Eindelijk.

DE ZON, EINDELIJK!!! En de voorspellingen voor dit (feest)weekend voor Twente en de rest van het land zijn geweldig, voor zaterdag zonnig en zondag kan er op het eind van de dag een buitje vallen, maar dat geeft niets. We hebben de zon weer gezien, na bijna een week grijze lucht... Rechtsonder op de foto kan je nog net een paar takken zien van 'onze' slangenden of apenboom, een geweldige boom, die je hier best veel in de tuinen ziet staan. Is ook wel toepasselijk, gezien de Apenheul in de buurt. Het is alleen wel een boom voor diegenen met een lange adem.

Nog even het tabelletje als bewijs :-)

Nou ja!

Wat ik nu toch bij de C1000 zag liggen... PEPERNOTEN!!! Het is toch van de zotte. Ik heb nog even na gevraagd of dat normaal is, in augustus al pepernoten in de winkel te hebben, maar ja, dan wordt je raar aangekeken door zo'n gozertje van 16, die daar ook alleen maar is om de vakken te vullen. Hij kan nog net uitbrengen dat ze altijd al in augustus in de winkel komen. En OK, ik moet toegeven, ik heb ze nog bijna gekocht ook. Bijna dan, ik ben voor de speculaas brokken gegaan, die ernaast lagen. En lekker dat ze smaakten.

De C1000 heeft zowiezo een hele goede klant aan ons gekregen, het lijkt wel of de koelkast hier veel sneller leeg is dan in Amerika. Nu zijn de verpakkingen hier ook wel kleiner en kan ik in de koelkast niet veel staande 2 liter flessen melk kwijt. Om nog maar niet te spreken van de dozen cornflakes, die Sophie en Carlijn er elke week doorheen jagen of de broden, elke dag één! Verder moeten we erg wennen aan het aanbod van groente en fruit. Zo kan je hier bv. niet 'Romaine' ofwel bindsla kopen of grote zakken geroosterde zonnebloempitten of croutons. Maar we hebben wel weer de Jodenkoeken ontdekt, ook heel handig dat je de bussen daarna kan gebruiken voor het opbergen van koffie, suiker of chocomelkpoeder.

De dames zijn gisteren naar de kapper geweest, eindelijk, Sophie zag al geruime tijd de wereld door een waas van haar. De kapsalon heeft een speciale kinderetage, waar de kinderen geknipt kunnen worden, terwijl ze naar een film kunnen kijken. Echter, Carlijn en Sophie moesten het merendeel van de tijd omlaag kijken vanwege hun bobline, waardoor ze niets konden zien. Myrthe heeft prachtige lagen gekregen, ze wordt een echte dame. Je kunt zien dat de kapsters hier gewend zijn aan stijl haar, een bobline is natuurlijk heel simpel uit te leggen, maar de lagen van Myrthe vielen elke keer anders. Maar nu is het precies goed.

Vanaf morgen gaan we feest vieren in De Huttenheugte, mijn schoonouders vieren eind augustus hun 40ste huwelijksjubileum en we mogen allemaal komen. Er zijn, echt waar, VIP cottages voor ons gehuurd met een bubbelbad en een sauna, dagelijks verse broodjes aan de cottage, dagelijks de krant en ga zo maar door. Maar om eerlijk te zijn, zijn wij al blij om eindelijk weer eens op een echte bank te kunnen zitten...

Hij komt, hij komt!!! Nou ja, bijna dan...

Wat? Wat? Sinterklaas? De zomer? Nee, natuurlijk niet... Maar wel hebben we te horen gekregen dat de auto in Roosendaal staat, dat ze alleen nog moeten wachten op de 'title' en de 'bill of sale' en dat ze daarna de auto kunnen inklaren. Joehoe. Om erachter te komen waar de Amerikaanse papieren zijn, moet ik wachten tot na 6 uur Nederlandse tijd, want dan begint de werkdag pas in Californie en kan ik gaan bellen. Gelukkig kan de dame aan de andere kant van de wereld mij vertellen dat alles vorige week is teruggekomen van 'Customs' en dat het daarna met DHL naar Nederland is gestuurd. Met een tracking nummer kan ik inderdaad zien dat het op vrijdag de 22ste om 16:31 uur in Westchester, CA opgehaald is en dat op maandag de 25ste om 17:08 uur het is afgeleverd. I love internet. Goh, zou alles dan toch nog geregeld kunnen worden voor het eind van de vakantie?

Nog even over de zomer, die is tot nu toe huilen met de pet op. Ik weet nog wat ik zo heerlijk vond aan het weer in New York, de blauwe lucht, de prachtige wolken, DE ZON. Het was er nooit dagenlang grijs en grauw. En dat is het hier wel. Dit is een plaatje van NL vanochtend. Kijk en huiver.























En, en, en, vanmiddag kreeg ik ook nog eens bericht uit Belgie: 'Goede namiddag Mevrouw, we hebben eindelijk goed nieuws, ik heb mogen vernemen van de douane dat de vrijstelling (voor de invoer van onze huisraad, MJ) vandaag met de post naar U wordt toegestuurd'. Deze vrijstelling moeten wij naar haar faxen of mailen, zij faxt het weer naar hun kantoor in Rotterdam, zij halen onze container op en moeten vervolgens een crew regelen om onze container naar ons te rijden en te lossen. Hoogstwaarschijnlijk gaat het dus niet lukken om onze container deze week hier te mogen verwelkomen, duh, maar goed, de papierwinkel is erdoor. Nu nog even de auto goed laten keuren bij de RDW en dan zijn we helemaal 'in business'!!!

Apenheul

Ons laatste vrije weekend van de zomervakantie, immers volgend weekend mogen we met de hele familie naar Center Parcs, gaan we apies kijken. De hele stad hangt vol met affiches "wat je ziet, ben je zelf" en we zijn er al tig keer langs gereden of gefietst. Het kon niet uitblijven, we gaan vandaag naar Apenheul. Op de fiets natuurlijk, het is slechts 2,22 km. van ons huis. Echter als we aan komen fietsen, zakt ons de moed in de schoenen. Wat een rijen staan er bij de kassa's. Het grappige is ook dat de rij uit een zeer wonderlijke mix bestaat. Grofweg de éne helft bestaat uit gezinnen met (jonge) kinderen en de andere helft zijn oudere echtparen, die hier zijn voor de Triennale Royal Mile, gelegen in Park Berg en Bos. Onze rij gaat natuurlijk het langzaamst, maar dat komt vooral doordat de Royal Mile-bezoekers voor ons allemaal gebruik maken van een Centraal Beheer/Achmea kortingsbon. Grrrr.

Nadat we €76,00 (pok!) betaald hebben, Myrthe is als tienjarige een volwassene hier en kost €16,50 i.p.v. €12,00, lopen we naar de ingang. We hebben ook een boekje erbij gekocht, leek mij leuk om erbij te houden als we langs de apen lopen. Maar, sinds mijn vorige bezoek zijn er een aantal dingen veranderd. Zo krijgen alle bezoekers een aapvrije tas, waar je de inhoud van je jaszakken in kan doen, plus je eigen tas(sen). Het boekje verdwijnt ook in de tas en deze mag je niet open doen als je in de gebieden van het park loopt, waar apen vrij rondslingeren, lopen en springen.

Na een amateuristisch sketchje van 2 zogenaamde expeditieleden, die ons willen doen geloven dat we een soort nieuwe wereld in gaan, lopen we het (Boliviaanse) Doodshoofdaapjesgebied is. Deze aapjes heten in het Engels 'squirrel monkeys' en dat is eigenlijk een toepasselijkere naam. Ze vliegen door de bomen, klimmen met gemak omhoog en omlaag en zijn heerlijk brutaal. Er is een speciaal hoekje, waar alle kleintjes te bewonderen zijn, op dit moment is de jaarlijkse geboortegolf bij deze dieren in volle gang! Deze zomer kun je al 28 baby’s tellen! En waarschijnlijk worden het er zelfs nog meer.

Daarna is het Madagaskargebied aan de beurt. Het eiland Madagaskar is bijzonder vanwege de planten en dieren die alleen op dit eiland voorkomen en nergens anders ter wereld, zoals de grootste, dagactieve ‘half’-apen en karakteristieke baobab-boom! Bovenstaande foto is van 2 Katta's, zij zijn echte zonaanbidders en zitten erg graag dicht tegen elkaar aan. Ook hier loop je tussen de apen door, ze rusten in de bomen boven je en kijken net zo hard terug naar die maffe primaten op 2 poten, die in file langsslenteren.

Na Madagaskar loop je het restaurantgebied binnen. Maar wij moeten nog even wachten op de lunch, het is kwart over 1, voedertijd bij de gorilla's. Hiervoor is een heuse arena gebouwd en 2 Apenheulmedewerkers zijn voorzien van draadloze microfoons a la popstars en vertellen over de groep. De meneer staand rechtsonder heeft een krat vol fruit en wortels en gooit dit naar de apen. Het mannetje is indrukwekkend groot, de dames houden hem goed in de gaten. Vooral de sinasappels zijn populair. Na deze 'show' hebben wij echt honger en gaan net voor de meute uit naar het restaurant en halen onze lunch. Frieten met kroket, frikadel of gefrituurde hamburger, geef mij maar een IKEA hotdag menu voor een euro. Weer €30 kwijt...

De spanwijdte van een 7-jarige Orang Oetan is ongeveer 2 meter, onze 7-jarige komt tot 1,2 meter...

Macaca_silenus of leeuwenstaart-aap

Gouden_leeuwaapje

De grote karpervijver in Park Berg en Bos is ooit met de schop uitgegraven. Door al dit uitgegraven zand ontstonden 2 heuvels in het Park, op de éne staat de grote uitkijktoren, die we op 12/08 hebben beklommen en op de andere wonen nu apen. Op de bosheuvel heeft men het Apenboompad gemaakt, waar je kan beleven hoe het is om zo hoog als een aap boven de grond in de bomen te leven. Het pad slingert als een houten slang door de bomen heen, heeft spannende touwladders als afsnijroutes en overal hangen verrekijkers op kinderhoogte, waarmee ze naar bep. dingen kunnen kijken en hopelijk iets kunnen opsteken over de flora en fauna van het Amazonegebied.

Als klap op de vuurpijl staat aan het eind van Apenheul nog een mooie attractie, de Amazonia Jungle Carrousel. Sophie gaat op de buitenste rij op een gordeldier zitten, Carlijn kiest de vlinder. Myrthe wilde daar eigenlijk ook op, maar neemt genoegen met een mooie ara. Ik 'mag' erbij blijven staan, Sophie is nog onder de 1,2 meter. Dit was gelijk het einde van het park, als je tenminste hard langs de souvenirswinkel loopt en hoopt dat de kinderen even naar links kijken. Maar ze doen niet moeilijk, ze hebben al genoeg knuffels, of zoals Sophie verkondigt, die zitten in de container! De tas moet weer ingeleverd worden en uiteindelijk hebben we het hier ruim 4 uur uitgehouden. Erg leuk! En Sophie mag eindelijk op de aap zitten...

Gestoord van het wachten...

Er gebeurt hier he-le-maal niets in huis. We slapen nog steeds alleen op de matrassen, wat ik elke ochtend meer ga merken bij het opstaan. Waren begin augustus vooral mijn benen stijf 's ochtends, nu moet ik eerst flink wat hoelahoep-bewegingen maken met mijn heupen voordat alles soepel loopt. Je wordt ouder, mama!

Ook leven we nog steeds uit onze koffers, die ik op maandag 30 juni heb ingepakt. Dit wil zeggen, dat ik al 54 dagen een polo aanheb. Weliswaar heb ik ze mee in alle kleuren van de regenboog (wit, zwart, grijs, roze, oranje, paars, blauw, groen), maar op een gegeven moment heb je het wel gehad... Ook heb ik maar één lange broek ingepakt en nog de verkeerde ook. De rits is stuk en na één dag dragen, zakt hij van mijn derriere af. Van een andere broek is de knoop afgevallen, dus dat gaat lekker, want mijn naaispullen zitten, U raadt het al..., in de container. Ook heb ik niets met lange mouwen mee, niet verwachtend dat het weer zo f**ing koud zou zijn.

Myrthe, Carlijn en Sophie houden zich wonder boven wonder erg goed. Spelen het merendeel van de tijd erg lief met elkaar. Nadat we vorig weekend bij Thom op zijn speeltafeltje een geweldig theeserviesje zagen en Sophie daar zo ontzettend mee aan het spelen was, hebben wij er ook één gehaald. Ze waren zó blij ermee en gelijk werd er een tearoom gebouwd boven, compleet met kaart en prijslijst. Helaas gebruiken ze het liefst mijn handdoek als tafelkleed, want die is zo mooi geblokt. Natuurlijk fietsen we heel wat kilometers hier in de omgeving, de dames nog steeds met de fietshelmen op.

Enige duidelijkheid over onze containers hebben we totaal niet. Niemand neemt de moeite om ons af en toe te mailen of bellen, al is het alleen maar om te zeggen dat de container nog steeds bij de douane staat. Dat ze het in de gaten houden. Gewoon voor je gevoel zou dat zo fijn zijn. Nu grijp ik maar weer naar de telefoon of mail en voel me echt zo'n bemoeial.

Vandaag hebben we een rondje gemaakt langs alle keukenzaken in de stad, bruynzeel , kvik , wolters en nolte kuchen. Wat is er toch een hoop mooi spul te koop. Echter als je de kastdeurtjes opent, is elke keuken gewoon spaanplaat... Ik denk dat er in ons toekomstige huis gewoon een IKEA-keuken komt met goeie apparatuur (smeg fornuis!) en een mooi aanrechtblad. We zien wel, eerst maar eens afwachten, wat de komende weken ons brengt...

Luchtballonnen!

Bijna elke avond drijven hier diverse luchtballonnen over. En hard dat ze soms gaan! Vanavond was een topavond, voordat deze 6 ballonnen overkwamen, waren er eerst al 2 vlak boven ons huis langsgegaan. Trouwens, het verhaal dat Sophie ophangt, is uit haar kleine duimpje gezogen. Ze heeft een erg grote fantasie, die dame...

Dieptriest...

Afgelopen zondag, op weg naar huis reden we langs IKEA Amsterdam. Omdat we daar eerder op de dag geweest waren en het toen een drukte van jawelste was, toen wij weg reden stonden de mensen al in de rij op de afrit, keken we met extra belangstelling naar de parkeergarage. Daar zagen we diverse politieagenten rondlopen en wij zeiden tegen elkaar, "o, o, iemand heeft zijn 'cool' verloren. En jawel, wat lezen we maandagochtend in de krant? Verkeersregelaar-IKEA-zwaargewond-na-aanrijding. 't Is toch verschrikkelijk, de bestuurder van de auto is aangehouden, maar alweer vrijgelaten, is het enige wat er staat.

En wat staat er dinsdagmiddag op de website van Het Parool? Verkeersregelaar-Ikea-overleden.

AMSTERDAM - De 54-jarige verkeersregelaar die zondag op het parkeerdek van Ikea in Zuidoost met opzet zou zijn aangereden door een automobilist, is dinsdagmorgen in het AMC overleden. De verkeersregelaar had twee operaties aan zijn hersenen ondergaan.

Politie en het Openbaar Ministerie konden vanmorgen nog niet zeggen of de 25-jarige bestuurder voor een tweede keer zou worden opgepakt. ''We moeten nog een besluit nemen hoe we verder moeten gaan,'' aldus het Openbaar Ministerie. De automobilist werd na het incident op zondag opgepakt, maar was na verhoor vrijgelaten. ''Op het moment dat die beslissing werd genomen, was de situatie minder duidelijk dan nu. Getuigenverklaringen stonden tegenover elkaar,'' aldus politiewoordvoerder Rob van der Veen. Wat volgens hem ook meespeelde, was dat het letsel van de man in eerste instantie leek mee te vallen.De politie heeft inmiddels meer getuigen gehoord en bestudeert camerabeelden. ''We weten nu meer.'' De districtsrecherche heeft de zaak inmiddels overgenomen van het wijkteam. Mocht de automobilist de verkeersregelaar moedwillig hebben aangereden, dan kan hem doodslag ten laste worden gelegd.

Bij Ikea is verbaasd gereageerd op de vrijlating van de verdachte. ''Het klinkt vreemd in de oren dat de bestuurder werd vrijgelaten. Maar we moeten vertrouwen hebben in de politie,'' zegt Ikeawoordvoerster Helen van Trierum. Volgens haar is er sprake van een incident. ''In het algemeen gaat parkeren in alle vrede.''De bestuurder van de Mini Cooper wilde zondag in de namiddag parkeren op een invalidenparkeerplaats terwijl geen van de drie inzittenden gehandicapt is. Bovendien reed hij tegen de rijrichting in. Tussen de inzittenden van de auto en twee verkeersregelaars ontstond een woordenwisseling. Vervolgens werd de verkeersregelaar volgens een getuige moedwillig aangereden. Enkele andere klanten van de Amsterdamse Ikeavestiging zetten de auto van de daders met hun eigen auto's vast, om te voorkomen dat ze vluchtten.

Mark Ponne van Traffic Support, het bedrijf waarvoor de regelaar werkte, wil geen commentaar geven. ''Mijn eerste belang ligt bij de familie van het slachtoffer.'' (HET PAROOL)

Kijk, op zo'n moment zou ik willen dat het Nederlandse nieuws iets meer Amerikaans was, want daar zou elke zender zijn HD-helicopter erop af sturen en 20 busjes met camera's en verslaggevers. Waarschijnlijk is het wel op AT5 te zien geweest, maar dit is toch van de zotte? Waar is de verontwaardiging, waar zijn de populistische politici als Geert Wilders, die dit soort gebeurtenissen altijd aangrijpen om hun punt te kunnen maken over de verloedering van de samenleving, waar is het NOS-journaal? En waarom horen we ook niets van IKEA? Op de website staat niets, ze zijn gewoon open. Als ze echt ballen zouden hebben, zouden ze de komende tijd gewoon dicht gaan op zondag. Maar ja, money talks...

UPDATE: Op woensdag werd bekend dat de verdachte opnieuw is aangehouden en als kan worden bewezen dat de bestuurder van de Mini Cooper de verkeersregelaar opzettelijk heeft aangereden, kan hij worden veroordeeld voor doodslag, waarop een strafmaximum van vijftien jaar staat. Lees hier: Verdachte-Ikea-dek-weer-vast en hier: Dader-kan-bij-opzet-tot-vijftien-jaar-cel-krijgen.

We kunnen weer drogen!

Soms zit het mee, soms zit het tegen...

Hoewel we 3 jaar geleden een prima werkende droger in NL hadden achtergelaten, weigerde hij elke dienst bij terugkomst. Daar kwamen we na een paar dagen achter... De trommel draaide maar één kant op, de lagers piepten en knarsten alsof er kilo's zand tussen zat en ineens begon het niet echt fris te ruiken. Motor doorgebrand. Gelukkig had ik in de luchtvracht ons droogrek meegenomen, waarom weet ik ook niet precies. De man die de luchtvracht heeft ingepakt, heeft ook een vloerzwabber erbij gedaan en die had ik zeker niet bij de luchtvrachtspullen staan. Het lijkt wel of hij de hele 'laundry room' heeft ingepakt.

Natuurlijk gaat drogen op een droogrek prima, vooral als het weer af en toe meewerkt... En hele volksstammen doen het zo. Maar, handdoeken gedroogd op een droogrek levert schuurpapier op. Elke week al die sokken en ondergoed ophangen is ook geen pretje en T'shirts hebben vouwen over de rug. En aangezien mijn strijkplank niet bij de luchtvracht zat, maar fijn in de container zit, is strijken een rugbrekende bezigheid. Want een nieuwe strijkbout heb ik al wel! Dus we hebben maar even 3x geslikt, schuiven het open dakje voor de Focus even op de lange baan en hebben een nieuwe droger gekocht. Maar wat is 't ie mooi, hij heeft zelfs een lampje in de vulopening!!!

Verder kreeg ik vandaag meer nieuws waarvan ik even moest slikken... De container staat nog steeds in Rotterdam, al een week inmiddels en de wachttijd voor de douane kan oplopen tot 3 weken. g&)v#@!#*d**!!! Er is dus nog totaal geen zicht op, wanneer we onze spullen krijgen. De auto zou op de 18de aangekomen, maar daar heb ik ook nog helemaal niets over gehoord. Het gaat lekker!


Gelukkig heeft NL wel weer een gouden plak gewonnen en alweer door een vrouw, Marianne Vos! Ook was er zilver voor 2 zeilsters, een sport die trouwens niet echt goed op tv te volgen is. Hoewel, langs de kant zie je ook niets ervan, zeilen is vooral leuk om zelf te doen. Ik las vanochtend op de website van de Volkskrant dat het Succes_van_vrouwen_is_en_blijft_de_trend. Het Nederlands olympisch team is niet de enige ploeg waarbij de verdeling uit het lood hangt. Ook bij de Roemenen (7 om 1) en de Chinezen (40 om 26) hebben de vrouwen het grootste aandeel in het succes. In Frankrijk is dat omgekeerd. Daar is de verhouding 24-3 in mannelijk voordeel. Maar hopelijk trekken de heren hockeyers de verhoudingen weer 'n beetje recht, maar ja, de dames hockeyers doen het ook erg goed. En wat te denken van de waterpolosters? Nadat ze eerst van de regerende Olympische kampioenen Italia hadden gewonnen en zitten ze nu , na de wedstrijd tegen Hongarije, in de finale!!!

Kortom, de Olympische Spelen houden ons wel bezig en anders springen we op de fiets richting het centrum of het bos of het park.

't Was weekend

Zaterdag begint lekker met de bezorging van het rapport van de bouwtechnische keuring voor een huis dat we op het oog hebben. Zoals verwacht moet er erg veel gebeuren, erg veel... Als dit rond komt, dan vrees ik dat deze blog een soort 'Klussen met kijkers' wordt. Veel tijd heb ik niet om het uitgebreid te lezen, ik ga naar de Ford dealer. Er is nl. iets vreemds aan de hand met de ruitenwissers. Als ik voor wil sproeien, komt het er aan de achterkant uit. Handig joh...

Ik heb de dealer zo gevonden en mag wachten in het Ford Café, waar een groot tv-scherm hangt waarop de Olympische Spelen te zien zijn en je lekkere koffie kan drinken. Niet slecht. Maar wacht even, nu ik er toch ben, hebben jullie ook radio's? Tuurlijk en zo wordt het 'simpele' slangetje omwisselen gelijk het inbouwen van een radio met CDspeler, want er zat een radio in met alleen een cassettespeler. En cassettes heb ik al jaren niet meer. In hetzelfde pand zit ook een Volvo dealer, dus daar loop ik gelijk even naar binnen, maar helaas, er is alleen een verkoper aanwezig. Ik had gehoopt iemand van de werkplaats te kunnen spreken over onze importvolvo. Maar de verkoper verzekert mij, dat ze al vaker een auto hebben aangepast, dus dat mag geen probleem opleveren.













Helaas merk ik na het starten van de auto dat de stuurbediening niet werkt, dat vind ik erg vreemd en ga terug naar binnen om hierover te klagen. De mevrouw achter de balie zegt dat dat bij deze radio niet kan, bediening op het stuur, terwijl het de opvolger is van de radio die we in de auto hadden. Ze belooft dat ze het maandag gaat uitzoeken, want het lijkt mij sterk dat als je bij een officiele dealer een officiele radio erin laat zetten je ineens een deel van je auto niet meer kan gebruiken. Er zal wel weer ergens een snoertje voor besteld moeten worden.

Bij een nieuwe cd speler horen natuurlijk wat nieuwe CD's. Aangezien onze container nog hoog en droog ergens in Rotterdam staat, zonder enig woord van beweging, zullen we daar toch zelf voor moeten zorgen. Maar er blijkt op deze laptop zelfs een CD-brander te zitten. Dus fietsen we de stad in en scoren een mooie REM verzamelCD voor €5,- en lege CD's met hele mooie dunne doosjes bij de HEMA.





















Ondanks dat de dames in de stad herhaaldelijk vroegen of we daar gingen lunchen, doen we dat niet. Grappig hoe ze in één maand zo wennen aan dat uit eten gaan, terwijl we maar een paar keer buiten de deur geluncht hebben. Nu is alles weer, voor zover mogelijk, back to normal, dus we eten gewoon een boterham thuis. Maar wel met een zelfgefrituurde frikandel of bitterbal, want dat blijft lekker. De dames verdwijnen naar buiten, waar ze het tuinhuisje hebben omgebouwd tot clubhuis of klaslokaal of wat ze ook aan het spelen zijn. Ze willen dat het badje gevuld wordt voor de bootjes die ze gevouwen hebben. Tenminste, dat zeggen ze, maar zodra ik de tuinslang uitgerold heb, staan er 3 dames in badpak/bikini naast mij. Mafkezen, het is iets boven de 20°C.

Sander stort zich op de doucheslang. Gisteravond stond ik tijdens het douchen ineens met alleen de douchekop in mijn handen, terwijl de slang alle kanten op vloog en de badkamer nat spoot. Ok, dan is die ook weer geboend, maar lekker douchen is het niet... Natuurlijk gaat in dit huurhuis ook niets gelijk goed, de slang past niet omdat de vorige gebruiker er iets tussengedraaid heeft. Nu fiets ik naar de Praxis, maar vind niet wat ik zoek, dus rijdt Sander daarna naar de Gamma, die ook om de hoek zit. Maar aan het eind van het verhaal zit de slang weer aan de douchekop en that's all that matters.


















Na het eten hebben we nog een hoop avond over, voordat de dames gaan slapen en we stappen weer op de fiets. Het gaat steeds beter met Carlijn, de gemiddelde snelheid gaat elke keer weer omhoog en dat is een goed teken voor als we straks 4x per dag 3 km van en naar school moeten fietsen. Het eerste stuk naar Hoog Soeren is een gemeen stuk vals plat, maar tegenwoordig is Carlijn niet meer zo eigenwijs en accepteert onze hand op haar rug. Na Hoog Soeren is het heerlijk afdalen naar onze favoriete pleisterplek Halte Assel. Standaard eten we een ijsje, zelfs met nootjes en 'chocolate sprinkles' erop, dus moeten we nog 'n beetje ons best doen voor de terugweg.

We gaan niet de geijkte weg terug over het fietspad door het Orderbos, maar rijden naar het Noorden om op goed geluk een bospad te pakken, terug naar Hoog Soeren. Met mijn nieuwe achterband met meer profiel moet dat lukken, ondanks de 20 kilo wegende Sophie achterop... De zon is inmiddels achter de bomen verdwenen en het wordt snel fris. Ook is het bospad af en toe meer een zandbak en dat valt niet echt in de smaak bij de dames. Maar gelukkig klagen ze niet al te lang en fietsen stug door. Alleen, het pad leidt ons niet naar Hoog Soeren, maar naar de doorgaande weg N344 richting Het Loo. Oeps, maar die weg kennen wij en ook de 'short cut' naar Hoog Soeren.
















Het begint nu echt te schemeren en we rijden door een behoorlijk dicht en donker bos. Ik heb op mijn fiets een naafdynamo en rijd zonder gezoem en gepiep met mijn lamp aan, maar de dames hebben nog een ouderwetse dynamo op hun band en dat fietst ook een stuk zwaarder. Myrthe rijdt bij Sander en Carlijn rijdt vlak voor mij, ik richt mijn lamp voor haar voorwiel. Maar hoeveel ze piepte op het andere pad met het zand, dit pad vindt mevrouw vet cool en het deert haar totaal niet dat je bijna niets kan zien. Kijk en dat vind ik nou grappig, ze sjeest gewoon over het donkere bospad zonder na te denken en dat gaat prima.

Het onverharde bospad houdt op bij Hoog Soeren, vanaf daar is het veilig asfalt, maar het fietspad door het bos is ook totaal niet verlicht, dus het blijft spannend. Zeker omdat dit hetzelfde stuk is als op de heenweg wat zo lekker langzaam omhoog loopt, maar nu dalen we af en dat gaat snoeihard. In no time rijden we de bebouwde kom binnen en zien een prachtige grote maan vlak boven de stad hangen. Na wat googlen kom ik erachter dat dit te danken is aan een fenomeen genaamd Maanillusie, maar het is prachtig! En wel toevallig als je kijkt naar het CD-hoesje van REM.























Zondagochtend, wat gaan we doen? De weersvoorspelling is niet zo goed voor vandaag, tenminste niet voor de middag en een fietstocht wordt afgekeurd door de dames. Dus nogmaals, wat gaan wij doen? De autoradio uittesten! En waar kan je dat beter doen dan op de snelweg... Naar IKEA Amsterdam, want dat is de enige vestiging die elke zondag open is. Tja, en we hadden beter moeten weten, want het was er erg druk. Toen we aan kwamen rijden, zagen we vanaf de snelweg A9 al dat de auto's werden rondgedirigeerd werden door ParkeerplaatsAssistenten. Maar eigenlijk valt het best mee en rij ik zo naar een plaatsje. Småland zit natuurlijk vol, de dames moeten mee de winkel in, maar we zijn hier toch maar voor één ding en dat is de keukenafdeling.

Op zondag is er vooral veel slenterpubliek bij IKEA, kijken, kijken, niet kopen. En dat doen wij ook. Er staan zelfs geen rijen bij de kassa's, maar bij de snackhoek is het ontzettend druk en ook bij de WC's... We hebben echter honger en wie kan 4 hotdogs en 2 frisdrank voor €3 nou laten staan? Ik bestel dat 2x en de bijdehante mevrouw achter de toonbank zegt: "U wilt er dus 8?" Ze zijn een geoliede machine daar, dus de meneer naast haar heeft de 8 hotdogs al klaarliggen voor mij. Ik kijk 'm aan, hoe kan ik dat nou met 2 handen meenemen, met die bekers erbij? Diepe zucht aan de andere kant, ik vraag of ze een dienblad hebben. Ik krijg een stuk karton in mijn handen geduwd en daar mag ik het mee doen. Service, mensen, ooit van gehoord?


Maar goed, de magen zijn weer gevuld en we rijden nog een stukje verder van huis naar Arne en Laura. Arne is alleen thuis en nu maken wij ons ook schuldig aan het kleine kinderen effect, het eerste wat we vragen is, waar is Thom?! Na een half uurtje arriveren hij en Laura en gelukkig vindt hij het helemaal niet erg dat onze dames zijn hele speelplek overhoop hebben gehaald. Na een lekkere kop thee gaan weer naar huis, we hoeven maar 93 km te rijden, dat scheelt met de 118 van 'vroegah'.

Sander draait thuis een lekkere pastamaaltijd in elkaar, terwijl ik het internet afstruin naar biedstrategieen, woz-waardebepalingen en kluswebsites. De dames gaan zowaar vroeg naar bed vandaag, voor half 9 liggen ze erin, bij elkaar op één kamer weliswaar, dus we horen ze nog een poosje rommelen, maar dit gaat de goede kant op. Tegen de tijd dat ze weer naar school moeten, hebben we ze weer in een strak schema. Fingers crossed. Wij besteden deze rustige avond met het bespreken van alle huizen en hun mogelijkheden en vieren mee met de Nederlandse sporters die het vandaag erg goed hebben gedaan met één keer goud en twee keer zilver.

Marktplaats Rules!!!

Een paar maanden geleden, nog in Amerika, ging onze koffiezetter kapot. Nu hadden we 'm al een tijdje in gebruik, dus het was te verwachten. Dit was hét moment om een mooie Porsche koffiezetter te kopen, passend bij onze waterkoker. Maar strakke keukenspullen worden niet verkocht in Amerika, beter gezegd, Siemens by Porsche kennen ze niet. Vanaf die tijd deden we het met onze Bosch Gustino, waarmee je Senseootjes kan zetten.

Maar nu zijn we BACK en kan ik op zoek naar een nieuwe koffiezetter. Alleen, het design is veranderd! Da's balen, want het idee van bij elkaar passende toestellen gaat nu niet door. Heeee, wacht eens even... we kunnen altijd nog www.marktplaats.nl proberen. En daar heb ik een vrijwel nieuw toestel gevonden voor €25, terwijl ze nieuw €150 kosten. Het enige 'probleem' was dat hij in Alphen aan den Rijn stond. Ach, we gaan toch naar Noord-Holland vandaag, dus dan kan ik dat stukje ook wel omrijden.

En zie daar, vanaf vanavond staat hij op ons aanrecht te pronken en de koffie die eruit komt, is heerlijk. Kortom, marktplaats rules!

Park Berg en Bos

De weersvoorspelling voor vanochtend was niet echt jovel en na een regeldag gisteren was het vandaag weer tijd voor iets leuks. Waar je in Amerika op een regendag naar de mall rijdt, ga je hier naar... IKEA!!! We waren er al diverse keren langs gereden, IKEA Amersfoort ligt pontificaal naast de A1 en aan de bewegwijzering en toegangsweg te zien, dacht ik dat hij net geopend was, maar dat blijkt niet het geval. Hij is al 2 jaar open... Je draait de snelweg af, zo een woonwijk in, maar als je het adres van IKEA opzoekt in google maps, dan zie je alleen maar weiland. De 's ochtends ge-update Tomtom kende het exacte adres niet eens.

Maar goed, we hebben het gevonden, de dames mochten in Smalland, ondanks dat Myrthe eigenlijk een jaartje te oud was. Ik vind een mooi tafelkleed en kan op mijn gemak de gehele keukenafdeling bekijken. Binnen het uur haal ik ze weer op, inmiddels heeft zich een enorme rij gevormd met ouders, die hun kinderen willen droppen. Dat ik 3 kinderen ophaal, wordt bijna met gejuich beloond! In het restaurant drinken we wat en daarna lopen we door het zelfbedieningsdeel naar de kassa. Bij alles wat ik zie en mis in huis, denk ik: Hebben we eigenlijk al, zit in de container, nog een weekje wachten.























Binnen een half uur zijn we weer thuis, dat scheelt nogal met de 1½ uur, die we in Amerika moesten rijden. Lunchtijd, en het feest is nog niet afgelopen. We gaan naar Natuurpark berg en bos. Dit 200 ha. grote park ligt op 2 km fietsen van ons huis aan de rand van de Kroondomeinen van het Loo. Het is een park met een lange geschiedenis. Zo staat bij de bosvijver de "Stenen Bank" waar koningin Wilhelmina vroeger nog heeft geschilderd. Ook is een aantal wandelroutes uitgezet. Bij de wildkansel is de kans groot dat je edelherten en wilde zwijnen kunt zien. Dat zegt tenminste de folder, dus daar gaan we heen. Maar voordat we wild kunnen zien, lopen we langs de hoogste uitkijktoren van de Veluwe van 26 meter hoog en staand op een heuvel van 9 meter.


















Bovenop de uitkijktoren hebben we een prachtig uitzicht op het centrum van Apeldoorn en de bosrijke wijken eromheen. Het waait flink, er zijn prachtige Hollandse luchten, maar we gaan snel weer naar beneden. Myrthe heeft de speeltuin gespot!























Het zijn net apen, die kinderen van ons, ze kunnen gelijk door naar de buren, Apenheul.


















De kinderen blijven het een Seesaw noemen.

Na een half uurtje rennen en spelen gaan we op zoek naar de dieren. In de folder staat dat je daarvoor naar de wildkansel moet gaan, want daar is de kans groot dat u edelherten en wilde zwijnen ziet. Prima, we volgen de bordjes 'Herten en Zwijnen' en zodra we het klaphek doorlopen, zien we de groep wilde zwijnen al staan. Niets wildkansel, gewoon langs het hek...


















Drie frislingen, ééntje met jeuk


















Continu consumeren

Na zoveel zwijnen willen we ook herten zien, het wordt er één, maar wel een hele mooie. Helaas voor de foto werkt zijn schutkleur prima, maar het is een mannetje met een groot gewei. We klimmen nog even op het wildkansel, met uitzicht op een voederbak, maar er is weinig beweging daar. Twee eekhoorns zijn tikkertje aan het spelen, maar that's it. We lopen terug via de eerder genoemde vijver, waarin joekels van karpers zwemmen. Twee jongens proberen ze te pakken, maar ze zijn te glad.


















Dit was een lelijk eendje

We lopen terug naar de fietsen, maar niet voordat de dames een ijsje hebben gescoord. Carlijn en Sophie willen een Raket, maar die heet hier een Titan. Donkere wolken drijven binnen en net als wij op de fiets zitten, begint het te regenen. Carlijn gaat er echt als een speer vandoor en in een recordtijd zijn we thuis. Lekker eten, koffie toe. Welterusten!

O ja, vergeet ik nog het mooiste, de entreeprijs voor Natuurpark Berg en Bos is €0,50 per persoon en ik ben 'all out' gegaan, ik heb een gezinsjaarkaart gekocht voor de geweldige prijs van, jawel... €4,00!!!

Een wild zwijn!!!

Na een compleet verregende ochtend en een teleurstellende uitslag in het Olympische wielrentoernooi zijn we 's middags even naar Radio Kootwijk gereden voor een verfrissende wandeling. Het grijze wolkendek was inmiddels opengebroken en af en toe scheen zelfs de zon! Radio Kootwijk ligt middenin een groot heidegebied en dat is mooi wandelen. We hebben alleen nog geen goede wandelkaart, dus we liepen op het gevoel, maar uiteindelijk werd het een mooi rondje. We namen een andere route terug naar huis, via Hoog Soeren, erg mooi en vlak voordat we het dorpje binnenrijden steekt er ineens een Wild_zwijn over!!! Natuurlijk ligt net nu mijn fototoestel in de achterbak, maar dat maakt niet uit.

In het AD hadden we het al gelezen: Veluwe_kampt_opnieuw_met_plaag_van_wilde_zwijnen, maar in levende lijve waren we ze nog niet tegengekomen. Sander gaat vol in de remmen en iedereen kan het beest bewonderen. "Vet cool!", roepen de dames op de achterbank. Dit heugelijke feit moet gevierd worden: thuis gaat de frituurpan aan en samen met Carlijn laten we ons de Van Dobben bitterballen goed smaken...

In Beijing zijn de voetballers bezig tegen de Amerikanen en als wij de tv aanzetten, staan 'we' met 1-0 voor, maar dat houden ze helaas niet lang vol. Je ziet ze aankomen, de tegendoelpunten en ineens staat NL met 2-1 achter. De commentator spreekt er bijna schande van, dat ons team met spelers uit de geweldige Eredivisie en andere Europese competities achterstaat tegen zo'n ploegje Major League spelers.... Uiteindelijk scoort NL toch nog de gelijkmaker door een schuiverd van Sibon en juichen we om een gelijkspel. Er wordt gelijk doorgeschakeld naar de dameshockeyers, die het een stuk beter doen, 6-0 tegen Zuid Afrika! Maar de dag is het allerbeste voor 4 zwemsters, die GOUD wonnen in de 4x 100 vrijeslag. Juichen en vanavond mag Willem Alexander aan de slag in het HeinekenHollandHuis.

Tijd voor het avondeten, o.a. schnitzels, die hebben we nog niet gehad sinds we terug zijn. Sander heeft ook uitgevogeld dat we heel makkelijk zelf croutons kunnen maken in ons el cheapo grill/magnetronnetje, zelfs Carlijn kan het! Elke kant van het broodje 2 minuten grillen, insmeren met pesto of kruidenboter, in kleine vierkantjes snijden et voilá. We zijn redelijk vroeg klaar en het is heerlijk weer, dus we gaan nog even met de fiets op pad. Carlijn moet wat overgehaald worden, maar ze rijdt bijna het hele stuk op kop, zelfs in de afdaling. We rijden over hetzelfde stukje weg als waar we vanmiddag het wilde zwijn hebben gezien, dus ik houd angstvallig mijn vingers op de remmen. Je zult maar zo'n beest voor je wiel krijgen. Misschien is het toch tijd voor een helm voor mij...

Pancakes & ciabatta's in Holterberg

Zaterdagochtend, net als elke andere Nederlander doen ook wij onze boodschappen. Waarom weet ik niet, want door de week heb ik alle tijd, maar goed... Sander neemt Myrthe en Carlijn mee naar de fietsenwinkel om een nieuwe buitenband te halen voor mijn fiets en ik pak de auto en neem Sophie mee naar de C1000. Zo zijn we allebei gelijk klaar, de koelkast zit weer vol en mijn achterband is geheel vernieuwd!

Thuis lunchen doen we niet, want we gaan op pad. Naar Holten in Overijssel, beter gezegd, waar we Jouke en Esther weer voor het eerst sinds 4 jaar zullen zien. Morgen gaan zij weer terug naar Singapore en aangezien dat niet echt op de route ligt, is dit een prima oplossing. We hoeven maar een half uurtje in de auto te zitten. We hebben afgesproken bij 'woodys, pancakes and steaks'. Als we aankomen, is hun hele familie er al, die we zelfs nog veel langer niet hebben gezien. Maar het grappige is, dat je binnen een minuut weer als vanouds zit te praten. We hebben allebei sinds die laatste keer gezinsuitbreiding gekregen, hoewel Jouke's jongste spruit ietsje kleiner is dan Sophie. Ietsje veel, wat een lief klein poppetje.


















Woody's ligt op een geweldige plek, aan de rand van Nationaal Park De Sallandse Heuvelrug. Ze hebben een mooi groot terras, met voor de kinderen een grote boomhut, die middenin een zandbak staat. En de specialiteit is... pannenkoeken en steaks, dat moet uitgeprobeerd worden. De pannenkoeken dan. Voor de kinderen zijn ze in speciale vormen te bestellen en Carlijn en Myrthe kiezen de 'grizzly'-pannenkoek en Sophie wil een 'clown'. De volwassenen gaan voor soep of sate of, in mijn geval, ciabatta met zalm en alles smaakt even goed. Plus, ze serveren gewoon water, als je om water vraagt. Dus geen flesje Spa Blauw en dat is voor het eerst dat ik dat zie hier in NL. Bravo!























Bah, wat lekker!

Tegenover Woody's ligt museum holterberg, in 1938 opgericht door Piet Bos. Na de lunch gaan we een stukje wandelen en lopen eerst daar naar binnen en zien een glimps van de collectie en zeggen tegen elkaar dat we hier zeker nog een keer naar terug komen. Want dit museum heeft een van de grootste collecties Europese diersoorten van Nederland en laat meer dan 500 dieren zien. Varierend van de grootste zangvogel van Nederland, tot de enige aap in Europa. Natuurdiorama Holterberg heeft 11 levensgrote diorama's (of kijkkast) waar veel van de dieren in staan.


















Dit deel van Nederland is eigenlijk compleet onbekend voor ons en het is zo dichtbij allemaal! Helaas, voor de foto, is het wat bewolkt, maar dat wandelt wel prettig. Esther's familie komt uit deze omgeving, één van haar zussen woont zelfs om de hoek en weet veel te vertellen. Alle kinderen lopen ook lekker door, er zijn een hoop paadjes, dat houdt het spannend. Alleen op het laatste stukje neemt Sander Sophie even op de schouders. Als we weer bij Woody's aankomen, weet Sophie te melden dat ze nog geen toetje heeft gehad. Wat? Tja, bij Rabbit Hill kreeg ze 's avonds in restaurant Woody's na haar pannenkoek ook altijd een ijsje in een Bollo-beker. 't Is traditie blijkbaar.


















Wij nemen een drankje en proosten op 'the good life'! De roze gezichten op de foto komen trouwens door de grote rode parasols, die boven onze hoofden uitgeklapt stonden. Rond 5 uur gaan we weer richting huis, we zijn lekker 'rozig' van een hele middag buiten zijn, Sophie is al van haar stoel gevallen, is moe. We nemen afscheid van iedereen en zijn in 'no time' weer thuis. Dit is echt fijn, als wij op familiebezoek o.i.d. gaan, moeten wij altijd een eind terugrijden en nu zie ik na 25 minuten alweer onze afrit opdoemen.

We houden het gemakkelijk met het avondeten en rijden daarna nog een rondje op de fiets, even mijn achterband inrijden. Het is te merken dat de dames moe zijn, ze liggen er voor deze zomer ongekend vroeg in, kwart over 9!!! Ook bij Sander gaat het licht al snel uit en ik kijk naar Mart en Bettine, naar Studio Sportzomer. We hebben BRONS, en een erg leuk kroonprinselijk paar...

Mama, ik verveel me...

Er gebeurt vreselijk weinig bij ons deze dagen. Ik prijs mij gelukkig met onze internetaansluiting, hoewel Sander en ik er niet gelijktijdig gebruik van kunnen maken. Wat ook apart is, is dat als ik de stekker in mijn laptop heb gehad en heb 'ge-internet', we de modem aan en uit moeten zetten, waarna Sander kan internetten met zijn laptop. Huh?

Na een week heb ik ook eindelijk alle zenders ingeprogrammeerd in de tv, dat tjoept toch een stuk makkelijker als alle zenders op een rijtje zitten. Ik moet trouwens zeggen dat wij soms elkaar aankijken bij wat er af en toe op tv wordt uitgezonden. Na 9 uur is het niet veilig voor kinderen om mee te kijken. Vooral niet als BNN uitzendt. Laatst kwamen we per ongeluk middenin 'BNN Spuiten en Slikken' terecht, mijn hemel, wat een belachelijk programma. Daar valt de tiet van Janet Jackson bij in het niet. Wat wel weer heerlijk is aan terug zijn in NL, is BBC op tv en dan met name TOP GEAR!!! Ook kunnen we 's avonds weer luisteren naar Met_het_Oog_op_Morgen, met een overzicht van de actualiteiten van radio en tv, de krant van morgen, Den Haag vandaag en de ontwikkelingen en achtergronden van het nieuws. Buiten is het 21 graden. Binnen zit ...


De dames vervelen zich af en toe stierlijk, maar ik heb wel eens gelezen dat dat ook wel eens goed is voor kinderen. "Het kan voor wat rust zorgen, het kind wat tijd geven om wat na te denken of wat te dagdromen of gewoon om even helemaal niets te doen. Want ook dat kan soms best prettig zijn, even niets hoeven doen". Maar zoveel rust zorgt bij onze dames voor onrust, dus elke dag plan ik minstens één fietstochtje of tripje. Natuurlijk gaan zij het liefst elke dag naar Familiepretpark Koningin julianatoren, wat hier vrijwel om de hoek ligt. Maar dat stellen we nog even uit. Over een week hebben alle andere regio's van NL geen vakantie meer, dan zijn wij aan de beurt. Hetzelfde geldt voor Apenheul, erg mooi en leuk park, ook vlakbij.


En vandaag, op de 8ste van de 8ste om 8 over 8, zijn de Olympische Spelen begonnen, met als topbegin de openingsceremonie, die meer dan 4 uur duurde. Wat een show, wat een hoop mensen, wat een werk. Halverwege, tijdens het binnenlopen van de atleten, zijn we even op pad gegaan voor een nieuwe strijkijzer en ruitenwissersbladen en toen we terugkwamen, kwamen ze nog steeds binnenlopen, meer dan 11.000 sporters. Het ontsteken van de vlam was spectaculair en het afsluitende vuurwerk was geweldig. Maar dat was ook niet anders te verwachten.

Het weekend is weer hier, we gaan wat leuke dingen doen. Hopelijk werkt het weer 'n beetje mee, want de buien die vandaag overkwamen, waren bijna tropisch te noemen. Ik kan mij niet herinneren dat we 'vroegah' ook zulke stortbuien hadden. Global warming?

Ook in Nederland.

Groot was mijn verbazing vanmiddag bij Dirk van der Broek, toen ik 'ons' wijnmerk in de aanbieding zag staan. Huh, verkopen ze ook Yellow_Tail in Nederland, laat staan bij Dirk? En ook nog eens de Rosé, die ik slechts één keer bij mijn vaste leverancier in Poughkeepsie heb kunnen kopen. Maar goed, misschien was het 3 jaar geleden ook te koop hier, maar is het me toen niet opgevallen. Het is tenslotte gewoon een Australische wijn, nothing fancy. Maar het spreekt voor zich, dat ik een flesje heb meegenomen. De temperaturen zijn nl. weer flink gestegen in één dag eigenlijk en het voelt lekker zomers aan buiten.

Proost!

Huizen kijken

Maandagochtend stonden 3 bezichtigingen op het program. Eén makelaar had 3 huizen in zijn bestand staan, die wij wel een bezoekje waard vonden en we konden ze allemaal achter elkaar bekijken. Om 9 uur stonden we voor het eerste huis. Wij kwamen op de fiets, de makelaar zette zijn BMW X6 5 huizen verderop...

Het huis ligt aan een hele mooie, rustige laan, het heeft een ruime en diepe tuin met een houten garage achterin. Het huis zelf is helaas niet zo groot, maar door de relatief grote tuin eromheen is er veel mogelijk. Deze mogelijkheden zijn ook duidelijk bij de buren, die de benedenverdieping naar opzij en naar achteren heel mooi hebben uitgebouwd. Net als alle andere huizen in deze wjk heeft ook in dit huis een mevrouw tot haar negentigste gewoond. Maar op zich ziet het er keurig uit. Alleen wat krap dus. Ook moet de zolder flink aangepakt worden, willen we voor alle dames een aparte slaapkamer realiseren.

Na een half uur hebben we het huis goed bekeken en stappen op de fiets om naar het tweede huis te rijden. O, o, wat is dat nou? Lekke band... Het 'grappige' was nog dat we op de heenweg zeiden, dat de gemeeente nodig het fietspad moest schoonvegen, er lagen ontzettend veel (kapotte) eikels op het pad. "Je zou nog een lekke band ervan krijgen", onze letterlijke woorden. Die zin had ik dus even moeten afkloppen. Sander rijdt vooruit met Myrthe en Carlijn en ik mag lopen met Sophie achterop. Oppompen heeft geen zin, binnen een minuut is hij weer leeg. En aangezien ik nog steeds geen fitness club heb, komen deze extra wandelkilometers goed uit.

Huis 2 is de 'goedkoopste' van de drie en heeft een erg aparte indeling. Zo is de badkamer op de benedenverdieping, helemaal achterin het huis. Boven zijn 3 slaapkamers en via een hele smalle, steile trap kom je op de zolder, die nog in volledig originele staat verkeert. De tuin in redelijk, maar allebei hebben we niet 'het' gevoel bij dit huis. De verkopende makelaar had dit al verwacht, maar het is goed om ook dit huis te zien, want van dit soort staan er meer te koop. We nemen niet eens een brochure mee, deze valt gelijk af. Het volgende huis ligt slechts 700 meter verderop, Sander neemt Sophie mee op de stang, wat ze heeeeel spannend vindt, Carlijn fietst bijna 'sur place' met mij mee.

Het laatste huis is echt geweldig. In die zin dat het bijna niet te geloven is dat deze huizen en vooral de inrichting nog bestaan. De voordeur staat open en Sander staat in de eetkamer en begroet me met "Welkom in de Fifties!!!" Maar de entree is echt mooi, als je voorbij de afgebladderde verf kijkt tenminste. De originele en onbeschadigde granito-vloer is prachtig. Bovenaan de trap zijn 3 ramen met glas-in-lood en ook in de woonkamer zitten de en-suite deuren er nog in met hetzelfde glas als in de erker. Kortom, mooi, maar ook een hoop mooi werk. Wat wel gunstig is, is dat het huis lekker ruim is. Je hoeft nergens gevels uit te breken of muren weg te halen o.i.d. Lokatie is prima, de tuin niet helemaal super, maar werkbaar, vooral veel snoeiwerk.

Inmiddels is het half 11, we staan in de tuin en er stopt een auto op het pad, voor de volgende bezichtiging. Het huis staat al 6 maanden leeg en al 9 maanden te koop en ineens komen er 2 partijen op één ochtend kijken, achter elkaar? Toeval, I think not... vast een kantoormedewerker met zijn vriendin of zo. Maar het werkt wel, je voelt gelijk een soort druk om dingen te gaan regelen. Don't worry, we laten ons niet gek maken. Eerst maar eens een bouwtechnische keuring laten doen. En om dat rond te krijgen is ook geen simpele zaak, zeker als je laptop niet meewerkt, je printer ergens op de oceaan dobbert en je je systeembeheerder net op de trein hebt gezet voor een kort tripje naar het buitenland. Grrrrrr.