het weer heerlijk weer

Na het avondeten fietsen we naar het zwembad, Sophie zingend op de aanhangfiets. Zoals altijd begint de les op 7 uur, maar de juf begint wat later omdat ze wat slingers wil ophangen voor de afzwemmers. Het zijn er 4 vanavond, 2 mannen, 1 vrouw en 1 meisje, onze Carlijn. Zoals verwacht gaat het afzwemmen zeer gesmeerd, ze zwemt heel rustig en keurig, zoals de juf het graag ziet.

Carlijn zwemt vlakbij de rand en in de achtergrond zie je de 2 mannen die ook afzwommen.

Na een half uur zijn ze klaar en krijgen ze allemaal, quelle surprise, hun zwemdiploma B. Applaus!!!