Skivakantie Sölden 2010 (Skiën)

De laatste week van 2010 hebben wij doorgebracht in het winterwonderland van Tirol, in Sölden. Vanwege hun 40-jarig huwelijksjubileum hadden mijn ouders een Bauernhaus gehuurd aldaar, we moesten alleen wel zelf erheen rijden… Die reis zullen wij ons nog lang heugen.

Maar zodra je aankomt en de auto hebt uitgepakt, ben je alles weer vergeten. Tenminste, de reis, het ‘leukste’ van een wintersportvakantie komt dan nog, ski’s, lessen en passen regelen. Maar ook dat viel mee, de ski’s konden we huren vlakbij de gondel naar de pistes. Alles konden we daar na een lange skidag achterlaten in het depot en de volgende ochtend weer droog ophalen. De winkel stond vlak naast het dalstation van de Giggijoch-gondel, daar hebben we gelijk liftpassen gehaald. En in de winkel was ook een dame van de plaatselijke skischool, dus dat was ook gelijk geregeld. DONE!!!

Tijd voor een borrel en gourmetten, het was tenslotte eerste Kerstdag.

Op zondagochtend kwart over 7 gaat de wekker, pffff, da’s vroeg. Maar we weten niet hoe lang alles gaat duren en we willen natuurlijk wel op tijd zijn voor de eerste skiles. Om kwart voor 9 lopen we bij het huis weg naar het skidepot, snowboots uit, skischoenen aan, ski’s en stokken mee, hup naar de gondeltjes. Even in de rij, maar om 10 voor half 10 zitten we in de gondel, die ons naar het Giggijoch brengt op 2284 meter hoogte.

De les begon elke dag om 10 uur, elke dag waren we veel te vroeg… De eerste 2 dagen hebben Carlijn en Sophie geoefend in de kinderclub, Myrthe mocht gelijk de piste op!

 

Myrthe had de eerste dagen een Nederlands meisje in de groep, dat ook in de brugklas zat, dus extra leuk. Helaas ging zij maar 3 dagen in de les, maar Myrthe heeft daarna ook nog prima kunnen lessen in een heel klein groepje. Op de derde dag mocht Carlijn ‘s ochtends naar de oefenpiste met een pannenkoekenlift, Sophie mocht dat na de lunch. Dat vonden ze beiden natuurlijk erg stoer en het skiën werd al leuker, want ze gingen sneller!

 

Terwijl de dames in de les zaten, konden Sander en ik naar hartenlust skiën. Ook hebben mijn ouders de dames 2x opgevangen voor de lunch zodat wij wat langere tochten konden maken. De gletsjers van Sölden liggen op 3000 meter en in de zon, ze zijn zo enorm breed, iedereen kan er vanaf knallen. Zoals Sander, die met behulp van de ‘Runkeeperapp.’ op de iPhone kan bijhouden hoe hard hij gaat… 87,6 km per uur ging hij, zonder er veel moeite voor te doen. En ik kwam daar iets langzamer achteraan.

Nog meer foto’s!

Op de laatste skidag was een slalomwedstrijd georganiseerd, alle kinderen kregen een hesje met nummer aan, hun tijden werden écht geklokt en aan het eind van de dag was er een heuse prijsuitreiking. De dames vonden dit best spannend allemaal, maar uiteindelijk zei Sophie, “ik kan ook om mensen heen skiën, dus dan kan ik ook om hekjes heen…”

Myrthe was als eerste van onze dames aan de beurt.

Toen kwam Sophie, die deed het zeer gecontroleerd, maar keurig om de poortjes. Bij de finish stond een pinguïn, de mascotte van de skischool, en die werd ge-high fived!

Last, but certainly not least mocht Carlijn aantreden. Zij skiet nog zonder stokken en maakte al schaatsend vaart. Topper in wording… Alleen te snel voor mijn fototoestel. Gelukkig heeft Sander wel filmpjes gemaakt.

Filmpje van Myrthe!

Filmpje van Sophie!

Filmpje van Carlijn!

‘s Middags volgde de prijsuitreiking met voor alle kinderen een medaille! Maar per groep wordt wel vermeld hoe de volgorde is en Carlijn is de snelste van haar groep!!! Ze krijgt een gouden medaille, mag plaatsnemen op de hoogste plaats, maar hoeft geen zoenen van haar skileraar Alex.

Myrthe wordt derde, brons!

Sophie was ‘n beetje teleurgesteld dat zij niet gewonnen had, maar zij was overduidelijk de kleinste van haar groep. Ze skiede met kinderen van zeker 8 jaar en ouder. Maar ook zij kreeg een prachtige medaille.

Na de prijsuitreiking zijn we met zijn 5-en nog 2 keer met de Hollandse lift omhoog gegaan. Dat was superleuk, we kregen flashbacks naar hoe we achter Myrthe aangingen. “Volg mij maar!” Alleen nu was het Sophie, die ons over spannende paadjes leidde!

 

Tot slot nog een foto van onze kampioenen.

Sander heeft een filmpje gemaakt van Sophie en Carlijn op de piste. Halverwege is een buiteling van Sophie te zien, maar ze gaat gewoon stoer verder.

In één week zijn Carlijn en Sophie van schuivende beginners veranderd in snelheidsminnende skilovers. Ze zijn al van rode pistes afgegaan! Myrthe skiet prachtig, zeer gecontroleerd, iets bedachtzamer dan haar jongere zusjes, maar ze zat wel mooi in de één na hoogste groep!

We hebben enorme mazzel gehad met het weer, de eerste dagen was het wel koud en dinsdagmiddag sneeuwde het, maar dat zorgde voor geweldige pistes. Natuurlijk is er nog meer gebeurd deze week, dat komt in een volgend stukje, maar tot zover het skiverhaal.

Zevenheuvelenloop 2010

Zondagavond, ik zit op de bank met de laptop op mijn schoot, Studio Sport op tv en een lekkere kop koffie naast me. We hebben zojuist een heerlijke pasta met spinazie en zalm naar binnen ‘gehammerd’, in elkaar gedraaid door Sander. Ja, daar had hij nog puf voor, zelfs na het lopen van 15 kilometer rond Nijmegen. Maar hij is dan ook in een euforische stemming…

Bij het inschrijven voor de Zevenheuvelenloop moet je aangeven wat je als eindtijd verwacht en Sander en Arne hopen op 1 uur 7 minuten. Hiermee wordt je ingedeeld in een bep. startvak, dit jaar beginnen ze in geel. Vorig jaar hadden ze hun tijd te conservatief ingeschat, waardoor ze steeds mensen moesten inhalen. Hiervan geleerd, staan ze nu tussen allemaal snelle lopers!

Zo snel zelfs, dat ze vlak na de wedstrijdlopers mogen starten, om 5 over 1 zien we ze langs flitsen. Zij zien ons niet, ze lopen aan de andere kant van de weg, maar ík heb ze wel op de foto! Wel goed kijken, ze lopen naast elkaar, Sander met een oranje shirt.

Het lijkt op deze foto alsof het heel rustig was, maar niets is minder waar. De stroom lopers is enorm, er starten vandaag 32.000 mensen. Na een kwartier hardlopers kijken, we hadden daarvoor ook al een poos staan wachten, gaan wij een stukje lopen. Maar binnen 200 meter zien we een heel leuk eettentje waar ze allerlei lekkers verkopen. Snert, warme chocolademelk, glühwein én een broodje rookworst. Myrthe kijkt me aan…, mogen we die? 

Daarna wordt het alweer tijd om de wedstrijdlopers toe te juichen. Zij lopen gewoon 20 km per uur en zijn in ruim 41 minuten alweer terug… Vorig jaar is het wereldrecord bij de vrouwen hier gevestigd, dit jaar willen de mannen dit ook doen. De omstandigheden zijn in ieder geval perfect, heerlijk weer en een prachtig parcours. De man in vorm is Leonard Patrick Komon en hij is ook de eerste man die werkelijk met een gigantische vaart langs rent. De auto van de organisatie geeft de tijd aan (40:06) en hij zit al vrijwel de hele route onder het wereldrecord, zou het dan toch gaan lukken?

Ik houd mijn camera klaar en druk op goed geluk…

Na de nieuwe wereldrecordhouder (41:15!!!) Komon begint het grote binnenlopen, maar terwijl aan de linkerkant mensen finishen, vertrekken er nog steeds mensen aan de rechterkant van de weg. Dat lijkt me écht ontmoedigend.

Dankzij de SMS service van MyLaps weet ik dat Sander keigoed aan het lopen is en dat we ‘m weer kunnen verwachten na 1 uur en 7 minuten. Tenminste dat is zijn voorspelde eindtijd n.a.v. zijn tussentijden. Het klopte bijna, alleen Sander was me te vlug af en ik heb helaas een foto gemaakt van iemand anders zijn achterhoofd… Uiteindelijk doet hij 1 uur, 6 minuten en 21 seconden over de loop, idioot snel. Arne volgt snel daarna en dan zetten wij het ook op een lopen. Wij hebben alle spullen bij ons en de mannen zullen het wel koud hebben.

Bij het Keizer Karelplein vinden we elkaar en kunnen we de medaille bewonderen. Maar eerst: kleren aan!

Tijd voor een biertje! Of warme chocomelk! Of dubbel friss! Of koffie! Maar zeker ook bitterballen!

AZ!!!

Vanavond speelt AZ tegen FC Twente. “So?”, zouden ze in Amerika zeggen. Nou, als AZ wint en AJAX doet dat morgen ook, dan staat FC Twente nog maar 1 punt voor in de strijd om de landstitel. En dan wordt het toch wel heel spannend voor alle AJAX-fans. En natuurlijk stroomt er nog altijd Noord-Hollands bloed door onze aderen, dus ‘one plus one is double fun’!

Dus… kom op AZ, hak die Tukkers in de pan vanavond!!!

Update: AZ did it!!! 1-0 Gewonnen, op z'n Twents, want zij winnen ook steeds met 1 doelpunt verschil... Nu morgenavond duimen dat Ajax het niet wéér laat liggen.

Start to run

Onder begeleiding van mijn ‘personal trainer’, lees: Sander, is zaterdagmiddag een wonder geschied. Ik ben begonnen met hardlopen. Tenminste, het moet nog blijken of het bij één keer blijft of dat het ook bij mij het begin van een verslaving wordt.

Samen zijn we naar een parkeerplaats midden in het bos gereden en zijn daar gestart, één minuutje rennen, twee minuten lopen, 9 keer achter elkaar. Gelukkig is mijn conditie redelijk, maar het is overduidelijk dat mijn lijf niet aan rennen gewend is. Al na de tweede minuut rennen, voelde ik mijn scheenbenen. Maar ik laat me niet kennen, nee, never.

Want hardlopen is zo gemakkelijk, je trekt je sportkleren aan, de achterdeur dicht en, in ons geval, zet een paar stappen en staat in het bos. Kan het nog simpeler? Bovendien hoef je geen peperduur abonnement te nemen op een sportschool (€119 per maand voor ons gezin…).

Bij Asics hebben ze laatst een onderzoek gedaan naar de steeds meer stijgende populariteit van hardlopen, niet alleen in NL, maar in heel Europa: “36% van de mensen tussen de 15 en 65 jaar in Europa zie je hardlopen op straat, in parken, bossen en in fitnesscentra.

Als het om hardlopen gaat, is Nederland nog steeds een land van "beginners": meer dan een derde van de Nederlandse hardlopers is minder dan een jaar geleden gestart met sporten. De belangrijkste redenen om ermee te beginnen is fitter worden en gewicht verliezen (respectievelijk 61 % en 40 %). En zij willen gemiddeld 9,5 kg afvallen. Hun motivatie om ermee door te gaan is ontstressen (29 %), zich amuseren (40 %) en de geestelijke voldoening achteraf (26 %).”

Goed, ik heb mijn eerste rondje gedaan, heb ‘start to run’ met Evy op mijn MP3-speler gezet en zal deze week zien of hardlopen in je eentje ook leuk is.

Zevenheuvelenloop

Een nieuwe maand, een nieuwe loop, de Nijmeegse Zevenheuvelenloop!

Maar allereerst moest er natuurlijk gekeken worden of Sinterklaas vannacht bij ons op bezoek is geweest. Sophie was er als de kippen bij en was heel blij met haar Mega Mindy kwartetspel. Myrthe en Carlijn hadden niet zo’n haast, maar vonden wel een prachtige glitter hockeybal in hun schoen.

Voordat we op pad gaan naar Nijmegen is er nog wat tijd om te kwartetten en het spel is goedgekeurd, ook Sophie doet goed mee. Om kwart over 10 stappen we op de fiets, want we gaan met de trein en dat vinden de dames natuurlijk super. Allereerst een boemeltje en daarna overstappen op een intercity, dat moet goed gaan. Maar het boemeltje ging voor mijn gevoel nog sneller dan de intercity, man man, wat ging het langzaam. Met de auto waren we er al 3 keer geweest... En dan heb ik het nog niet eens over de informatievoorziening van de NS, zucht.

Anyway, uiteindelijk kom je er wel… Na wat heen en weer gebel ontmoeten we bij het Keizer Karelplein Arne en Laura met de kinderen. Arne en Sander gaan samen de 15 km rennen, in korte broek, terwijl heel veel mensen in tights lopen. Het is best wel fris en Sander baalt ‘n beetje. Gelukkig blijft het weer goed. Met z’n allen lopen we naar het startvak, bypass 1, daar lopen de mannen zich warm, rekken hun spieren en verkleden zich.

   

De kinderen hebben elkaar dan al helemaal gevonden en spelen kiekeboe rondom de kar van Noor, die het allemaal mooi ligt te bekijken.

Iets na 1 uur gaan Sander en Arne het startvak in, maar niet voordat ik een ‘we gaan knallen’-foto heb gemaakt.

Wij zigzaggen door de Indische buurt naar de Groesbeekseweg, waar de start en finish is. De loop is trouwens geweldig georganiseerd, ik las in de Gelderlander dat “er in totaal 160 mobiele toiletten en 80 urinoirs geplaatst zijn, de zogeheten plaskruisen. Om de lopers- en bezoekersstromen in goede banen te leiden, komen er 1.300 dranghekken en ruim 800 hoge bouwhekwerken. De Zevenheuvelenloop is een wedstrijd van de grote getallen. 30.600 Hardlopers hebben zich aangemeld, maar uiteindelijk zullen er tussen de 24.000 en 27.000 deelnemers aan de start op de Groesbeekseweg verschijnen. In ieder geval zijn er 25.000 flesjes water voor lopers die finishen, en 25.000 medailles. 15.000 lopers komen met de trein. 8.000 deelnemers hebben het speciale T-shirt gekocht.”

Terwijl wij aan de éne weghelft staan en de starters aanmoedigen, komen op de andere weghelft voorafgegaan door luid toeterende auto’s en achtervolgt door persmotoren alweer de professionals terug. Zij zijn al klaar! De snelste man loopt ‘m in 42 minuten en 14 seconden en de snelste vrouw is klaar in een wereldrecordtijd: 46 minuten en 28 seconden! Ongelofelijk snel.

Het streven van de mannen is om binnen de 1 uur en 18 seconden te finishen, dat houden we aan, dan moeten we weer langs het parcours staan om te juichen. Wat super handig is, is dat Sander mijn telefoonnummer heeft aangemeld voor een SMS service, die je op de hoogte houdt van de doorkomsttijden bij de start, 5 km en 10 en een prognose geeft wat de einduitslag wordt. De eerste SMS vertelt dat ze om 13:38 uur over de startlijn zijn gegaan, dus wij verwachten ze om iets voor 3 uur terug.

Wij gaan op zoek naar een plek waar we wat warms kunnen drinken, de foto hierboven heb ik van Laura geleend, hij is leuk!, en dan krijg ik een SMS dat ze de 10 km in 49 minuten hebben gelopen. Ze lopen enorm voor op hun schema, 1 uur 14 is de voorspelling! We zoeken weer een plek langs de hekken en tijdens het wachten swingen we mee op de muziek. En jawel, ons wachten wordt beloond, we staan aan de goede kant en we zien zowel Sander als Arne langs rennen.

Zoekplaatje

Na de finish (in 1 uur, 11 minuten en 5 seconden!!!) hebben we elkaar snel teruggevonden en we besluiten het centrum in te lopen, lekker een pintje pakken én zo ontlopen we de drukte in de trein. We belanden uiteindelijk in De Waagh, een prachtig ‘eet- en drinkhuijs’ uit 1612 aan het marktplein. Inmiddels is Thom op de schouders van zijn vader in slaap gevallen en in de kar gelegd, waar hij heerlijk doorslaapt en zijn zus van 8 maanden zit klaarwakker en in een opperbeste bui bij iedereen op schoot.

Lekker bier hebben ze, soepjes ook en hapjes, kortom, het was erg gezellig. Om kwart voor 6 nemen we de trein terug naar huis, we kunnen prima zitten zonder gedrang, goede keuze dus. Ik heb de dames bij me in een vierzitje, Sander zit heerlijk rustig op een losse stoel en om kwart voor 8 zijn we weer thuis.

Sander zegt dat hij voorlopig even rustig aan gaat doen met het hardlopen, maar ik vraag me af hoe lang het duurt voordat er weer heen en weer gemaild wordt tussen hem en zijn broer over de volgende uitdaging. Een halve marathon misschien?

Long Spinning Ride

Ik heb me laten overhalen om vanavond mee te doen aan een ‘spinning marathon’, 2½ uur heel hard fietsen en zweten. De voorbereiding is bijzonder slecht te noemen, ik heb deze week nog niets sportiefs gedaan. Maar dat wordt dus straks ingehaald…

Wish me luck!

Hoge Veluwe Loop

Nieuwe zondag, nieuwe loopkansen!!!

Voor vandaag staat de Hoge Veluwe Loop op het programma. Sander heeft voor de 5 km gekozen, de werkelijke afstand is 5184 meter, even lekker knallen, maar er wordt ook een 10 km. gelopen en een halve marathon. Voor de kinderen is er een ‘Moeffie Mijl’, we hebben ze zien rennen en dat ging zeer fanatiek.

We mogen parkeren op het militaire oefenterrein tegenover de noordingang van het Nationale Park De Hoge Veluwe. Heel indrukwekkend, een weg inrijden waar een bord naast staat “Levensgevaarlijk! Schietterrein”. We verwachten elk moment een grote Leopard tank van rechts, maar helaas. Het terrein is verder uitgestorven, alleen veel geparkeerde auto’s van medelopers. 

 
Van de website: Het parcours voor de 5 en 10 kilometer voeren door de prachtige oude cultuurbossen en landbouwontginningen van het noordelijk deel van De Hoge Veluwe. De statige eiken en beuken, afgewisseld door vriendelijke akkers en weiden vormen het decor van de route. De start en finish bij Jachthuis St. Hubertus mag zeker één van de hoogtepunten worden genoemd.

Ruim op tijd lopen we het startterrein op, er is een zgn. beweegmarkt, waar je volgens de info veel te weten kunt komen over “gezondheid, bewegen in het algemeen en hardlopen in het bijzonder. Verder zijn er activiteiten voor de kinderen, dance-clinics, kunst, cultuur, eten en muziek.” Kunst en cultuur, huh? Ok, er was een voorstelling en een vertelmevrouw, eten was er, hamburgers, en de muziek werd verzorgd door een Braziliaanse trommelaars. Ook was er een klimding van hooibalen voor de kinderen.

Daar spelen de kinderen op als Sander zijn rondje rent. Om 12:30 uur werd de horde weggeschoten en wij juichen voor iedereen. Volgens Racetimer.eu finishen 377 mannen en vrouwen, de eerste al na 18:23 minuten. Sander doet het ook helemaal niet slecht, hij wordt 21ste in een tijd van 22:34 minuten. Hier komen wat actiefoto’s…

 

Vlak voor de finishlijn haalde Sander die man in de gele broek nog in, deze actie werd zelfs door de omroeper omgeroepen met naam en toenaam!!! 

 
Totaal gefocust, hij heeft ons niet eens zien staan

 
Na de finish, een medaille en een appeltje voor de dorst.

Het weer was al erg somber vandaag, maar nadat Sander zich had omgekleed begon het écht te regenen. Pijpenstelen, en toen moesten de lopers van de 10K en de halve marathon nog beginnen. We waren van plan om na de loop het park en het jachtslot te bekijken, maar die laatste was dicht en ‘the weather sucked’… Gelukkig worden alle lopers tot ‘beschermer van De Hoge Veluwe’ uitgeroepen, wat inhoudt dat ze een toegangsbewijs krijgen voor de rest van 2009.

Maar helaas werkt het in de Nederlandse Parken niet zoals in de Amerikaanse ‘National Parcs’, daar koop je een kaart voor $80 en daarvoor mag/mogen de pashouder(s) met maximaal 4 volwassenen in een auto gratis naar binnen. Bovendien zijn kinderen tot 16 jaar gratis. In NL gaat alles per persoon, kortom Sander is gratis en voor de rest moet betaald worden, m.u.v. kinderen t/m 5 jaar...

Maar goed, de organisatie was prima, Sophie kwam net als gisteren bij Myrthe’s wedstrijd ook hier haar grote vriend Thomas tegen (zijn moeder liep de 10K) en rond 2 uur waren we al weer thuis. Sander kan zich nu gaan richten op de volgende loop.