Eerste tand(en) eruit!

Gistermiddag, woensdag de 29ste, kwam Sophie juichend het schoolgebouw uitrennen, haar eerste tand was eruit!!!

Het was gebeurd tijdens het buitenspelen, in de zandbak, maar ze had ‘m gevonden, gelukkig. Da’s nog best lastig trouwens, zo’n klein priegelig ondertandje zoeken in zo’n grote zandbak. De tand zat al maanden los, tenminste dat zei ze, en laatst kreeg ze tot haar grote genoegdoening bevestiging hiervan van de tandarts. Ik zag het pas sinds kort, vooral tijdens het tandenpoetsen.

“En nu moeten we écht een tandendoosje gaan halen, mam!”. Deze dame ziet kans om uit werkelijk elke gebeurtenis een shopping expeditie te halen.Maar dat gaan we niet op woensdagmiddag doen, want die is volgeboekt met hockey, hockey, hockey.

Haar andere ondertand zat ook al aardig los en gisteren zei ik al dat het niet lang zou duren tot die er ook uit zou gaan… En nu ze dat gat in haar mond heeft, zit ze daar natuurlijk de hele tijd mee te spelen. Op donderdag help ik op school met overblijven en ik zag dat na een ochtend friemelen met dat ding de tand bijna overdwars op haar tandvlees lag, brrrrr en zo kon ze ook niet haar krentenbol opeten. “Kom maar hier…”

En toen waren er ineens 2 tanden uit!

Een latertje

‘t Is weer maandag en ik kan niet zeggen dat we lekker hebben kunnen uitrusten dit weekend. De oorzaak hiervan ligt bij de vrijdagavond… Sander zou ‘s avonds terugvliegen uit Londen, maar wel op tijd aankomen om nog met de trein naar huis te kunnen. Dat was het plan tenminste, maar dat ging helaas niet door. Tijdens de laatste inspectieronde van het vliegtuig waren wat oliedruppeltjes op het asfalt gevonden of zo en dat wil je niet hebben. Wat de oorzaak was wisten ze niet, dan maar een ander vliegtuig, safety first. Allemaal prima, maar de klok tikte gestaag voort en al gauw werd duidelijk dat Sander niet voor 19 over 11 aan zou komen, het tijdstip van de laatste trein naar ons oosten.

“Ach joh, geen probleem, dan haal ik je toch op!”, zei ik… De auto was tenslotte net die dag gekeurd voor de APK, een zogenaamd probleempje met de startmotor zou verholpen zijn, ik en de auto waren er helemaal klaar voor. Myrthe had alleen niet zo veel zin om in het holst van de nacht haar warme bed te verlaten, dus zij en Carlijn mochten blijven liggen. Sophie heb ik zo uit haar bed gelift, sokken, trainingsbroek en warme trui aan en gaan.

In de auto slaapt zij gewoon door, de weg is heerlijk rustig en het is lekker rijden zo. Maar net als ik afrit naar de A9 vlakbij Schiphol wil opdraaien en wat gas moet geven, doet de auto ineens raar. Hij hapert, als ik mijn voet van het gas haal lijkt het net of ik ontkoppel, er komt een suizend geluid uit de motorkap. Bij de vertrekhal, waar ik heb afgesproken met Sander, wil ik de auto stationair laten draaien, maar hij slaat gelijk af. Shit! Starten doet ie daarna wel, maar de motor draait 3 seconden en kapt ermee.

Tja, en daar sta je dan, je auto doet ‘t niet meer, er rijden geen treinen meer onze kant op, de autoverhuurbalies zijn verlaten, taxichauffeurs vragen €250 om je naar huis te rijden. Sophie is bij ons, maar thuis liggen Myrthe en Carlijn nietsvermoedend ver weg in dromenland. Zo diep zelfs dat Myrthe niet wakker wordt van de diverse keren dat wij gebeld hebben, de telefoon stond notabene op haar nachtkastje. Bij de garage, waar ik de dag daarvoor een prima werkende auto heb afgeleverd voor een simpele keuring, staat het antwoordapparaat aan. Daar laat ik een fijn berichtje achter, maar blijkbaar maakt het weinig indruk, want tot nu (maandagmiddag 15:30 uur) heb ik nog niets gehoord. Daar gaan we dus ook niet meer naartoe.

Inmiddels is Sander aangekomen en heeft even onder de motorkap gekeken, maar kan zo snel niets vinden. Alles lijkt op het oog vast te zitten, we gaan eerst maar even koffie halen en bedenken wat we moeten doen. Een geluk bij een ongeluk is dat we bij Schiphol staan en dat gaat 24 uur per dag door. Qua eten en drinken dan… En vliegen, we kunnen wel maar Malta, Corfu of Chersonissos, maar naar huis is lastiger. Uiteindelijk hebben we de ANWB-alarmcentrale gebeld, lid geworden van de wegenwacht tegen een extra premie en ons wordt verteld dat ze hun best doen om binnen 60 minuten bij ons zullen zijn.

Uiteindelijk is dat 90 minuten, maar die tijd komen we heel gezellig door in onze auto. Sophie vindt het wel spannend en is klaarwakker, we zijn allemaal over onze slaap heen. Gelukkig, want we moeten nog even. De wegenwacht vindt het probleem snel, een slang voor de luchtinlaat van de turbo zit niet vast, waardoor de motor door heeft dat er iets mis is en dan slaat ie af… De meneer draait een paar dingen vast en hij doet ‘t weer!!! Goh, hoe zou het toch komen, dat die slang los zit?

Maar de auto doet ‘t weer, de wegen zijn nu helemaal verlaten en in een uurtje zoef ik naar huis. Myrthe en Carlijn liggen nog steeds te slapen, Sophie is in de auto weer in slaap gevallen en haar kan ik ook zo overhevelen. Wij liggen er om 5 uur in en om half 8 ging de wekker weer, zaterdagochtend: hockeyen met Carlijn in Hattem of all places…

Today is my birthday

Mijn laatste jaar in mijn ‘thirties’ is vandaag begonnen, compleet met taart en cadeautjes. Sophie wilde mijn verjaardag groots vieren, sprak over niets anders de afgelopen dagen en had het liefst het hele huis met slingers, ballonnen en confetti versierd, de hele dag spelletjes spelen en de 3 p’s (pannenkoeken, pizza en patat) gegeten, maar dat hebben we over het weekend verspreid, bedenk ik me nu…

We hebben heerlijk uitgeslapen tot 9 uur, behalve Sander, die had toen al 2 uur op de fiets gezeten. Ik werd wakker gemaakt door Sophie, die mij over mijn hoofd aaide en zei: “Hai birthday girl!” Beneden waren Myrthe en Carlijn de tafel al aan het dekken, super. Later bij de koffie hadden we een heerlijk taartje, een caramelschnitte heette het geloof ik, en deze kan wedijveren met het hazelnootschuimtaartje, ontzettend lekker.

Het plan voor vandaag is iets anders dan normaal op een verjaardag; Sander moet vanavond op reis, hij vliegt naar Engeland. Wij gaan hem wegbrengen, maar gaan wat vroeger en combineren het met een middagje Amsterdam. De dames zijn nog nooit in de Amsterdamse Bijenkorf geweest, Carlijn en Sophie hebben de grachten nog nooit gezien… Wel Times Square, the Golden Gate Bridge, het Vikingskip, noem maar op.

De auto parkeren we op Schiphol en nemen de trein naar  Amsterdam CS. Myrthe mag niet meer op een Railrunnerkaartje reizen en voor haar betalen we de volle mep, €7,10. Met z’n vijven betalen we €26,30, pok! Maar daar heb je wel wat voor, een reisje naar het centrum van onze hoofdstad, waar het nog steeds een verschrikkelijke bouwput is.

En DRUK, voelde me echt zo’n provinciaaltje in de grote stad terwijl we toch bijna 7 jaar in Amsterdam gewoond hebben. Maar ook toen was ik altijd blij als ik het Vondelpark in kon fietsen en de drukte van het centrum achter me kon laten. Totdat er een grapjas bedacht dat je aan toeristen fietsen kon verhuren, toen was het ook gedaan met de rust in het park, want toeristen op een fiets zijn levensgevaarlijk.

Anyway, de Bijenkorf, het is maar goed dat die winkel niet bij ons in de stad zit… Da’s niet goed voor je banksaldo. Na het shoppen zijn we over de Oudezijds naar De Jaren gewandeld, onze favoriete pleisterplek. Ook de dames voelden zich hier helemaal thuis, ze vonden het vooral zo lekker ruim en licht, zonder stamgasten aan de bar. En ze hadden La Chouffe, mmmmmm

We lopen terug door de Kalverstraat, wat vooral een wandeling is vol herkenning: “Hééé, die winkel hebben wij ook!”. Sander wil tóch nog even bij de Bijenkorf herenmode kijken en scoort 2 mooie overhemden en een stropdas. Die man van mij is een supershopper.

Vanaf CS gaan er tig treinen per uur naar Schiphol, dus we hoefden niet eens te wachten en in no time waren we er weer. Sander heeft eerst zijn bagage uit de auto gehaald en afgegeven bij de check in balie en daarna zijn we naar het Panoramadek gelopen.

De dames hebben alweer honger, gelukkig hebben ze in het restaurant een kidsmeal met friet, kroket en drinken. Morgen eten we wel weer gezond!

Iets voor 8 uur zwaaien we Sander uit, hij gaat door de douane, wij gaan naar de ‘windmill’. En op het moment dat hij weg taxiet bij de slurf rijden wij het pad op.

Op naar de 40!

Funkid Sophie

In geen tijden was Sophie zo snel het schoolgebouw uit als vandaag. Zodra haar juf de deur opende, is ze het lokaal uit gerend volgens mij, want ze was als eerste van haar klas buiten. Direct haalde ze haar fiets, helaas moesten we toen nog even op haar zus wachten…

De reden van haar supersnelle exit was haar allereerste hockeytraining ooit! Van 2 tot 3 worden deze kleuters klaargestoomd om de toppers van de club te worden… Maar je moet het vooral met z’n allen doen en met veel lol, want dat zijn de regels, “en je stick mag niet boven je schouders komen”, volgens Sophie.

Carlijn is ook mee om te kijken en Myrthe is gelijk uit school doorgefietst naar de club en kan het laatste half uurtje zien.

 

Om 3 uur staat de limonade klaar voor de kinderen, dat vinden ze allemaal erg lekker. Myrthe heeft speciaal op school een zakje Haribo kersjes gekocht en deelt dat met haar zussen. LIEF! Sophie heeft erg genoten van haar eerste training, het was veel te snel voorbij. De rest van de middag was ze erg rustig, heeft lekker met haar barbies gespeeld en naar haar nieuwe luisterboek De Fantastische meneer Vos geluisterd.

Carlijn heeft ook getraind vanmiddag en wel met de hoofdtrainer van de club, die bv. ook Heren 1 traint! Haar eigen trainster kon niet, hij nam het over en dat hebben ze geweten…

Het lijkt me duidelijk dat de pannenkoeken, die ik vanavond gebakken heb, erin gingen als koek.