Eén jaar!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat we na 3 jaar afwezigheid weer voet zetten op Nederlandse bodem.

In één jaar tijd een maand in een vakantiehuisje gewoond, daarna 8 maanden in een huurhuis en nu in ons eigen paleis!!! In Amerika al onze spullen ingepakt, na 2 maanden wachten weer uitgepakt, in maart alles weer ingepakt en daarna weer uitgepakt. En tussendoor diverse tripjes naar de milieustraat gemaakt en nóg steeds hebben we genoeg stuff.

In één jaar hebben onze geweldige dochters zich helemaal 'gewoon' gemaakt op school. Mensen denken dat we al jaren hier wonen. Ze hebben vriendjes en vriendinnetjes, in de stad worden we continu begroet. De resultaten op school zijn uitstekend, beter dan we hadden kunnen hopen. Zo heeft Carlijn zichzelf in een paar maanden aangeleerd om aan elkaar te schrijven en is ze van AVI 3 naar AVI 9 gegaan. Bij Myrthe is het stuivertje gevallen met rekenen en haalt alleen maar goede cijfers en dat geldt ook voor geschiedenis en aardrijkskunde. Toch knap als je dat nog nooit gehad hebt.

In één jaar hebben we met veel hulp een volledig afgewoond huis prachtig verbouwd, OK we zijn nog niet klaar, maar we wonen hier heerlijk.

In één jaar hebben we één auto verkocht, één auto zelf uit- en ingevoerd en één auto gekocht, allemaal dingen die we nog nooit gedaan hebben. En met die auto's doen we eigenlijk niets anders dan naar familie rijden, die niet echt om de hoek wonen, want voor de rest doen we bijna alles met de fiets. HEERLIJK!!!

Ik ben hoogstwaarschijnlijk nog heel veel vergeten, er is ook zoveel gebeurd de afgelopen maanden. Maar..., we denken nog vrijwel dagelijks met zeer veel plezier terug aan onze tijd in Amerika, maar hebben hier gelukkig ook helemaal onze draai gevonden.

We kunnen weer grillen!

Het leuke van verhuizen is al het nieuwe wat je meemaakt, nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe school, nieuw huis, enz., enz., enz. Het vervelende van verhuizen is het weer opnieuw beginnen, nieuwe vriendenkring opbouwen, nooit precies weten hoe je moet rijden doordat alle wegen eenrichtingsverkeer zijn, je nieuwe huis verbouwen, maar het allervervelendst is dat je alles weer opnieuw moet uitvinden. Waar ga je heen voor je speciale kruiden, welke kapper is goed, hoe werkt het afvalscheidingsysteem in deze stad of waar kan ik mijn gasflessen laten vullen?

Sommige dingen zijn snel uit te vinden, maar het vinden van een gasleverancier heeft wat langer geduurd. Vorig jaar hebben we met de BBQ 3 lege gasflessen uit Amerika meegenomen, dat had nogal wat voeten in de aarde, want de verhuizers durfden ze eigenlijk niet in te pakken. Ze durfden überhaupt niets in te pakken, wat ook maar enigzins vlambaar leek. Zo heeft Sander zijn hele verzameling aan fiets- en autosmeermiddelen daar achter moeten laten, maar ook de brandblusser mocht niet mee... Uiteindelijk is die laatste wel meegegaan en dus ook de gasflessen, zoals je hier kon lezen.

Vorig jaar had Sander een gevulde gasfles kunnen regelen via een oudcollega, die in Duitsland woont. Daar kon hij ze zo laten vullen, zei hij. Maar als wij via Google op zoek gaan naar een propaangasvulstation komen we alleen maar inruilstations tegen. Daar schieten we niets mee op, dus op goed geluk rij ik vanochtend naar zo'n toko. Op hun website staat te lezen dat zij de wat minder bekende gasflessen kunnen vullen, echter hiervoor moet je enkele dagen in acht nemen, voordat de gasfles weer bij hen terug is en opgehaald kan worden. Nou een paar dagen wil ik wel wachten, als ze maar terug zijn voor volgend weekend, want dan komt de hele familie langs en willen we kunnen grillen!

Zodra ik de winkel binnenstap, weet ik al genoeg, dit wordt niks. Het is zo'n campingwinkel met een interieur uit de jaren '70, met heel veel CampingGaztankjes en vouwstoelen en handige hebbedingetjes voor caravaneigenaren. De mevrouw die helpt, bevestigt mijn vermoedens, door alle regelgeving van tegenwoordig mogen ze geen gastank meer hebben en zelf flessen vullen, omdat ze te dicht bij woonhuizen zitten of zo. Maar ze geeft me een naam van een bedrijf waar ik wel terecht kan, Van Oorsprong in Klarenbeek. "En waar is dat?", vraag ik en ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden. Tja, zoals ik al eerder zei, je moet alles opnieuw uitvinden en inmiddels kan ik me al aardig redden binnen de stadsgrenzen, maar als mensen mij namen gaan noemen van plaatsjes in de omgeving moet ik toch echt even een kaart erbij pakken. En toevallig had ik net de Tomtom niet bij me.

Klarenbeek blijkt het dorpje te zijn waar we laatst op Hemelvaart verkeerd zijn gefietst, dus ik ken het wel, maar de gastoko kan ik niet vinden. Ik rij de hele weg af, heen en terug, tevergeefs en keer terug naar huis. Thuis pak ik de laptop erbij en zie dat ik er gewoon langs gereden ben, dom dom dom. Maar ik heb het totaal niet herkend als gasvulstation. Ik dacht dat het een landbouw- of transportbedrijf o.i.d. was met zijn eigen benzinetank op het terrein, niet dus. Na de lunch stop ik alledrie de tanks in de achterbak en rij opnieuw de 16 kilometer naar Klarenbeek. De man, die mij helpt, vertelt dat hij eigenlijk mijn tanks niet mag vullen, omdat, zijn woorden!, er niet een Nederlandse ambtenaar naar gekeken heeft, maar ach, dat deert hem niet. In Amerika heeft er vast wel iemand op de veiligheid van die dingen gelet. 10 Minuten later, €55 armer, maar met 3 gevulde tanks in de achterbak kan ik weer terug naar huis, missie volbracht, gauw naar de winkel vlees halen om te grillen!!!






















Ander heugelijk nieuws is dat we gisteren de gordijnen voor onze slaapkamer en die van Sophie konden ophalen. Minder leuk was dat ik bij binnenkomst zag dat deze week alle gordijnen met 20% korting worden verkocht, maar ja, je kan niet alles hebben. Gelijk rails erbij gekocht en binnen een half uur hing alles, TOPPIE! Sophie is er heel blij mee, ze heeft ze dan ook zelf uitgezocht en het allermooiste is, dat ze nu geen lamp aan wil bij het slapen gaan. ze wil het donker hebben. Kinderen, ik begrijp er soms helemaal niets van...


















Verder zijn we de afgelopen dagen druk bezig met de trap. Onze hal is zo mooi hoog en zo'n blikvanger in het huis, die verdient echt even alle aandacht. De muren zijn inmiddels gestukadoord, nu zijn wij weer aan zet. Op de tredes lag linoleum, dat is eraf, maar helaas bleef er een bruine vezelachtige laag achter, gecombineerd met superlijm én nog 2 lagen verf. Genoeg werk dus.























Zo was het vorig jaar























Linoleum en zwarte antislip/stootranden eraf

Schuren, schuren, schuren.

Ja, we waren lekker bezig zo op de trap, totdat ik een klein vloekje hoor. En dat is natuurlijk een slecht teken, we zijn aan het schuren, dat hoort herrie te maken en daarom hebben we ook gehoorbeschermers op. Ik moet niets kunnen horen, want Sander is bezig met de bandschuurmachine en dat ding maakt heel veel herrie. Wat blijkt, de machine is zo warm geworden dat het motorbeschermkapje heeft losgelaten. Daardoor kwam de aandrijfriem bloot te liggen en daar kwam Sanders vinger tegenaan en toen brak het riempje. Met zijn vinger was niets aan de hand, maar no erger is, dat we gelijk niet meer verder kunnen. Zo'n aandrijfriem en beschermkap moeten besteld worden en dat duurt weer een paar dagen. Scheisse. Maar gelukkig zijn er nog heel veel andere leuke dingen te doen in huis...

Bovenste tredes zijn al klaar, nu de rest nog :-)

Dag huurhuis

Eindelijk zijn we op de laatste dag van maart aanbeland en na 4 lange dagen is het huurhuis leeg en schoon! Ik moet zeggen, zonder de hulp van onze geweldige ouders was dat niet gelukt. Want wat kan een mens een troep hebben en dan hebben we in Amerika ook al heel wat stuff weggedaan, maar nog steeds niet genoeg. Ons prachtige 'stijlvolle huis vol originele details' staat vol, echt tot aan z'n nok aan toe. En het huurhuis was ook toe aan een fikse poetsbeurt, tjonge jonge, want zoals mijn moeder vandaag opmerkte, je kon zien dat ik daar de afgelopen maanden (schaam schaam) niet echt aan toegekomen was....

Maar vanaf vandaag kunnen we ons richten op één huis, gaat het grote op- en inruimen beginnen, alle karweitjes afmaken en daarna genieten van een heerlijke lente en hopen dat de badkamer snel klaar is. Maar dat dat nu nog niet het geval is, maakt ons niet uit. Ook de dames zijn vandaag in bad geweest en zij hebben 'm helemaal goedgekeurd. Samen in bad, ja gezellig is dat!

We're back!!!

Met allereerst het belangrijkste en zeer heugelijk nieuws, sinds afgelopen donderdag hebben we er een nichtje bij! Keurig rond de uitgerekende datum geboren en helemaal gezond en compleet, het blijft elke keer weer een wonder. Onze dames waren helemaal blij, eindelijk weer een nichtje, want daar hadden ze er nog maar één van (wel 3 neven)... Hopelijk kunnen we binnenkort een gaatje vinden in ons drukke bestaan om haar te bewonderen.

Want druk is het en zelf al je stuff verhuizen, is iets wat ik niet kan aanraden. Want ondanks de vele hulp die we dit weekend hebben gekregen, zijn we nu, maandag, nóg niet klaar. Gelukkig is het eind in zicht, maar elke keer als je denkt dat je klaar bent en je draait je om, zie je weer iets wat je vergeten bent. Zo staat ons Amsterdammertje nog in de tuin en ook onze semi-illegaal verkregen Amerikaanse vogelvoederschaal, die hebben de verhuizers ingepakt, terwijl het eigenlijk bij het huis daar hoorde. Ach, uiteindelijk komt het er gewoon op neer dat we teveel spullen hebben. We hadden al genoeg in Nijmegen en in Amerika is er alleen maar meer bijkomen. Daar komt nog bij dat de keuken nog niet geïnstalleerd is, zodat we die spullen allemaal nog niet kwijt kunnen.

Ander groot, en zeker niet zo leuk, nieuws kreeg ik trouwens op vrijdagmiddag; de aannemer belde, de leverancier van onze badkamerspullen, Kwakkel, is failliet. Als eerste denk ik natuurlijk aan de mensen die hun baan kwijt zijn, maar daarna realiseer ik me de gevolgen voor ons. Onze tegels stonden klaar om op maandag afgeleverd te worden en die truck gaat nu geen kant op. Dat wil zeggen, vertraging, dus heb ik Willem gevraagd of hij ook een kraantje op de warmwaterleiding wil zetten, zodat we tenminste in bad kunnen. En dat ging en Sander heeft vanavond het bad ingewijd!

We gaan onze tweede nacht in in ons nieuwe huis. Overal staan dozen, de verbouwing is nog écht niet af, maar we komen er wel. Uiteindelijk, ooit, one day...

De verhuizing, deel zoveel...

Vanaf vanmiddag kunnen we weer volledig gebruik maken van onze 'ruime oprit voorzien van carport voor ca. 3 auto’s'. De verhuisdozen zijn opgehaald! Net op het moment dat Sander naar de gym wilde gaan, reed het busje van de verhuizers voor en stopte midden op de weg. Gelukkig waren ze snel weer weg en moest er niet net een grote vrachtwagen langs. Maar we hebben ons pad terug en zijn niet meer de schande van de buurt met al die verhuisdozen vol inpakpapier en karton in het zicht. Natuurlijk hebben we ook een deel van de dozen bewaard voor als we weer gaan verhuizen, alleen wanneer dat is? Who knows?

Een homokineet?

Vandaag is de dag waar we al lang naar hebben uitgekeken. Waar ik al erg veel telefoontjes over gepleegd heb. Waar Sander de grootste rampscenario's voor kon bedenken. De douaneformaliteiten zijn allemaal achter de rug, alle stempels en handtekeningen staan op de juiste plek en alle papieren zijn bij de auto. We, of beter gezegd, Sander gaat 'm ophalen!!!

Om in Roosendaal te komen met de trein moet je een flink stukje om. Eerst pak je de trein naar Amersfoort, daar stap je over op de trein naar Utrecht. In Utrecht pak je de trein naar Rotterdam en dan ben je nog niet klaar, je neemt de trein naar Vlissingen en mag je na ruim een half uur uitstappen in Roosendaal. Hè hè, €23,90 lichter en 2 uur en een kwartier later ben je er. Met de auto doe je het in 1½ uur en hoef je niet eerst naar het station te fietsen en parkeer je voor de deur. Maar goed, die auto gaan we nou net ophalen. Vanaf het station is het nog 1,9 kilometer lopen.

En dan denk je dat je alles goed geregeld hebt. Ik heb zo veel keer gebeld naar onze 'Car Handler', dat ze bijna gestoord van mij werden. Én op maandag kwam de e-mail, dat "de toestemming tot wegvoering, inzake de aangifte ten invoer van Uw Volvo, is ontvangen van de douane. Uw wagen staat momenteel in opslag te Roosendaal en kan daar worden afgehaald". Nou duidelijker kan niet, lijkt mij. En wat gebeurt er als Sander zich meldt in Roosendaal? O meneer, het papiertje van de douane met de stempel erop hebben we nog niet... Wel G&#%$*&V(*&%)@$D!!!

Sander moet even (uiteindelijk 3 kwartier...) wachten, maar dan is het papiertje er en mag hij in de auto wegrijden. Zonder problemen, hij startte zelf, de accu die we er op het laatste moment in Amerika in hebben gezet, doet zijn werk goed. YES! Het RDW-keuringsstation zit om de hoek, Sander had ook naar Arnhem kunnen gaan, maar door het langere wachten had hij zoiets, dan is het maar geregeld. Ook hier moet natuurlijk gewacht worden, maar het is voor een goed doel. Helaas ontdekt de keurmeester een scheurtje in de hoes van de homokineet, dat hadden we niet voorzien. Ik wist niet eens waar dat ding zat, de naam is in ieder geval erg grappig. Verder is er iets met de lampen, maar dat hadden we wel verwacht. Deze dingen moeten gefixt worden en daarna keuren ze 'm goed. Het enige is, is dat we daarvoor weer terugmoeten naar Roosendaal...


Iets voor half 3 is Sander thuis, bijna 8 uur nadat hij vanochtend is weggefietst. It's been a long day, en het autogedoe is nog niet klaar. Nadat ik de dames van school heb gehaald, rijden we naar de plaatselijke VOLVO-dealer. Die homokineethoes moet vervangen worden en er moeten nieuwe lampen ingezet worden. Het is prima, dat de auto daar op het terrein blijft. Dan is hij ook gelijk voor handen als er een opening is in het schema, want de eerste mogelijkheid voor een echte afspraak is 23 september. "Wat?", zeggen Sander en ik gelijk. "Ja, we hebben het erg druk hier", zegt de werkplaats-meneer, bijna trots. 't Is bizar, zo lang wachten, maar over 2 weken is de auto klaar en goedgekeurd. Keepin' our fingers crossed...

Verhuisfrustraties...

OK, ik geef toe, we hebben veel spullen, maar dat moet ook wel om een Amerikaans huis te vullen met 5 slaapkamers, een family room, dining room, living room en een 3 car garage. Tenminste, dat is wat we onszelf steeds voorhouden bij het zien van de enorme hoeveelheid dozen. Maar zoals de mannen van het verhuisbedrijf sommige dingen hebben ingepakt, laat je met je mond vol tanden staan, je broek afzakken en m'n pet ben ik allang al kwijt... Nogal logisch dat ze er drie dagen over gedaan hebben.

Zo hadden de dames beneden een speelhoekje met hun poppenhuis en een laag kastje met een krat vol kleine plasticen dinosaurussen. Je zou denken, stop die krat in een doos, klaar, het is toch niet breekbaar. Nee, elk dinosaurusje is per stuk in 3 vellen papier ingepakt en zorgvuldig in een doos gelegd en de krat zat onderin. Zo ook de meubeltjes en de poppetjes van het poppenhuis. Hetzelfde is gedaan met auto-, fiets- en klusspullen uit de garage, alles zat keurig in grote doorzichtig plastic kratten, gelabeld en wel. Opnieuw, wikkel die kratten in met extra dik papier, tape eromheen, klaar. Maar nee, alles is uit de kratten gehaald, per stuk ingewikkeld in papier en in dozen gestopt. De plastic kratten zijn leeg ingepakt en wij hebben de hele middag alles opnieuw staan inruimen. Met de kleding, idem dito. In Sophie's kast stonden dozen met 'oude' kleren van Carlijn, die zij nog niet past, ook keurig in IKEA-dozen. Nou, die zijn we dus kwijt, alles is in één joekel van een doos gestopt. Andere variant vond ik in de doos waarin mijn skischoenen zaten, de schoenen waren uit de doos gehaald en de opbergdoos was erbij in gepropt. En zo kan ik wel even doorgaan.

Wat ik persoonlijk erg creepy vond, was dat de meneer die onze slaapkamer heeft ingepakt al mijn cosmetica stuk voor stuk uit hun opbergdoos heeft gehaald, ze heeft ingepakt en daarna weer in de doos heeft gestopt. Daar wil ik ook eigenlijk niet eens over nadenken, dat iemand al jouw kleding (ondergoed...) heeft ingepakt. En als ze het dan nog zo zorgvuldig doen als de plastic dinosaurusjes, dan is het tot daaraan toe, maar ondanks dat alle hangkleding in special lange dozen zat, is alles zo ontzettend gekreukt, dat ik alles opnieuw kan gaan strijken. En de wollen jassen en mijn favoriete suède jasje kunnen gelijk naar de stomerij :-(. Schwere Hundescheisse.

Ook zo fijn, de gigantische kabelsalade van de stereo's, tv's en computers uit ons huis. Tientallen adapters hebben we verzameld en erg veel afstandsbedieningen...

YES

Voor de laatste keer lezen m.b.v. een zaklamp!

Op maandagochtend kwam de verlossende e-mail, de container komt dinsdag!!! Er is een crew geregeld, op dinsdag komen 4 mannen, 2 extra ingehuurde Nederlanders en 2 uit België vanwaaruit het Europese gedeelte van onze verhuizing wordt geregeld. Deze 2 Belgen blijven hier in een hotel overnachten en komen de volgende dag weer om de verder alles uit te pakken. O my God... Dat had ik niet verwacht, alles wordt dus in elkaar geschroefd, hopelijk zijn ze bekend met Lundia en IKEA ;-). Gelukkig kon Sander zijn dag meeting-vrij maken en hier de hele dag zijn, anders wordt het erg lastig om ook nog eens tig keer op en neer te fietsen naar school.

Over school gesproken, de eerste schooldag verliep geweldig. Zowel om 12 uur als om 3 uur kwamen de dames met een grote smile het gebouw uitlopen. Er werd al gedag gezwaaid naar diverse kinderen en Carlijn meldde dat ze wel 2x buiten hadden gespeeld en dat ze in groep 4 met een vulpen mogen schrijven! Wel zei ze dat de kinderen heel mooi aan elkaar vast kunnen schrijven. Dat leerden ze in Amerika pas aan het eind van second grade, dus het is logisch dat ze dat nog niet kan. Maar het zou me niets verbazen als Carlijn dat binnen een maand onder de knie heeft. Myrthe heeft ook een vulpen nodig, maar de hare wordt niet door school verstrekt, dus daar moeten we nog even voor op pad. Ook haar dag was erg leuk, ze hadden al wat geschiedenis gehad, verkeersles en wat geschreven over de zomervakantie en lekker buiten gespeeld. Wat ook mooi is, is dat ik door het 8x per dag heen en weer fietsen geen sportschool meer nodig heb. aan het eind van de schooldag stond mijn kilometerteller op 23.77 km.!!!

Om kwart over 9 stonden de Nederlanders voor de deur, maar de container was er nog niet. Deze kwam pas om kwart over 11... En de Belgen waren er nog later, dat gaat lekker. Maar ze pakken alles gelijk aan en nu gaat het lossen erg snel. Ondertussen heb ik Myrthe en Carlijn opgehaald en weggebracht naar school en iets voor 2 uur is de container leeg. Maar dan gaat het echte werk beginnen. Er zijn 453 stuks verhuisgoed binnengebracht met een totaal gewicht van 6073 kilo en dat moet allemaal uitgepakt worden.

Sander stort zich op het garage-deel, dat allemaal bij gebrek aan een '3 car garage' in en rondom het tuinhuis is gezet, ik ga de keukenspullen uitpakken en de Belgische Polen vertrekken naar boven om alle bedden en kasten in elkaar te zetten. Eén tegenvaller, onze 2,5 meter lange en 2,36 meter hoge garderobekast past niet in de 'Master BedRoom'. En daar gaan heel veel kleren in, die we nu ergens anders kwijt moeten. Myrthe en Carlijn zijn natuurlijk gewoon naar school en Sophie ziet haar kans met al die mensen over de vloer en 2 ouders die druk bezig zijn: "Mag ik Barbie Modeshow spelen?" "Tuurlijk!", klinkt het in koor.

Ons Amsterdammertje is ook weer mee

Om kwart voor 2 is de container leeg en vertrekken ook de Nederlanders, da's snel verdiend voor de mannen, eerst 2 uur wachten, daarna 2 uur uitpakken en daarna gelijk naar huis, want "dan zijn we mooi voor de files thuis..." Onze Belgische Polen gaan echter keihard door en lachen zich een breuk als ik de IKEA-handleidingen laat zien voor de kinderbedden. Blijkt dat ze vorige week precies zo'n bed en garderobekast in elkaar hebben gezet. Ook Carlijn's bed draaien ze gemakkelijk in elkaar, lang leve de globalisering.

Een uurtje later mag ik weer op de fiets springen om de dames op te halen, vanochtend had ik ze even snel met de auto heen gebracht, maat dat doe je niet voor je lol. De hoeveelheid verkeersdrempels op onze route en de krappe straatjes rond school maken de rit geen pretje. Geef mij maar de fiets. Na wat drinken en opnieuw vrolijke verhalen over school gaat iedereen zijn eigen dingen doen. Dat wil zeggen...

Myrthe duikt bijna in mijn laptop,

Sophie heeft een flesje bellenblaas gevonden

en Carlijn helpt mij in de keuken.

De berg karton en papier in de achtertuin is belachelijk, bij elk driedubbel ingepakt kopje zegt Carlijn: "Dat was weer een boom." Verder blijkt dat de keuken in Amerika toch wel veel bergruimte had ondanks zijn authentieke kastjes, ik kom kastruimte te kort. Het is veel te snel etenstijd, maar koken zit er niet in in deze bende. De Belgen snijden al het karton aan stukken, gooien het achterin hun busje en vertrekken naar hun hotel en wij gaan ook naar een hotel...., het restaurant daarvan tenminste.

Vlakbij ons huis staat Hotel de Cantharel, onderdeel van het Van der Valk concern. Het is bijna 20 jaar geleden dat ik in zo'n hotel ben geweest, het is nogal veranderd in die tijd. Geen kersje in de appelmoes, maar warme appel compote, lekkere gebakken aardappeltjes en heerlijke ossenhaas, medium zoals het hoort. De dames kiezen alledrie voor een pannekoek, zo is iedereen blij. Geen toetje, Sophie valt bijna in slaap en Myrthe en Carlijn zitten helemaal vol. Thuis liggen zij al snel in bed en wij schuiven nog wat spullen in kasten en zetten wat dozen op zolder, maar houden het om kwart over 10 voor gezien. DONE voor vandaag, morgen is er weer een dag.

Hij komt, hij komt!!! Nou ja, bijna dan...

Wat? Wat? Sinterklaas? De zomer? Nee, natuurlijk niet... Maar wel hebben we te horen gekregen dat de auto in Roosendaal staat, dat ze alleen nog moeten wachten op de 'title' en de 'bill of sale' en dat ze daarna de auto kunnen inklaren. Joehoe. Om erachter te komen waar de Amerikaanse papieren zijn, moet ik wachten tot na 6 uur Nederlandse tijd, want dan begint de werkdag pas in Californie en kan ik gaan bellen. Gelukkig kan de dame aan de andere kant van de wereld mij vertellen dat alles vorige week is teruggekomen van 'Customs' en dat het daarna met DHL naar Nederland is gestuurd. Met een tracking nummer kan ik inderdaad zien dat het op vrijdag de 22ste om 16:31 uur in Westchester, CA opgehaald is en dat op maandag de 25ste om 17:08 uur het is afgeleverd. I love internet. Goh, zou alles dan toch nog geregeld kunnen worden voor het eind van de vakantie?

Nog even over de zomer, die is tot nu toe huilen met de pet op. Ik weet nog wat ik zo heerlijk vond aan het weer in New York, de blauwe lucht, de prachtige wolken, DE ZON. Het was er nooit dagenlang grijs en grauw. En dat is het hier wel. Dit is een plaatje van NL vanochtend. Kijk en huiver.























En, en, en, vanmiddag kreeg ik ook nog eens bericht uit Belgie: 'Goede namiddag Mevrouw, we hebben eindelijk goed nieuws, ik heb mogen vernemen van de douane dat de vrijstelling (voor de invoer van onze huisraad, MJ) vandaag met de post naar U wordt toegestuurd'. Deze vrijstelling moeten wij naar haar faxen of mailen, zij faxt het weer naar hun kantoor in Rotterdam, zij halen onze container op en moeten vervolgens een crew regelen om onze container naar ons te rijden en te lossen. Hoogstwaarschijnlijk gaat het dus niet lukken om onze container deze week hier te mogen verwelkomen, duh, maar goed, de papierwinkel is erdoor. Nu nog even de auto goed laten keuren bij de RDW en dan zijn we helemaal 'in business'!!!

Gestoord van het wachten...

Er gebeurt hier he-le-maal niets in huis. We slapen nog steeds alleen op de matrassen, wat ik elke ochtend meer ga merken bij het opstaan. Waren begin augustus vooral mijn benen stijf 's ochtends, nu moet ik eerst flink wat hoelahoep-bewegingen maken met mijn heupen voordat alles soepel loopt. Je wordt ouder, mama!

Ook leven we nog steeds uit onze koffers, die ik op maandag 30 juni heb ingepakt. Dit wil zeggen, dat ik al 54 dagen een polo aanheb. Weliswaar heb ik ze mee in alle kleuren van de regenboog (wit, zwart, grijs, roze, oranje, paars, blauw, groen), maar op een gegeven moment heb je het wel gehad... Ook heb ik maar één lange broek ingepakt en nog de verkeerde ook. De rits is stuk en na één dag dragen, zakt hij van mijn derriere af. Van een andere broek is de knoop afgevallen, dus dat gaat lekker, want mijn naaispullen zitten, U raadt het al..., in de container. Ook heb ik niets met lange mouwen mee, niet verwachtend dat het weer zo f**ing koud zou zijn.

Myrthe, Carlijn en Sophie houden zich wonder boven wonder erg goed. Spelen het merendeel van de tijd erg lief met elkaar. Nadat we vorig weekend bij Thom op zijn speeltafeltje een geweldig theeserviesje zagen en Sophie daar zo ontzettend mee aan het spelen was, hebben wij er ook één gehaald. Ze waren zó blij ermee en gelijk werd er een tearoom gebouwd boven, compleet met kaart en prijslijst. Helaas gebruiken ze het liefst mijn handdoek als tafelkleed, want die is zo mooi geblokt. Natuurlijk fietsen we heel wat kilometers hier in de omgeving, de dames nog steeds met de fietshelmen op.

Enige duidelijkheid over onze containers hebben we totaal niet. Niemand neemt de moeite om ons af en toe te mailen of bellen, al is het alleen maar om te zeggen dat de container nog steeds bij de douane staat. Dat ze het in de gaten houden. Gewoon voor je gevoel zou dat zo fijn zijn. Nu grijp ik maar weer naar de telefoon of mail en voel me echt zo'n bemoeial.

Vandaag hebben we een rondje gemaakt langs alle keukenzaken in de stad, bruynzeel , kvik , wolters en nolte kuchen. Wat is er toch een hoop mooi spul te koop. Echter als je de kastdeurtjes opent, is elke keuken gewoon spaanplaat... Ik denk dat er in ons toekomstige huis gewoon een IKEA-keuken komt met goeie apparatuur (smeg fornuis!) en een mooi aanrechtblad. We zien wel, eerst maar eens afwachten, wat de komende weken ons brengt...

We kunnen weer drogen!

Soms zit het mee, soms zit het tegen...

Hoewel we 3 jaar geleden een prima werkende droger in NL hadden achtergelaten, weigerde hij elke dienst bij terugkomst. Daar kwamen we na een paar dagen achter... De trommel draaide maar één kant op, de lagers piepten en knarsten alsof er kilo's zand tussen zat en ineens begon het niet echt fris te ruiken. Motor doorgebrand. Gelukkig had ik in de luchtvracht ons droogrek meegenomen, waarom weet ik ook niet precies. De man die de luchtvracht heeft ingepakt, heeft ook een vloerzwabber erbij gedaan en die had ik zeker niet bij de luchtvrachtspullen staan. Het lijkt wel of hij de hele 'laundry room' heeft ingepakt.

Natuurlijk gaat drogen op een droogrek prima, vooral als het weer af en toe meewerkt... En hele volksstammen doen het zo. Maar, handdoeken gedroogd op een droogrek levert schuurpapier op. Elke week al die sokken en ondergoed ophangen is ook geen pretje en T'shirts hebben vouwen over de rug. En aangezien mijn strijkplank niet bij de luchtvracht zat, maar fijn in de container zit, is strijken een rugbrekende bezigheid. Want een nieuwe strijkbout heb ik al wel! Dus we hebben maar even 3x geslikt, schuiven het open dakje voor de Focus even op de lange baan en hebben een nieuwe droger gekocht. Maar wat is 't ie mooi, hij heeft zelfs een lampje in de vulopening!!!

Verder kreeg ik vandaag meer nieuws waarvan ik even moest slikken... De container staat nog steeds in Rotterdam, al een week inmiddels en de wachttijd voor de douane kan oplopen tot 3 weken. g&)v#@!#*d**!!! Er is dus nog totaal geen zicht op, wanneer we onze spullen krijgen. De auto zou op de 18de aangekomen, maar daar heb ik ook nog helemaal niets over gehoord. Het gaat lekker!


Gelukkig heeft NL wel weer een gouden plak gewonnen en alweer door een vrouw, Marianne Vos! Ook was er zilver voor 2 zeilsters, een sport die trouwens niet echt goed op tv te volgen is. Hoewel, langs de kant zie je ook niets ervan, zeilen is vooral leuk om zelf te doen. Ik las vanochtend op de website van de Volkskrant dat het Succes_van_vrouwen_is_en_blijft_de_trend. Het Nederlands olympisch team is niet de enige ploeg waarbij de verdeling uit het lood hangt. Ook bij de Roemenen (7 om 1) en de Chinezen (40 om 26) hebben de vrouwen het grootste aandeel in het succes. In Frankrijk is dat omgekeerd. Daar is de verhouding 24-3 in mannelijk voordeel. Maar hopelijk trekken de heren hockeyers de verhoudingen weer 'n beetje recht, maar ja, de dames hockeyers doen het ook erg goed. En wat te denken van de waterpolosters? Nadat ze eerst van de regerende Olympische kampioenen Italia hadden gewonnen en zitten ze nu , na de wedstrijd tegen Hongarije, in de finale!!!

Kortom, de Olympische Spelen houden ons wel bezig en anders springen we op de fiets richting het centrum of het bos of het park.

Huizen kijken

Maandagochtend stonden 3 bezichtigingen op het program. Eén makelaar had 3 huizen in zijn bestand staan, die wij wel een bezoekje waard vonden en we konden ze allemaal achter elkaar bekijken. Om 9 uur stonden we voor het eerste huis. Wij kwamen op de fiets, de makelaar zette zijn BMW X6 5 huizen verderop...

Het huis ligt aan een hele mooie, rustige laan, het heeft een ruime en diepe tuin met een houten garage achterin. Het huis zelf is helaas niet zo groot, maar door de relatief grote tuin eromheen is er veel mogelijk. Deze mogelijkheden zijn ook duidelijk bij de buren, die de benedenverdieping naar opzij en naar achteren heel mooi hebben uitgebouwd. Net als alle andere huizen in deze wjk heeft ook in dit huis een mevrouw tot haar negentigste gewoond. Maar op zich ziet het er keurig uit. Alleen wat krap dus. Ook moet de zolder flink aangepakt worden, willen we voor alle dames een aparte slaapkamer realiseren.

Na een half uur hebben we het huis goed bekeken en stappen op de fiets om naar het tweede huis te rijden. O, o, wat is dat nou? Lekke band... Het 'grappige' was nog dat we op de heenweg zeiden, dat de gemeeente nodig het fietspad moest schoonvegen, er lagen ontzettend veel (kapotte) eikels op het pad. "Je zou nog een lekke band ervan krijgen", onze letterlijke woorden. Die zin had ik dus even moeten afkloppen. Sander rijdt vooruit met Myrthe en Carlijn en ik mag lopen met Sophie achterop. Oppompen heeft geen zin, binnen een minuut is hij weer leeg. En aangezien ik nog steeds geen fitness club heb, komen deze extra wandelkilometers goed uit.

Huis 2 is de 'goedkoopste' van de drie en heeft een erg aparte indeling. Zo is de badkamer op de benedenverdieping, helemaal achterin het huis. Boven zijn 3 slaapkamers en via een hele smalle, steile trap kom je op de zolder, die nog in volledig originele staat verkeert. De tuin in redelijk, maar allebei hebben we niet 'het' gevoel bij dit huis. De verkopende makelaar had dit al verwacht, maar het is goed om ook dit huis te zien, want van dit soort staan er meer te koop. We nemen niet eens een brochure mee, deze valt gelijk af. Het volgende huis ligt slechts 700 meter verderop, Sander neemt Sophie mee op de stang, wat ze heeeeel spannend vindt, Carlijn fietst bijna 'sur place' met mij mee.

Het laatste huis is echt geweldig. In die zin dat het bijna niet te geloven is dat deze huizen en vooral de inrichting nog bestaan. De voordeur staat open en Sander staat in de eetkamer en begroet me met "Welkom in de Fifties!!!" Maar de entree is echt mooi, als je voorbij de afgebladderde verf kijkt tenminste. De originele en onbeschadigde granito-vloer is prachtig. Bovenaan de trap zijn 3 ramen met glas-in-lood en ook in de woonkamer zitten de en-suite deuren er nog in met hetzelfde glas als in de erker. Kortom, mooi, maar ook een hoop mooi werk. Wat wel gunstig is, is dat het huis lekker ruim is. Je hoeft nergens gevels uit te breken of muren weg te halen o.i.d. Lokatie is prima, de tuin niet helemaal super, maar werkbaar, vooral veel snoeiwerk.

Inmiddels is het half 11, we staan in de tuin en er stopt een auto op het pad, voor de volgende bezichtiging. Het huis staat al 6 maanden leeg en al 9 maanden te koop en ineens komen er 2 partijen op één ochtend kijken, achter elkaar? Toeval, I think not... vast een kantoormedewerker met zijn vriendin of zo. Maar het werkt wel, je voelt gelijk een soort druk om dingen te gaan regelen. Don't worry, we laten ons niet gek maken. Eerst maar eens een bouwtechnische keuring laten doen. En om dat rond te krijgen is ook geen simpele zaak, zeker als je laptop niet meewerkt, je printer ergens op de oceaan dobbert en je je systeembeheerder net op de trein hebt gezet voor een kort tripje naar het buitenland. Grrrrrr.

Bye bye huurauto, bye bye Rabbit Hill

En ineens zitten we op het eind van onze 4 weken durende betaalde 'relocation'-periode, wat wil zeggen, huurauto inleveren en Landal Green Parks Rabbit Hill verlaten.

Op zaterdagochtend valt aan mij de eer om de auto weg te brengen. Naar Schiphol, tijdens het drukste weekend van het jaar. Dit weekend zullen zo'n half miljoen mensen op Schiphol aankomen of van Schiphol vertrekken. Op de weg ernaartoe had ik daar totaal geen last van, in mijn ééntje met de radio op tien en de cruise control op 125 km per uur zoef ik over de Nederlandse snelwegen. De kilometerteller in deze nagelnieuwe Volvo (met slechts 5000 km op de teller) is niet zo nauwkeurig als de onze, als je 125 rijdt, rij je in werkelijkheid 122 en dat is precies goed. Ook valt het weer op hoe ontzettend keurig er gereden wordt op de A1. Ligt het aan de weg, of? In mijn herinnering werd er op de A2/A12 veel harder gereden, ook door mijzelf trouwens.

Ik zit nog geen 5 minuten in de auto, als ik de verkeersberichten hoor. Geen files op mijn route, maar erger, het treinverkeer rondom Amersfoort is gestremd vanwege een blikseminslag bij het station van Amersfoort. Da's lekker, de eerste keer in zeker 4 jaar dat ik de trein neem en ik moet gelijk 'rekening houden met lange vertragingen en proberen om via een ander station te rijden'. Ik bel Sander om te vragen wat op Teletekst vermeld staat en om voor mij uit te zoeken welke route ik dan moet nemen, want zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte van het NS-netwerk. Even later SMS't hij een alternatief en hopend op een snelle reparatie door ProRail rij ik naar Schiphol.

Ik volg de borden 'Rental Car Return', maar dat is dezelfde weg die naar de 'Kiss and Ride'-strook gaat. En het is druk... Maar dat komt goed uit, dan hebben de Rental-jongens het ook vast druk. Onze auto heeft nl. wat afwijkingkjes, die ons pas na een paar dagen opvielen, plus, je haalt zo'n auto op in een donkere parkeergarage en tekent voor een onbeschadigde auto en als je 'm in het daglicht ziet, zie je ineens deukjes en krasjes. De auto is verzekerd, maar met een eigen risico van €440 en dat zou zonde zijn om die kwijt te zijn. Maar de Europcar-jongen kijkt 'm niet eens grondig na, checkt alleen de kilometerstand en ondertekent zijn deel. Toch raar, voor zo'n dure auto, maar ik vind het prima en snel loop ik de garage uit naar de verhuurbalie voor de rekening.

Volgende onderdeel van de reis, kijken of ik een treinkaartje uit zo'n automaat kan krijgen. Op zich zijn de automaten in die 4 jaar niet zoveel veranderd, maar mijn pasjes werken vanochtend niet mee. Ik probeer 4 verschillende automaten, maar elke keer zeggen ze bij mijn Postbankpas, foute pas o.i.d. en bij mijn Amerikaanse pas, die hier als credit card wordt gezien, kon de automaat geen verbinding krijgen. Tja, en daar sta je dan, de rechtstreekse trein vertrekt over 3 minuten en de rijen voor de serviceloketten zijn enorm. Maar héééé, wat is dat voor iets, 2 loketten waar geen rij staat, waarom staat daar niemand? En dat is wel iets nieuws, snelloketten, waar je gelijk aan de beurt bent, maar waar je wel €0,50 toeslag betaalt op je kaartje. Nou, dat heb ik er graag voor over, de volgende directe trein gaat pas over een uur.

Stationsplein Apeldoorn

Door al dit gedoe heb ik niet eens tijd om een krant kunnen halen of een sloot koffie bij Starbucks. Maar de treinreis gaat door een voor mij nieuw stukje Nederland en verder kan ik meegenieten van diverse zeer interessante (telefoon)gesprekken. NOT, vooral die man die in het Engels een zakendeal aan het sluiten was, was tenenkrommend. Maar ik mag niet klagen, er is geen vertraging meer op de lijn, de dienstregeling is net weer op gang gekomen met 'mijn' trein. Na een uur en een kwartier mag ik eruit en komt Sander net aancrossen in de Focus. We halen boodschappen voor het weekend bij de C1000 en verdelen de buit over de verschillende koelkasten, die we tot onze beschikking hebben. We rijden de stad in om wat boekjes te halen met fiets- en wandelroutes hier in de buurt en een nieuw leesboek voor Carlijn. Zij is helemaal bevangen door het leesvirus en heeft een Ned. boek uit op AVI_-3 niveau. De mevrouw in de boekenwinkel wil haar gelijk een AVI-6 boek aansmeren, maar ik wil niet te hard van stapel lopen en haar leesvreugde bederven.

We vinden een leuk boek en ook Sophie weet een boekje op de stapel te friemelen. Na het afrekenen (€40 please) besluiten we dat het eerste ding wat we maandag moeten regelen een bibliotheekpas is! 's Avonds eten we lekker bij het huisje, schnitzel jammie en in de verte hoor ik het rommelen. Als wij in het zwembad liggen, barst het onweer los en het halve park staat in no time blank.

Zondag de 27ste is onze laatste dag op Rabbit Hill. We mogen officieel tot maandagochtend blijven, maar dan moet Sander naar kantoor en dat gaat meestal erg vroeg. Ook hebben we er wel een beetje genoeg van, van dit krappe huisje op dit reuze gezellige park. Ik draai nog even een wasje en Sander rijdt met Myrthe en de koffers naar ons huis in Apeldoorn. Op deze laatste dag komen mijn ouders nog even genieten van het Landal leventje, net als Sander en Myrthe terugkomen, komen zij ook aanlopen. Tijd voor koffie en daarna een lekkere lunch. Natuurlijk rijden we 's middags nog even met z'n allen naar ons huis, hij wordt goedgekeurd. Via de mooie route door de bossen rond Apeldoorn rijden we terug naar Rabbit Hill, om half 7 heb ik gereserveerd in het restaurant voor ons galgenmaal.

Op zondagavond is het familiebuffet in het restaurant, groot voordeel is dat je niet zo lang hoeft te wachten op je eten, het is 'all you can eat' als je sommige mensen met hun bordjes ziet langslopen, maar nadeel is wel dat vooral de warme gerechten snel verpieteren. En het is erg warm in het restaurant, airco mensen? Ooit van gehoord? Na de koffie zwaaien we mijn ouders uit en lopen we terug naar ons huisje. Alles is leeg en ook wij gaan op pad. De sleutel kan in een speciale brievenbus, DONE. Weer een hoofdstuk in deze verhuizing afgesloten.

De luchtvracht is er!!!

Na 23 dagen, toen de spullen werden ingepakt en meegenomen naar het verhuisbedrijf, is het vandaag eindelijk zover, onze luchtvracht aangekomen. Nadat mij verteld was, dat het op vrijdag was aangekomen, bleek uiteindelijk dat onze spullen op zondagochtend in Brussel zijn aangekomen. De Brusselse douane schijnt sneller te zijn met het vrijgeven van vrachten, maar ja, dat heeft in ons geval niet gewerkt. Pas na 4 dagen was het zover, maar ze hebben wel gelijk de spullen in een busje gestopt en naar ons toegereden!

De mannen kwamen dus uit Zaventem, spraken geen Nederlands of Frans, maar Pools. Natuurlijk... Maar ze sjouwen alles naar binnen en pakken de fietsen uit, want dat waren de meest kwetsbare dingen en ik wil zeker weten dat ze de vlucht hebben overleefd. Alles ziet er prima uit en binnen 10 minuten zijn ze klaar en mag ik alle 'release forms' tekenen. Sander is inmiddels ook aangekomen en samen pakken we alles uit en draaien de tafelpoten aan het blad. Na jaren in het rommelhok mag onze oude tafel (die we al hebben sinds 1991) weer in de woonkamer staan, samen met de reservestoelen. Onze echte tafel en stoelen zijn veel zwaarder en zitten in de container.

Myrthe en Carlijn staan te trappelen om te gaan fietsen. Onze fietsen zijn echter van hun trappers ontdaan, het stuur staat dwars op het frame en de banden zijn leeg. Ook dit is zo te verhelpen en al snel rijdt Carlijn achter Myrthe aan. Op Myrthe's oude fiets, in één keer, terwijl die fiets een stuk groter is dan haar oude. Ook Sander en mijn Giant hebben geen trappers meer en moeten wat lucht in de banden. Sophie's stoeltje gaat bij mij achterop, de dames zetten hun helmpjes op en daar gaan we. Heerlijk een stukje fietsen. We rijden naar het centrum en het is ook nog eens koopavond vanavond. De fietsenstalling is open en ook dat doet Carlijn prima, alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, rijdt ze haar fiets naar beneden.

Het is gezellig druk in de stad. Door het mooie weer lijkt het of de stad ineens tot leven is gekomen. De terrasjes zitten vol en overal staan de deuren en ramen open. We moeten nog wat eten en gaan naar het favoriete restaurant van de kinderen... McDonalds. Ook die zit in het centrum, daarna halen we een fles rosé voor straks op het terras en daarna fietsen we naar huis. Wat een concept eigenlijk, zo'n fiets! Geen parkeerproblemen, je bent lekker buiten bezig en zit niet met je luie kont in de auto. Bij het huis nemen we de post mee, zetten de fietsen in de schuur en rijden terug naar Rabbit Hill. Sophie wil bij Sander in de auto en ze slaapt al na een minuut. Bij het huisje trekken wij de fles rosé open en gaan Myrthe en Carlijn redelijk gemakkelijk naar bed. Moe van het fietsen?

Keuzes

De kogel is door de kerk, we hebben een school uitgekozen. Na een weekendje nadenken en peilen bij de dames komen we op De Heuvellaan uit. Op maandag bel ik om een afspraak te maken, dit kan pas op woensdag. Prima, wij kunnen, mijn agenda is niet zo vol tegenwoordig. Nu we toch aan het bellen zijn, even een rondje makelaars en zoals verwacht, zij hebben het ook niet druk. Ik bel er 3 en alledrie kunnen ze op dinsdagochtend mij een huis laten zien.

De eerste afspraak is om half 10, de tweede om kwart over 11 en de derde om half 1 en ik heb Myrthe en Sophie mee. De eerste twee huizen staan allebei leeg en ze dienen geheel gerenoveerd te worden, bij het tweede huis heeft de oud-bewoonster zelfs de best aardige schouw met kachel meegenomen naar haar nieuwe appartement. En zit er dus een enorm gat op die plaats...

Tussen de eerste en tweede afspraak ben ik naar een autodealer gereden om wat auto's te bekijken. Er staat o.a. een erg leuke Smart Forfour, deze auto heeft echter weinig ruimte voor boodschappen, terwijl het toch eigenlijk een typische boodschappenauto is. Wat een hoop keuze, 350 auto's staan er en ze hebben nog zo'n aantal op een andere lokatie. Ik spreek af dat we op zaterdag terugkomen, dan staan de door mij van internet uitgezochte auto's klaar om uit te proberen.

Na het tweede huis halen we wat bruine en mueslibolletjes bij de Spar en lunchen we bij een speeltuintje vlakbij de nieuwe school. En wie zit daar ook? Een meisje, dat volgend jaar ook naar groep 7 gaat en die ook nog eens Myrte heet en die onze Myrthe herkent van ons bezoekje vorige week. Heel leuk, de meisjes raken in gesprek en Myrthe is helemaal blij. Het derde huis ligt om de hoek van de speeltuin, dus daar lopen we even heen. Van dit huis hadden we hoge verwachtingen, het was fiks duurder dan de eerste 2 en zag er redelijk onderhouden uit, maar ook hier geldt weer: moet volledig gemoderniseerd worden. Overal enkel glas, 30 jaar oude keuken, slaapkamers boven hebben vreemde indeling, aparte kleurkeuzes, maar wel erg mooie authentieke details zoals kamer en suite met prachtige schuifdeuren, hele hoge plafonds en mooi houtwerk buiten en binnen. Maar opnieuw, behoorlijk aan de prijs voor wat er nog moet gebeuren.

Drie huizen op één ochtend is meer dan genoeg en we rijden naar terug naar Rabbit Hill. Sander is druk aan het werk en Carlijn zit op mijn laptop 'Barbie Modeshow' te spelen. Ik vertel over mijn huizenjacht en we komen tot de conclusie dat als we in deze wijk, Apeldoorn West, willen wonen, dat we hoe dan ook de handen uit de mouwen moeten steken. Want duidelijker dan hoe één van de makelaars het omschreef, kan ik het niet zeggen, mensen blijven tot hun laatste snik hier wonen en dat is te zien. Het is alleen zo jammer dat je zoveel geld moet betalen voor dit stukje Apeldoorn.























Om mijn ietwat negatieve gedachten ergens anders op te krijgen, gaan ik lekker zwemmen met de dames. Het is er zelfs zo luidruchtig, dat ik mezelf niet eens kan horen, laat staan nadenken. We eten in ons huisje vanavond, nasi met babi pangang, oeioeioei, wat lekker! Daarna gaan we hiken, tenminste zo noemt Sophie elke wandeling, die niet een direct doel heeft zoals naar de winkel, zwembad of school. Onze bergschoenen zitten ergens in een container, dus we doen het op de Crocs/sandalen, maar dat mag de pret niet drukken.

Op woensdag mogen we om 10 uur op school verschijnen. De directeur is nog even bezig en we krijgen koffie en limonade in de lerarenkamer. Na een kwartiertje komt Meester Tom ons halen en gaan we gelijk door naar de toekomstige klasgenoten van Myrthe en Carlijn. Terwijl ik nl. het papierwerk regel, mogen zij even meedraaien in de klas! Erg leuk, Myrthe kent al één meisje en daar gaat ze gelijk naast zitten. Ook Carlijn loopt direct de klas in en zwaait me lachend uit, helemaal goed. Sophie wordt ineens een aapje en klemt zich vast aan mij, zij wil liever bij ons blijven


















Helft van het schoolplein

Maar voordat we aan de inschrijving kunnen beginnen, moeten er eerst minstens 6 jarige Jobben worden gefeliciteerd, verjaardagskaarten worden getekend, traktaties aangenomen en bedankt worden. Schijnbaar is dat traditie op deze school dat alle jarigen bij Meester Tom langsgaan voor een tekening op hun kaart en iedereen mag zeggen wat ze wilden, vandaag waren de paarden favoriet. Ondertekend werd met 'Gefelicihinnik of gefelicimiauw!'.

Het inschrijven zelf is een fluitje van een cent, ons gezin is gelukkig erg standaard, behalve dan dat we 3 jaar in Amerika hebben gewoond. Maar geen scheidingen of hulpverlening of andere ellende, dus we zijn zo klaar. De dames staan vanaf nu officieel ingeschreven en zijn vanaf 1 september meer dan welkom in hun nieuwe groep. We gaan Myrthe en Carlijn ophalen en zij hebben het ontzettend naar hun zin gehad. De juf van groep 3 van Carlijn steekt haar duim naar mij op en gebaart dat zij het ontzettend goed heeft gedaan. Carlijn vertelt dat ze zelfs een stukje heeft voorgelezen, in het NEDERLANDS!!! Ook Myrthe is in een prima stemming, ze vond het vooral heel leuk dat iedereen zoveel vragen voor haar had. De meisjes wilden o.a. weten of je goed kon shoppen in Amerika en of de kleren die ze aanhad uit Amerika kwamen. Allebei hebben ze buiten mogen spelen en toen hebben ze elkaar even opgezocht.

We rijden via de C1000, "wilt U zegeltjes?" en ons huis voor de post, terug naar Rabbit Hill. Maar o jee, het tanklampje gaat aan, dus ik mag voor het eerst gaan tanken in NL. En dan springen echt de tranen in je ogen. Er gaat 65 liter Euro 95 Ongelood in de tank en ik mag €104 afrekenen. Honderdvier EURO. HONDERDVIER!!! Dat zijn 229 onvervalste guldens, dat is toch belachelijk veel? Ik houd me dus even in qua gaspedaal intrappen, het valt me zowiezo op dat er bijzonder rustig wordt gereden op de Nederlandse snelwegen. Wat ik me nog herinner van 'vroeger' was dat er flink gejaagd kon worden op de A50 en A12 en dat ik daar zelf ook behoorlijk aan meedeed. Standaard 10 tot 20 km. boven de snelheidslimiet en zo. Maar dat is nu niet meer. Via de Tomtom kan je precies zien hoe hard je gaat, ik stel de cruise control in op 125 en ik word niet ingehaald.

We eten een Frankfurter op een bruine bol en gaan weer op pad. Sander moet nog wat regelen op kantoor in Nijmegen en wij gaan even mee. Kunnen we onze oude wijk bekijken en zien of er nog iets veranderd is. Natuurlijk is alles nog hetzelfde, behalve dan dat in winkelcentrum Dukenburg de supermarkten een stoelendans hebben gedaan, maar voor de rest zit alles er nog, de HEMA, de Jamin, alleen de kledingwinkels zijn niet echt indrukwekkend. We rijden langs ons oude huis, het ziet er wat verslonst uit, de voortuin is helemaal leeggehaald, al 'onze' mooie struikjes zijn weg en er groeit onkruid voor in de plaats. Sanders telefoon gaat en we rijden naar het tankstation langs de snelweg, waar hij deze kan beantwoorden en ik loop met de dames het winkeltje in voor wat drinken. Ik rij terug naar Apeldoorn, een waar genot die Nederlandse snelwegen. Onze auto weet straks niet wat hij meemaakt als we 'm de container uitrijden!!!

Op ons terras maken we een fles Rosé d'Anjou soldaat en besluiten we voor de verandering weer eens uit eten te gaan. Voordat we hier weg zijn, wil ik de hele kaart geprobeerd hebben... Het was verrukkelijk vanavond, ik had lamshaasjes met 3 verschillende soorten mosterd en crème brûlée na, echt genieten. We komen op de terugweg langs de speeltuin, even rennen en daarna naar bed. Tenminste, dat is de bedoeling, maar Sophie denkt om 10 uur dat het al ochtend is. Ze kan maar niet wennen aan de lange zomeravond hier.

Op zoek naar een school

Op dinsdagmiddag, tijdens mijn belronde langs de verschillende openbare scholen in Apeldoorn West heb ik één afspraak kunnen maken voor donderdag, één school viel gelijk af omdat die helemaal vol zat en bij één school was de directeur reeds naar huis en deze laatste kon ik de volgende dag rond half 9 terugbellen. En dat doen we natuurlijk stipt. De scholen zijn nog open hier, de kinderen hebben nog 2 weken school voordat de zomervakantie op 18 juli begint. Als ik bel en vraag naar de directeur hoor ik de concierge naar het schoolplein lopen en al het rumoer doet mij glimlachen. Kijk, dit is Nederland, niet zo extreem gestructureerd als in Amerika, waar voor alles regels zijn bedacht en ik nog nooit de directeur buiten kinderen heb zien opvangen. We mogen om 10 uur langskomen en dus mag ik de dames uit hun bed gaan halen.

Deze school, OBS Heuvellaan, ligt middenin de wijk, die ik erg mooi vind. Het gebouw is vrij nieuw, maar heeft een geweldige speelplaats met hele hoge bomen, die zorgen voor veel schaduw. We zijn nog iets te vroeg en worden even in de lerarenkamer gezet. Daar worden we heel gastvrij ontvangen en krijgen we koffie en limonade. Vorige week is groep 8 op kamp geweest en er is heel veel eten en drinken over. Er staat zelfs een krat Grolsch, maar die was voor de begeleiders wordt mij verzekerd... De dames kijken hun ogen uit en vinden het erg gezellig. De directeur komt ons halen en neemt ons mee naar zijn kantoor. De dames krijgen een enorme krat vol Playmobil om mee te spelen en ik babbel met de directeur. Hij vertelt over de leerlingen, de grootte van de klassen en het motto is van de school: jij en ik... samen meer! Ze hebben plaats voor alledrie de dames, want Sophie wordt alweer 4 jaar in december, alleen Myrthe's groep 7 wordt wel erg groot volgend jaar. 36 Leerlingen, maar daarvoor hebben ze een oplossing gevonden door een samenwerkingsverband aan te gaan met de plaatselijke PABO en het ROC, opleiding onderwijsassistent. Beide scholen 'leveren' een student, die het hele schooljaar bij de klas zal blijven, zodat de leraar 2 extra hulpen heeft.

We krijgen een uitgebreide rondleiding door de hele school, alle lokalen krijgen we te zien en Myrthe en Carlijn zien hun eventuele klasgenootjes. Vooral Myrthe's klas heeft heel veel vragen voor haar, Myrthe licht helemaal op van alle aandacht. Carlijn's klas vraagt niet veel en dus doet Carlijn het maar. Ze vraagt wat de klas aan het doen is en zo krijgt ze even een uitleg van de juf over het rekenwerkje waar de kinderen mee bezig zijn. Ze zijn aan het rekenen met Euro's, weer zoiets waar we de kinderen mee moeten helpen in het inburgeringsproces. Andere kinderen zijn aan het oefenen met aan-elkaar-schrijven en dat is Carlijn zichzelf ook aan het aanleren, want in Amerika beginnen ze daar pas aan het eind van Second Grade mee.

Al met al een heerlijk vrolijke school van 13 klassen met erg enthousiaste directeur en leerkrachten.

De tweede school die we bezoeken is OBS Sprengenpark. Deze school is aanzienlijk kleiner met maar 5 klassen, 2 groepen 1/2 en voor de rest combiklassen van 3/4, 5/6 en 7/8. Het schoolgebouw is gloednieuw, slechts 2 jaar oud en ook het team is vrij nieuw. In de laatste 2 jaar is het leerlingenaantal flink toegenomen en moet er een lokaal bijgebouwd worden, wat deze zomer gaat beginnen. Wat me trouwens opvalt, is dat bij beide scholen alle klassen een zgn. smart board hebben. Een hypermodern soort schoolbord, waar geen krijtje aan te pas komt en wat gelinkt is aan een computer. Op Hagan had slechts de hoogst Grade zo'n board.

Ook deze school is zeer leuk, iets minder druk dan De Heuvellaan, maar dat is logisch met zoveel minder klassen. Natuurlijk is alles prachtig nieuw en fris, zelfs de wc's ruiken (nog) lekker. Groep 7/8 is niet op school vandaag, hun juf is jarig en dat viert ze altijd met een dagje uit. Groep 3/4 kunnen we wel bekijken, zij zijn druk bezig met iets, maar mij valt op dat de kinderen 2 aan 2 zitten. De juf legt uit dat dit de beste opstelling is gebleken als de kinderen met individuele taken bezig zijn. Maar als er samen gewerkt moet worden, dan mogen ze alles door elkaar schuiven. Als de directeur vraagt aan Myrthe en Carlijn of ze iets willen weten, is Myrthe's vraag waar ze naartoe op schoolreis gaan.

Ook dit lijkt mij een prima school, wat de keuze niet makkelijk maakt. Wel weet ik dat ik van de eerste heel vrolijk werd, maar of dat voldoende reden is om voor een school te kiezen? We gaan er maar even een nachtje over slapen.

Dinsdag 8 juli: Internet regelen, wat een gedoe...

Sander is al vroeg op vanochtend en gaat om 7 uur op pad. Hij gaat vandaag naar kantoor en dat is een klein uurtje rijden. Wij, de rest van het stel, hebben besloten dat we het vanochtend rustig aan gaan doen, uitslapen dus en dat laten ze zich niet 2 keer vertellen. Om half 10 wordt Sophie wakker, Carlijn komt om 10 voor 11 hun kamer uit, maar het record wordt gevestigd door Myrthe: kwart over 11!!! Maar ze kijken lekker fris uit de ogen en hebben heerlijk geslapen. Kijk, dat is het voordeel van de Nederlandse zomer, niet te warm. Alleen jammer dar het ook zo nat is en dan bedoel ik niet vochtig, humid of klam, maar regen, veel regen. Het is vannacht zelfs zo afgekoeld in het huis, dat de cv even aan gaat.

Na een erg laat ontbijt lopen we naar de receptie om te vragen hoe ik het internet aan de praat kan krijgen. We hebben al een soort decoderkastje onder de tv zien staan, maar daar moet een stekker in. Internet is voor mij erg belangrijk, als ik straks weet wanneer de spullen komen, kan ik gas en licht en water en kabel regelen en ondertussen mijn mail checken en funda-en. Bij het boeken van een park, die hier op de Veluwe echt overal zitten, hebben we speciaal het park gekozen, waar ze internet in de huisjes hebben. Ook doet de afstandsbediening van de decoder het niet, dus dat kan ik dan meteen regelen. Voor het internet krijg ik inderdaad een snoer, die in het kastje moet en voor afstandsbediening komt later iemand langs.


















Done, nu mogen de dames naar de speeltuin, maar eerst zien ze kleine botsautootjes zien, waar ze in willen. Daar moeten natuurlijk muntjes in en die heb ik niet. Als ik terugloop naar de receptie om wat te wisselen, barst een regenbui los en dus rennen we naar Bollo's Speelhuis, de indoor speeltuin. Kopje koffie, mevrouw? Er wordt zelfs bediend daar, dit is echt een gezinspark en zo gaan dus heel veel mensen op vakantie. Ik kijk mijn ogen uit en de kinderen kunnen lekker rennen, vliegen en donderjagen. Na een uurtje gaan we terug naar het huisje en stort ik mij op het internet. Voor Sander is het ook fijn om dat te hebben, dan kan hij bv. evengoed wat werken als ik op pad ben met de auto. Verder wil ik vandaag de scholen bellen om afspraken te maken voor de komende dagen. Maar ja, als het internet het niet doet, kan Sander niet 'thuis' werken en hab ik de auto niet. Kortom een poreuze cirkel ;).























Maar ja, a-technisch als ik ben, zie ik allerlei windows open gaan, maar begrijp ik totaal niet waar ze voor nodig zijn. Voor noodgevallen heb ik gelukkig Sander's amerikaanse mobiel en dit is een noodgeval, maar zelfs mijn favoriete systeembeheerder kan mij niet helpen. OK, dan de receptie maar bellen, maar waar ik ook zoek, nergens staat het nummer vermeld. Handig... Dus bel ik het restaurant, waar ik toch een reservering wilde maken en vraag hen het nummer van de receptie. Jazeker, via een omweg komen we er wel. De receptie geeft mij het nummer van de help desk en die meneer geeft mij de tip om de stekker rechtstreeks in de muur te stoppen, om zo de hele decoder te omzeilen.


















Na veel gepiel en heen en weer geplug doet hij het om half 4 eindelijk. Halleluja, alleen het snoer is slecht anderhalve meter lang en dus kunnen we alleen maar op één plek, op het hoekje van de bank, zitten om te internetten. Daarvoor komt iemand een langer snoer brengen, maar die doet het niet, want dat is, volgens Sander, een zgn. cross-cable(?). En bedankt, maar op kantoor heeft Sander nog wel wat snoeren liggen, dus dat regelen we zelf wel. Nu kunnen we gaan zwemmen in het binnenzwembad, eindelijk. Hier blijven we tot na 6 uur, maar dan kleden we ons aan om op tijd te zijn in het restaurant, waar we een reservering hebben om half 8. Eerst lopen we terug naar het huisje om onze natte spullen te droppen en daar is Sander al.

Het eten bij café bistro Woods is verrukkelijk, de kaart is veel luxer dan ik van te voren had gedacht en voor de kinderen is er gewoon standaard kindervoer, wat ze eigenlijk het prettigst vinden. Wel hebben ze zowaar deze keer een echt voorgerecht genomen, een fruit spies en wonder boven wonder lustten ze bijna alles. Mijn parelhoen gevuld met hazelnoten en groenten was heerlijk, de porties precies goed en Sander's Irish coffee was, zoals het hoort, met whisky en niet met Bailley's, wat je vaak in Amerika krijgt. Mijn cappuccino mousse was ook erg lekker. Kortom, genoten vanavond, hier gaan we vaker heen deze 3 weken... Na het eten willen de dames nog even Bollo's Speelhuis laten zien aan Sander, maar ze gaan al sluiten. O, is het al half 10? Bedtijd!

Maandag 7 juli: Naar het stadhuis, het nieuwe huis en Rabbit Hill

Na een bijzonder goede nachtrust worden we om 8 uur wakker. Er is geen uitslapen bij, we moeten ons gaan inschrijven in Apeldoorn, want onze verhuismevrouw in New York heeft dat registratieformulier nodig om onze spullen te 'shippen'. De ontbijttafel staat vol overheerlijke dingen en voordat je het doorhebt, heb je 4 boterhammen op. Iets later dan gepland rijden we om 10 uur in de stromende regen weg. De Tomtom staat ingesteld op de dichtsbijzijnde parkeergarage bij het stadhuis en binnen 2 uur staan we middenin het centrum van Apeldoorn. Ondanks de vakantie en het tijdstip was het best druk op de weg, ik vrees dat we daar echt aan moeten wennen, files en kamikaze-invoegers. De dames hebben wat slaap bijgehaald en worden fris en fruitig wakker.

De auto staat geparkeerd in de parkeergarage van Winkelcentrum Oranjerie, een mooie ruime mall, je moet alleen wel betalen om te plassen. €0,25 zelfs, idioot, "pay to piss" zou Lewis zeggen, eigenlijk te belachelijk voor woorden. Dwars door het autovrije centrum lopen we naar het stadhuis, het is 12 uur, eerste maandag van de maand en de sirenes gaan af. Verschrikt kijken Myrthe en Carlijn om zich heen, "what's this?!". Dit gaat echt leuk worden, we moeten de dames nog gaan inburgeren. Het stadhuis ligt aan het Marktplein en er is ook nog eens markt. Nog iets wat ze zich niet kunnen herinneren, waarom zou je iets buiten kopen als je overal winkels hebt?























Bij het stadhuis moeten we behoorlijk lang wachten, maar uiteindelijk is het een 'piece of cookie'. Op de website stonden allerlei vereisten, wat je moest meebrengen en dat iedereen present moest zijn. Dat blijkt totaal niet waar in de praktijk, de mevrouw achter de balie neemt onze 5 paspoorten aan, vraagt iets over ons nieuwe adres, maar ze vraagt helemaal niet naar het huurcontract of zo. Naast ons schrijven een man en vrouw zich in en zij hebben hun kinderen niet eens bij zich, alleen hun paspoorten. Als we dat hadden geweten...

Naast het stadhuis zit de VVV en daar halen we een stadplattegrond en de VVV-mevrouw stopt er nog allerlei foldertjes bij. We gaan wat eten en waar kan dat beter dan bij La Place in de V&D, lekkere grote bak cappuccino, saucijzenbroodjes, fristi, boterkoek, alles wat we gemist hebben.

Om 2 uur hebben we een afspraak met onze huurbaas in ons nieuwe huis om de sleutels te krijgen. Apeldoorn is een compacte stad zonder rivieren of kanalen, die de stad doorsnijden, dus goed bereikbaar en we zitten er binnen 10 minuten. De huurbaas staat ons al op te wachten en toont ons trots zijn huis. Alle meubels die er de vorige keer nog instonden, zijn er nu uit en alles is nog een keer flink geboend door zijn werkster, vertelt hij. Mmmmm, kan ik die af en toe ook lenen? Het huis ziet er prima uit, de gordijnen heeft hij laten hangen, dat komt mooi uit. Zijn wel ietsje klassiek, maar ach, dat kan best met onze strakke meubels. Boven hebben we 4 slaapkamers, de 'master bedroom' is duidelijk, maar van de overige 3 slaapkamers is er ééntje duidelijk groter en spannender qua vorm, dus daar ontstaat gelijk een gevecht over.

Nu dit ook weer is afgewerkt, gaan we op pad naar Landal GreenParks Rabbit Hill, waar we voor de komende 3 weken een huisje hebben gehuurd. Omdat het nog geen 3 uur is, het tijdstip dat je in je huisje mag, rijden we langs een aantal favoriete huizen, die ik op Funda heb gezien. Sommigen vallen mee, de meesten vallen erg tegen. Vooral de ligging is vaak schromelijk overdreven en veel te mooi voorgeschilderd. Maar 'mijn' topvoorkeur valt mij niet tegen, je ziet vooral dat het huis leegstaat, de oprit is verslonst en vol onkruid en het huis heeft een fikse verfbeurt nodig. Veel TLC dus. We zullen zien.


















Rabbit Hill valt absoluut niet tegen. Het ligt middenin de bossen, de bungalow is prima, het park is prachtig vol speeltuinen, kinderboerderijen en allerlei andere voorzienigen voor gezinnen. Het huisje heeft 3 slaapkamers, Myrthe krijgt een kamer voor zichzelf, omdat zij nogal houdt van lezen in bed 's avonds. Carlijn en Sophie delen zonder morren een kamer. De bedden zijn al opgemaakt, heel fijn, er is alleen geen draadloos internet. Maar dat is voor later zorg, eerst gaan we op zoek naar een supermarkt voor het broodnodige voer en andere benodigdheden. Na eerst helemaal fout gestuurd te zijn door de Tomtom, vinden we uiteindelijk een Albert Heijn en kunnen we een kar volladen. Met een achterbak vol rijden we via de snelweg terug naar Rabbit Hill, alwaar Sander zich stort op de oerhollandse avondmaaltijd voor de dames: boerenkool met worst. Ik loop naar de receptie om te vragen hoe we het internet aan de praat kunnen krijgen. Welkom in NL, ik sta voor een dichte deur, de receptie gaat om 6 uur dicht. Onbegrijpelijk, op een aankomstdag?!























Maar goed, het avondeten voor iedereen is klaar, Sander en ik hebben een maaltijdsalade en vooral: droge Rosé! Het Tourjournaal wordt gekeken en ondertussen helpt Sophie mij met de afwas, want een vaatwasser zit er helaas niet bij. Daarna BEDTIJD, wanr pffff, wat hebben we een hoop gedaan vandaag.

Back to the motherland.

We zijn weer in Nederland!

Zaterdag was een erg relaxte dag van inpakken, koffie drinken, lunchen en een mooie rit naar JFK Airport via de Bear Mountain Bridge, de Palisades Parkway en de Tappan Zee Bridge. Op JFK duurde alleen het inchecken erg lang, maar verder verliep alles vlotjes. Het vliegtuig vertrok veel te laat, 1 uur en 3 kwartier...

Myrthe en Carlijn zitten naast elkaar en Sophie zit tussen ons in. Voordat het diner arriveert, slapen ze allemaal al!!!

Op zondagochtend half 12 landen we op Schiphol. Daar worden we als ware filmsterren onthaalt, wat is het druk! We moeten door een hele haag mensen voordat we mijn ouders en Arne, Laura en Thom zien. Samen halen we een bakkie bij Starbucks en kletsen even heel gezellig bij. Thom zien we voor het eerst, maar hij is al een hele jongen van 1½ jaar. Hij is wat éénkennig en blijft dicht in de buurt van zijn ouders. Maar dat geeft niet, we zijn hier nog wel een tijdje, dus aan ons zal hij ooit wel wennen.

Daarna halen we de huurauto op. Daar staan we weer met beide voeten in de Nederlandse klei, wat een voorbeeld van anti-service van National. We hebben een Opel Vectra Station gehuurd vanwege de enorme kofferbak voor onze koffers. We krijgen een Skoda Octavia, want dat is dezelfde klasse, volgens onze computer mevrouw.... En je kunt hoog springen, laag springen of helemaal niet springen en laten zien dat de auto niet groot genoeg is, ze doen helemaal niets voor je. Want dit is de auto die u geboekt heeft, mevrouw, want onze computer zegt dat dit dezelfde klasse is als een Vectra.... Twee koffers passen er niet in!!! En als je zegt dat de kofferbak van een Vectra groter is dan die van een V70 kijken ze je aan alsof je Turkmeens praat. Ze hebben niets voor ons, U kunt maandag het hoofdkantoor bellen... En bedankt he. Uiteindelijk huur ik bij Europcar voor 300 Euro meer een gloednieuwe Volvo V70.

De koffers passen erin en we rijden naar Haarlem, naar ons nieuwe neefje en de rest van de familie natuurlijk :). De beschuit met muisjes gaan er bij iedereen goed in, de kinderen spelen direkt heerlijk met elkaar en Chris slaapt lekker in mijn armen. Alsof we nooit zijn weggeweest.

We vertrekken naar mijn ouders, waar we de nacht zullen doorbrengen. Mijn moeder heeft een oerhollandse maaltijd gepland, maar allereerst is het tijd voor een drankje en moet er een kroket gegeten worden. Gelukkig zit er vlakbij een snackbar, waar ze heerlijke Van Dobbenkroketten hebben. Oooh jammie! De kinderen halen alles uit de kast, de skelter is niet vergeten en ook de lego/playmobilkrat wordt gevonden. Ook Walter komt thuis eten, hij heeft volgens mij alle snelheidsrecords gebroken om vanuit Duitsland in Noord-Holland op tijd aan te komen. We blijven veel te lang nazitten, maar dat is alleen maar goed tegen de jetlag. Pas na 12-en liggen we in bed. Maar we hebben in één dag bijna de hele familie gezien en dat was weer zeer vertrouwd en gezellig.