BJ-BLOG

Eté en France 2011 ~La famille~

2011-08-12T14:53:00.001+02:00

Geen zomervakantie is compleet zonder een bezoek aan mijn schoonouders, die, in de zomer, leven als God in Frankrijk ergens in het midden van… Frankrijk. Nu we toch al in het land zijn, is het helemaal geen moeite, andere jaren gingen we er zelfs heen naast onze 'echte' vakantie. Trouwens, als het aan onze dames zou liggen, gingen we de hele vakantie hier naartoe. Zo verheugt Sophie zich al tijden op alle mooie verkleedkleren van oma. Myrthe duikt gelijk alle boeken in en Carlijn is gewoon overal te vinden.

Maar allereerst moeten op maandagochtend (1-8) de kampeerspullen ingepakt worden. Om half 8 gaat de wekker, Myrthe en Carlijn gaan brood halen bij de bakker en Sander en ik halen de slaaptenten leeg. We zetten een laatste thermosfles koffie en dan mogen de dames opnieuw aan de slag: afwassen. Ja, ja, 't is hard werken hoor zo'n kampeervakantie. Rond 10 uur rijden we weg.

Onze route vandaag is mooi opgedeeld in D-weggetjes, snelweg, route national, snelweg, D-weggetjes en allemaal zijn ze even mooi :) Alleen bij Toulouse was het even druk, maar met de TomTom en de dikke Michelin Frankrijk-ringband op schoot ronden we die stad zonder problemen. Alleen, ook hier geldt weer, Toulouse ligt precies in de rechter bovenhoek van de kaart. Ga je naar de kaarten ten noorden van Toulouse (nr. 297 en 298), dan zit je weer te pielen in de hoeken. Let maar eens op, ik deponeer 'm gelijk als de 'wet van Margo', de plaats waar jij in geïnteresseerd bent, staat altijd in de hoek, op een vouw, precies aan de andere kant van de kaart, precies waar je ‘m niet helemaal kan zien. Om gek van te worden!

Anyway, we zien weer veel van Frankrijk vandaag, zelfs de snelweg (A 75) is schitterend. Rond 5 uur komen we aan bij het huis en het is weer alsof we nooit zijn weg geweest. De dames rennen alle kanten op en Sophie ziet gelijk dat er een nieuwe ‘speeltuin’ is! Het zwembad staat ook, superduper :) We blijven tot vrijdagochtend, dan rijden we weer terug naar NL en zit onze tijd in Frankrijk erop. C’etait fantastique!

Foto’s!

Eté en France 2011 ~Les montagnes~

2011-08-08T23:52:00.001+02:00

Na het strand gooien we het over een hele andere boeg en trekken de bergen in. Naar de Pyreneeën, waar ik nog nooit geweest ben. Sander wel, natuurlijk, maar dat is zo lang geleden, dat het voor hem ook redelijk nieuw is. In Nederland had ik al wat campings gezien aldaar van het kaliber ‘klein, maar fijn’ en daar rijden we naartoe.

De camping blijkt bijna aan het eind van een dal te liggen, we moeten via het drukke Lourdes, halen boodschappen in Luz-St-Sauveur en eindigen in Gedre. De route was prachtig, allemaal groene weggetjes volgens de ANWB routekaart. We like!

En het mooiste is, we mogen hier wél BBQ-en!!!

Omringd door zoveel natuurschoon zou je zonder veel moeite de hele dag voor je tent kunnen blijven zitten en om je heen kijken, maar met 3 kinderen gaat dat niet lukken… We trekken gelijk de eerste dag (24-7) de bergschoenen aan en rijden naar Gavarnie, wat écht aan het eind van het dal ligt. Van hieruit kan je een prachtige wandeling maken naar het Cirque de Gavarnie.

Foto’s!

De terugweg lopen we in een sneltreinvaart, de drollen van de ezeltjes en paarden van luie toeristen omzeilend. Bij de tent brouwen we een lekker maaltijd in elkaar, de afwas wordt gedaan door onze grote meiden en Sophie zet koffie!!!

Deze camping in ‘the middle of nowhere’ heeft free wifi en dat heeft voor- en nadelen. Net als al die hedendaagse technologie trouwens. Zo weten we gelijk van de verschrikkelijke aanslag in Oslo en het overlijden van Amy Winehouse. Én dat de weersvoorspelling in heel Frankrijk niet echt jofel is. Dus plannen we voor de volgende dag een trip naar de dichtstbijzijnde grote stad, in dit geval Lourdes…

Hoog boven de stad torent het Chateau Fort de Lourdes, een Frans ‘monument historique’. In het kasteel huist ook een museum, gewijd aan de geschiedenis van de Franse en Spaanse Pyreneeën. Hier gaan we heen, de rest, waar Lourdes zo beroemd om is, zien we later wel.

Een bezoek aan Lourdes is niet compleet zonder een wandeling door de binnenstad, waar alleen maar winkels te vinden zijn met toeristencrap… Dit alles leidt naar het Heiligdom_van_Onze-Lieve-Vrouw_van_Lourdes. OMG!

Maar vanaf het centrale plein heb je wel een mooi uitzicht op het fort!

We hebben genoeg gezien, lopen terug naar de auto en rijden terug naar de camping. Daar draait Sander een super fajitasmaaltijd in elkaar met heerlijke crêpes als toetje. Vol verwachting checken we Météo France en besluiten dat we het nog één dag aanzien en als het dan niet beter wordt we onze biezen weer pakken. En het werd niet echt beter…

Als je in de Pyreneeën rijdt, zie je overal bordjes met namen die je kent van de Tour de France. En rijdt je door stadjes, waar ze een paar weken daarvoor waren. Wij deden boodschappen in Luz-St-Saveur, iets ten westen daarvan ligt Luz Ardiden en ten oosten de Col du Tourmalet! En die gaan wij rijden vandaag (27-7), maar eerst even de tent inpakken…

De route is schitterend, maar de auto moet flink werken, we rijden col na col. En opeens rijden we langs het monument voor Fabio Casartelli aan het begin van de Col de Portet d’Aspet. Daar wordt je wel even stil van. Uiteindelijk hebben we maar 200 km gereden, maar zijn wel de hele dag bezig geweest.

Een camping vinden we in Oust, opnieuw op goed geluk, maar het blijkt een schot in de roos. Onfrans ruim opgezet, schitterend sanitair, een zwembad, speeltuin, restaurant met bier van de tap. Toppie! De dames leggen al snel contact met 2 Nederlandse meisjes en via hun ouders horen we over een mooie wandeling in de buurt. Da’s voor later, eerst BBQ-en, want het weer is GOED!

De eerder genoemde wandeling doen we op de 29ste en was opnieuw naar een cirque, daar barst het hier van :), maar alleen al de autorit er naartoe was een belevenis. Krap is een understatement… Aan het eind van het weggetje was echter een fraai aangelegde parkeerplaats en begon het pad. De dames vonden ‘m ook gelijk goed, lekker klimmen, overal kwam water vandaan, heerlijk.

Behalve deze wandeling en eentje vanuit de camping, die trouwens per ongeluk best wel pittig was, hebben we vooral genoten van het heerlijke weer. We leefden met (slechts 3 Ned. gezinnen op de camping) en als de fransen; haalden ‘s ochtends vers stokbrood e.d. bij de boulangerie, die op loopafstand van de camping lag, aten ‘s middags uitgebreid warm, lees: BBQ, en buikten de rest van de dag uit :)

Hier nog wat foto’s van Seix, waar we boodschappen deden, Oust, waar de camping lag en the Camping Life

Vijf nachten hebben we op deze derde camping gestaan, vier nachten op de tweede, heel wat anders dan onze Noorse roadtrip vorig jaar. Maar ook dit is heel lekker… Op maandag (1-8) zijn we weer op pad gegaan en moest de auto wat meer kilometers rijden, 500 wel. Dit bracht ons naar het Massif Central.

Maar dat verhaal schrijf ik morgen, bedtijd nu!

Eté en France 2011 ~La Plage~

2011-08-06T22:44:00.001+02:00

Op speciaal verzoek :) een verslagje van onze vakantie in Frankrijk…

De eerste paar dagen hebben we doorgebracht aan de Atlantische Oceaan, de Cote d’Argent. Op goed geluk zijn we onder Bordeaux van de snelweg afgegaan en kwamen uit in Mimizan Plage. Via Sanders iPhone vonden we een 5-sterren camping op loopafstand van het strand met zwembad, winkeltje, ‘animation’ en gratis douchen. Wat heb je nog meer nodig?

Foto’s!

Na 2 dagen werd het écht mooi weer en konden de bikini’s en zwembroeken uit de tas worden gehaald. Dit deel van de Franse kust is beroemd vanwege zijn geweldige golven, maar berucht om zijn sterke stroming. Daarom was er maar een klein deel beschikbaar om te zwemmen, of beter gezegd, in de golven te springen. Dit gedeelte werd zeer nauwlettend in de gaten gehouden door 2 lifeguards op een hoge stoel, 2 lifeguards in een 4X4 en meerdere van bovenop het duin. Serious stuff!

Zodra het vloed werd, moest iedereen het water uit en begon het gevecht tegen de zee. Overal waren kinderen, en volwassen, bezig forten te bouwen, die wél bleven staan. Dream on… :)

Na 5 nachten strand vonden we het mooi geweest, hebben we ons boeltje ingepakt en zijn we naar de Pyreneeën gereden. Maar daarover de volgende keer meer…

Feestbeest

2011-03-15T23:41:00.001+01:00

Onze Sophie houdt wel van een feestje. OK, iedereen houdt natuurlijk wel van een feestje, maar Sophie kan echt genieten van in het middelpunt staan. Toen zij in haar klas mocht trakteren na de kerstvakantie stond ze swingend op bovenop haar stoel “Happy Birthday to me!” te zingen.

En afgelopen vrijdagmiddag was eindelijk het moment daar dat ze haar kinderfeestje kon vieren. Al weken horen we niets anders, heb je Rabbit Hill al gebeld, wanneer gaan we de uitnodigingen schrijven, wanneer gaan we ze rondbrengen, heb je de fototaart al besteld, heb je al vrij geregeld, enz., enz., enz.

Gelijk uit school om kwart voor 12 namen we 8 overenthousiaste kleuters mee en reden we naar Rabbit Hill, een Landal-bungalowpark bij ons in de buurt met een indoorspeeltuin. Daar mochten ze 3 uur los gaan, met een korte onderbreking om patat of pannenkoeken en taart te eten.

Het is te merken dat de kinderen allemaal een jaartje ouder zijn, ze gedragen zich voorbeeldig, ik hoefde geen ruzies te beslechten of reden in een verongelijkt kind te praten. Samen hebben ze een heel fort gebouwd van grote LEGO-blokken en hebben gewoon heerlijk met elkaar gespeeld.

Maar na een half uur rennen, vliegen, klimmen en glijden, had Sophie er genoeg van, ze wilde haar cadeautjes uitpakken. En dat waren er best veel, wat wil je met 7 gasten…

Om 3 uur was het feest afgelopen en hebben Sander en ik alle feestgangers naar huis gebracht. Twee van hen moesten zelfs bij een ander feestje gedropt worden… Om 4 uur was iedereen weer thuis en kon Sophie alles echt open maken en SPELEN!!!

Skivakantie Zell am See 2011

2011-03-08T22:12:00.001+01:00

Het kan niet op deze winter, of toch wel? We zijn ook in de voorjaarsvakantie wezen skiën. Opnieuw naar Oostenrijk, daar waren nog grote chalets beschikbaar, want die hadden we nodig om mijn enorme schoonfamilie te huisvesten. Met 8 volwassenen en 8 kinderen in de leeftijd van bijna 13 tot bijna 2 heb je genoeg ruimte nodig en dan vooral slaapkamers.

De voorjaarsvakantie, super hoogseizoen voor skiërs, met bijbehorende files rond München. Maar ondanks dat waren we keurig om half 4 in Zell am See en konden we bijna gelijk het huis in. Voor ons lag de schone taak om de kamerindeling te regelen, om iedereen tevreden te stellen met een eigen plekje, rekening houdend met vroeg slapende kinderen of vroeg wakker wordende (groot)ouders. Vervolgens moesten er ski’s en schoenen gehuurd worden en passen gekocht, heerlijk joh, zo’n eerste middag… Maar als je dat gehad hebt, kun je gaan genieten.

Genieten in een prachtige omgeving van elkaar en je geweldige kinderen, je familie, de bergen, het mooie weer, kortom het goede leven!

Op donderdag werd onze stoere skiër 10 jaar!!! En wat een geluk dat er zoveel familie was, gelijk bij het ontbijt werd Carlijn bedolven met cadeaus. Terwijl iedereen al aangekleed was, liep zij nog rond in haar pyjama, maar goed, als jarige mag dat…

Myrthe en Sophie hebben ook meegedaan aan de wedstrijd, beiden hebben natuurlijk een medaille gekregen, maar Carlijn was de snelste van allemaal. Sterker nog, als ze had meegedaan in Myrthe’s groep (allemaal 15 jr. of ouder m.u.v. Myrthe) was ze daar tweede geworden.

Na de prijsuitreiking van de kinderklassen moesten we als een speer naar beneden skiën om de verjaardagstaart, een Sacher Torte, op te halen. Bah, wat lekker!

De taart was verrukkeluk. Lang konden we echter niet uitbuiken, we moesten naar de prijsuitreiking van de volwassenen, waar Myrthe deze week bij geskied heeft. De ceremonie werd geleid door Myrthe’s Engelse skileraar en party animal Anthony, die trouwens dacht dat Myrthe 15 jaar was… “Whoops, I think I might have made some inappropriate jokes, sorry!” :)

De ceremonie was zeer grappig, de volksliederen werden zelfs gespeeld voor de winnaars. We hebben ‘God save the Queen’ gehoord, het Duitse volkslied, maar ook een live versie van het volkslied van Wales, NICE. Een man zong het geweldig goed, 3 coupletten lang, hij kreeg een staande ovatie. Myrthe’s groep was als laatste aan de beurt, ze werd aangekondigd als ‘the Youngster’.

Goed, de dag was nog niet ten einde, er moest nog gegeten worden en Carlijn wilde graag kaasfonduen. OK, dat regelen we! De mevrouw van wie ik het appartement gehuurd had, heeft een man die chefkok is en hij kon wel 2 sets regelen. Sander en ik hebben de hele voorraad kaasfondue van Zell am See opgekocht plus heel veel stokbrood, plus veel groenvoer, kortom een feestmaal. En dat vond Carlijn ook, ze had een superdag!

Vrijdag had iedereen vrij, geen skiles, dus geen gehaast om op tijd boven op de piste te zijn. Uiteindelijk ben je evengoed om 10 uur boven, maar alles ging net wat relaxter. We zijn met zijn vijven op pad geweest, echt super om te zien, hoe goed de dames het kunnen na slechts 2 weken. We hebben het hele gebied gedaan en heel veel liften gepakt, maar ook lekker geluncht op de Schmittenhöhe.

Van 2000 meter zijn we daarna helemaal afgedaald tot in Schüttdorf (600 meter?). Da’s echt een end… Vervolgens weer helemaal omhoog, want Carlijn wilde het funpark laten zien, daar waar snowboarders kunstjes uitvoeren. Dus daar waar skiers eigenlijk normaal wegblijven. Niet Carlijns skiklas, die knalden net zo hard daar naar beneden. En dat wilde ze aan ons laten zien. Dat hoef je maar één keer tegen Sander te zeggen…

Na deze enerverende afdaling zijn we teruggeskied naar het Mittelstation, daar was ook de rest van de familie. Biertje? Als laatste skiavontuur zijn we met z’n allen naar beneden geskied.

De rest van de dag was gevuld met spullen terugbrengen en inpakken. Het schoonmaken van het chalet was al betaald, maar je wilt geen zwijnenstal achterlaten. We hebben heerlijke pizza’s gegeten, nee eerder gevreten, zo lekker. Maar uiteindelijk gingen we allemaal redelijk vroeg slapen want sommigen gingen alweer vroeg, héél vroeg op pad. Wij niet zo heel vroeg, half 7 reden we weg, maar niet voordat we de laatste stukjes Sacher Torte hadden verorberd!

Bye bye Oostenrijk, zeker weten tot een volgende keer!!!

Weekendje London

2011-03-08T00:01:00.001+01:00

Sander moet tegenwoordig voor zijn werk regelmatig naar Engeland en vliegt dan vaak via London. Kijk, da’s nou een leuke plek om een weekend samen door te brengen. De dames mochten logeren bij opa en oma in T en zo konden wij een vlucht boeken voor mij en een leuk hotelletje boeken. Het was voor mij de eerste keer dat ik zonder kinderen vloog, wat relaxed is dat!

Door de storm op vrijdag (4-2) was mijn vlucht een uur vertraagd en dat is balen als je maar 2 dagen hebt, maar goed. Zolang dat ding maar veilig opstijgt en landt, vind ik alles best. Uiteindelijk was ik, ondanks de supersnelle nieuwe Heathrow Express, pas na 10 uur op Paddington station, waar Sander op mij wachtte. Koffers gedropt in het hotel en op pubjacht. Alleen, alles sluit om 11 uur, grrr… We hebben wat kunnen eten en drinken, maar waar, dat laat ik in het midden.

Maar de schade hebben we ruimschoots ingehaald, heerlijke ales en IPA’s gedronken, pubfood en tandoori’s gegeten en ontzettend Starbucks gesponsord. Ook hebben we de blaren onder onze voeten gelopen. Zo erg, dat we op zaterdag halverwege de dag terug zijn gegaan naar het hotel om van schoenen te wisselen. Maar hierdoor kon Sander wel zijn keigave nieuwe Nikes aan, gekocht bij Niketown aan Oxford Street.

Foto’s!

Zaterdagavond hebben we vlakbij het hotel een Indiaas restaurant gevonden, waar we heerlijk gegeten hebben. Na opnieuw een prima nacht in onze Executive Room met uitzicht op Hyde Park en pleintje en mega kingsize bed en een lekker ontbijt hebben we onze koffers in het depot bij Paddington Station achtergelaten. Daar konden we ook al inchecken voor onze vlucht, ideaal! Behalve dan dat de printer staakte en mijn Frequent Flyer Pas werd ingeslikt… Ook dat werd opgelost en daarna konden we nog een ochtend en flink deel van de middag in de stad doorbrengen.

We hebben kilometers gelopen deze dagen en dat maakt de mens hongerig!

Per ongeluk kwamen we middenin de viering van het Chinese Nieuwe Jaar terecht. Wat een drukte, maar wel grappig. Alleen die mensenmassa brengt ook een hoop politie op de been en helicopters in de lucht, brrr. Wat ons ook opviel was dat er enorm veel camera’s overal hingen. En niet alleen bij overheidsgebouwen, echt overal. Echter, ondanks die camera’s en de alom aanwezige Bobby’s blijft London een geweldige stad.

O ja, op weg terug naar het station om naar Heathrow te gaan, waren we naarstig op zoek naar een toilet, nergens te vinden. Van arren moede doken we elke winkel in om te kijken of ze er één hadden. Lopen we door de Esprit winkel en wat ziet Sander? Een geweldig jasje, London fit, dus strak getailleerd, very nice. Natuurlijk meegenomen en gelukkig was vlakbij een enorme speelgoedwinkel, Hamleys, waar ze wél wc’s hadden. Wat een prachtige winkel, trouwens, vergelijkbaar met FAO Schwartz. Het was maar goed dat we daar met z’n tweetjes waren, want mét de kinderen waren we er nu nog geweest. :)

Skivakantie Sölden 2010 (Party!)

2011-01-05T23:01:00.001+01:00

In Sölden hebben we niet alleen geskied, maar ook feest gevierd. Kerst én Oud en Nieuw én Sophie’s zesde verjaardag vielen precies in deze week !

De eerste dag van de vakantie was Eerste Kerstdag en terwijl de hele wereld de hele dag in de keuken stond, tuften wij met een gangetje van gemiddeld 80 km/uur over de Duitse Autobahn. Soms ging het wat harder, maar meestal langzamer, bijvoorbeeld als we in een file achter 2 sneeuwschuivers reden. Wij hadden een auto vol kleren, skispullen en slee’s voor 5 personen, mijn ouders hadden een auto vol eten voor het kerstmaal…

Natuurlijk was er van alles veel te veel, dus op zondag hebben we de ‘left overs’ opgegeten. Op maandag heeft Sander gekookt, samen met sous chef Carlijn!

Dat was weer voldoende gezond, op dinsdagavond zijn we wezen kaasfonduen, mmmmmm. Sander had de eer om de wijn uit te kiezen en koos een heerlijk Pinot Grigio. Kom maar op met die flessen!

Het eten was heerlijk, maar de wandeling terug naar het huis zullen we zeker niet snel vergeten. Al vanaf de middag sneeuwde het en overal lag een mooi laagje verse sneeuw. Dat schreeuwt om een sneeuwballengevecht…, die duurde totdat we op de stoep van het huis stonden :).

Woensdag de 29ste, onze kleine grote meid is eindelijk jarig! Zes jaar alweer en reuze nieuwsgierig naar haar cadeau(s).

Het cadeau van ons en die van mijn broer en zijn vriendin krijgt ze ‘s ochtends, ‘s middags die van opa en oma en van haar zussen. Overdag heeft ze gewoon geskied, lekker geluncht met z’n allen en na de les is ze samen met Sander en Myrthe naar het huis gegaan. Carlijn en ik hebben de taart opgehaald. En wat was hij mooi!

Als klap op de vuurpijl mocht Sophie zeggen wat we gingen eten en dat werden pannenkoeken en die zijn heerlijk gebakken door Mireille en Walter. Topdag.

De volgende dag was helaas geen feest voor Myrthe. Net op de dag dat Sander en ik samen de hele dag op pad waren, is zij gevallen en daarna is een jongetje over haar hand geskied. Het gevolg was een flinke snee in haar hand, die helaas gehecht moest worden. Gelukkig kon ze met mijn vader naar de dokter. Daarna hebben ze wat lekkers gegeten bij onze vaste bakker, elk nadeel… ;)

‘s Middags zijn we teruggegaan naar de dokter om de rekening te betalen, €130,40 contant a.u.b. Én om nieuwe handschoenen te halen, want die van haar waren kapot en doordrenkt met bloed, brrr. Maar gelukkig kon ze de laatste dag wel gewoon meedoen aan de slalomwedstrijd, topper!

Zoals gezegd, oud en nieuw hebben we ook in Oostenrijk gevierd. Het was een zeer rustige avond, die we voor een deel hebben besteed aan het inpakken van de koffers. Diverse mensen hebben een tukje gedaan, maar de allerjongste heeft het de hele avond volgehouden! Om 12 uur hebben we een fles Champagne laten knallen, Sander heeft vuurwerk afgestoken en de dames mochten sterretjes vasthouden.

Vanaf ons huis konden we prima Sölden overzien en op veel plekken werd prachtig vuurwerk afgestoken. Ook hadden allerlei buren vuurwerk bij zich, maar na een half uur hield het wel op. Toen zijn we allemaal maar gaan slapen, want op Nieuwjaarsdag moesten we voor half 10 het pand verlaten! Maar ook dat lukte, iets na 9 uur reden we weg en nog voor 5 uur waren we thuis!

Tot slot nog een foto, die ik gisteren vergeten was…

En een filmpje…

Skivakantie Sölden 2010 (Skiën)

2011-01-04T22:13:00.001+01:00

De laatste week van 2010 hebben wij doorgebracht in het winterwonderland van Tirol, in Sölden. Vanwege hun 40-jarig huwelijksjubileum hadden mijn ouders een Bauernhaus gehuurd aldaar, we moesten alleen wel zelf erheen rijden… Die reis zullen wij ons nog lang heugen.

Maar zodra je aankomt en de auto hebt uitgepakt, ben je alles weer vergeten. Tenminste, de reis, het ‘leukste’ van een wintersportvakantie komt dan nog, ski’s, lessen en passen regelen. Maar ook dat viel mee, de ski’s konden we huren vlakbij de gondel naar de pistes. Alles konden we daar na een lange skidag achterlaten in het depot en de volgende ochtend weer droog ophalen. De winkel stond vlak naast het dalstation van de Giggijoch-gondel, daar hebben we gelijk liftpassen gehaald. En in de winkel was ook een dame van de plaatselijke skischool, dus dat was ook gelijk geregeld. DONE!!!

Tijd voor een borrel en gourmetten, het was tenslotte eerste Kerstdag.

Op zondagochtend kwart over 7 gaat de wekker, pffff, da’s vroeg. Maar we weten niet hoe lang alles gaat duren en we willen natuurlijk wel op tijd zijn voor de eerste skiles. Om kwart voor 9 lopen we bij het huis weg naar het skidepot, snowboots uit, skischoenen aan, ski’s en stokken mee, hup naar de gondeltjes. Even in de rij, maar om 10 voor half 10 zitten we in de gondel, die ons naar het Giggijoch brengt op 2284 meter hoogte.

De les begon elke dag om 10 uur, elke dag waren we veel te vroeg… De eerste 2 dagen hebben Carlijn en Sophie geoefend in de kinderclub, Myrthe mocht gelijk de piste op!

Myrthe had de eerste dagen een Nederlands meisje in de groep, dat ook in de brugklas zat, dus extra leuk. Helaas ging zij maar 3 dagen in de les, maar Myrthe heeft daarna ook nog prima kunnen lessen in een heel klein groepje. Op de derde dag mocht Carlijn ‘s ochtends naar de oefenpiste met een pannenkoekenlift, Sophie mocht dat na de lunch. Dat vonden ze beiden natuurlijk erg stoer en het skiën werd al leuker, want ze gingen sneller!

Terwijl de dames in de les zaten, konden Sander en ik naar hartenlust skiën. Ook hebben mijn ouders de dames 2x opgevangen voor de lunch zodat wij wat langere tochten konden maken. De gletsjers van Sölden liggen op 3000 meter en in de zon, ze zijn zo enorm breed, iedereen kan er vanaf knallen. Zoals Sander, die met behulp van de ‘Runkeeperapp.’ op de iPhone kan bijhouden hoe hard hij gaat… 87,6 km per uur ging hij, zonder er veel moeite voor te doen. En ik kwam daar iets langzamer achteraan.

Nog meer foto’s!

Op de laatste skidag was een slalomwedstrijd georganiseerd, alle kinderen kregen een hesje met nummer aan, hun tijden werden écht geklokt en aan het eind van de dag was er een heuse prijsuitreiking. De dames vonden dit best spannend allemaal, maar uiteindelijk zei Sophie, “ik kan ook om mensen heen skiën, dus dan kan ik ook om hekjes heen…”

Myrthe was als eerste van onze dames aan de beurt.

Toen kwam Sophie, die deed het zeer gecontroleerd, maar keurig om de poortjes. Bij de finish stond een pinguïn, de mascotte van de skischool, en die werd ge-high fived!

Last, but certainly not least mocht Carlijn aantreden. Zij skiet nog zonder stokken en maakte al schaatsend vaart. Topper in wording… Alleen te snel voor mijn fototoestel. Gelukkig heeft Sander wel filmpjes gemaakt.

Filmpje van Myrthe!

Filmpje van Sophie!

Filmpje van Carlijn!

‘s Middags volgde de prijsuitreiking met voor alle kinderen een medaille! Maar per groep wordt wel vermeld hoe de volgorde is en Carlijn is de snelste van haar groep!!! Ze krijgt een gouden medaille, mag plaatsnemen op de hoogste plaats, maar hoeft geen zoenen van haar skileraar Alex.

Myrthe wordt derde, brons!

Sophie was ‘n beetje teleurgesteld dat zij niet gewonnen had, maar zij was overduidelijk de kleinste van haar groep. Ze skiede met kinderen van zeker 8 jaar en ouder. Maar ook zij kreeg een prachtige medaille.

Na de prijsuitreiking zijn we met zijn 5-en nog 2 keer met de Hollandse lift omhoog gegaan. Dat was superleuk, we kregen flashbacks naar hoe we achter Myrthe aangingen. “Volg mij maar!” Alleen nu was het Sophie, die ons over spannende paadjes leidde!

Tot slot nog een foto van onze kampioenen.

Sander heeft een filmpje gemaakt van Sophie en Carlijn op de piste. Halverwege is een buiteling van Sophie te zien, maar ze gaat gewoon stoer verder.

In één week zijn Carlijn en Sophie van schuivende beginners veranderd in snelheidsminnende skilovers. Ze zijn al van rode pistes afgegaan! Myrthe skiet prachtig, zeer gecontroleerd, iets bedachtzamer dan haar jongere zusjes, maar ze zat wel mooi in de één na hoogste groep!

We hebben enorme mazzel gehad met het weer, de eerste dagen was het wel koud en dinsdagmiddag sneeuwde het, maar dat zorgde voor geweldige pistes. Natuurlijk is er nog meer gebeurd deze week, dat komt in een volgend stukje, maar tot zover het skiverhaal.

I've got one!!!

2010-12-15T13:58:00.001+01:00

Het is al een poosje stil hier en dat heeft een hele belangrijke reden. Ik heb nl. voor Sinterklaas, tot mijn grote verrassing, een iPad gekregen!!! In januari heb ik erover geblogd en nu heb ik er gewoon één. En dat ding heeft een verslavende werking. Bovendien moet ik erg wennen aan het hele Apple-gebeuren, wat totaal anders is dan Windows. Zo ben ik er nog steeds niet achter hoe ik moet copy pasten, maar uiteindelijk gaat het me wel lukken.

Werken op de blogger-website loopt ook niet lekker, vooral niet als je Windows Live gewend bent. Dus ben ik maar een andere hobby gestart, twitteren. Is ook superleuk en kost veel minder tijd dan bloggen. Ik heb mijn twitteraccount aan de blog gekoppeld, rechtsboven.

Zo, eens even zien of dit geplaatst wordt

Imagine

2010-12-08T08:49:00.001+01:00

Kan je het je voorstellen, dat het alweer 30 jaar geleden is dat John Lennon werd vermoord in New York?

Trots

2010-11-30T09:47:00.001+01:00

Sander is heel trots. Hij was weliswaar gisteravond pas om half 10 thuis, maar hij heeft wel meegewerkt aan de totstandkoming van de aller, aller, aller drukste avondspits ooit…

Gelukkig hadden we ‘s ochtends net de winterbanden gemonteerd, want er werd sneeuw en kou voorspeld. En jawel, er is 2 cm sneeuw gevallen in Nederland en het hele land ligt op z’n gat. Bijna negenhonderd kilometer file, ‘t is toch niet te geloven?!

Maar wij zijn helemaal klaar voor de winter, zondag hebben we bij Decathlon geweldige skihelmpjes gehaald voor de dames. En omdat een effen helm wel wat saai is, kon je er plakplaatjes bij kopen. Carlijn had een doodgewone rode helm, maar na wat geknutsel is het nu een lieveheersbeestje! Die foto volgt vast nog wel. Sophie staat er in ieder geval al wel mooi op.

Vanochtend stonden we voor de keuze, gaan we krabben of fietsen? Het werd fietsen, want dat is anders niet leuk tegenover Myrthe, vond Carlijn. Die was al op de fiets naar school…

Zevenheuvelenloop 2010

2010-11-21T22:01:00.001+01:00

Zondagavond, ik zit op de bank met de laptop op mijn schoot, Studio Sport op tv en een lekkere kop koffie naast me. We hebben zojuist een heerlijke pasta met spinazie en zalm naar binnen ‘gehammerd’, in elkaar gedraaid door Sander. Ja, daar had hij nog puf voor, zelfs na het lopen van 15 kilometer rond Nijmegen. Maar hij is dan ook in een euforische stemming…

Bij het inschrijven voor de Zevenheuvelenloop moet je aangeven wat je als eindtijd verwacht en Sander en Arne hopen op 1 uur 7 minuten. Hiermee wordt je ingedeeld in een bep. startvak, dit jaar beginnen ze in geel. Vorig jaar hadden ze hun tijd te conservatief ingeschat, waardoor ze steeds mensen moesten inhalen. Hiervan geleerd, staan ze nu tussen allemaal snelle lopers!

Zo snel zelfs, dat ze vlak na de wedstrijdlopers mogen starten, om 5 over 1 zien we ze langs flitsen. Zij zien ons niet, ze lopen aan de andere kant van de weg, maar ík heb ze wel op de foto! Wel goed kijken, ze lopen naast elkaar, Sander met een oranje shirt.

Het lijkt op deze foto alsof het heel rustig was, maar niets is minder waar. De stroom lopers is enorm, er starten vandaag 32.000 mensen. Na een kwartier hardlopers kijken, we hadden daarvoor ook al een poos staan wachten, gaan wij een stukje lopen. Maar binnen 200 meter zien we een heel leuk eettentje waar ze allerlei lekkers verkopen. Snert, warme chocolademelk, glühwein én een broodje rookworst. Myrthe kijkt me aan…, mogen we die?

Daarna wordt het alweer tijd om de wedstrijdlopers toe te juichen. Zij lopen gewoon 20 km per uur en zijn in ruim 41 minuten alweer terug… Vorig jaar is het wereldrecord bij de vrouwen hier gevestigd, dit jaar willen de mannen dit ook doen. De omstandigheden zijn in ieder geval perfect, heerlijk weer en een prachtig parcours. De man in vorm is Leonard Patrick Komon en hij is ook de eerste man die werkelijk met een gigantische vaart langs rent. De auto van de organisatie geeft de tijd aan (40:06) en hij zit al vrijwel de hele route onder het wereldrecord, zou het dan toch gaan lukken?

Ik houd mijn camera klaar en druk op goed geluk…

Na de nieuwe wereldrecordhouder (41:15!!!) Komon begint het grote binnenlopen, maar terwijl aan de linkerkant mensen finishen, vertrekken er nog steeds mensen aan de rechterkant van de weg. Dat lijkt me écht ontmoedigend.

Dankzij de SMS service van MyLaps weet ik dat Sander keigoed aan het lopen is en dat we ‘m weer kunnen verwachten na 1 uur en 7 minuten. Tenminste dat is zijn voorspelde eindtijd n.a.v. zijn tussentijden. Het klopte bijna, alleen Sander was me te vlug af en ik heb helaas een foto gemaakt van iemand anders zijn achterhoofd… Uiteindelijk doet hij 1 uur, 6 minuten en 21 seconden over de loop, idioot snel. Arne volgt snel daarna en dan zetten wij het ook op een lopen. Wij hebben alle spullen bij ons en de mannen zullen het wel koud hebben.

Bij het Keizer Karelplein vinden we elkaar en kunnen we de medaille bewonderen. Maar eerst: kleren aan!

Tijd voor een biertje! Of warme chocomelk! Of dubbel friss! Of koffie! Maar zeker ook bitterballen!

Snert

2010-11-20T23:12:00.001+01:00

Vanochtend stond ik al om 5 over 8 bij Appie, da’s veel te vroeg eigenlijk voor mij. Zeker als ik dan ook nog mijn hersenen aan het werk moet zetten en eten voor de hele week wil halen. Op hoop van zegen gooi ik mijn kar vol en meestal kan ik daar de week wel mee vol maken. Dagje pasta, dagje stamppot, dagje Indisch…

Echter, in het weekend mag het wel eens anders zijn. Of iets uitgebreids, waarvoor je de tijd moet nemen. En vandaag viel mijn oog op een snertpakket, oftewel alle ingrediënten voor erwtensoep heel handig bij elkaar gedaan door Appie. Ik hoefde alleen nog maar een pond schouderkarbo’s en peper en zout toe te voegen.

Volgens het recept moeten we beginnen met aan de kok brengen van 2 liter water met daarin de schouderkarbo’s, het laurierblad, een halve eetlepel zout en de spliterwten. Terwijl dit staat te pruttelen, storten Carlijn en ik ons op de rest van de groenten. Alles moet in kleine stukjes gesneden worden en Carlijn doet de knolselderij. Wat ruikt dat lekker trouwens…

We nemen de tijden van het recept iets ruimer en laten alles lekker gaar koken. Tenslotte de rookworst erbij en dan smullen maar!

Prince!!!

2010-11-19T12:40:00.001+01:00

Twee weken geleden aangekondigd, Prince komt na 8 jaar weer naar Nederland. Afgelopen zaterdag bedachten we dat dat best wel gaaf was om heen te gaan. Alleen, veldkaartjes waren toen al uitverkocht. Geen nood, daar bestaat Marktplaats voor!

Gelukkig kon oma I. oppassen, dus thuis kon alles doorgaan en konden Sander en ik samen op stap. De auto hebben we geparkeerd bij Burgers Zoo, van daaruit reden pendelbussen. 30.000 Mensen in één keer zo’n stadion in krijgen, geeft veel drukte. De rij om het veld op te komen was enorm, hij liep bijna om het hele stadion heen. Maar uiteindelijk waren we binnen en kon de pret beginnen!

We stonden erg goed, behoorlijk vooraan en door onze lengte konden we alles prima zien. Bovendien waren er drie grote schermen om alles te volgen. Om 10 over 8 begonnen ze en pas na 3 uur vonden ze het welletjes. Geweldig!

Purple Rain

En niet alleen wij vonden het geweldig, de recensenten van Parool, de Gelderlander, nu.nl, AD, en Metro dachten er net zo over.

Hij is weer in het land

2010-11-13T16:16:00.001+01:00

De wekker ging vandaag net zo vroeg af als door de week, dat zorgde voor enige verwarring bij mij. Waarom gaat dat ding nou af, het is toch zaterdag? Na 2 keer de snooze-knop ingedrukt te hebben, ging er uiteindelijk een lampje branden. Carlijn moest hockeyen in Kampen en om 5 voor 8 vertrekken en wij moesten de stad in voor de intocht van Sinterklaas. Alleen, ze houden hier van vroege intochten, al om kwart over 9 begon het festijn. Maar het is allemaal voor een goed doel, de aanblik van al die blije kinderen is het meer dan waard.

Sander was dus met Carlijn de hort op, dit jaar had ik mijn oudste en mijn jongste mee. We hadden een mooi plekje aan het water, we konden alles prima zien. De vrijwillige brandweer deelde snoepjes uit, een pietenband zong leuke liedjes en als klap op de vuurpijl kwam iets na 10 uur de boot met Sint en pieten aan en was Sophie’s hart gerust; ze hebben gelukkig de juiste route gevonden.

Ondertussen liepen op de kade allerlei zwarte pieten rond, die pepernoten uitdeelden en de zwarte piet op de onderste foto zei tot grote hilariteit van alle omstanders tegen Myrthe: “Jeetje, wat ben jij groot geworden!”

Alvast inzingen…

2010-11-12T14:23:00.001+01:00

Sophie oefent Sinterklaasliedjes

Sinterklaas is in aantocht!!!

2010-11-10T21:50:00.001+01:00

Het feestseizoen is begonnen, tenminste, als het aan Sophie ligt. Al dagen loopt ze te verkondigen dat Dieuwertje de studio al aan het opruimen is en dat we op woensdag om 10 over half 6 klaar moeten zitten voor het Sinterklaasjournaal!!!

Komende zaterdag komt de goedheiligman aan in Nederland en langzaam aan worden de kinderen van Nederland opgewarmd; tot 5 december is elke dag het Sinterklaasjournaal te zien. Want er gebeuren vreemde dingen in Harderwijk, bewegende juten zakken in de pakjeskelder, een pakjesboot, wat al in de haven ligt. En er is natuurlijk van alles te vertellen over het grootste kinderfeest van het jaar.

Ook het Jeugdjournaal doet mee, zo was er vandaag een item te zien over de grootste pepernotenfabriek ter wereld, geweldige beelden. Lopende banden met duizenden pepernoten, die een meterslange oven ingaan. Én leuke weetjes, zoals dat er in Nederland per jaar 6,3 miljoen kilo pepernoten worden gegeten.

Maar goed, de decemberfeesten komen met rasse schreden dichterbij en dat houdt vooral Sophie erg bezig en om haar zo te zien is puur genieten.

PS. Check out our wonderfully redesigned donut lamp (boven Sophie’s hoofd)… Afgelopen zaterdag hield Hurricane Thomas niet alleen huis in het Caribisch gebied, maar ook zeer lokaal in Nederland :(.

Vandaag 21 jaar geleden…

2010-11-09T23:22:00.001+01:00

Vandaag, 21 jaar geleden viel de Berlijnse Muur. Deze gebeurtenis was volgens TIME magazine één van de 80 dagen, die de wereld veranderd hebben. Ik weet nog dat ik die avond ergens aan het oppassen was en ik ademloos naar de nieuwsberichten heb zitten kijken.

Op Wikipedia kan je het hele, trieste, verhaal lezen van de bouw en val van de Muur. In 1961 begon de DDR met de bouw en binnen een paar weken stond hij en bleef uiteindelijk ruim 28 jaar staan.

Die maand november van het jaar 1989 was sowieso een zeer bijzondere maand, toen kwamen Sander en ik elkaar voor het eerst tegen… in de disco!!!

In één dag geel

2010-11-05T14:32:00.001+01:00

Rondom huis verandert al het groen langzaam in geel, oranje, bruin en foetsie, weg is het blad. De bladblaasteams van de gemeente trekken in colonne door de wijken om de enorme hoeveelheid bladeren van de wegen te verwijderen.

Eén boom echter, aan de overkant bij de buren in de tuin, hield zich dapper staand tussen al het herfstgeweld en had tot gister nog al zijn blad en was nog fris en fruitig groen. Tot vandaag, in één klap geel geworden, het leek wel of onze keuken goudgeel kleurde.

Een dag vol familie

2010-11-01T22:31:00.001+01:00

Het was maar goed dat we zondagochtend vanwege het ingaan van de wintertijd een uurtje extra hadden gekregen, want er stond een hoop op het program. Allereerst een rondje hardlopen voor Sander en mij, alleen Sander is ‘iets’ eerder weg en was ‘wat’ later terug. Vervolgens snel wat eten en douchen en dan de auto in naar Noord Holland.

Mijn oma is vorige week 96, zesennegentig, ZESENNEGENTIG jaar geworden, wat een leeftijd!!! Om dit heugelijke feit te vieren zijn we, kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, allemaal uitgenodigd voor een brunch in Hotel Akersloot. Dit enorme hotel ligt aan de A9 en wanneer je er ook langsrijdt, de parkeerplaats staat altijd vol. En elke keer verbazen wij ons daarover. Dus nu is eindelijk het moment daar om uit te vinden wat al die mensen daar doen.

En wat doen ze daar? Eten!!!

Er was een enorm buffet met zeer veel eten, ook aan de kinderen was gedacht, vandaar dat Myrthe om 10 over 11 ‘s ochtends al een kroket met friet op haar bord had liggen… Bij Sophie was de chocoladefontein favoriet en Carlijn heeft gewoon van alles wat geprobeerd. Ik heb vooral veel vis gehad en kleine hapjes, bovendien was de cappuccino erg lekker, natuurlijk met bonbons…

Om 2 uur was het buffet gesloten en gingen wij als enige van de hele familie richting het zuiden, maar nog even niet naar huis. Nu we toch in Noord Holland zijn, gaan we ook even bij mijn schoonouders langs. Mijn schoonmoeder was laatst een ketting verloren bij ons, hij lag gelukkig op het pad, en die konden we mooi terugbrengen. Dat hadden we tenminste op zaterdag bedacht. Alleen op zondagochtend waren we er allebei niet echt bij, we zaten al een poosje in de auto toen we ons realiseerden dat de ketting nog in de keuken lag….

Maar dat mag de pret niet drukken, na een kopje thee en een heerlijk stukje appeltaart, jawel, we hadden nog een plekje, zijn we lekker gaan uitwaaien op het strand van Bloemendaal aan Zee.

We eindigen de dag in een leuk tentje langs het strand, waar lekker lokaal bier geschonken wordt, behalve voor de Bob natuurlijk. Maar hun soep van de dag maakt veel goed, net als alle andere gerechten trouwens. Zo ga je tijden niet uit eten en zo eet je op één dag twee keer buiten de deur. Het kan niet op.

Iets voor 8 uur zijn we weer thuis, Sophie en Carlijn rollen gelijk hun bed in, maar Myrthe moet nog snel haar huiswerk maken. Aaaaaa, wat zielig… maar wel een leermoment: maak je huiswerk als het kan op zaterdag, je weet nooit hoe je zondag verloopt.

Youp rules!!!

2010-10-26T10:12:00.001+02:00

Sinds vorige week is Youp van ‘t Hek bezig zijn frustraties over de ‘klantenservice’ van T-Mobile op Twitter te ventileren. Zijn studerende zoon heeft het al maanden aan de stok met die telefonieprovider. Van 't Heks zoon is in zijn recht en dat geeft de provider ook toe, maar ondertussen zit hij al wel zes weken zonder gsm en is er niemand die hem helpt. Ook vaders pogingen om iets te forceren stootten op een kafkaiaanse muur.

Naast zijn Twitteropmerkingen wijdde hij er zaterdag een column aan in NRC Handelsblad. Waarop hij duizenden aanmoedigende reacties kreeg. Nu gaat hij een website openen waarop mensen hun slechte ervaringen met helpdesks van grote bedrijven kwijt kunnen. ‘Want het moet maar eens uit zijn met die terreur.'
Bij T-Mobile worden ze zenuwachtig. Voorlopig schatten deskundigen de imagoschade op 300.000 euro, op voorwaarde dat Van 't Heks campagne nu ophoudt.

Voor velen zijn zijn ervaringen zeer herkenbaar. Ook voor mij, lees hier maar eens! En dit verhaal is van 2 jaar geleden…

Balen

2010-10-24T20:47:00.001+02:00

Weet je wat balen is?

Als je kinderen een paar dagen uit logeren zijn en je jezelf hebt voorgenomen om die vrijgekomen tijd eens nuttig te besteden. Zoals door het keukenkozijn te schilderen, zodat de vorig jaar gekochte luxaflex kan worden opgehangen. Na 4 dagen schuren schilderen, plamuren, schuren, schilderen, schuren, schilderen, schuren en schilderen is op zondagavond de laatste laag verf voldoende gedroogd. Sander staat klaar met de schroefmachine en we halen de luxaflex uit de doos om te kijken waar de bevestigingshaakjes moeten.

Is de speciaal op maat gemaakte, in de dag vallende luxaflex 7 cm te lang…

Oog openend.

2010-10-13T16:30:00.001+02:00

PowNews is doorgaans niet de bron waar ik mijn dagelijkse dosis nieuws vandaan haal. Maar gisteravond was bij DWDD een clip te zien van een jongen uit Amsterdam West, die werd geïnterviewd in het kader van de ‘Coming out’- dag. In zeer gebrekkig Nederlands meldde hij dat homo’s gewoon terug moesten naar hun eigen land… Wat?

Dit wekte mijn interesse en ik ging op zoek naar de hele reportage. Hier kan je het zien: http://player.omroep.nl/?aflID=11554191&start=00:00:50&end=00:03:32

Wat is het toch fijn om in een land te wonen, waar iedereen voor zijn of haar mening uit mag komen. Alleen, het zou nog fijner zijn als iedereen dan ook eerst even artikel 1 van onze grondwet leest én respecteert: ‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.'

Eerste tand(en) eruit!

2010-09-30T21:21:00.001+02:00

Gistermiddag, woensdag de 29ste, kwam Sophie juichend het schoolgebouw uitrennen, haar eerste tand was eruit!!!

Het was gebeurd tijdens het buitenspelen, in de zandbak, maar ze had ‘m gevonden, gelukkig. Da’s nog best lastig trouwens, zo’n klein priegelig ondertandje zoeken in zo’n grote zandbak. De tand zat al maanden los, tenminste dat zei ze, en laatst kreeg ze tot haar grote genoegdoening bevestiging hiervan van de tandarts. Ik zag het pas sinds kort, vooral tijdens het tandenpoetsen.

“En nu moeten we écht een tandendoosje gaan halen, mam!”. Deze dame ziet kans om uit werkelijk elke gebeurtenis een shopping expeditie te halen.Maar dat gaan we niet op woensdagmiddag doen, want die is volgeboekt met hockey, hockey, hockey.

Haar andere ondertand zat ook al aardig los en gisteren zei ik al dat het niet lang zou duren tot die er ook uit zou gaan… En nu ze dat gat in haar mond heeft, zit ze daar natuurlijk de hele tijd mee te spelen. Op donderdag help ik op school met overblijven en ik zag dat na een ochtend friemelen met dat ding de tand bijna overdwars op haar tandvlees lag, brrrrr en zo kon ze ook niet haar krentenbol opeten. “Kom maar hier…”

En toen waren er ineens 2 tanden uit!

Een latertje

2010-09-27T16:04:00.001+02:00

‘t Is weer maandag en ik kan niet zeggen dat we lekker hebben kunnen uitrusten dit weekend. De oorzaak hiervan ligt bij de vrijdagavond… Sander zou ‘s avonds terugvliegen uit Londen, maar wel op tijd aankomen om nog met de trein naar huis te kunnen. Dat was het plan tenminste, maar dat ging helaas niet door. Tijdens de laatste inspectieronde van het vliegtuig waren wat oliedruppeltjes op het asfalt gevonden of zo en dat wil je niet hebben. Wat de oorzaak was wisten ze niet, dan maar een ander vliegtuig, safety first. Allemaal prima, maar de klok tikte gestaag voort en al gauw werd duidelijk dat Sander niet voor 19 over 11 aan zou komen, het tijdstip van de laatste trein naar ons oosten.

“Ach joh, geen probleem, dan haal ik je toch op!”, zei ik… De auto was tenslotte net die dag gekeurd voor de APK, een zogenaamd probleempje met de startmotor zou verholpen zijn, ik en de auto waren er helemaal klaar voor. Myrthe had alleen niet zo veel zin om in het holst van de nacht haar warme bed te verlaten, dus zij en Carlijn mochten blijven liggen. Sophie heb ik zo uit haar bed gelift, sokken, trainingsbroek en warme trui aan en gaan.

In de auto slaapt zij gewoon door, de weg is heerlijk rustig en het is lekker rijden zo. Maar net als ik afrit naar de A9 vlakbij Schiphol wil opdraaien en wat gas moet geven, doet de auto ineens raar. Hij hapert, als ik mijn voet van het gas haal lijkt het net of ik ontkoppel, er komt een suizend geluid uit de motorkap. Bij de vertrekhal, waar ik heb afgesproken met Sander, wil ik de auto stationair laten draaien, maar hij slaat gelijk af. Shit! Starten doet ie daarna wel, maar de motor draait 3 seconden en kapt ermee.

Tja, en daar sta je dan, je auto doet ‘t niet meer, er rijden geen treinen meer onze kant op, de autoverhuurbalies zijn verlaten, taxichauffeurs vragen €250 om je naar huis te rijden. Sophie is bij ons, maar thuis liggen Myrthe en Carlijn nietsvermoedend ver weg in dromenland. Zo diep zelfs dat Myrthe niet wakker wordt van de diverse keren dat wij gebeld hebben, de telefoon stond notabene op haar nachtkastje. Bij de garage, waar ik de dag daarvoor een prima werkende auto heb afgeleverd voor een simpele keuring, staat het antwoordapparaat aan. Daar laat ik een fijn berichtje achter, maar blijkbaar maakt het weinig indruk, want tot nu (maandagmiddag 15:30 uur) heb ik nog niets gehoord. Daar gaan we dus ook niet meer naartoe.

Inmiddels is Sander aangekomen en heeft even onder de motorkap gekeken, maar kan zo snel niets vinden. Alles lijkt op het oog vast te zitten, we gaan eerst maar even koffie halen en bedenken wat we moeten doen. Een geluk bij een ongeluk is dat we bij Schiphol staan en dat gaat 24 uur per dag door. Qua eten en drinken dan… En vliegen, we kunnen wel maar Malta, Corfu of Chersonissos, maar naar huis is lastiger. Uiteindelijk hebben we de ANWB-alarmcentrale gebeld, lid geworden van de wegenwacht tegen een extra premie en ons wordt verteld dat ze hun best doen om binnen 60 minuten bij ons zullen zijn.

Uiteindelijk is dat 90 minuten, maar die tijd komen we heel gezellig door in onze auto. Sophie vindt het wel spannend en is klaarwakker, we zijn allemaal over onze slaap heen. Gelukkig, want we moeten nog even. De wegenwacht vindt het probleem snel, een slang voor de luchtinlaat van de turbo zit niet vast, waardoor de motor door heeft dat er iets mis is en dan slaat ie af… De meneer draait een paar dingen vast en hij doet ‘t weer!!! Goh, hoe zou het toch komen, dat die slang los zit?

Maar de auto doet ‘t weer, de wegen zijn nu helemaal verlaten en in een uurtje zoef ik naar huis. Myrthe en Carlijn liggen nog steeds te slapen, Sophie is in de auto weer in slaap gevallen en haar kan ik ook zo overhevelen. Wij liggen er om 5 uur in en om half 8 ging de wekker weer, zaterdagochtend: hockeyen met Carlijn in Hattem of all places…

Today is my birthday

2010-09-19T23:50:00.001+02:00

Mijn laatste jaar in mijn ‘thirties’ is vandaag begonnen, compleet met taart en cadeautjes. Sophie wilde mijn verjaardag groots vieren, sprak over niets anders de afgelopen dagen en had het liefst het hele huis met slingers, ballonnen en confetti versierd, de hele dag spelletjes spelen en de 3 p’s (pannenkoeken, pizza en patat) gegeten, maar dat hebben we over het weekend verspreid, bedenk ik me nu…

We hebben heerlijk uitgeslapen tot 9 uur, behalve Sander, die had toen al 2 uur op de fiets gezeten. Ik werd wakker gemaakt door Sophie, die mij over mijn hoofd aaide en zei: “Hai birthday girl!” Beneden waren Myrthe en Carlijn de tafel al aan het dekken, super. Later bij de koffie hadden we een heerlijk taartje, een caramelschnitte heette het geloof ik, en deze kan wedijveren met het hazelnootschuimtaartje, ontzettend lekker.

Het plan voor vandaag is iets anders dan normaal op een verjaardag; Sander moet vanavond op reis, hij vliegt naar Engeland. Wij gaan hem wegbrengen, maar gaan wat vroeger en combineren het met een middagje Amsterdam. De dames zijn nog nooit in de Amsterdamse Bijenkorf geweest, Carlijn en Sophie hebben de grachten nog nooit gezien… Wel Times Square, the Golden Gate Bridge, het Vikingskip, noem maar op.

De auto parkeren we op Schiphol en nemen de trein naar Amsterdam CS. Myrthe mag niet meer op een Railrunnerkaartje reizen en voor haar betalen we de volle mep, €7,10. Met z’n vijven betalen we €26,30, pok! Maar daar heb je wel wat voor, een reisje naar het centrum van onze hoofdstad, waar het nog steeds een verschrikkelijke bouwput is.

En DRUK, voelde me echt zo’n provinciaaltje in de grote stad terwijl we toch bijna 7 jaar in Amsterdam gewoond hebben. Maar ook toen was ik altijd blij als ik het Vondelpark in kon fietsen en de drukte van het centrum achter me kon laten. Totdat er een grapjas bedacht dat je aan toeristen fietsen kon verhuren, toen was het ook gedaan met de rust in het park, want toeristen op een fiets zijn levensgevaarlijk.

Anyway, de Bijenkorf, het is maar goed dat die winkel niet bij ons in de stad zit… Da’s niet goed voor je banksaldo. Na het shoppen zijn we over de Oudezijds naar De Jaren gewandeld, onze favoriete pleisterplek. Ook de dames voelden zich hier helemaal thuis, ze vonden het vooral zo lekker ruim en licht, zonder stamgasten aan de bar. En ze hadden La Chouffe, mmmmmm

We lopen terug door de Kalverstraat, wat vooral een wandeling is vol herkenning: “Hééé, die winkel hebben wij ook!”. Sander wil tóch nog even bij de Bijenkorf herenmode kijken en scoort 2 mooie overhemden en een stropdas. Die man van mij is een supershopper.

Vanaf CS gaan er tig treinen per uur naar Schiphol, dus we hoefden niet eens te wachten en in no time waren we er weer. Sander heeft eerst zijn bagage uit de auto gehaald en afgegeven bij de check in balie en daarna zijn we naar het Panoramadek gelopen.

De dames hebben alweer honger, gelukkig hebben ze in het restaurant een kidsmeal met friet, kroket en drinken. Morgen eten we wel weer gezond!

Iets voor 8 uur zwaaien we Sander uit, hij gaat door de douane, wij gaan naar de ‘windmill’. En op het moment dat hij weg taxiet bij de slurf rijden wij het pad op.

Op naar de 40!

Funkid Sophie

2010-09-01T22:13:00.001+02:00

In geen tijden was Sophie zo snel het schoolgebouw uit als vandaag. Zodra haar juf de deur opende, is ze het lokaal uit gerend volgens mij, want ze was als eerste van haar klas buiten. Direct haalde ze haar fiets, helaas moesten we toen nog even op haar zus wachten…

De reden van haar supersnelle exit was haar allereerste hockeytraining ooit! Van 2 tot 3 worden deze kleuters klaargestoomd om de toppers van de club te worden… Maar je moet het vooral met z’n allen doen en met veel lol, want dat zijn de regels, “en je stick mag niet boven je schouders komen”, volgens Sophie.

Carlijn is ook mee om te kijken en Myrthe is gelijk uit school doorgefietst naar de club en kan het laatste half uurtje zien.

Om 3 uur staat de limonade klaar voor de kinderen, dat vinden ze allemaal erg lekker. Myrthe heeft speciaal op school een zakje Haribo kersjes gekocht en deelt dat met haar zussen. LIEF! Sophie heeft erg genoten van haar eerste training, het was veel te snel voorbij. De rest van de middag was ze erg rustig, heeft lekker met haar barbies gespeeld en naar haar nieuwe luisterboek De Fantastische meneer Vos geluisterd.

Carlijn heeft ook getraind vanmiddag en wel met de hoofdtrainer van de club, die bv. ook Heren 1 traint! Haar eigen trainster kon niet, hij nam het over en dat hebben ze geweten…

Het lijkt me duidelijk dat de pannenkoeken, die ik vanavond gebakken heb, erin gingen als koek.

Onze brugsmurf

2010-08-25T16:20:00.001+02:00

Vanochtend ging de wekker erg vroeg af bij ons thuis, kwart voor 7 al. OK, op de dagen dat Sander zijn hardlooprondje doet, gaat hij er al om 6 uur uit, maar dan kan ik mij nog even omdraaien. Nu moest ik er ook uit… Maar het is voor een goed doel, Myrthe’s eerste echte schooldag als brugpieper!

De afgelopen 2 dagen waar om de klas, de school en de omgeving te leren kennen. Haar nieuwe school ligt tegen het bruisende centrum van onze stad aan en hier werd gisteren een vossenjacht georganiseerd. En laat nou net haar groepje gefotografeerd zijn door de fotograaf van onze plaatselijke krant en op de voorpagina staan!

De dag werd afgesloten met een BBQ, erg leuk allemaal, maar dan gaat nu het harde brugklasleven beginnen. Maandagmiddag heeft ze al haar boeken al gekregen, de eerste moesten gekaft worden voor de lessen op woensdag. Carlijn en Sophie vinden het ook allemaal interessant, ze willen graag weten hoe alles gaat. Wat Sophie ook heel grappig vindt is dat dat zij nu in groep 2 zit. Gisterochtend op de fiets vroeg ze aan Myrthe: “En hoe is dat nou in groep 1?”

Maar goed, vanochtend om 10 over half 8 is ze alleen vertrokken, bepakt en bezakt, 2 tassen mee, want haar eerste 2 lesuren zijn gelijk gym. Ze heeft les tot 2 uur en jawel, om iets voor half 3 is ze thuis. Het was allemaal heel leuk, dat is alle informatie die ik eruit krijg. Ze kregen trouwens zelfs de gymles in het Engels… Ze heeft gelijk ook al huiswerk gekregen voor Nederlands en Engels, maar dat hoeft ze pas morgen te doen. Tenminste, dat had de juf verteld, maar onze ijverige Myrthe ging het gelijk vanmiddag doen! Hopelijk blijft ze het hele schooljaar zo…

Vier dagen thuis en weer op pad…

2010-08-24T14:39:00.001+02:00

Welgeteld vier dagen zijn we in Nederland gebleven en toen hadden we er al weer genoeg van... op naar Frankrijk! Als het ook maar enigszins mogelijk is, gaan we ‘even’ langs bij mijn schoonouders, die daar een prachtig verbouwde boerderij hebben. De jaren dat wij in Amerika zaten ging dat niet natuurlijk, maar voor de rest denk ik dat we toch wel op één keer per jaar gemiddeld zitten.

Zo waren we er bv. tijdens de millenniumwisseling, een paar dagen nadat een gigantische storm over Frankrijk en heel Europa was geraasd. Duizenden en duizenden bomen waren omgewaaid, maar ook elektriciteitsmasten... Ruim 2 miljoen huishoudens zaten zonder stroom en wij ook. Zelfs nog tijdens het diner op oudejaarsavond, maar wat was het romantisch en gezellig in huis met al die kaarsen. Zo gezellig dat toen ineens alle lampen aangingen, we even gejuicht hebben, want ook de warmwaterboiler werkt op elektra, maar daarna alles weer uitgezet hebben. Myrthe was bijna 2 jaar toen en nog het enige kind in huis en genoot natuurlijk erg van alle aandacht. Het huis was toen al behoorlijk leefbaar, maar hele delen waren nog niet aangepakt. Verder was er ook nog geen internet, dat kan je je nu bijna niet meer voorstellen.

Inmiddels is het hele huis klaar en een waar eldorado voor zowel ouders als kinderen, er is zoveel ruimte, spelletjes, stripboeken, stille plekjes, natuur, maar ook ons zwembad uit Amerika!!!!

Ik had dat zwembad bij Toys'R'Us in Amerika gekocht aan het eind van onze eerste zomer aldaar, maar helaas was onze tuin toch iets schuiner dan ik dacht. Het bad heeft dus één keer Amerikaans water gezien en daarna is hij meeverhuisd naar Frankrijk. Daar is het land nog schuiner dan in Amerika, maar er is een prachtig betonnen vloertje gestort, een Franse pomp aangeschaft en nu staat hij daar prachtig.

Ook dit jaar viel ons bezoek samen met het jaarlijkse eetfeest (het ‘repas’) van het dorp en we mochten ook komen. Het eten wordt grotendeels verzorgd door 2 buurvrouwen, Christine en Isabelle, de tafels en stoelen worden geleend bij het gemeentehuis, een andere buurvrouw had nog een grote lange partytent staan. Ineens staan er 2 koelkasten op het pleintje, de stroom komt rechtstreeks uit het kastje van de EDF, heerlijk frans... Rond het middaguur worden we verwacht en er wordt gestart met een een borrel en lekkere hapjes.

Ondertussen vermaken de dames zich uitstekend met de meegebrachte skelter en tractor. Er is ook een Frans meisje van Carlijns leeftijd, maar door de taalbarrière vindt zij weinig aansluiting. Hopelijk spreekt Myrthe volgend jaar ook een woordje frans zodat dat dan beter gaat en misschien zij wat engels, maar dat is waarschijnlijk ijdele hoop.

Het eten was eenvoudig, maar erg lekker. Vooral het dessert kon onze dames bekoren, heerlijke merengues…., mmmmm, bordje kaas uit de streek, ile flottante. Iedereen ging met een volle maag naar huis. Daar konden we even uitbuiken, want een half uurtje later werden we verwacht voor het Concours International de Petanque :). Het is eerst altijd even een gedoe om teams te maken en ondanks dat Sander van te voren zeer pertinent had gezegd dat hij NIET mee zou doen, staan we uiteindelijk allemaal te ballen. Alleen Sophie en (o)ma doen niet mee, maar die hebben het samen ook heel gezellig.

Uiteindelijk zit ik 2 keer in het winnende team, veel beter dan vorig jaar. Maar… weer in NL hebben we vlakbij ons huis een petanquebaan ontdekt, daar gaan we met z’n allen oefenen zodat we volgend jaar al die fransozen van de baan af kunnen gooien. Bovendien ga ik onze ballen een hele winter in de regen en sneeuw laten liggen, dan zien ze er ook oud en veel gebruikt uit. Iedereen neemt nl. zijn eigen verweerde ballen mee en die van ons worden slechts één keer per jaar gebruikt en zien er nog erg glimmend nieuw uit. Ook moet ik, op petanque.nl of zo, een koordje met een magneet eraan zien te bemachtigen, verschillende mannen gebruiken dat, zodat ze niet hoeven te bukken om hun ballen op te pakken…

Na deze wedstrijd gingen wij even terug naar huis om ‘s avonds nog terug te keren voor de afsluiting, het verorberen van de restanten. Er was echter goed gegeten ‘s middags, al het lekkers was op en Carlijn was net iets te beleefd… Ze stond een hele poos naast het bord, waar nog maar één merengue op lag, zal ik wel of zal ik niet, en toen kwam er een mevrouw langs en die pakte ‘m zonder aarzelen of rondvragen. FLAUW en Carlijn keek heel beteuterd! Laten we het maar houden op een mooi leermoment voor haar, als je iets wilt, moet je er gewoon voor gaan.

Sander kon helaas niet nog een hele week vrij nemen, hij is zondagavond teruggevlogen naar NL. Wij, de dames, mochten wel een volle week genieten van het zoete leven van Frankrijk. Maar we hebben niet alleen maar op onze kont gezeten, we hebben ook meegeholpen met de bouw van een een heus tuinhuis(je).

Maar de kinderen hebben vooral veel, heel veel gespeeld!

Dit plekje in Frankrijk is zó heerlijk rustig en mooi. We hebben ook ontzettend mazzel gehad met het weer. Slechts één keer regen en dat was ‘s nachts… Op vrijdagochtend kon ik Sander weer ophalen, zodat hij ook nog een dagje kon genieten. Op zaterdagochtend zijn we teruggereden naar de NL en deze reis was gelukkig zoveel beter dan de heenreis. Om kwart over 9 reden we het Franse pad af en om 8 uur reden we ons Nederlandse pad op! En toen was de zomervakantie echt afgelopen.

Als laatste nog even een mooie poseerfoto van de dames

Zo was Noorwegen (laatste 3 dagen)

2010-08-20T23:29:00.001+02:00

Vrijdagochtend half 8, Sanders horloge klinkt, moet dat nou? Jazeker, want we moeten terug naar het zuiden en wel via een kleine omweg, omdat Sophie heel heel héééél graag naar het Vikingschipmuseum wil. Een kwartiertje later zijn we eruit en om 10 over 9 rijden we weg, we worden steeds sneller! En dan te bedenken dat er 2 tenten afgebroken moesten worden, de thermoskan vol koffie zit en de auto steeds strakker ingeladen wordt, we kunnen gewoon de middenspiegel gebruiken.

De Tomtom zegt dat het 372 km is naar het museum, pfff, da’s best veel, zeker als je nagaat dat de gemiddelde snelheid rond de 75 km. per uur ligt. Eerst moeten we het Ottadal uitrijden, toch nog 72 km., om op de E6 uit te komen. Zodra we het dal uit zijn, betrekt de lucht, grijs, lage bewolking, regen, bleeeh. De weg is ook druk, continu 2-baans, geen plek om in te halen, dus we berusten maar in het feit dat we in één lang lint van auto’s richting Lillehammer rijden. Deze regio is natuurlijk vooral bekend van de Olympische Winterspelen van 1994 en even later rijden we bij Hamar langs het Vikingskipet.

Maar die haalt het niet bij de echte! Om 2 uur zijn we bij Oslo en onze Tom leidt ons tot op de parkeerplaats van het museum, het Vikingskiphuset. Zodra je door de deur van het museum gaat, zie je het pronkstuk staan, het Osebergschip.

Dit museum is natuurlijk een megatoeristenattractie, foto’s nemen zonder andere mensen erop is bijna niet te doen. Bovendien was het gebouw vrij donker en hoog, dat kon mijn toestelletje niet beflitsen. Ook viel op dat de lucht in het gebouw vrij vochtig was, misschien voor het behoud van de schepen? Ik las nl. ergens dat bij het uitgraven het schip werd ingepakt met nat mos om te voorkomen dat het hout zou uitdrogen en splijten.

Na een uur hebben we alles bekeken en stappen weer in de auto, Sander mag ons Oslo uitrijden en tja, het is vrijdagmiddag, ook in Noorwegen staan dan de wegen vol met mensen die de stad uit willen voor een welverdiend weekend. ‘t Is dus een beetje druk. Oslo is de grootste stad van Noorwegen, er wonen wel 590.041 inwoners (1385/km², Amsterdam: 3500/km²). Maar na 2 weken in wat voelde als ’the middle of nowhere’ is dit weer even wennen.

Het plan is af te zakken naar het zuiden, daar een camping te zoeken zodat we op onze laatste volle vakantiedag in Noorwegen rustig aan kunnen doen. Alleen, ‘note te self’: camping langs een rotsige kust zijn dun bezaaid en als ze er al zijn, zijn het vooral plekken waar mensen hele seizoenen zitten. Hutjemutje in de caravan, met een volledig aangelegd terras, 3 tv’s, koelkasten en tuinverlichting…

Na lang zoeken vinden we een ‘skitterend’ plekje, we mogen onze tent neerzetten naast de toegangsweg van de camping onder toeziend oog van de campingbaas en de vele vaste gasten. Maar we zijn het zoeken en autorijden meer dan zat en accepteren de minder mooie plek. Want de mooiste plekjes aan het water zijn, en da’s ook logisch, voor de seizoenplaatshouders. Zij betalen dan ook 10500 Kr (€1500) per zomer.

Wat ook zeer prettig was aan deze familiecamping: er was een restaurant bij het strand, want als je ergens geen zin in hebt na een lange reisdag is koken.

Tijdens het wachten op ons eten trekt er een buitje over ons terras, maar dat mag de pret niet drukken. Als een ervaren Noor haalt Myrthe een parasol voor ons en blijven we lekker buiten zitten. Dat is mij ook wel opgevallen aan de Noren, ‘rain or shine’ ze gaan gewoon naar buiten, dan trek je maar een extra laagje aan. Vrijwel iedereen loopt derhalve met mooie buitensportjassen e.d.

Zoals te verwachten bleef de camping tot ver in de nacht onrustig, eerst bleven de kinderen tot ver na 11 uur buiten spelen en toen zij eindelijk ophielden, kwamen hun oudere broers en zusjes naar buiten en zij gingen pas om 2 uur slapen. Kombineer dat met langsracende auto’s, Country & Western muziek en geklus bij het toiletgebouw en je hebt een beeld van onze nacht…

Het is dus niet verwonderlijk dat wij op zaterdagochtend de tent en de rest van de spullen in een recordtempo hebben ingepakt. Deze keer hebben we de kinderen niet gemaand om rustig te doen wegens nog slapende medekampeerders… welnee jongens, ga lekker je gang, zin om te voetballen, willen jullie een muziekje daarbij? Om half 9 zijn we klaar, alleen de receptie is pas om 9 uur open. En bij de receptie kan je niet pinnen, grrrrr. Dat kon gisteravond ook al niet bij het restaurant en onze 3 creditcards kenden ze ook niet. Poef, daar gaat je geld. Gelukkig wilde de campingbaas wel onze laatste euro’s hebben.

Laat ik als laatste nog even ons straatje laten zien

Eerste doel van deze dag is dus pinnen, koffie scoren zou ook prettig zijn en als het even kan wat lekkers voor erbij. Binnen 10 minuten is dat gelukt, midden in het weiland staat een grote winkel met een uitgebreid assortiment koffiebroodjes. We halen ook brood, bier en toetjes, wij komen de dag wel door. Alleen, naarmate we meer zuidelijk komen wordt het weer slechter. Op onze picknickplek waaien we bijna weg. Met dit weer zien we het niet zitten om onze tent op te zetten, bovendien zien we onszelf al weer vruchteloos langs tig lelijke campings rijden. Weet je wat? Laten we het eens helemaal anders doen en ‘full circle’ komen, we gaan terug naar het Setesdal en zoeken daar op een uurtje rijden van Kristiansand wel een ‘hytte’.

In Evje rijden we gelijk de eerste camping binnen en daar hebben ze een 5-persoonshut beschikbaar, “tsjakka, we’ll take it!!!”. De dames vinden het helemaal geweldig, een huis, maar wel met de lol van kamperen, want we moeten evengoed douchen e.d. in het toiletgebouw en de speeltuin is om de hoek. Ook wordt het later op de middag droog en kunnen we zelfs BBQ-en.

We maken het vandaag niet te laat, want morgen mogen we ons absoluut niet verslapen. De wekker wordt gezet om 7 uur, de dames gaan vrijwel gelijk slapen, vooral Sophie ligt met een grote glimlach op haar gezicht, want zij mag eindelijk een keer boven slapen!!!

Zondagochtend, de laatste dag van onze vakantie. Ondanks dat we in een hutje slapen, moeten we toch wel wat opruimen. Zo moeten de slaapzakken weer in hun foedraaltjes gepropt worden. Maar eigenlijk duurt het het langst om de dames uit hun slaapzak te krijgen. Op die momenten krijgt Sander flashbacks naar zijn vakanties van vroeger als zijn vader zijn slaapzak en matje gewoon onder hem vandaan trok. WAKKER WORDEN, JONGENS!!! Nu kan hij dat doen, gna gna gna.

Om 8 uur rijden we weg, een uurtje later rijden we langs de incheckbalie van Colorline. We zijn ruim op tijd, de boot uit Denemarken is er nog niet eens. Alle auto’s staan in genummerde rijen en worden straks keurig rij voor rij de boot op gedirigeerd, dus we kunnen zonder problemen even een rondje lopen.

Toen we op de kade stonden, hadden we al het idee dat er allerlei festiviteiten gaande waren in de haven. Maar pas toen we boven op het dek stonden, zagen we pas wat er aan de hand was: allemaal Tall Ships!!! Deze ochtend, 1 augustus was de laatste dag van een weekend zoals nu in Amsterdam plaatsvindt: Kristansand was stopplaats voor de 2010 Tall Ship Races. Met veel muziek en mensen langs de kades werden de schepen uitgezwaaid, want zij gingen op weg naar Hartlepool, Engeland. Op 10 juli waren ze gestart in Antwerpen, daarna zijn ze naar Aalborg, Denemarken gevaren. Toen waren Kristiansand en Hartlepool aan de beurt en op 10 augustus zijn ze naar IJmuiden vertrokken.

Ondanks dat we veel later dan gepland het schip opreden, voeren we toch op tijd rond half 10 weg. De kapitein moest zijn toeter vaak gebruiken, want in de haven voeren zeer veel kleine bootjes om de tall ships heen. Wat een prachtig gezicht en wat een mazzel dat we dat nog even meemaakten.

De overtocht ging prima, Carlijn voelde zich een stuk beter dan op de heenweg. Iets na 1 uur was er weer land in zicht, maar het duurde nog tot 2 uur eer we op de snelweg zaten. Nog 881 km te gaan…

Ook de autoreis ging zeer voorspoedig, alleen wat oponthoud bij de Elbetunnel, maar voor de rest: knallen! Het was dat we de dakkoffer op het dak hadden, want anders waren we nog sneller thuis geweest. Nu reden we om 11 uur het pad op, ook prima.

En ineens was toen de vakantie weer over, maar we hebben genoeg gezien en gedaan om vol plezier en ‘in awe’ aan terug te denken en meer dan genoeg gezien waar we nu van zeggen, daar wil ik nog een keer heen. Noorwegen heeft een geweldige indruk bij ons achtergelaten. Wat een land!

Zo was Noorwegen (dag 11, 12 en 13)

2010-08-18T10:51:00.001+02:00

Ineens lijkt de vakantie heel snel te gaan, het is al weer dinsdag. Op zondagochtend moeten we met de boot terug naar Denemarken, dat is iets om rekening mee te houden bij het plannen van de route de komende dagen. Wel staat vast dat we terug naar het westen gaan, naar het Ottadal. In 2004 hebben we daar een geweldige camping gezien, tenminste, het zwembad was uitgehouwen uit de rotsen van de rivier, heel cool.

Sander begint met rijden, maar vindt dat helemaal niet erg, de weg is vrijwel verlaten en opnieuw prachtig. De Tomtom leidt ons zigzaggend door allerlei dalen via Tynset over de 3 naar Alvdal, daarna de 29 tot Hjerkinn, waar we de E6 weer tegenkomen tot aan Otta. De E6 heet dan wel een snelweg te zijn tussen Trondheim en Oslo, maar snel is ‘t ie ech nie… Wel mooi.

Weg nr. 15 door het Ottadal hebben we in 2004 dus ook al gereden, maar ik kan me er weinig van herinneren. Pas als we de brug over de Otta bij Vågåmo oversteken, gaat er een lampje branden. We rijden door Lom met zijn mooie stafkerkje, maar daar komen we nog wel terug, voor nu zijn we op zoek naar een plek voor onze tent. Wat in ieder geval meezit, is dat het weer een stuk verbeterd is: blauwe lucht en zon! Overal zien we dat boeren hun akkers besproeien en dat is een goed teken, ze krijgen hier de minste hoeveelheid regen van heel Noorwegen.

Bij een P langs de weg, met een gruwelijk vieze WC, een unicum deze reis want over het algemeen is alles hier prima verzorgd, eten we onze lunch en rijden door naar de hierboven beschreven camping. Opnieuw vinden we de locatie en het zwembad keigaaf, maar de plek die ze bedacht hebben voor (tent)kampeerders is minder. Om niet te zeggen bedroevend slecht, hutjemutje langs de best drukke weg. Het is jammer, maar helaas, hier gaan we niet staan. Conclusie: dit is gewoon een bungalowpark of ‘hytter’-park á la Centerparks met een klein stukje gras voor daggasten. We rijden terug, want onderweg hebben we diverse mooie campings gezien.

O.a Camping Bispen met een grote speeltuin en een mooi uitzicht op de boomloze toppen van de Jotunheimen. Hier zetten we onze tenten op, want naast goede voorzieningen óp de camping is er ook vlakbij een supermarkt en dat is erg handig, vooral als je ‘s avonds wilt BBQ, want dat hebben we al een paar dagen niet kunnen doen.

Na het eten wordt de camping verder ontdekt en durven de dames eindelijk bij de receptie peddels te vragen voor de roeiboten. Sophie moet een zwemvest aan en peddelen maar!

Woensdag breekt aan, we gaan de omgeving bekijken. In Lom gaan we naar de Touristinfo en zien dat er een paar wegen het Nationaal Park Jotunheimen ingaan. Eén daarvan ligt op 15 km van Lom het Sognedal in. Vanuit het dal moet je een bergweggetje in, waarvoor je tol moet betalen, want de weg is privaat aangelegd door de uitspanning aan het eind van de weg, Spiterstulen Turisthytte.

Bij de start van de weg staat een infobord vol waarschuwingen over de ‘steep slopes’ en ‘animals on the road’ en dat het verboden is voor auto’s met caravans en dat camperrijders zich moeten realiseren dat het een behoorlijk pittige weg is, OMG... Maar goed, onze auto met bijbehorende bestuurder heeft Mount Washington beklommen en in de Rocky Mountain NP de Trail Ridge Road gereden, ‘the highest continuous motorway in the United States, with more than eight miles lying above 11,000 feet (=3352.8 m.) and a maximum elevation of 12,183 feet (=3713.4 m.)'. Deze weg de Jotunheimen in is een eitje!

De weg is 18 km. lang en wordt na 2 km asfalt een gravelweg, heerlijk, hij is smal met passeerstukken en ik als passagier zie aan mijn rechterkant behoorlijk steile afgronden, slik… Langs de weg staan koeien, maar een eland hebben we helaas nog steeds niet gezien. Bij het bereiken van het Spiterstulen-complex houdt de weg ook op, tot hier en niet verder. Er is een camping met allemaal hele kleine tentjes, onze tent uit ons vorige leven, de Hilleberg zou hier prima tussen passen, onze huidige… niet echt.

Goed, tijd om onze bergschoenen weer eens te gebruiken, Sander stopt de jassen in de rugzak met wat proviand en de GPS. Er is regen voorspeld, maar vooralsnog ziet het er prima uit. 'Jotunheimen' betekent 'het huis der reuzen', wat verklaarbaar is uit het feit dat hier 250 toppen boven de 1.800 m liggen. De hoogste zijn de Galdhøpigen (2.470 m) en de Glittertind (2.469 m) en daar ligt ons wandelgebied tussen!!!

De dames zijn helemaal in hun element, dít vinden ze leuk. Smalle paadjes, overal van alles te zien, gletsjers, watervallen, grote insecten. Geen beren, die zouden hier zo passen, het lijkt qua ruigheid erg op Glacier.

Het is nooit leuk om terug te lopen over hetzelfde pad, dus wij proberen het water naar beneden te volgen en zo een mooi rondje te lopen. Maar wat vanuit de verte op een makkelijk te passeren beekje lijkt, is ‘up close’ een woest stromende rivier… Tot nu toe heeft onze 5-jarige stoer meegelopen, maar over heel veel water heen springen is toch wel heel spannend.

Dit landschap is zo schitterend, ik blijf foto’s maken. Op het laatst maan ik de dames om nog één keer te poseren voor mij op een grote rots met uitzicht het dal in. Tja, en dan kunnen wij niet achterblijven…

Met uitzondering van één natte voet van Sander komt iedereen droog over en na ruim 3 uur wandelen zitten we op een mooi terras te genieten van een heerlijke tosti met cola. De terugweg gaat natuurlijk wel over de dezelfde onverharde weg alleen we gaan nu omlaag en dat gaat doorgaans wat harder, whieeeee. Sophie merkt daar niets van, die ligt na 5 minuten te slapen.

Terug in Lom besluiten we nu wél de beroemde staafkerk van binnen te bekijken, we parkeren de auto op dezelfde parkeerplaats als 6 jaar geleden en lopen het terrein op.

Ademloos bekijken we de binnenkant, deze kerk staat hier al sinds 1160 en is natuurlijk diverse malen gerestaureerd, maar met name aan de buitenkant is gelukkig weinig frivools toegevoegd en heeft zijn strenge uiterlijk behouden. Het kerkhof eromheen blijkt ook interessant voor de dames, ze zoeken de oudste grafstenen en tellen terug hoe oud mensen waren toen ze stierven.

Hierna is het hoog tijd om terug te gaan naar de camping, BBQ-en, spelen, relaxen. Tijdens de afwas ontdekken de dames de tv-kamer, goh, da’s toevallig… dat gebeurt thuis nooit. Maar één van de grote voordelen van onze manier van kamperen is de basicuitrusting, 5 borden, 5 bekers, bestek, slaschaal, pannetje, that’s it. De afwas stelt dus niks voor.

Tijdens de vakantie heb ik een schrift mee om daarin onze belevenissen bij te houden. Over donderdag heb ik dit geschreven:

Uitslapen, lezen, riviertje toe, boodschappen, BBQ, uitbuiken, wandeling, riviertje, spelen, harde wind.

Kortom, het was een heerlijke dag rondom de tent met een stormachtig einde, toen het zo begon te waaien dat we voor het slapen gaan de luifel hebben afgebroken. Dat scheelt ook weer met inpakken voor morgen, want dan gaan we weer op pad! Drie nachten op één camping is nl. wel erg lang…

Zo was Noorwegen (dag 9 en 10)

2010-08-16T11:14:00.001+02:00

Wat ik nog vergeten ben te melden over gisteren: goedkoop is duurkoop! De nieuwe stoel is welgeteld 5 minuten in gebruik geweest en toen wilde Sander opstaan, leunde daarvoor op de armsteunen en KRAK!!! Wel g**p%^&#%^f***.

Onze tweede taak voor vandaag is dat ding bij de winkel dumpen, het is dan wel zondag en ze zijn gesloten, maar wij zijn er vanaf. Maar als eerste gaan we alles inpakken en wegwezen. Om half 10 rijdt Sophie ons met een big, big smile (natuurlijk bij Sander op schoot) van de camping af.

Voordat we weer wat kilometers op de teller zetten, moet er getankt worden, zowel benzine als koffie. Later horen we dat de dames in de auto wedjes leggen of papa snoep geschept heeft of niet. Groot is dan ook de teleurstelling als hij alleen met koffie naar buiten komt. Maar even later ben ik de held!

Kristiansund ligt op 3 eilanden en om daar af te komen, moeten diverse bruggen en tunnels gepasseerd worden én ‘bompenger’ (=tol) betaald worden. En in dit geweldige land moet je niet alleen voor je auto betalen, maar ook voor de inzittenden…………. Alleen de tolmensen zijn flink bijziend, want de éne keer zien ze de bijrijder niet, terwijl die doorgaans het geld geeft of een deel van de kinderen op de achterbank niet. Wij zeggen niets :).

Het doel van de dag ligt ruim 300 km naar het oosten, zelfs vlakbij de Zweedse grens, in de omgeving van Røros. Dit is een eeuwenoud en hoogstgelegen stadje van Noorwegen op 628 meter. In de 17de eeuw werd hier in de heuvels koper ontdekt en het winnen hiervan heeft zeer veel mensen, maar vooral de koning van Denemarken, geen windeieren gelegd. Het stadscentrum is in 1980 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO gezet.

Maar goed, eerst moet er nog wat gereden worden, de omgeving doet erg Amerikaans aan. De ruimte, het groen, de huizen met hun garages beneden en ‘wrap around porches’, de rust. Ergens in het Sunndal picknicken we en mag ik gaan sturen.

Achteraf bezien hadden we ons hier zeker een paar dagen kunnen vermaken, want de natuur is spectaculair mooi. Dat weten we nu, toen reden we door; via Oppdal, één van Noorwegens beste skistations, een stukje over de E6 (snelweg Oslo-Trondheim) omhoog en weer snel eraf richting Tynset. De camping daar keuren we af, de dames vinden de speeltuin wel mooi, maar wij kijken en luisteren liever naar iets anders dan een drukke weg. Dan gaan we maar door op weg naar Røros en vinden na 15 km een heel mooi, rustig aan een rivier gelegen camping.

Opnieuw, met de kennis van nu… als de gemiddelde leeftijd van de campinggasten ver boven de 70 ligt en 9 van de 10 auto’s een Duitse kentekenplaat heeft, moet je vooral DOORRIJDEN!!! Dat klinkt misschien wat hard, maar ja, that’s life. De tent staat wel prachtig, pal aan de rivier Glomma, de langste en grootste van Noorwegen, waar het blijkbaar geweldig vissen is. Dat is tenminste wat onze Duitse buren allemaal doen…

Helaas betrekt het weer, het begint te regenen en het wordt koud. Voor het eerst sinds jaren zetten we de tafel in de tent, gaan alle ramen en deuren dicht en eten we binnen!

Morgen weer mooi weer!!! NOT. Maar we laten ons op maandagochtend niet van ons plan afhouden door sombere luchten, we slapen weliswaar lekker uit, maar gaan na het ontbijt op pad. Eerst nog koffie halen in Os en dan op naar Røros!

De auto parkeren we bij het station en daarna lopen we over de weg hierboven op de foto, de Kjerkgate, omhoog naar het kopermijnmuseum gevestigd in de voormalige Smelthytta.

Het museum over de geschiedenis van de koperwinning in deze streek is best leuk, alleen jammer dat alles in het Noors staat. Gelukkig krijg je wel een A4-tje met de Engelse vertaling. Wat wel bijzonder mooi is, is de benedenverdieping met zeer grote maquettes op schaal, over hoe een mijn vroeger werkte. Hoe ze waterkracht gebruikten en daarvoor paarden om alles binnen de mijn te vervoeren. Het was alleen behoorlijk donker beneden, dus mijn foto’s zijn niet écht gelukt…

De houten huizen in het centrum, waarvan sommige 300 jaar oud zijn, zijn ontsnapt aan de branden die zoveel Noorse houten steden hebben verwoest. De Røros Kirkje werd gebouwd in 1784 en was ooit het enige stenen gebouw in de stad. Mijnwerkwerkers gereedschap is als versiering tegen de vierkante witte toren aangebracht.

Nu onze hersenen weer voldoende gestimuleerd zijn, gaan we op zoek naar een een restaurant. We vinden een leuke en als we de menukaart bekijken worden we allemaal blij: hamburgers, pizza’s en pannenkoeken!

Na het eten lopen we nog een rondje, maar we hebben het wel gezien. Op de terugweg halen we boodschappen en rijden terug naar de tent. Daar lezen we, spelen yahtzee, wordt er gevoetbald en als avondeten maak ik (!) soep met brood. Verder is er helaas weinig te doen voor de dames, dus morgen wordt weer een reisdag naar een iets jongere camping met hopelijk een speeltuin en/of wat andere kinderen om mee te spelen.

Zo was Noorwegen (dag 8)

2010-08-15T21:25:00.001+02:00

Na een reisdag volgt een rustdag en dus slapen we op zaterdag uit, tot half 10. Dan prikt de zon op onze tent en dat is lekker wakker worden. Het BBQ-en van gisteren is ons zeer goed bevallen, dat gaan we zeker doen vandaag en de dames willen vissen. We zitten tenslotte niet voor niets aan de Atlantische Oceaan.

Dus moet er een hengel gekocht worden, maar zowel Sander als ik zijn totaal niet bekend met de vissport. We rijden naar een outletwinkel en scoren daar een prachtige werphengel voor een redelijke prijs en bovendien een nieuwe stoel voor 40 Kr (€5,60), goedkoop hè?!. We hadden nl. 2 grote stoelen mee, maar op dag 1 had één daarvan het al begeven. Voor zo’n prijs kan je het niet laten liggen…

Daarna halen we eten voor de BBQ, heerlijke zalm en kip, aardappelpartjes uit de diepvries, saladespullen. Ja mensen, ook als je kampeert, kan je heerlijk eten. Met alles veilig in de koelbox gaan we op zoek naar de visstek waarover de campingmeneer mij verteld had. Een jongen had daar de avond ervoor in een uurtje 16 makrelen uit het water gevist. Dat willen wij ook,…. tenminste, alleen, wie gaat die vissen van het haakje afhalen?

De zoektocht naar de plek duurt even en deze is niet zo idyllisch als wij het hadden voorgesteld. We hadden gehoopt ook daar te kunnen eten, we hadden tenslotte alles in de achterbak liggen. Da’s trouwens nog een overblijfsel van het kamperen in ‘bear country’, al ons eten en kookspul ligt altijd in de auto. Maar goed, het plekje is wel mooi, maar meer als strand om te zwemmen en te ver afgelegen om alles erheen te sjouwen. Bovendien zitten, liggen, zwemmen er al wat Noren.

Kortom, we gaan terug naar de camping en stoken daar de BBQ op!

Na het eten volgt poging 2 om een visplek te vinden. Sander gaat even alleen op pad en is binnen 10 minuten alweer terug. Écht vlakbij de camping is een prachtige stek! Je moet alleen wel een heel spannend paadje naar beneden, maar dat vertelt hij pas als we er bijna zijn…

Eerst doet Sander het een paar keer voor, maar daarna nemen de dames het over. Ik houd ondertussen mijn hart vast, want we zitten op een smal randje met vlak onder ons het koude, diepe water direct uit de oceaan. Maar de kinderen hebben lol, eindelijk vissen!

Maar na een tijdje gaat vissen best wel vervelen en als Sander ook nog eens de 2 blinkers in het water heeft geworpen (Carlijn merkt op: “Dat is nou écht weggegooid geld!”) en we door onze voorraad heen zijn, dan is het tijd om te stoppen. Carlijn en Sophie hadden al snel meer oog voor wat er in het water zat, kwallen en zo en schelpjes.

We klimmen weer terug naar de auto, rijden naar de derde grote supermarkt in dit stadje met iets meer dan 23000 inwoners, maar helaas, daar hebben ze geen blinkers. Wel een enorme wand schepsnoep, dé hit bij onze dames deze vakantie en een belangrijke reden waarom ze Noorwegen zo geweldig vinden.

We gaan niet overstag, één keer per dag scheppen is meer dan genoeg. Bovendien weerstand wij ook deze superaanbieding…

Inmiddels begrijpen we waarom alle reisgidsen op bijna elke bladzijde melden dat alles zo duur is. Ik vind wel de nieuwste paperback van Michael Connelly, precies nu ik door mijn boeken heen ben. We gaan terug naar de tent voor weer een heerlijk lange lichte avond, de zon gaat pas om half 11 onder hier en daarna is het nog lang niet donker!!!

Zo was Noorwegen (dag 7)

2010-08-05T12:10:00.001+02:00

Over vrijdag kan ik kort zijn en hoef ik eigenlijk alleen maar foto’s te plaatsen.

TOPDAG, begonnen in de fjorden en eindigend aan de Atlantische Oceaan bij Kristiansund.

Zo was Noorwegen (dag 1 t/m 6)

2010-08-05T11:41:00.001+02:00

De was is weer gewassen, gestreken, opgevouwen en bijna opgeruimd. Alle kampeerspullen zijn weer voor een jaar opgeborgen op zolder, eindelijk tijd om wat over onze vakantie te vertellen.

Sander had 2 weken vrij en die weken hebben we optimaal benut. Op zaterdag de 18de zijn we naar Hirtshals in het uiterst noordelijke puntje van Denemarken gereden (891 km met veel oponthoud) om daar de volgende ochtend om 06:15 uur op de boot naar Kristiansand, Noorwegen te stappen.

Door de lange reis op zaterdag én het zeer vroege tijdstip van de boottocht op zondagochtend (06:15 tot 09:30 uur) waren we behoorlijk gaar bij aankomst in Noorwegen. Gelukkig is het gelijk mooi daar, je rijdt zo het Setesdal in. Voor ons doen rijden we maar een heel klein stukje, 165 km, en pitchen de tent in Flateland. Het opzetten van de tent verleer je niet, hij staat zo en nog belangrijker, alles doet ‘t nog en is nog heel. Hij zit tenslotte al sinds augustus 2007 in een krat op zolder. Myrthe en Carlijn slapen weer in hun Jeep-tent, gekocht in 2006 voor onze ‘East Coast roadtrip’ en zetten deze zelf op.

Wij drinken een biertje uit onze supercooler, de dames ontdekken de omgeving, riviertje, speeltuin en lijken de lange reisdag alweer te zijn vergeten. Na het avondeten halen ze warm water voor de afwas…

en deze situatie en foto doet ons gelijk denken aan deze, opnieuw 3 jaar geleden in de Rockies.

Maandagochtend worden we helaas wakker met regen, maar dat deert ons niets, we pakken alles in en rijden om 10 uur weg. De reis leidt ons vandaag verder het Setesdal in dat met de kilometer ruiger wordt, schitterend. Na Hovden rijden we over een hoogvlakte met zeker 3 meter hoge palen aan weerszijde van de weg, huh? Later lezen we dat in dit skigebied meters sneeuw valt elke winter. De volgende foto geeft de sfeer van het landschap wel redelijk goed weer.

Met regen is picknicken niet echt leuk, dus zoeken we in Odda een eetplek en belanden bij een grill’restaurant’. Ach ja, we zitten droog en hebben warm eten, de dames hotdogs en wij kebab. Deze plek is tevens onze eerste kennismaking met een fjord dit jaar, het ligt aan het Sorfjord. En hier in de buurt ligt ook onze volgende camping, in Lofthus: “Lofthus ligt in hartje Hardanger en is bekend om haar fantastisch mooie natuur en de duizenden fruitbomen. Idyllisch geplaatst tussen fjord, bergen, gletsjer en watervallen werd Lofthus een geliefde plek voor Edvard Grieg. Hij woonde hier af en toe en vond hier inspiratie voor o.a. "Våren". Ullensvang (Gemeente), met ca. 650.000 fruitbomen, is de grootste "fruitgemeente" van Noorwegen. 80% van alle kersen komt hier vandaan.”

Bij binnenkomst lijkt de camping vooral een hutjemutje plek, waar iedereen op doorreis is, maar als je een stukje bij de receptie weggaat, over een weggetje waar geen caravans of campers mogen komen, dan heb je dit als uitzicht! De tent staat om half 3, de zon is inmiddels doorgebroken, heerlijk.

Tot nu toe zit er een ‘mooi’ ritme in het weer, dag mooi, dag regen, dus dinsdag geeft ons… regen. Da’s minder, maar goed, een dagje relaxen is ook lekker. We slapen uit tot half 10, lezen een boek (de één op de traditionele manier, de ander is iets moderner), rijden naar een dorpje voor boodschappen, worden ingemaakt met Yahtzee door onze dochters… Carlijn gooit 2 keer Yahtzee! En we stippelen een route uit voor morgen, want weer of geen weer, we gaan weer op pad.

Op woensdag blijkt dat de rustdag ons goed heeft gedaan, het inpakken gaat als een speer, om half 10 rijden we weg. Het is droog, maar de wolken hangen laag, waardoor de fjorden er heel mysterieus bij liggen. Ook heel mooi!

Het wordt vandaag een ferry- en tunneldag, de eerste pakken we bij Brimsnes. Over een paar jaar zal hier een brug zijn, de grootse werkzaamheden hiervoor zijn al begonnen, maar voor nu is het ons eerste pontje van de vakantie.

De route van vandaag is prachtig en levert genoeg mooie plekjes en ooooh’s en aaaah’s op om nog veel vakanties mee te vullen. De weg kent enorm veel tunnels en voor je er erg in hebt suis je een rotswand uit en staat oog in oog met een cruiseschip… Dit was in Flam, gelegen aan het uiterste puntje van het Aurlandsfjord. Maar spectaculairder was de tocht door de langste autotunnel ter wereld: de Lærdalstunnel, 24,5 km lang.

Op een paar plekken in de tunnel hebben ze hoge kamers gemaakt, waar ze spelen met licht om bestuurders wakker te houden. Heel funky!

Het weer is nog steeds niet echt best, dus we rijden door. In Olden, waar we in 2004 waren, halen we boodschappen, we tanken in Stryn en duiken daarna de wildernis in. Maar eerst even het enorme cruiseschip bewonderen…

We gaan naar Geiranger, een schitterend plaatsje aan het gelijknamige fjord en in 2005 geplaatst op de UNESCO werelderfgoedlijst. In de Trotter-reisgids staat dat er 2 camping zijn in Geiranger en dat één daarvan veel beter is, dus die nemen we. Er is plek, ondanks dat het al na 6-en is als we aankomen. Weer iets nieuws, we zetten de tent op in de regen, niet leuk, maar wel prima te doen, vooral ook omdat we een supertent hebben! De kinderen maakt het niet uit dat het regent, zij verkennen de camping en hebben een droge plek gevonden onder overhang, waar 2 tafels staan. Daar gaan we eten!

Omdat gebleken is dat onze Amerikaanse tent niet geschikt is voor Noord-Europees nat weer, lees: hij lekt, slapen we met z’n allen in één tent. Vooral Sophie vindt dat geweldig, lekker bij papa en mama in de grote slaaptent…

Donderdagochtend kunnen we pas echt zien in wat voor een prachtig landschap we terecht zijn gekomen. De camping is aan 3 zijden omringd door steile wanden, waar overal watervallen naar beneden kletteren.

Om in het stadje zelf te komen, kan je gewoon langs de weg naar beneden lopen, maar wij willen onze bergschoenen gebruiken. alleen, door alle regen is het paadje veranderd in een extra waterval met spekgladde rotsen…

Aan het eind van het pad lopen we zo het terrein op van het Fjordcentrum, hier is een expositiecentrum waar interessante kijk wordt gegeven op de geschiedenis, de kleurrijke bevolking en de prachtige natuur van de regio rond de Geirangerfjord. Er zijn huisjes nagebouwd, je kan zien hoe ze vroeger de meters sneeuw weghaalden om bereikbaar te blijven voor de buitenwereld. Heel leuk, maar wat klein. Het uitzicht echter is magnifiek.

In Geiranger is het een toeristenkermis, dat kan ook anders met al die cruiseschippassagiers. Maar goed, wij zijn ook toeristen en ik scoor een mooie mok én een schitterende ‘Dale of Norway’-trui!!! Dat komt later goed uit, want het koelt erg af ‘s avonds.

Terug op de camping spelen de dames met de vele Nederlandse kinderen, lezen wij wat en kruipen vroeg in onze warme slaapzakken, want het is kkkkkoud.

Weer thuis!!!

2010-08-03T23:03:00.001+02:00

Voor de leuk alvast wat foto’s, als ik wat meer tijd heb, volgt het verslag. Kamperen is nl. wel heel erg leuk, maar geeft een hoop bende achteraf…

Enne, ook wel handig om te vermelden, we zijn dus in Noorwegen geweest!

Toy Story 3D

2010-07-14T00:17:00.001+02:00

In Den Haag en Amsterdam wordt het Nederlandse elftal gehuldigd voor het bereiken van de tweede plaats op het WK. Ze mogen bij de koningin op bezoek, vliegen in een joekel van een helikopter, rondvaren over de Amsterdamse grachten en zich laten bejubelen op het Museumplein door duizenden mensen. En het wordt ook nog eens allemaal rechtstreeks uitgezonden op tv… Pffff, daar gaan wij NIET naar kijken.

Wij gaan iets veel leukers doen: naar de film. Naar Toy Story 3 beter gezegd. Deze film had bij uitkomen een geweldige recensie gekregen in de Volkskrant, op IMDb staat de film 6de in de Top 250 boven films als Schindler’s List, diverse Star Warsfilms, Lord of the Rings, Goodfellas en The Usual Suspects (Who’s Keyser Soze?). Kortom, die moeten we zien. Hij heeft hier van de Kijkwijzer leeftijd ‘6’ meegekregen, maar in Amerika, Australië, Japan en Canada is het gewoon ‘Alle leeftijden’, dus Sophie gaat lekker mee!

Alleen, alle middagvoorstellingen hier in de buurt zijn nagesynchroniseerd en dat willen wij niet, wij willen Tom Hanks en Tim Allen, die échte stemmen. Na wat zoeken kom ik uit bij de megabioscoop langs de A12 bij Ede, daar moeten we heen!

‘s Ochtends gaan we nog even naar de kapper, thuis lunchen en om 3 uur stappen we in de auto. We zijn er natuurlijk veel te vroeg, het is totaal niet druk, er zitten hooguit 20 mensen in de zaal. Maar dat mag de pret niet drukken, we hebben maffe brilletjes op, het is lekker koel in de zaal en de film wordt fantastisch.

De recensie was helemaal juist, de film was spannend, grappig, vertederend en hield je 1 uur en 3 kwartier in zijn grip. Sophie lag af en toe dubbel van het lachen, wat de rest van de zaal weer deed lachen. Het enige minpunt is dat ik ontdekt heb dat ik tot de 20% mensen behoor, die enorme hoofdpijn krijgt van het kijken naar een 3D film. Gelukkig deed één Ibuprofennetje thuis zijn werk uitstekend en kon ik als klap op de vuurpijl nog zorgen voor een portie pannenkoeken voor iedereen.

It was a good day today!

Code Oranje

2010-07-12T12:16:00.024+02:00

Wat een grapjassen daar bij het KNMI, ze hebben een 'code oranje' afgegeven wegens extreem weer: zware regen- en onweersbuien, vergezeld van hagel, overvloedige neerslag en zeer zware windstoten tot 100 km. per uur. Ze laten zelfs Nederland oranje kleuren...

En dat op deze 'day after', wat een teleurstelling gisteravond. We zaten er allemaal erg stilletjes bij na het laatste fluitsignaal. Sophie helemaal, die lag al in bed... Sander begon al alles op te ruimen en af te sluiten, maar uiteindelijk hebben we wel de prijsuitreiking gezien en dat de spelers van Oranje een soort erehaag vormden voor de Spanjaarden was wel mooi. Mooier was het gebaar van Van Marwijk, die zijn zilveren medaille op de juiste waarde schatte door hem, na het handjes geven aan de bobo's, af deed en hem in één hand verfrommelde tot een simpel bolletje stof.

OK, sorry, nog even over de wedstrijd, dan ben ik het tenminste kwijt... In het heetst van de strijd realiseer je je het niet, maar de ontnuchterende ochtend na de avond ervoor des te meer, dat de hoeveelheid gele kaarten voor Nederland ronduit beschamend was en is en die karatetrap van De Jong was écht schandalig en eigenlijk een donkerrode kaart waard. Wat trouwens ook schandalig is; de bende op het Museumplein, achtergelaten door de Oranje'fans'.

Nou ja, over 2 jaar gaan we 'gewoon' weer voor goud en nu weer lekker over tot de orde van de dag. 't Is vakantie ("hieperdepieppiep hoera!", klinkt er dan altijd in mijn hoofd achteraan, liedje van K3), het regent en het huis koelt lekker af.

Verder gaan we nu voor geel, ander geel natuurlijk, de gele trui in de Tour de France voor het Oranjeteam aldaar. De Tour, prachtige plaatsjes vanuit de helicopter, want de stadions in Zuid Afrika waren prachtig, het landschap waar de komende dagen door gefietst gaat worden, is helemaal wonderschoon.

Make us proud, again!!!

2010-07-11T19:05:00.003+02:00

De sluitingsceremonie is begonnen, Carlijn en Myrthe hebben hun Dutchy dresses aan, Carlijn heeft zelfs haar medaille van de wandelvierdaagse opgespeld… Sophie heeft haar Hup T-shirt aan en toevallig een oranje onderbroek :).

Het zou toch geweldig zijn als ‘wij’ aan het eind van deze avond wereldkampioen zouden zijn? Gisteravond was bij Andere Tijden Sport de huldiging te zien van het EK team van 1988 in Amsterdam. Wat een geweldige beelden, wat een feest. Dat zouden we nog wel weer eens willen.

HUP HOLLAND HUP!!!

Wat een begin van de zomervakantie!!!

2010-07-07T12:32:00.001+02:00

Gelukkig hebben de dames al vakantie, anders was het wel een heel kort nachtje voor ze geworden. Pas om kwart over 11 gingen Myrthe en Carlijn naar boven, ze hebben de hele wedstrijd plus nabeschouwing bekeken! Sophie niet, ik heb haar na de wedstrijd naar bed gebracht en ze ging gelijk heerlijk liggen. Ze is zich nl. 3 keer rot geschrokken en ik kon 3 keer niet kijken naar juichende Oranje-spelers, want ik moest m’n dochter troosten… Ze kan als 5-jarige natuurlijk niet 90 minuten achtereen geconcentreerd kijken, maar ja, naar bed gaan wilde ze ook niet. Dan maar computeren, hierdoor volgde ze de wedstrijd slechts half en zag geen van de doelpunten en dus ook ons, lees: mijn, gejuich niet aankomen.

Maar goed, Nederland is door naar de finale, YES YES YES, en ik denk er hard over om de roodwitblauwe vlaggetjes in de erker te laten hangen. De schitterende Danish Design kandelaar zit tenslotte al vol beesies, er hangt een M&M’s Hup Holland Hup-spandoek voor het raam, dus dan kunnen die vlaggetjes er ook nog wel bij. Van de week nog ergens een oranje vlag voor buiten scoren, want de nationale driekleur uithangen mag natuurlijk niet.

Deze Oranje-avond was het eind van een topweek voor Myrthe. Ze heeft haar basisschooltijd afgesloten met tig feestjes, een kennismakingsmiddag op haar nieuwe school, een afscheidsborrel op de oude school en een knallende musical. Bovendien mocht ze haar nieuwe fiets ophalen én hebben we gisteren een nieuwe schooltas gekocht en de o zo belangrijke agenda!

Nog even over de musical/afscheidsborrel van vorige week woensdag. Het werd gelukkig niet het tranendal waar ik voor vreesde, dat kwam de dag erna, de écht laatste schooldag… De musical was hartstikke leuk, de borrel heel gezellig en bij de speurtocht door school waren Myrthe en ik tweede geworden! Helaas zat Sander in Londen, voor Carlijn en Sophie had ik logeerplekjes gevonden, zodat Myrthe en ik stressloos alle festiviteiten konden beleven. Het werd ‘n beetje laat, pas om half 12 fietsten we naar huis.

Na de musical werden nl. nog wat cadeautjes uitgereikt, aan de meester, de stagiaires, de 2 klassenmoeders en aan school. Het is traditie dat groep 8 iets blijvends achterlaat, zo staat er bv. een mooie picknicktafel op het schoolplein van een groep 8 van 5 jaar geleden. Onze klas heeft een digitale camera gegeven, als start van een hele collectie, het doel is om in elke klas een camera te hebben.

Nadat de kinderen alle cadeaus hadden uitgedeeld, kregen zij nog wat. Iets wat de meeste ouders behoorlijk wat kopzorgen heeft bezorgd, zeker als je 3 keer verhuisd bent, 3 scholen hebt doorlopen en pas halverwege dit jaar wordt geattendeerd op deze andere traditie van deze school… Gedurende de gehele schoolcarrière verzamelt de school werkjes e.d. van je kind, deze krijg je samen met een map en daar ‘mag’ je als ouder een mooi boekwerk van maken. OK…

Van school kreeg ik 2 tekeningen en een vragenlijst uit groep 7, da’s lekker. Ik moest dus flink aan de slag en het hele huis afzoeken naar restanten uit het verleden, vader- en moederdagknutsels, foto’s, etc. om het boek te kunnen vullen. Uiteindelijk is het gelukt, maar het heeft me flink wat grijze haren bezorgd. Voor de meeste kinderen was dit boek een grote verrassing, zij die oudere broers of zussen op deze school hebben gehad, wisten al van het bestaan.

Het uitreiken van deze boeken aan 35 kinderen duurde al lang, maar daarna moest bij iedereen gekeken worden. Myrthe zag klassenfoto’s van haar vriendinnen uit hun kleutertijd en Myrthe kon haar eerste jaren op school in NL en de USA laten zien.

Maar nu begint een nieuw tijdperk, de middelbare school, ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Myrthe is er in ieder geval helemaal klaar voor.

Make us proud!!!

2010-07-06T19:26:00.001+02:00

Sander zit in het hol van de leeuw, op zakenreis in Duitsland, zoals Sophie dat tegenwoordig noemt, maar heeft een leuke uitspanning gevonden om DE wedstrijd te kunnen bekijken. Ik zit thuis met 3 zeer fanatieke fans… ‘t Is vakantie, ze mogen opblijven, dit zijn legendarische momenten, een halve finale spelen in het WK maak je niet vaak mee.

ORANJE BOVEN!!!

2010-07-02T18:17:00.001+02:00

Wat een feest, wat een wedstrijd, wat een spanning, wat een warmte, WAUW…

Oranje boven, YES!!!!!

Even lachen!

2010-06-29T21:59:00.001+02:00

Dit is zo grappig, een filmpje uit een aflevering van Jimmy Kimmel. Het gaat over een uitslaande brand in een huis in San Diego, ontstaan waarschijnlijk door kortsluiting, omdat er wiet gekweekt werd in dat huis met dubieuze apparatuur en/of bedrading. In het filmpje vertelt de verslaggever dat één brandweerman moest worden behandeld wegens het teveel inhaleren van rook…

En als je dit nog niet grappig genoeg vindt, dan moet je eens bij deze website kijken: Shit my kids ruined. Iedereen heeft het wel meegemaakt, dat je kinderen zo lekker aan het spelen zijn, denk je… Ineens realiseer je je dat ze wel iets te lang stil zijn en dan word je achterdochtig. Wat spoken ze uit?

Zoals die ochtend dat ik, hoogzwanger van Carlijn, de badkamer inliep en mijn rechtervoet onder mijn niet al te stabiele lijf wegschoot en ik me nog net aan de wastafel kon vastgrijpen: Myrthe had alle flessen shampoo, zeep, crèmespoeling die ze maar te pakken kon krijgen, leeg gegoten op de vloer. Ze wou me helpen met schoonmaken…

Of toen Sophie besloot dat de muren in ons huurhuis in Amerika wel erg saai waren en ze ze met een zwarte Sharpie had verfraaid. En toen ze zag dat ik dat niet zo leuk had gevonden ze de volgende keer niet de muren, maar haar benen had versierd.

Binnen zitten

2010-06-28T20:46:00.001+02:00

Buiten is het 31°C in de schaduw (!), wij zitten binnen en kijken naar het Nederlandse elftal. Op nu.nl las ik net dat het sowieso beter is om de warmte te mijden, want hoge temperaturen belasten het hart en de bloedvaten. Van het RIVM moeten we extra water drinken, inspanning vermijden en zoveel mogelijk uit de warmte blijven. Is Grolsch ook goed?

De laatste schoolweek is begonnen en we zijn allemaal toe aan vakantie, maar natuurlijk moet er nog van alles gedaan worden in die korte tijd. Zo krijgen we uit Sophie’s klas speelgoed mee om schoon te maken. Alleen, Sophie was ‘n beetje overenthousiast en gooide zelfs de Memory in het sopje…

Vorige week is Sophie op schoolreis geweest, in 2 dubbeldekkers gingen 5 kleutergroepen naar 't Strubbert. Omdat ze met zo’n grote groep komen, hebben ze de hele boerderij plus speeltuin voor zichzelf. Maar dat maakt allemaal niet uit, het belangrijkste van een schoolreis is de busrit!

Bij Carlijn haar klas werd op het nippertje nog een mini-musical ingestudeerd en gespeeld voor ons. De twee dagen ervoor was ze ziek geweest, hierdoor had ze weinig mee kunnen oefenen en stond/lag ze vooral achteraan, maar dat mocht de pret niet drukken.

Verder was het de afgelopen tijd erg druk met regeldingen en feestjes van vooral Sophie en Myrthe. Het regelen had weer betrekking op foutmeldingen van de auto, vakantiedingen, nieuwe paspoorten aanvragen en cadeautjes kopen voor al die feestjes. Ook het naderende afscheid van groep 8 vergt veel tijd en geld. Overal moet een bijdrage voor worden betaald, klassenmoeders, meesters, school, stagiaires, ik ben een lopende pinautomaat ;).

Maar ik zal niet al te veel zeuren, een paspoort aanvragen met je kleine grote dochter is ook heel gezellig. Want na het maken van een prachtige foto en ruim een half uur wachten bij het stadhuis vond Sophie dat we wel een kop koffie met wat lekkers verdiend hadden:

Kleine meisjes…

2010-06-16T21:33:00.001+02:00

Ineens hebben ze als NL speelt een Bavaria Dutchy Dress aan

en gaan ze ook nog eens 3 dagen op kamp!

De hele school was uitgelopen om groep 8 uit te zwaaien, Carlijn en haar klas staan links op de hoek. Ze vertrokken om 9 uur en hadden een behoorlijke fietstocht voor de boeg, weliswaar met een tussenstop maar evengoed bijna 30 kilometer. Alle bagage wordt door een vader met een grote bus naar het kampterrein vervoerd, de kinderen hoefden alleen een tas met reservekleding en wat eten mee op de fiets te nemen. Er is van alles georganiseerd, ze gaan zwemmen, er is een vossenjacht, maar ze moeten ook corvee draaien.

Hoe dan ook, ze zullen 3 fantastische dagen hebben, ik ben nu al reuze benieuwd naar alle verhalen.

Groenst!!!

2010-06-15T22:23:00.001+02:00

Vanochtend kwamen de tuinmannen met 2 aanhangwagens en 2 bussen vol met groen voorrijden. Gisterochtend was de sierappel al geplant, nu is het tijd voor struiken, bodembedekkers, kruiden en klimplanten.

Eerst wordt alles in pot uitgezet, ze hebben meer dan genoeg meegenomen, zodat er voldoende keus is. Met de oppertuinman heb ik laatst de grote struiken uitgekozen, de rest heb ik aan hem overgelaten met als enige beperking geen knalgeel en oranje.

Mooi hè?!

Groener

2010-06-13T22:09:00.001+02:00

Sinds vrijdag is de tuin weer een stukje groener, er ligt gras! Zo strak, het lijkt wel een pas gemaaide voetbalmat of golf course.

Verder was het een lekker buitenweekend, Myrthe en Carlijn hadden zaterdag slotdag van de hockey. Dit is de feestelijke afsluiting van het seizoen, waar je een toernooitje speelt tegen allerlei teams uit de omgeving. Myrthe’s team had mazzel en kon bij onze eigen club blijven, Carlijn moest naar Ommen. Maar zij zijn op de terugweg wel bij McDonalds wezen eten!!!

Vandaag was Sander vroeg op en heeft heerlijk kunnen rossen door de uitgestrekte bossen, hij heeft 2 grote roedels herten gezien, minstens 40 stuks. Hij werd ingehaald door een everzwijn en een fikse roofvogel! Wij dames hebben uitgeslapen en werden wakker van de kerkklokken om half 10…

‘s Middags zijn we naar Apenheul geweest, maar daar was het vreselijk druk, Sophie had niet eens zin om in de rij te gaan staan voor de glijbaan…

Na het avondeten (BBQ!) hebben wij onze stempel op de tuin gedrukt!:

Carlijns schoolreisje

2010-06-10T20:08:00.001+02:00

Vandaag is Carlijn op schoolreis geweest naar Ponypark Slagharen. In 2 grote dubbeldek bussen gingen de groepen 5, 6 en 7 om 9 uur op pad. De afgelopen dagen heeft de hele school alle snoep weggeschept bij het Kruidvat, dat was dan ook gespreksonderwerp nr. 1 op het schoolplein, hoeveel heb jij?

Natuurlijk wachtten heel veel ouders tot 9 uur om de kinderen uit te zwaaien en ook de overige groepen kwamen uitzwaaien. Zo konden ook Myrthe en Sophie Carlijn uitzwaaien. Carlijn had ons oude cameraatje mee en is in de klas al begonnen met foto’s maken. Maar deze van Myrthe is wel erg leuk, Sophie en ik zijn ook nog net te zien.

Het is een uurtje rijden naar Slagharen. Ook in het park heeft Carlijn veel foto’s gemaakt.

Stipt om 5 uur komen ze weer de straat in rijden, bij één bus deed de airco het niet, die kinderen komen drijfnat en gaar eruit. Gelukkig was de bus van Carlijn beter, maar ook zij zijn moe. Maar het was geweldig, ze heeft al haar drinken op, bijna al haar snoep en bijna géén bruine bol gegeten. Precies zoals een schoolreis behoort te zijn!

Groen

2010-06-09T19:49:00.001+02:00

Na weken van grondwerk, graven en bijvullen, platwalsen en losschudden en tegels, klinkers en opsluitbanden leggen, is vandaag eindelijk een hele lading groen toegevoegd aan onze tuin!!!

Priceless

2010-06-04T22:41:00.001+02:00

Eén trampoline van de Walmart van 4 jaar oud: toen $300?

32 manuren, om ‘m in te graven e.d.: reken zelf maar uit…

Materiaalkosten voor de damwand: €344

Het ontzettend grote plezier van je kinderen: PRICELESS!!!

Tuin update

2010-06-03T22:54:00.001+02:00

De dames staan op springen om te gaan springen, want hét moment van de tuinrenovatie voor hen is natuurlijk als de trampoline in gebruik kan worden genomen!

Die palen zijn even later natuurlijk afgezaagd tot aan het vlechtwerk, daarom houden Sophie en vriendinnetje Carlijn hun oren dicht. Alles is hardhout, echt prachtig spul en dat gaat bij ons onder de trampoline… Afzagen met de handzaag lukte niet, het hout was te hard. Dan maar de cirkelzaag, die was bot. Uiteindelijk hebben ze de palen afgezaagd met een kettingzaag. Verder wordt het gat helemaal ‘gelined’ met worteldoek.

Hier zijn ze vandaag en gistermiddag mee bezig geweest, volgens de tuinman is het gat en dus de trampoline morgenmiddag klaar voor gebruik. Verder is de oprit opgesloten met banden en hoeft daar alleen nog maar grind gestort te worden. Voor de rest is het dan egaliseren, graszoden leggen, beukenhaag planten en groenvakken opvullen. Appeltje eitje! O ja, rondom de hele gevel komt ook nog een rand met grind, pfff, ik heb voorlopig nog 2 tuinmannen rondom huis.

Goed, nog eentje dan, van het terras achter.

Mooi man!

Mooi liedje

2010-06-03T00:58:00.001+02:00

Voordat het internet bestond, moest je altijd zeggen dat je zo goed op de hoogte was van alle roddels, omdat je net een half uur had zitten wachten bij de kapper of de tandarts. Het is natuurlijk totaal ‘not done’ om bv. te weten dat Wesley en Jolanthe hun trouwen vieren met een feest van 3 dagen of dat je alle namen van de kinderen van Frans Bauer kan opnoemen. Kan ik niet, maar ik weet wel dat hij 4 jongens heeft. Foei, foei, foei.

Maar door het internet kan je ongegeneerd in de privacy van je eigen huis alle ‘crap’ lezen die je maar wilt. Dat is af en toe wel lekker, vooral als je net een hele dag achter de computer hebt gezeten om een ‘simpel’ werkstuk van 19 pagina’s van je dochter uit te printen. Ik was op een gegeven moment zo gefrustreerd met dat ding dat ik ‘m bijna uit de kast had getrokken en in de grijze bak had gegooid. Aaaaagh!!!

Zul je altijd zien, inleverdatum is 1 juni, werkstuk is nog niet helemaal af en de computerwizard van de familie vertrekt voor 2 weken naar het buitenland. Maar goed, uiteindelijk is het gelukt en nu is het even tijd om te relaxen. En om toe te geven aan mijn ‘guilty pleasures’ zoals Perez Hilton, People en Huffington Post (de entertainment en de comedy katern, de rest is trouwens bijzonder interessant).

Meestal is het leesvoer zeer licht, maar soms kom je een diamantje tegen en de volgende clip is daar een prachtig bewijs van. Twee voormalige American Idol-deelnemers, één won en één werd vierde, maar allebei zijn daarna bijzonder succesvol geworden. Ze zingen ‘Fast car’ van Tracy Chapman, sowieso al een prachtig liedje en nu live gezongen tijdens een concert in Nashville, TN.

Brandvoting

2010-06-02T00:27:00.001+02:00

Ik heb zojuist een nieuwe website ontdekt waar je op basis van je voorkeur voor merken een stemadvies krijgt. En verdomd, na al eerder de stemwijzer, de kieswijzer en het kieskompas ingevuld te hebben, rolt ook bij brandvoting.nl hetzelfde advies eruit.

Grappig allemaal hoor dit, spannende tijd ook wel. Maar toch mogen van mij de verkiezingen morgen al gehouden worden, ben ‘n beetje politici-moe. Ze gaan zelfs zo ver, dat ze opera gaan zingen bij De wereld draait door.

Zwemdiploma C!!!

2010-06-01T16:41:00.001+02:00

Vorig schooljaar heeft Carlijn in een sneltreinvaart haar zwemdiploma’s A en B gehaald. Omdat ze ook in groep 5 zwemles ‘krijgen’ onder schooltijd is het logisch dat ze doorgaat voor C. En vlak voor de zomervakantie, met nog één zwemochtend te gaan, heeft ze haar ‘C’ binnen! Samen met 6 klasgenootjes mocht ze afzwemmen en daar was ze heel trots op, want nu is zij de enige in onze familie die haar ‘C’ heeft. Tenminste, nu nog wel, misschien gaat Sophie straks ook wel als een speer en gaat die door tot ‘Z’.

In totaal mochten 14 kinderen afzwemmen uit groep 5, de overige leerlingen kregen gewoon les, maar waren er dus wel bij om het feest mee te maken. Net als veel (groot)ouders trouwens.

Filmpje van de borstcrawl (in rode bikini)

Al met al hebben de kinderen 40 minuten bijna aan één stuk gezwommen. Ze waren dan ook flink moe toen ze het water uit kwamen. Maar ze waren wel allemaal geslaagd! Staand op de rand van het zwembad tegenover een groot publiek kregen ze hun diploma’s uitgereikt. En daarna was er een waar fotomoment, ze leken wel filmsterren, zoveel flitsen gingen af!

Tenslotte nog iets wat daarna gebeurde en wat weer zó typisch is voor Carlijn de laatste tijd. Ik had voor haar een soort Hawaii-ketting gekocht met daaraan een zakje spekjes in de vorm van een 1, want onze ‘Number One’ met een diploma C. Denkend dat ze dat megaleuk zou vinden en vol trots zou dragen op de terugweg naar school. Verkeerd gedacht, ik kon haar nog net een kus geven en de ketting verdween in de tas. Op school heeft ze wel een spekje genomen, maar de ketting hing al snel bij Sophie om… Pfff.

Het gaat nu snel

2010-05-31T21:37:00.001+02:00

Want vanochtend hadden we nog een modderpoel naast het huis, met een prachtige kuil erin en ineens ligt er een terras van meer dan 5 bij 5 meter!!!

De meeste tijd gaat zitten in het voorwerk, de mannen hadden de hele ochtend nodig om het zand keihard te trillen, de glazen in de keukenkastjes rinkelden vrolijk mee. Toen ik om half 12 wegfietste naar school lag er pas één rij tegels, maar toen ik terugkwam iets na enen was het klaar!!! Daarna zijn ze nog wel de hele dag bezig geweest met de afwerking, zo wordt werkelijk alles afgesloten met smalle opsluitbanden. Het wordt écht prachtig.

Na het avondeten hebben we iets gedaan waar de dames al weken naar uitkijken: het frame van de trampoline van de garagezolder gehaald en in de voortuin opgebouwd. Morgenochtend willen ze nl. beginnen met het uitgraven van de kuil voor die trampoline en het grond, wat ze afgraven, kunnen ze gebruiken om rondom het terras de boel op te hogen. We wonen straks op een terp…

Als je in de tuin staat, lijkt de trampoline al groot (430 cm doorsnede, 95 cm hoog), maar als je van bovenaf uit Sophie’s kamer erop neer kijkt, is het echt een ‘lel’!

O ja, nog even over zaterdag, toen hebben we voor het eerst ge-BBQ-d, vooral de worstjes zorgden voor prachtige rookwolken.

In dubio

2010-05-27T16:10:00.001+02:00

Vanavond wordt Nederland in de halve finale van het Eurovisie Songfestival vertegenwoordigd door Sieneke. Ze zal wel een achternaam hebben, maar die wordt nergens genoemd. Ze is pas 18 jaar, maar ziet eruit alsof ze minstens 40 is of in ieder geval het iets jongere zusje van haar begeleidster Marianne Weber. Sieneke is geboren en getogen in Nijmegen en de plaatselijke krant heeft zelfs een speciale bijlage gemaakt over het songfestival. Iets wat ze eerder nooit deden.

Ik heb zojuist even op Youtube gezocht of ik een filmpje van haar kon vinden en viel met mijn neus in de boter. Tenminste, er was genoeg te vinden, maar of je er als Nederlander trots op mag zijn… Tjongejonge wat erg. Oordeelt U zelf.

Dat pakje, dat liedje, het ‘dansen’ van de achtergrondzangeressen en wat heb ik een medelijden met de 2 personen die die poppen moeten spelen. Maar goed, ga ik vanavond kijken of lees ik morgen het verslag van Cornald Maas wel in de Volkskrant? Ik ben in dubio.

Holy foam!!!

2010-05-25T22:43:00.001+02:00

Sander was ‘n beetje uitgeschoten met de badschuim… Maar Sophie had daar geen enkel probleem mee :)

Over de rest van de dag kan ik net zo kort zijn, kinderen van en naar school fietsen, twee keer op school helpen (overblijven en crea-circuit), gedoe rondom de tuin, pizza maken en mijn grote hobby: strijken en vouwen… ‘t Is nu 10 uur geweest en ben nóg niet klaar.

Vanochtend zijn 6 pallets tegels en klinkers afgeleverd, die schijnen allemaal in onze tuin te passen. Maar voordat ze daaraan kunnen beginnen, moeten eerst nog een paar kwesties opgelost worden zoals een kapotte rioolbuis en puin gemixt met asbest. Héééél vieze klusjes, ben blij dat wij dat niet zelf hoeven te doen.

In die twee witte zakken zit het asbest, deze worden morgen gelukkig opgehaald. De vraag is wel wat dit grapje gaat kosten, het afvoeren van asbest was nadrukkelijk uitgesloten in de offerte. Logisch natuurlijk, maar hopelijk voor ons niet te kostbaar. Dit tuintje kost nl. al genoeg.

Resteert mij nog om de mensen in Amerika zeer veel plezier te wensen vanavond bij de finale van American Idol. Go Crystal!!!

En toen…

2010-05-22T22:24:00.001+02:00

lieten we het badwater weglopen en stond de gang blank…

Life is good

2010-05-21T23:27:00.001+02:00

Een prachtige zonnige dag was het vandaag en voor Sander begon hij erg vroeg. Al voor 6 uur vanochtend was hij op pad met zijn nieuwe wheels…

Nog even over gisteren, de mannen hebben hard gewerkt om de tuin te ruimen. Diverse stompen zijn echter te groot om met de kleine graafmachine weg te duwen, dus die stonden ‘s middags nog toen de dames uit school kwamen…

Maar de hele tuin is dus leeg, vandaag hebben ze met groot materiaal de eerder genoemde stompen verwijderd en al het puin weggehaald. Tenminste, het grootste deel van het puin, bij het laatste stukje beton stuitten ze helaas op asbest… Dat moet dinsdag met grote zorg apart worden afgevoerd, maar is verder niet zo’n groot probleem, behalve dan dat het wat extra tijd kost.

Om 4 uur zit de werkdag van de mannen erop en kan Sophie losgaan in de tuin. Van haar mag hij zo blijven, het is één grote zandbak!

De rest van de dag is goed gevuld, Carlijn en Myrthe moeten trainen en Carlijn en Sophie mogen naar een filmavond bij de sportclub. Ze ‘krijgen’ daar ook pannenkoeken en zijn van 6 tot 9 onder de pannen. En aangezien Sander ook pas laat thuis komt vanwege een feestje op het werk ben ik gezellig met Myrthe uit eten gegaan!

Ze zijn begonnen!!!

2010-05-20T09:04:00.001+02:00

Vanochtend om 10 over 8 stonden de tuinmannen op de stoep, met allerlei handige graafmachines. Eerst wordt de tuin helemaal leeg gehaald, er blijven 2 grote struiken en 2 bomen staan, en daarna beginnen ze met opbouwen. Zo meteen komen de containers en vanmiddag komt er een grote kraan om de enorme conifeer weg te halen!

Hier wordt geen half werk verricht... En ik kan niet stoppen met glimlachen, geweldig dit!!!

Zeer trieste mijlpaal: 1,000 Americans Dead

2010-05-18T23:18:00.001+02:00

Vandaag op de website van de NY Times:

‘On Tuesday, the toll of American dead in Afghanistan passed 1,000, after a suicide bomb in Kabul killed at least five United States service members. Having taken nearly seven years to reach the first 500 dead, the war killed the second 500 in fewer than two. A resurgent Taliban active in almost every province, a weak central government incapable of protecting its people and a larger number of American troops in harms way all contributed to the accelerating pace of death.

American troops are dying younger, often fresh out of boot camp, military records show. From 2002 to 2008, the average age of service members killed in action in Afghanistan was about 28; last year, it dropped to 26. This year, the more than 125 troops killed in combat were on average 25 years old’.

Misschien

2010-05-17T14:03:00.001+02:00

Misschien is het een goed idee om over te stappen op ‘Twitter’ i.p.v. bloggen. Op zowel mijn laptop als op de huiscomputer heb ik tig half afgeschreven verhalen staan. Ik begin altijd vrolijk aan iets, wil vertellen over een gebeurtenis of over iets wat ik ontdekt heb. Maar bv. door al die vrije dagen van de afgelopen tijd liggen de kinderen elke avond steeds later in bed en dan blijft er maar een klein stukje avond over voor de broodnodige ontspanning. Bij Twitter mag je maar 140 lettertekens gebruiken. That’s it. Lekker snel klaar.

Alleen, dan moet je weer zo’n funky telefoon kopen, Myrthe kan waarschijnlijk twitteren op die van haar, maar die ligt al weken onaangeraakt op de gangkast. Hoe zeggen ze dat ook alweer? Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak…

Anyway, zo’n telefoon plus internet abonnement kost ook weer handenvol geld en dat hebben we dit afgelopen lange Hemelvaartweekend al met bakken uitgegeven. Wel aan leuke dingen hoor, alleen de reparatie aan mijn mamamobiel was ietsje duurder dan gedacht. Maar hij rijdt weer als een zonnetje en kan er hopelijk wéér 9 jaar tegenaan (want zo lang heb ik ‘m alweer).

Dan denk je dat je eventjes klaar bent, de Focus heeft woensdag ook z’n APK en kleine beurt gehad, belt Sander vanochtend vanuit zijn auto, dat er allerlei ‘service required’ boodschappen op de boordcomputer stonden. Lekker is dat. Dus heb ik zojuist maar weer de garage gebeld voor een afspraak, ik vrees dat deze reparatie pijnlijk gaat worden voor ons banksaldo. En dan gaat de hovenier ook nog beginnen aan onze tuin deze week… Pffff!

Maar goed, that’s life. Iets leukers, en daar zou ik dus over twitteren: de Top 590 van Veronica, de 590 beste platen uit de jaren ‘90. Heerlijk, ik zing bijna elk nummer woord voor woord mee. Met de volgorde van de hits kan ik leven, maar van mij mag ‘One’ op Een. One van U2 wel te verstaan.

Mooiste liedje ooit, ga hier maar eens even goed voor zitten en geniet.

Nog één week

2010-05-10T21:44:00.001+02:00

Nog één week zijn we de schande van de wijk.

Nog één week moeten we aanzien dat onze buren hoofdschuddend langs lopen.

Nog één week kunnen de buurthonden ongehinderd ‘snuffelen’ in ons gras.

Nog één week moeten we vanuit ons keukenraam uitkijken op de stuwwal van takken van de conifeer, afgezaagd door onze malloterige gotenman.

Nog één week en onze betonnen rolstoelhelling is weggehakt.

Nog één week en dan zijn die lelijke grindtegels weg.

Nog één week en dan kan de trampoline worden opgezet!!!!

Nog één week en dan wordt onze rimboe omgetoverd tot een prachtige tuin, die helemaal bij ons prachtige huis past.

Het plan is inmiddels enigszins aangepast, zo gaat de conifeer op de hoek links voor bij het huis toch wel weg en loopt het grind daar dus door i.p.v. die rare hoek. Ook bij de erker gaat het grind helemaal door, er groeit daar toch niets in de schaduw. Verder heeft Sander voor zichzelf een heel mooi project bedacht en dat is een boomhut timmeren voor de dames. Deze komt in de voortuin bij de berk. Kortom, dit wordt het jaar van de tuin!!!

Kokkerellen

2010-05-01T22:40:00.001+02:00

Wat doe je op je vrije dag als het de hele dag regent, je de boodschappen al in huis hebt gehaald, je gisteren al in de stad bent geweest en je ook al bij de Intratuin bent geweest?

By the way, wat een afzetters zijn ze daar, de beukenhaagboompjes zijn daar 5 keer duurder dan bij onze hovenier!!! Wel hebben we een hele mooie tafels gezien, we zijn alleen geschokt van de prijzen die ze durven voor tuinmeubels, €1000 voor een tafel is heel normaal. Hoezo crisis?

Maar goed, wat doe je dan op een dag als deze, je gaat eens culinair uitpakken. Sander pakt de pastabijbel en selecteert een voorgerecht, minestra con pasta e pomodori, en een hoofdgerecht, ravioli di Magro. De eerste is ‘gewoon’ een heerlijke soep van geroosterde tomaten, paprika, rode ui, knoflook en pasta. De tweede is een magere ravioli, in plaats van vlees wordt de vulling van spinazie en ricotta gemaakt. Even een weetje, het gerecht wordt in Italië o.a. op Kerstavond geserveerd, omdat ze dan geen pasta met vleesvulling eten.

De pasta voor de soep en de ravioli maken we ook zelf, een monnikenwerk, maar zó de moeite waard.

Het enige nadeel aan zo’n culinaire uitspatting is de bende naderhand…

Maar met vereende krachten ruimen we alles op, tenminste de tafel wordt afgeruimd, daarna herontdekken de dames ineens weer hun tennisrackets…

Genieten

2010-04-30T23:14:00.001+02:00

Koninginnedag vandaag, je kan er niet omheen, je moet gewoon terugdenken aan vorig jaar. Wat was het een prachtige dag toen. Alles was goed geregeld, de bomen waren prachtig groen, de lucht stralend blauw en iedereen was in een opperbeste stemming. Maar we weten allemaal hoe al die mooie dingen totaal naar de achtergrond werden geknald.

Dus dat het vandaag regende, dat deerde ons niet. We gaan op de fiets de stad in, lopen gewoon een rondje over de kermis, kijken naar alle rommel op de kleedjes en halen oranje XL-tompoucen bij de HEMA. Mmmmmmmmm

De rest van de dag zijn we ‘rundum Hause’, we kijken naar de ‘result show’ van American Idol en zijn geschokt dat Aaron steeds door gaat. Dat gozertje is net 17 en zingt al zijn liedjes voor zijn moeder… Aaaaaaa

Maar goed, laten we genieten. Genieten bv. van de prachtige bloesem, die nog net op tijd is uitgekomen. Maandag over 2 weken gaat de enorm uit de kluiten gewassen struik eruit, alles, maar dan alles gaat eruit, jiehaa. Ik kan niet wachten, want er komt een prachtige tuin, met ingegraven trampoline, voor in de plaats.

A lucky day

2010-04-29T17:05:00.001+02:00

Ik ga zo meteen Myrthe staatsloten laten kopen, want dit is haar geluksdag! Wij zijn al mazzelaars, kan ook niet anders, zowel Sander als ik zijn op zondag geboren, maar dat onze geluk op onze kinderen zou overslaan, is extra mooi.

Maar het is niet alleen geluk, het is ook beloning voor hard werken. Zojuist zijn we gebeld door school, Myrthe is aangenomen op het Tweetalig VWO!!!

We gaan naar Apenheul

2010-04-28T21:52:00.001+02:00

We gaan naar Apenheul en wat zien we?

Twee ara’s die het leven zuur maken van twee ringstaartmaki’s

Een prachtige,trotse pauw (Carlijn en Sophie zagen voor het eerst ééntje in zijn volle glorie)

Twee schildpadjes bij het Gorilla-eiland

O, toch wel twee apen…

En een hele mooie draaimolen

Mini van vorige week…

2010-04-23T22:30:00.001+02:00

Afgelopen zondag was Carlijn Mini van de Week bij Dames 2. Om kwart voor 12 moesten wij ons melden, de wedstrijd begon een uur later. Gelukkig was het heerlijk weer, Sophie en ik hebben ons ook prima vermaakt aan de zijkant. Vooral toen de sproeiers aangingen op het waterveld en deze niet het veld besproeiden, maar ons!!!

Carlijn mocht met alles meedoen, de bespreking in de kleedkamer, het warm lopen, inslaan, keeper opwarmen, alles. Zij en het andere meisje, dat ook mini was, waren doodop toen de wedstrijd eindelijk begon!

Om kwart voor 1 mocht Carlijn afslaan, dit deed ze keurig. Ze tikt de bal naar haar medemini Lotte en daarna nemen de dames het over. De mini’s mogen plaatsnemen in de dug out, maar al snel lopen ze rondjes. De zon stond vol op hun kant en het was daardoor erg warm, vertelde Carlijn later. Op een gegeven moment verdwijnen ze zelfs achter de dug out, maar even later komen ze weer tevoorschijn; ze hadden hun officiële tenue polo uitgedaan, die onder hun mini T-shirt zat.

Dames 2 had uiteindelijk gewonnen, 4-1, de sfeer na de wedstrijd was dus prima. Alle speelsters signeren de shirts, erg leuk. Carlijn was inmiddels behoorlijk gaar, zoals je ook kan zien op de foto. Sophie en ik trouwens ook, ik had zelfs mijn armen verbrand. De zon prikt behoorlijk deze tijd van het jaar.

Sander en Myrthe waren wat later gekomen en blijven nog even bij Heren 1 kijken. Ik neem de 2 jongste dames mee naar huis. Ondanks de bende is het toch heerlijk toeven in onze tuin, biertje, boekje, pizzaatje maken, zo kom je een zondagmiddag wel door…

AZ!!!

2010-04-13T11:30:00.002+02:00

Vanavond speelt AZ tegen FC Twente. “So?”, zouden ze in Amerika zeggen. Nou, als AZ wint en AJAX doet dat morgen ook, dan staat FC Twente nog maar 1 punt voor in de strijd om de landstitel. En dan wordt het toch wel heel spannend voor alle AJAX-fans. En natuurlijk stroomt er nog altijd Noord-Hollands bloed door onze aderen, dus ‘one plus one is double fun’!

Dus… kom op AZ, hak die Tukkers in de pan vanavond!!!

Update: AZ did it!!! 1-0 Gewonnen, op z'n Twents, want zij winnen ook steeds met 1 doelpunt verschil... Nu morgenavond duimen dat Ajax het niet wéér laat liggen.

Kraantje Lek

2010-04-12T15:23:00.001+02:00

Zondagmiddag, is er een beter moment in de week om pannenkoeken te eten met je familie? Ik denk het niet. En als het dan ook nog eens in een heel leuke toko is, dan zijn wij zeker van de partij. Ook al moeten we er een stukje voor rijden…

Rond 4 uur worden we verwacht en ondanks dat de Tomtom zei dat door vertragingen op de route de ETA 16:21 uur was, reden wij om 2 over 4 de parkeerplaats op. Met dank aan de spitsstrook op de A1 tussen Muiderberg en Diemen, we zoefden langs de file! “Ha, ha, zij staan lekker stil!”, wordt er geroepen op de achterbank.

Ik ben de Bob op de terugweg, dus Sander heeft al snel na aankomst een lekker biertje voor zich staan. Dat mag, want hij heeft vorige week een halve marathon gelopen... Ik neem eerst thee, op één of andere manier krijg ik het altijd heel koud van autorijden en ik had nog wel mijn jas aangehouden.

Van ons gezellig samenzijn aan tafel heb ik geen foto’s, want het was te gezellig en van het eten ook niet want we hadden allemaal honger, het was zo op! Ook Sophie heeft haar grote pannenkoek helemaal opgegeten. Tussendoor konden de kinderen heerlijk spelen in de speeltuin buiten en het klimduin achter het restaurant. En Sophie had zoals gewoonlijk weer het fototoestel gevonden! De volgende zijn dan ook door haar genomen.

Na het spelen tijd voor een toetje! Sophie had een kinderijsje, Myrthe en Carlijn deelden een Dame Blanche. Ook dit ging schoon op.

En na het eten even lekker op en neer rennen van het klimduin.

Start to run

2010-04-11T12:55:00.001+02:00

Onder begeleiding van mijn ‘personal trainer’, lees: Sander, is zaterdagmiddag een wonder geschied. Ik ben begonnen met hardlopen. Tenminste, het moet nog blijken of het bij één keer blijft of dat het ook bij mij het begin van een verslaving wordt.

Samen zijn we naar een parkeerplaats midden in het bos gereden en zijn daar gestart, één minuutje rennen, twee minuten lopen, 9 keer achter elkaar. Gelukkig is mijn conditie redelijk, maar het is overduidelijk dat mijn lijf niet aan rennen gewend is. Al na de tweede minuut rennen, voelde ik mijn scheenbenen. Maar ik laat me niet kennen, nee, never.

Want hardlopen is zo gemakkelijk, je trekt je sportkleren aan, de achterdeur dicht en, in ons geval, zet een paar stappen en staat in het bos. Kan het nog simpeler? Bovendien hoef je geen peperduur abonnement te nemen op een sportschool (€119 per maand voor ons gezin…).

Bij Asics hebben ze laatst een onderzoek gedaan naar de steeds meer stijgende populariteit van hardlopen, niet alleen in NL, maar in heel Europa: “36% van de mensen tussen de 15 en 65 jaar in Europa zie je hardlopen op straat, in parken, bossen en in fitnesscentra.

Als het om hardlopen gaat, is Nederland nog steeds een land van "beginners": meer dan een derde van de Nederlandse hardlopers is minder dan een jaar geleden gestart met sporten. De belangrijkste redenen om ermee te beginnen is fitter worden en gewicht verliezen (respectievelijk 61 % en 40 %). En zij willen gemiddeld 9,5 kg afvallen. Hun motivatie om ermee door te gaan is ontstressen (29 %), zich amuseren (40 %) en de geestelijke voldoening achteraf (26 %).”

Goed, ik heb mijn eerste rondje gedaan, heb ‘start to run’ met Evy op mijn MP3-speler gezet en zal deze week zien of hardlopen in je eentje ook leuk is.

Kijktip!

2010-04-09T21:59:00.001+02:00

Als er één ding goed is aan de Nederlandse televisie is de hoeveelheid documentaires. Alleen, ze worden altijd zo gruwelijk laat geprogrammeerd. Maar gelukkig hebben we internet en dan in het bijzonder: Uitzending gemist.

Gisteravond was er een film van een Engelse filmmaker te zien, die met een Zweedse getrouwd is en daar woont. Zijn lerares Zweeds vertelde hem dat dé manier om te integreren en nieuwe vrienden op te doen in Zweden is door lid te worden van een club. Dus wat doe je dan als bijna 40-jarige man met vrouw en kleine kinderen? Je gaat synchroon zwemmen!

Van zijn belevenissen, tegenslagen en successen heeft hij een film gemaakt en die is errug leuk. Klik hier om ‘m te bekijken.

Verrassing!

2010-04-05T23:22:00.001+02:00

Tweede Paasdag in Nederland, wat gaan we doen? Nee, niet naar de meubelboulevard, ons huis staat al vol. Naar de autodealers dan? Nee, we hebben al 2 auto’s. Blijft er nog een populaire bestemming over: de dierentuin. En niet zomaar een dierentuin, deze ligt bij ons om de hoek!

Vorige maand werd bekend dat Apenheul de burenkaart weer in ere ging herstellen. Voor een prijs lager dan een gewoon entreekaartje kan je als inwoner van ons mooie dorp een seizoenkaart kopen. Da’s nou leuk! Zaterdagmiddag ben ik er heen gefietst en zonder dat de dames er weet van hadden, heb ik 5 kaarten gehaald.

Sanders plan voor vandaag was een stukje hardlopen met zijn broer in Utrecht, dus het was Ladies Day in huize B. Na de lunch stelde ik voor om de eendjes te gaan voeren in Park Berg en Bos ;). Onze heerlijke naïeve dochters zien totaal niet dat ik mijn hele tas meeneem, fototoestel, zonnebril, alles. “Leuk!”, roepen ze, en vragen of ze ook weer bij de jonge zwijntjes mogen kijken.

Aan het eind van de vijver kan je linksaf naar de speelweide, maar rechtsaf ga je naar Apenheul. “Heee jongens, zullen we daar heen gaan?”. “Maham, we zijn geen jo……, wat zei je?”. Zoals verwacht hebben de dames daar geen probleem mee, juichend nemen ze het nieuws in zich op dat ze tot 22 oktober hier, als ze willen, elke dag heen kunnen!!!

Na de gorilla’s, die overigens met z’n tienen een eiland van een hectare hebben, lopen we verder naar de berberapen. Daar trilt mijn telefoon, SMS van Sander, hij heeft de halve marathon 1 uur 42 minuten en 15 seconden gelopen!!! Dat is idioot snel, 12,4 km per uur. Op dat moment schuifelden wij met minder dan 2 km per uur door Apenheul. Maar als ineens de kinderen beginnen te rennen, kan dat maar één ding betekenen: speeltuin!

Niet veel later belt Sander met het bericht dat hij al in de trein zit en dat hij iets na 5 aan zal komen bij ‘ons’ station. OK, dat loopt heel soepel daar in Utrecht. De dames smeken om nog één keer van de glijbaan af te mogen, maar daarna moeten we écht naar huis. Het park gaat trouwens toch ook zo dicht. Vraag me af hoe ze dat voor elkaar krijgen, iedereen eruit, er liepen nog heel veel mensen rond een kwartier voor sluitingstijd.

Het is wel heel prettig om gewoon naar huis te kunnen lopen, geen files en zo. Thuis stappen we gelijk in de auto om Sander op te halen. Wij, en hij, hoeven niet eens te wachten, hij komt net aanlopen (lees: strompelen). Wat een timing!

Thuis laat hij lekker het bad vollopen met Kneipp badolie Jeneverbes, want volgens het flesje “verlicht dat vermoeide en stijve spieren na lichamelijke inspanning”. Ik stort mij op het avondeten en de kinderen storten neer voor de tv.

Na zo’n dag heb je behoefte aan een paar vrije dagen…

Vrolijk Pasen!

2010-04-04T15:02:00.002+02:00

Miniverslag van ons weekend

2010-03-28T21:25:00.001+02:00

Zaterdagochtend hockeyen, zowel Myrthe als Carlijn speelden thuis en op een normale tijd: kwart voor 10 en 10 uur. Sophie en ik proberen beide wedstrijden te volgen, helaas wordt er niet gewonnen. Maar Carlijn heeft wel gescoord!

Om 11 uur rijden Sophie en ik naar huis, want Sophie heeft een feestje, pakken haar cadeautje in en rijden door naar Kim, de jarige Job. Inmiddels zijn Sander, Myrthe en Carlijn weer thuisgekomen en hebben een vriendinnetje van Carlijn meegenomen. Die wordt om 1 uur opgehaald, dan kan Carlijn gaan douchen en zich klaarmaken voor haar feestje.

Kwart voor 3, met Carlijn fiets ik naar haar derde slaapfeestje. Het belooft een topfeest te worden, ze gaan o.a. skate boarden! Sophie is inmiddels thuisgebracht van haar feestje en met z’n vieren gaan we naar Amstelveen, want ons kleinste nichtje is 1 jaar geworden.

Door de zomertijd kunnen we dit weekend een uur minder slapen, pffff, maar evengoed zit ik zondagochtend om kwart over 9 op de spinningfiets. Myrthe en Sophie slapen dan nog…

Vanaf 11 uur mogen we de feestgangers ophalen. Wij, de ouders, worden gastvrij onthaald met koffie en taart, kijk, dat sla ik niet af. Als Carlijn en ik om half 1 thuis komen staan de pistoletjes met gerookte zalm en dillesaus al op ons te wachten. Jammie!

Myrthe is ‘Mini van de week’ en Carlijn gaat ‘Chop ‘n chill’-en, dus we mogen weer naar de hockeyvelden. Om half 2 worden ze verwacht; Myrthe, samen met haar teamgenoot Sanne, door Heren 1 en Carlijn, samen met nog meer E-tjes en D-tjes door Jongens B1.

Heren 1 heeft met 4-0 gewonnen, Myrthe en Sanne brengen geluk! Om 4 uur gaan we naar huis en kijken samen American Idol. We still love Big Mike, maar Crystal Bowersox is geweldig!

Na het avondeten zien we Ajax winnen, al onze teams doen het goed vandaag… Ondanks dat het nog heel licht is om 8 uur, laten de dames zich redelijk makkelijk naar bed brengen. Het was dan ook een druk, maar heel leuk weekend.