Miniverslag van ons weekend

Zaterdagochtend hockeyen, zowel Myrthe als Carlijn speelden thuis en op een normale tijd: kwart voor 10 en 10 uur. Sophie en ik proberen beide wedstrijden te volgen, helaas wordt er niet gewonnen. Maar Carlijn heeft wel gescoord!

Om 11 uur rijden Sophie en ik naar huis, want Sophie heeft een feestje, pakken haar cadeautje in en rijden door naar Kim, de jarige Job. Inmiddels zijn Sander, Myrthe en Carlijn weer thuisgekomen en hebben een vriendinnetje van Carlijn meegenomen. Die wordt om 1 uur opgehaald, dan kan Carlijn gaan douchen en zich klaarmaken voor haar feestje.

Kwart voor 3, met Carlijn fiets ik naar haar derde slaapfeestje. Het belooft een topfeest te worden, ze gaan o.a. skate boarden! Sophie is inmiddels thuisgebracht van haar feestje en met z’n vieren gaan we naar Amstelveen, want ons kleinste nichtje is 1 jaar geworden.

Door de zomertijd kunnen we dit weekend een uur minder slapen, pffff, maar evengoed zit ik zondagochtend om kwart over 9 op de spinningfiets. Myrthe en Sophie slapen dan nog…

Vanaf 11 uur mogen we de feestgangers ophalen. Wij, de ouders, worden gastvrij onthaald met koffie en taart, kijk, dat sla ik niet af. Als Carlijn en ik om half 1 thuis komen staan de pistoletjes met gerookte zalm en dillesaus al op ons te wachten. Jammie!

Myrthe is ‘Mini van de week’ en Carlijn gaat ‘Chop ‘n chill’-en, dus we mogen weer naar de hockeyvelden. Om half 2 worden ze verwacht; Myrthe, samen met haar teamgenoot Sanne, door Heren 1 en Carlijn, samen met nog meer E-tjes en D-tjes door Jongens B1.     

Heren 1 heeft met 4-0 gewonnen, Myrthe en Sanne brengen geluk! Om 4 uur gaan we naar huis en kijken samen American Idol. We still love Big Mike, maar Crystal Bowersox is geweldig!

Na het avondeten zien we Ajax winnen, al onze teams doen het goed vandaag… Ondanks dat het nog heel licht is om 8 uur, laten de dames zich redelijk makkelijk naar bed brengen. Het was dan ook een druk, maar heel leuk weekend.

En wie is de mol?

Kim is de mol!!!

Gisteravond was de finale van “Wie is de mol?’, het televisieprogramma wat wij samen kijken en erg leuk vinden. Sander doet wel erg zijn best om ons ervan te overtuigen dat het eigenlijk een heel vreemd programma is, omdat je naar iets zit te kijken en probeert op te lossen, wat je niet kan, omdat je er niet bij was. Maar dat lukt hem voorlopig niet.

De afgelopen 9 afleveringen nam ik op en bekeken we op een vrije middag. Alleen, bij Myrthe in de klas zitten kinderen die ‘De Mol’ ook kijken en dat ‘s avonds ‘live’ mochten doen. De volgende ochtend werd er natuurlijk over gesproken en wist Myrthe gelijk wie afgevallen was. Da’s niet leuk, maar wel begrijpelijk.

Dus de finale, die moeten we in het echt bekijken en niet alleen Myrthe ook Carlijn en Sophie willen op blijven. Na het avondeten wordt er gelijk gedoucht en pyjama’s aangetrokken en om half 9 zitten we er helemaal klaar voor.

Vorige week eindigde ‘De Mol’ met de bekendmaking dat Frits de winnaar is en bijna €22000 wint. Hij was daar, duh…, erg blij mee. Gelukkig hoefden we nu niet tot het eind te wachten om te horen wie de mol was/is. Zoals we al dachten was het Kim. Vervolgens werd per aflevering verteld wat ze zo allemaal uitgespookt had om opdrachten te laten mislukken of in ieder geval verwarring te creëren. Alleen ik heb meer oog voor dit plaatje:

Myrthe is 12 (en 5 dagen)!!!

En zo is het alweer donderdag, de dagen vliegen voorbij. Want afgelopen zaterdag is Myrthe 12 jaar geworden en dat is 5 dagen geleden. De dagen rond haar verjaardag waren druk, druk, druk, alleen als ik probeer te bedenken wat ik allemaal gedaan heb, kan ik niets bedenken. Het zal vast wel iets met de dames, school, boodschappen, sporten, de was, groot huis, tuinontwerp of zo te maken hebben gehad.

12 Jaar alweer, onze kleine meid wordt groot. Onze kleinste was ze ooit; toen ze geboren werd, was ze nog niet eens 3 kilo. Sophie was ruim de helft zwaarder… Maar ze heeft alles ingehaald en hoe!

Haar verjaardag begon erg vroeg voor ons, beide dames moesten hockeyen en Carlijn werd zelfs al om kwart voor 8 bij de club verwacht. Zij moesten naar Harderwijk. Myrthe kon zich toen nog een keer omdraaien, zij speelde thuis en hoefde pas om kwart over 9 te verschijnen.

De wedstrijd werd helaas niet gewonnen, de derde helft in het clubhuis was leuker met o.a. Chupa Chup lollies trakteren aan haar team en tegenstander. Daarna snel naar huis, want Carlijn verwachten we ook weer thuis rond 11 uur.

Na de lunch beginnen we met de voorbereidingen voor het feest voor de familie. We halen taart bij onze favoriete banketbakker en Myrthe kiest naast de overheerlijke hazelnootschuimtaart een boltaart met witte chocoladesnippers ‘Hemel op aarde’ genaamd. Voor het avondeten heeft de jarige Job pannenkoeken besteld, dus die bak ik van te voren. Sander maakt zijn ‘signature’ tomatensoep en ik bak er een lekker broodje bij. In de koelkast staat nog een halve, natuurlijk zelfgemaakte pizza en die kan er ook mooi bij. Volgens mij hebben we wel genoeg.

Als de familie komt, voelt Myrthe zich écht jarig. Door de cadeautjes natuurlijk, maar het is vooral ook gewoon heel gezellig. Ze wordt erg verwend met mooie sieraden, boeken, trainingspak, Topmodelboek, een wekker (heel nuttig). En als klap op de vuurpijl gaan we samen een pokkie uitzoeken.

En dat hebben we vanmiddag gedaan!!!

Weg met de winterjas

Het is donderdag 18 maart, buiten is het 7°C en binnen zit ik na te genieten van onze fietstocht van en naar school. Niet alleen vanwege het feit dat Sophie voor het eerst op haar nieuwe fiets ging, maar ook omdat ik mijn zomerjas aanhad!!! Heerlijk, weg met die dikke, zware, donkere winterjassen, de winter heeft lang genoeg geduurd dit jaar.

Je merkt aan alles dat de lente eraan komt, overal in de tuin komen krokusjes omhoog, die trouwens over niet al te lange tijd allemaal meedogenloos zullen worden verwijderd. De vogels kwetteren naar elkaar dat het een lieve lust is en de ara’s van Apenheul zijn ook al weer gesignaleerd in de wijk.

Zo meteen ga ik op pad om onderdelen voor de auto te halen, ik zou het liefst weer op de fiets gaan, maar Sander heeft o.a. een motorsteun op het boodschappenlijstje gezet en die past zeker niet in mijn mand. Bovendien is een fietstocht naar een industrieterrein niet echt een aantrekkelijke, ondanks het mooie, zonnige weer.

Nog meer moois, Myrthe heeft gisteren te horen gekregen dat ze is verkozen tot “Mini van de week”!!! En zo ben je op het éne moment bezig met de middelbare schoolkeuze voor volgend jaar en op het andere moment MINI… Samen met een teamgenootje wordt ze op zondag 28 maart om half 2 op de hockeyclub verwacht in hockeykleding, met stick, scheenbeschermers en bitje. Ze mag ‘meedoen met de voorbereiding van Heren 1, de wedstrijd kijken (in de dug-out) en na de wedstrijd nog gezellig wat drinken met H1’.

Lachen, en Myrthe vindt het nog leuk ook.

Morgen vrij

Morgen hebben de dames de ochtend vrij, en dus de hele dag…, en mag er samen op één kamer geslapen worden. Normaal is de regel dat dit alleen in het weekend mag, maar ja, “nu hoeven we niet naar school”, aldus onze zeer wijze kleuter Sophie.

Na het eten kijken we gezamenlijk naar de ’result show’ van American Idol en zien onze favorieten doorgaan naar de volgende ronde, de Top 12. WE LIKE BIG MIKE!!! Nee, we ‘liken’ ‘m niet, we LOVE him!

Daarna mag ik even naar school voor een oudergesprek met de juffen van Sophie. Zoals verwacht hoor ik niets dan goede dingen en sta binnen 10 minuten weer buiten. Ondertussen hebben Myrthe en Carlijn hun matras en Fatboy plus beddengoed naar beneden gesleept en is Sophie’s kamer één grote slaapplaats. Natuurlijk zijn ook de onvermijdelijke Donald Ducks meegekomen naar beneden, want zeker nu Myrthe ook haar spreekbeurt heeft gehad (op maandag), kan ze weer zonder schuldgevoel strips lezen.

 

En nu maar hopen dat ik ze er morgenochtend vroeg uit kan krijgen, want om 9 uur wil ik op een spinningfiets zitten…

Oehoe

Al enkele dagen, zo las ik laatst in de krant, vliegt er een oehoe rond bij ons in de wijk. Een oehoe, de grootste uilensoort ter wereld! Het blijkt om een mannetje te gaan, Willem genaamd, die vorig jaar is ontsnapt bij een vogelaar uit Voorst. Hij heeft de hele koude winter dus in het wild overleefd, knap toch? ‘s Avonds verschanst hij zich bij de torens van de Belastingdienst en overdag zoekt hij de beschutting van de bomen alhier. En vandaag hebben wij ‘m gezien, wat een prachtig beest!

We waren vanmiddag de stad in gefietst voor een bezoekje aan de bieb, spijkerbroekenjacht voor Carlijn en cadeautjes voor onze jarige neefjes. Op de terugweg zagen we ineens een groep mensen staan bij een boom, waaronder een paar met verrekijkers in de hand. “Hooooo, stop”, roep ik, “hier zit die Oeheo!” Carlijn knijpt ook gelijk in de remmen, Sophie wil als een speer van haar zitje af.

Na even wat turen in de boom zien we ‘m. Carlijn en Sophie mogen zelfs de verrekijker van een mevrouw lenen om ‘m goed te kunnen bekijken, cool! Mensen rijden af en aan, maar de vogel blijft onverstoorbaar ”Oehoe!” roepen. Deze hele setting doet me denken aan onze dagen in Glacier National Park, waar we door telescopen en verrekijkers van anderen mochten en konden kijken naar de spelende beren op de bergwand vlakbij onze camping.

Wanneer we verder fietsen richting huis zegt Carlijn, “Mam, dit is nou gaaf om op de blog te zetten.” Dus bij deze….

Carlijn’s feestje, dat de hele dag (en nacht) duurde

Zaterdag de 6de maart, een dag waar al weken naar wordt uitgekeken. En niet alleen door Carlijn, maar ook door 8 andere meisjes uit haar klas. Want die dag is de dag van Carlijn’s (slaap)feestje!

Maar eerst moet er gehockeyd worden, voor het eerst voor het echie, heel, heel spannend. Het feit dat je kinderen sporten, zorgt er voor dat je als ouder op zaterdag nog vroeger je bed uit moet dan door de week… om half 7 ging mijn wekker. Ik heb één keer op ‘snooze’ gedrukt, maar toen moest ik er toch écht uit.  Snel tafel gedekt en daarna Carlijn en Sophie gewekt, Sophie gaat met ons mee, want Sander moet Myrthe’s team coachen.

We verzamelen bij één van de coaches thuis, de ouders staan in de keuken te kletsen en in de woonkamer zitten 8 meisjes zeer stil naar Disney Channel te kijken. Er komt werkelijk geen zinnig woord uit. Iets na achten gaan we op pad en blijkt dat vrijwel alle ouders meegaan, het is tenslotte de allereerste wedstrijd voor iedereen. Ik neem één extra meisje mee voor de gezelligheid, maar haar ouders rijden ook mee in het treintje… Voor de gezelligheid had het trouwens niet gehoeven, ook in de auto wordt helemaal niks gezegd. Ik ben blij met Sophie naast me, want die is inmiddels klaarwakker en kletst me de oren van het hoofd!

Iets na half 9 komen we aan bij de tegenstander en zoeken we het veld waar we mogen spelen. Alle kinderen hebben hun officiële clubtenue aan, keurig.

 

De vader van een vriendinnetje van Carlijn is coach en neemt de dames mee voor een kleine peptalk en vertelt wie begint en waar moet staan. Carlijn begint als wissel, maar dat deert haar niet gelukkig. Dan moet er een team ‘yell’ bedacht worden en uitgevoerd, erg grappig om te zien.

  

De wedstrijd duurt 2 keer 25 minuten en ze spelen met 6 meisjes op een kwart wedstrijdveld. Hierdoor hoeven ze niet enorme afstanden af te leggen van doel naar doel en wordt er dus effectief meer gespeeld. Dat wil zeggen, in een kluitje achter de bal aan gehold… Maar onze meiden doen het boven verwachting goed, ze zijn fanatiek, proberen over te spelen en zijn niet bang voor de bal.

Na 5 minuutjes mag Carlijn erin en hoewel ze achter in de verdediging zou moeten beginnen, trekt ze al snel naar voren en SCOORT!!! En nog een keer, het is niet te geloven. De uiteindelijke uitslag is 5-3 voor ons, de eerste wedstrijd gewonnen.

Snel worden de trainingspakken aangetrokken, want het is nog steeds erg fris buiten. Daarna gaan we even opwarmen in het clubhuis, waar de kinderen ranja krijgen en wij ‘koffie’ mogen kopen. Carlijn is niet geheel ongeschonden uit haar eerste wedstrijd gekomen, ze heeft een stick op haar vinger gekregen en is ‘pootje gehaakt’ waardoor ze een wond(je) op haar knie heeft. Dat wilde ze ook graag weten, ze heeft de hele tijd met haar broek omhoog gezeten…

 

Op de terugweg krijg ik de 2 vriendinnen én klasgenoten van Carlijn mee op de achterbank, het is heel wat luidruchtiger dan op de heenweg. Ze zingen zelfs al “We are the champions!”. Ik breng eerst hen thuis en helemaal hyper stuiteren ze naar hun ouders. En dan te bedenken dat zij straks ook bij het feestje zullen zijn, wat een super dag voor ze. 

Thuis stapt Carlijn onder de douche en komen Sander en Myrthe thuis. Hun uitslag was helaas wat minder, maar Myrthe heeft lekker gespeeld. Goed, deel 1 van de dag zit erop, we gaan nu beginnen met de voorbereidingen voor het feest. Sander gaat hardlopen en ik fiets met Carlijn en Sophie de stad in om taart te halen. Chocolade en mokka wordt het, that’s my girl!

Om 5 uur verwachten we de meisjes en wat ik tot nu toe aan feestjes hier in A. heb meegemaakt, dan zijn ze er ook echt gelijk. In Amerika kwamen mensen gerust 15 tot 30 minuten te laat en de feestjes waren daar ook nog veel korter. En heel vaak wilden de ouders er bij blijven, nou hier niet hoor. We hadden slechts één afmelding gekregen, de rest stond te popelen om te komen slapen.

Samen met Carlijn hebben we het menu voor vanavond samengesteld. In het kort komt het hier op neer: 3P’s. Pizza, patat en pannenkoeken. En ‘s avonds bij de film komt de vierde P tevoorschijn: Popcorn. Om 3 uur begin ik eerst met de pannenkoeken en Sander zet ondertussen de saus op voor de pizza. Ja, het lijkt wel makkelijk eten, maar we zijn er druk mee de rest van de middag, alles wordt tenslotte zelf gemaakt.

Al voor 5 uur staat de eerste gast op de stoepen in no time is het een drukte van jawelste, wat kunnen die meiden een herrie maken. Ze hebben ook allemaal enorme tassen mee, het lijkt wel of ze 3 weken komen logeren. Die tassen, slaapzakken en matjes gaan in één hoek van de kamer, het is tijd voor taart!

En daarna cadeautjes uitpakken…

Bij een meisjesfeestje hoort knutselen, je merkt dat ze dat nog steeds ontzettend leuk vinden. Gelukkig heb ik bij het vorige feestje van Carlijn (nog in Amerika!) mega veel verf, glitters, ‘edelstenen’ en ander prul ingeslagen bij de Walmart en Michaels. Ik hoefde nu alleen maar wat te vinden wat ze konden beschilderen. En mijn vondst was een schot in de roos, toen ik de sieradendoosjes uit de tas haalde, klonk er een welgemeende “Ooooooo”.

Na het schilderen beginnen de buiken te knorren, tijd voor de 3 P’s!

 

Na het eten is het tijd voor de film, unaniem wordt besloten dat deze bekeken moet worden in hun pyjama’s. Gelukkig hebben we sinds een tijdje prachtige vouwgordijnen, dus de dames kunnen zich gewoon in de woonkamer omkleden. Voordat de film begint, moeten Sander en ik nog even de woonkamer verbouwen, zodat iedereen de film goed kan bekijken. Myrthe en Sophie slepen hun Fatboys naar beneden, die zijn zeer gewild.

Natuurlijk moeten alle lampen uit, voor het echte bioscoopgevoel, en staat Sophie te popelen om de ‘glow in the dark’-armbandjes uit te delen. Alsof de kinderen nog niet genoeg hebben gegeten, verdwijnen er ook nog eens 4 zakken popcorn in hun magen, ongelofelijk. Carlijn heeft de film uitgezocht, het moest Nim’s Island worden en geen van allen had ‘m al gezien. De film was leuk, grappig, spannend, niet verdrietig en precies lang genoeg, 1½ uur.

Na de film maken we ons klaar om te gaan slapen, nou ja, slapen… eerst moeten alle matjes, slaapzakken, dekbedden, kussen en knuffels worden georganiseerd. Uiteindelijk ben ik om kwart over 12 voor de laatste keer naar beneden gegaan en was het daarna redelijk stil. Maar ik heb begrepen dat sommigen om 1 uur nog steeds wakker waren…

 

Myrthe en Sophie mochten van Carlijn ook beneden slapen en deden dat graag. Volgens Myrthe heeft zij ervoor gezorgd dat onze lampen ‘s ochtends nog rechtop stonden na een kussengevecht, maar ik heb ook begrepen dat ze griezelverhalen verteld heeft. In ieder geval hoorde ik om kwart over 7 voor het eerst de wc doorgetrokken worden en zijn we er om een uur of 8 uit gegaan. Tijd voor ontbijt en opnieuw, er werd niet gegeten, maar gevreten. Ik heb geen croissantje of bolletje gehad, slechts een kop thee.

Na het ontbijt maken we de doosjes af met glitters, mooie stickers en steentjes. Er zitten ware kunstwerkjes bij en om stipt 10 uur staan de eerste ouders voor de deur. Gelukkig zijn alle meiden zeer enthousiast en vertellen honderduit wat ze allemaal gedaan hebben, de ouders zijn vooral bezorgd of en hoe wij het overleefd hebben.

De rest van de dag doen wij het rustig aan, Carlijn zelfs heel rustig, die heeft ‘s middags een tukje gedaan van ruim 3 uur...

TOPFEEST!

ToM

ToM! Niet TON, zeker niet, ToM, Trots op Myrthe!!! Ze heeft vanmiddag haar CITO-score gekregen en heeft een record gezet. Nog nooit heeft er iemand in de klas van haar meester, die toch al heel wat jaren meeloopt in groep 8, zijn of haar verwachte score met 11 punten verbeterd…

En het allermooiste is dat ze nu zeer zeer zeer waarschijnlijk naar haar gewenste school kan.