Het kan niet op deze winter, of toch wel? We zijn ook in de voorjaarsvakantie wezen skiën. Opnieuw naar Oostenrijk, daar waren nog grote chalets beschikbaar, want die hadden we nodig om mijn enorme schoonfamilie te huisvesten. Met 8 volwassenen en 8 kinderen in de leeftijd van bijna 13 tot bijna 2 heb je genoeg ruimte nodig en dan vooral slaapkamers.
De voorjaarsvakantie, super hoogseizoen voor skiërs, met bijbehorende files rond München. Maar ondanks dat waren we keurig om half 4 in Zell am See en konden we bijna gelijk het huis in. Voor ons lag de schone taak om de kamerindeling te regelen, om iedereen tevreden te stellen met een eigen plekje, rekening houdend met vroeg slapende kinderen of vroeg wakker wordende (groot)ouders. Vervolgens moesten er ski’s en schoenen gehuurd worden en passen gekocht, heerlijk joh, zo’n eerste middag… Maar als je dat gehad hebt, kun je gaan genieten.
Genieten in een prachtige omgeving van elkaar en je geweldige kinderen, je familie, de bergen, het mooie weer, kortom het goede leven!
Op donderdag werd onze stoere skiër 10 jaar!!! En wat een geluk dat er zoveel familie was, gelijk bij het ontbijt werd Carlijn bedolven met cadeaus. Terwijl iedereen al aangekleed was, liep zij nog rond in haar pyjama, maar goed, als jarige mag dat…
Myrthe en Sophie hebben ook meegedaan aan de wedstrijd, beiden hebben natuurlijk een medaille gekregen, maar Carlijn was de snelste van allemaal. Sterker nog, als ze had meegedaan in Myrthe’s groep (allemaal 15 jr. of ouder m.u.v. Myrthe) was ze daar tweede geworden.
Na de prijsuitreiking van de kinderklassen moesten we als een speer naar beneden skiën om de verjaardagstaart, een Sacher Torte, op te halen. Bah, wat lekker!
De taart was verrukkeluk. Lang konden we echter niet uitbuiken, we moesten naar de prijsuitreiking van de volwassenen, waar Myrthe deze week bij geskied heeft. De ceremonie werd geleid door Myrthe’s Engelse skileraar en party animal Anthony, die trouwens dacht dat Myrthe 15 jaar was… “Whoops, I think I might have made some inappropriate jokes, sorry!” :)
De ceremonie was zeer grappig, de volksliederen werden zelfs gespeeld voor de winnaars. We hebben ‘God save the Queen’ gehoord, het Duitse volkslied, maar ook een live versie van het volkslied van Wales, NICE. Een man zong het geweldig goed, 3 coupletten lang, hij kreeg een staande ovatie. Myrthe’s groep was als laatste aan de beurt, ze werd aangekondigd als ‘the Youngster’.
Goed, de dag was nog niet ten einde, er moest nog gegeten worden en Carlijn wilde graag kaasfonduen. OK, dat regelen we! De mevrouw van wie ik het appartement gehuurd had, heeft een man die chefkok is en hij kon wel 2 sets regelen. Sander en ik hebben de hele voorraad kaasfondue van Zell am See opgekocht plus heel veel stokbrood, plus veel groenvoer, kortom een feestmaal. En dat vond Carlijn ook, ze had een superdag!
Vrijdag had iedereen vrij, geen skiles, dus geen gehaast om op tijd boven op de piste te zijn. Uiteindelijk ben je evengoed om 10 uur boven, maar alles ging net wat relaxter. We zijn met zijn vijven op pad geweest, echt super om te zien, hoe goed de dames het kunnen na slechts 2 weken. We hebben het hele gebied gedaan en heel veel liften gepakt, maar ook lekker geluncht op de Schmittenhöhe.
Van 2000 meter zijn we daarna helemaal afgedaald tot in Schüttdorf (600 meter?). Da’s echt een end… Vervolgens weer helemaal omhoog, want Carlijn wilde het funpark laten zien, daar waar snowboarders kunstjes uitvoeren. Dus daar waar skiers eigenlijk normaal wegblijven. Niet Carlijns skiklas, die knalden net zo hard daar naar beneden. En dat wilde ze aan ons laten zien. Dat hoef je maar één keer tegen Sander te zeggen…
Na deze enerverende afdaling zijn we teruggeskied naar het Mittelstation, daar was ook de rest van de familie. Biertje? Als laatste skiavontuur zijn we met z’n allen naar beneden geskied.
De rest van de dag was gevuld met spullen terugbrengen en inpakken. Het schoonmaken van het chalet was al betaald, maar je wilt geen zwijnenstal achterlaten. We hebben heerlijke pizza’s gegeten, nee eerder gevreten, zo lekker. Maar uiteindelijk gingen we allemaal redelijk vroeg slapen want sommigen gingen alweer vroeg, héél vroeg op pad. Wij niet zo heel vroeg, half 7 reden we weg, maar niet voordat we de laatste stukjes Sacher Torte hadden verorberd!
Bye bye Oostenrijk, zeker weten tot een volgende keer!!!
