I've got one!!!

Het is al een poosje stil hier en dat heeft een hele belangrijke reden. Ik heb nl. voor Sinterklaas, tot mijn grote verrassing, een iPad gekregen!!! In januari heb ik erover geblogd en nu heb ik er gewoon één. En dat ding heeft een verslavende werking. Bovendien moet ik erg wennen aan het hele Apple-gebeuren, wat totaal anders is dan Windows. Zo ben ik er nog steeds niet achter hoe ik moet copy pasten, maar uiteindelijk gaat het me wel lukken.

Werken op de blogger-website loopt ook niet lekker, vooral niet als je Windows Live gewend bent. Dus ben ik maar een andere hobby gestart, twitteren. Is ook superleuk en kost veel minder tijd dan bloggen. Ik heb mijn twitteraccount aan de blog gekoppeld, rechtsboven.

Zo, eens even zien of dit geplaatst wordt

Imagine

Kan je het je voorstellen, dat het alweer 30 jaar geleden is dat John Lennon werd vermoord in New York?

Trots

Sander is heel trots. Hij was weliswaar gisteravond pas om half 10 thuis, maar hij heeft wel meegewerkt aan de totstandkoming van de aller, aller, aller drukste avondspits ooit…

Gelukkig hadden we ‘s ochtends net de winterbanden gemonteerd, want er werd sneeuw en kou voorspeld. En jawel, er is 2 cm sneeuw gevallen in Nederland en het hele land ligt op z’n gat. Bijna negenhonderd kilometer file, ‘t is toch niet te geloven?!

Maar wij zijn helemaal klaar voor de winter, zondag hebben we bij Decathlon geweldige skihelmpjes gehaald voor de dames. En omdat een effen helm wel wat saai is, kon je er plakplaatjes bij kopen. Carlijn had een doodgewone rode helm, maar na wat geknutsel is het nu een lieveheersbeestje! Die foto volgt vast nog wel. Sophie staat er in ieder geval al wel mooi op.

Vanochtend stonden we voor de keuze, gaan we krabben of fietsen? Het werd fietsen, want dat is anders niet leuk tegenover Myrthe, vond Carlijn. Die was al op de fiets naar school…

Zevenheuvelenloop 2010

Zondagavond, ik zit op de bank met de laptop op mijn schoot, Studio Sport op tv en een lekkere kop koffie naast me. We hebben zojuist een heerlijke pasta met spinazie en zalm naar binnen ‘gehammerd’, in elkaar gedraaid door Sander. Ja, daar had hij nog puf voor, zelfs na het lopen van 15 kilometer rond Nijmegen. Maar hij is dan ook in een euforische stemming…

Bij het inschrijven voor de Zevenheuvelenloop moet je aangeven wat je als eindtijd verwacht en Sander en Arne hopen op 1 uur 7 minuten. Hiermee wordt je ingedeeld in een bep. startvak, dit jaar beginnen ze in geel. Vorig jaar hadden ze hun tijd te conservatief ingeschat, waardoor ze steeds mensen moesten inhalen. Hiervan geleerd, staan ze nu tussen allemaal snelle lopers!

Zo snel zelfs, dat ze vlak na de wedstrijdlopers mogen starten, om 5 over 1 zien we ze langs flitsen. Zij zien ons niet, ze lopen aan de andere kant van de weg, maar ík heb ze wel op de foto! Wel goed kijken, ze lopen naast elkaar, Sander met een oranje shirt.

Het lijkt op deze foto alsof het heel rustig was, maar niets is minder waar. De stroom lopers is enorm, er starten vandaag 32.000 mensen. Na een kwartier hardlopers kijken, we hadden daarvoor ook al een poos staan wachten, gaan wij een stukje lopen. Maar binnen 200 meter zien we een heel leuk eettentje waar ze allerlei lekkers verkopen. Snert, warme chocolademelk, glühwein én een broodje rookworst. Myrthe kijkt me aan…, mogen we die? 

Daarna wordt het alweer tijd om de wedstrijdlopers toe te juichen. Zij lopen gewoon 20 km per uur en zijn in ruim 41 minuten alweer terug… Vorig jaar is het wereldrecord bij de vrouwen hier gevestigd, dit jaar willen de mannen dit ook doen. De omstandigheden zijn in ieder geval perfect, heerlijk weer en een prachtig parcours. De man in vorm is Leonard Patrick Komon en hij is ook de eerste man die werkelijk met een gigantische vaart langs rent. De auto van de organisatie geeft de tijd aan (40:06) en hij zit al vrijwel de hele route onder het wereldrecord, zou het dan toch gaan lukken?

Ik houd mijn camera klaar en druk op goed geluk…

Na de nieuwe wereldrecordhouder (41:15!!!) Komon begint het grote binnenlopen, maar terwijl aan de linkerkant mensen finishen, vertrekken er nog steeds mensen aan de rechterkant van de weg. Dat lijkt me écht ontmoedigend.

Dankzij de SMS service van MyLaps weet ik dat Sander keigoed aan het lopen is en dat we ‘m weer kunnen verwachten na 1 uur en 7 minuten. Tenminste dat is zijn voorspelde eindtijd n.a.v. zijn tussentijden. Het klopte bijna, alleen Sander was me te vlug af en ik heb helaas een foto gemaakt van iemand anders zijn achterhoofd… Uiteindelijk doet hij 1 uur, 6 minuten en 21 seconden over de loop, idioot snel. Arne volgt snel daarna en dan zetten wij het ook op een lopen. Wij hebben alle spullen bij ons en de mannen zullen het wel koud hebben.

Bij het Keizer Karelplein vinden we elkaar en kunnen we de medaille bewonderen. Maar eerst: kleren aan!

Tijd voor een biertje! Of warme chocomelk! Of dubbel friss! Of koffie! Maar zeker ook bitterballen!

Snert

Vanochtend stond ik al om 5 over 8 bij Appie, da’s veel te vroeg eigenlijk voor mij. Zeker als ik dan ook nog mijn hersenen aan het werk moet zetten en eten voor de hele week wil halen. Op hoop van zegen gooi ik mijn kar vol en meestal kan ik daar de week wel mee vol maken. Dagje pasta, dagje stamppot, dagje Indisch…

Echter, in het weekend mag het wel eens anders zijn. Of iets uitgebreids, waarvoor je de tijd moet nemen. En vandaag viel mijn oog op een snertpakket, oftewel alle ingrediënten voor erwtensoep heel handig bij elkaar gedaan door Appie. Ik hoefde alleen nog maar een pond schouderkarbo’s en peper en zout toe te voegen.

Volgens het recept moeten we beginnen met aan de kok brengen van 2 liter water met daarin de schouderkarbo’s, het laurierblad, een halve eetlepel zout en de spliterwten. Terwijl dit staat te pruttelen, storten Carlijn en ik ons op de rest van de groenten. Alles moet in kleine stukjes gesneden worden en Carlijn doet de knolselderij. Wat ruikt dat lekker trouwens…

We nemen de tijden van het recept iets ruimer en laten alles lekker gaar koken. Tenslotte de rookworst erbij en dan smullen maar!

Prince!!!

Twee weken geleden aangekondigd, Prince komt na 8 jaar weer naar Nederland. Afgelopen zaterdag bedachten we dat dat best wel gaaf was om heen te gaan. Alleen, veldkaartjes waren toen al uitverkocht. Geen nood, daar bestaat Marktplaats voor!

Gelukkig kon oma I. oppassen, dus thuis kon alles doorgaan en konden Sander en ik samen op stap. De auto hebben we geparkeerd bij Burgers Zoo, van daaruit reden pendelbussen. 30.000 Mensen in één keer zo’n stadion in krijgen, geeft veel drukte. De rij om het veld op te komen was enorm, hij liep bijna om het hele stadion heen. Maar uiteindelijk waren we binnen en kon de pret beginnen!

We stonden erg goed, behoorlijk vooraan en door onze lengte konden we alles prima zien. Bovendien waren er drie grote schermen om alles te volgen. Om 10 over 8 begonnen ze en pas na 3 uur vonden ze het welletjes. Geweldig!

Purple Rain

En niet alleen wij vonden het geweldig, de recensenten van Parool, de Gelderlander, nu.nl, AD, en Metro dachten er net zo over.

Hij is weer in het land

De wekker ging vandaag net zo vroeg af als door de week, dat zorgde voor enige verwarring bij mij. Waarom gaat dat ding nou af, het is toch zaterdag? Na 2 keer de snooze-knop ingedrukt te hebben, ging er uiteindelijk een lampje branden. Carlijn moest hockeyen in Kampen en om 5 voor 8 vertrekken en wij moesten de stad in voor de intocht van Sinterklaas. Alleen, ze houden hier van vroege intochten, al om kwart over 9 begon het festijn. Maar het is allemaal voor een goed doel, de aanblik van al die blije kinderen is het meer dan waard.

Sander was dus met Carlijn de hort op, dit jaar had ik mijn oudste en mijn jongste mee. We hadden een mooi plekje aan het water, we konden alles prima zien. De vrijwillige brandweer deelde snoepjes uit, een pietenband zong leuke liedjes en als klap op de vuurpijl kwam iets na 10 uur de boot met Sint en pieten aan en was Sophie’s hart gerust; ze hebben gelukkig de juiste route gevonden.

Ondertussen liepen op de kade allerlei zwarte pieten rond, die pepernoten uitdeelden en de zwarte piet op de onderste foto zei tot grote hilariteit van alle omstanders tegen Myrthe: “Jeetje, wat ben jij groot geworden!”

 

Alvast inzingen…

Sophie oefent Sinterklaasliedjes

Sinterklaas is in aantocht!!!

Het feestseizoen is begonnen, tenminste, als het aan Sophie ligt. Al dagen loopt ze te verkondigen dat Dieuwertje de studio al aan het opruimen is en dat we op woensdag om 10 over half 6 klaar moeten zitten voor het Sinterklaasjournaal!!!

Komende zaterdag komt de goedheiligman aan in Nederland en langzaam aan worden de kinderen van Nederland opgewarmd; tot 5 december is elke dag het Sinterklaasjournaal te zien. Want er gebeuren vreemde dingen in Harderwijk, bewegende juten zakken in de pakjeskelder, een pakjesboot, wat al in de haven ligt. En er is natuurlijk van alles te vertellen over het grootste kinderfeest van het jaar.

Ook het Jeugdjournaal doet mee, zo was er vandaag een item te zien over de grootste pepernotenfabriek ter wereld, geweldige beelden. Lopende banden met duizenden pepernoten, die een meterslange oven ingaan. Én leuke weetjes, zoals dat er in Nederland per jaar 6,3 miljoen kilo pepernoten worden gegeten.

Maar goed, de decemberfeesten komen met rasse schreden dichterbij en dat houdt vooral Sophie erg bezig en om haar zo te zien is puur genieten.

PS. Check out our wonderfully redesigned donut lamp (boven Sophie’s hoofd)… Afgelopen zaterdag hield Hurricane Thomas niet alleen huis in het Caribisch gebied, maar ook zeer lokaal in Nederland :(.

Vandaag 21 jaar geleden…

Vandaag, 21 jaar geleden viel de Berlijnse Muur. Deze gebeurtenis was volgens TIME magazine één van de 80 dagen, die de wereld veranderd hebben. Ik weet nog dat ik die avond ergens aan het oppassen was en ik ademloos naar de nieuwsberichten heb zitten kijken.

Op Wikipedia kan je het hele, trieste, verhaal lezen van de bouw en val van de Muur. In 1961 begon de DDR met de bouw en binnen een paar weken stond hij en bleef uiteindelijk ruim 28 jaar staan.

Die maand november van het jaar 1989 was sowieso een zeer bijzondere maand, toen kwamen Sander en ik elkaar voor het eerst tegen… in de disco!!!

In één dag geel

Rondom huis verandert al het groen langzaam in geel, oranje, bruin en foetsie, weg is het blad. De bladblaasteams van de gemeente trekken in colonne door de wijken om de enorme hoeveelheid bladeren van de wegen te verwijderen.

Eén boom echter, aan de overkant bij de buren in de tuin, hield zich dapper staand tussen al het herfstgeweld en had tot gister nog al zijn blad en was nog fris en fruitig groen. Tot vandaag, in één klap geel geworden, het leek wel of onze keuken goudgeel kleurde.

Een dag vol familie

Het was maar goed dat we zondagochtend vanwege het ingaan van de wintertijd een uurtje extra hadden gekregen, want er stond een hoop op het program. Allereerst een rondje hardlopen voor Sander en mij, alleen Sander is ‘iets’ eerder weg en was ‘wat’ later terug. Vervolgens snel wat eten en douchen en dan de auto in naar Noord Holland.

Mijn oma is vorige week 96, zesennegentig, ZESENNEGENTIG jaar geworden, wat een leeftijd!!! Om dit heugelijke feit te vieren zijn we, kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, allemaal uitgenodigd voor een brunch in Hotel Akersloot. Dit enorme hotel ligt aan de A9 en wanneer je er ook langsrijdt, de parkeerplaats staat altijd vol. En elke keer verbazen wij ons daarover. Dus nu is eindelijk het moment daar om uit te vinden wat al die mensen daar doen.

En wat doen ze daar? Eten!!!

Er was een enorm buffet met zeer veel eten, ook aan de kinderen was gedacht, vandaar dat Myrthe om 10 over 11 ‘s ochtends al een kroket met friet op haar bord had liggen… Bij Sophie was de chocoladefontein favoriet en Carlijn heeft gewoon van alles wat geprobeerd. Ik heb vooral veel vis gehad en kleine hapjes, bovendien was de cappuccino erg lekker, natuurlijk met bonbons…

Om 2 uur was het buffet gesloten en gingen wij als enige van de hele familie richting het zuiden, maar nog even niet naar huis. Nu we toch in Noord Holland zijn, gaan we ook even bij mijn schoonouders langs. Mijn schoonmoeder was laatst een ketting verloren bij ons, hij lag gelukkig op het pad, en die konden we mooi terugbrengen. Dat hadden we tenminste op zaterdag bedacht. Alleen op zondagochtend waren we er allebei niet echt bij, we zaten al een poosje in de auto toen we ons realiseerden dat de ketting nog in de keuken lag….

Maar dat mag de pret niet drukken, na een kopje thee en een heerlijk stukje appeltaart, jawel, we hadden nog een plekje, zijn we lekker gaan uitwaaien op het strand van Bloemendaal aan Zee.

We eindigen de dag in een leuk tentje langs het strand, waar lekker lokaal bier geschonken wordt, behalve voor de Bob natuurlijk. Maar hun soep van de dag maakt veel goed, net als alle andere gerechten trouwens. Zo ga je tijden niet uit eten en zo eet je op één dag twee keer buiten de deur. Het kan niet op.

Iets voor 8 uur zijn we weer thuis, Sophie en Carlijn rollen gelijk hun bed in, maar Myrthe moet nog snel haar huiswerk maken. Aaaaaa, wat zielig… maar wel een leermoment: maak je huiswerk als het kan op zaterdag, je weet nooit hoe je zondag verloopt.

Youp rules!!!

Sinds vorige week is Youp van ‘t Hek bezig zijn frustraties over de ‘klantenservice’ van T-Mobile op Twitter te ventileren. Zijn studerende zoon heeft het al maanden aan de stok met die telefonieprovider. Van 't Heks zoon is in zijn recht en dat geeft de provider ook toe, maar ondertussen zit hij al wel zes weken zonder gsm en is er niemand die hem helpt. Ook vaders pogingen om iets te forceren stootten op een kafkaiaanse muur.

Naast zijn Twitteropmerkingen wijdde hij er zaterdag een column aan in NRC Handelsblad. Waarop hij duizenden aanmoedigende reacties kreeg. Nu gaat hij een website openen waarop mensen hun slechte ervaringen met helpdesks van grote bedrijven kwijt kunnen. ‘Want het moet maar eens uit zijn met die terreur.'
Bij T-Mobile worden ze zenuwachtig. Voorlopig schatten deskundigen de imagoschade op 300.000 euro, op voorwaarde dat Van 't Heks campagne nu ophoudt.

Voor velen zijn zijn ervaringen zeer herkenbaar. Ook voor mij, lees hier maar eens! En dit verhaal is van 2 jaar geleden…

Balen

Weet je wat balen is?

Als je kinderen een paar dagen uit logeren zijn en je jezelf hebt voorgenomen om die vrijgekomen tijd eens nuttig te besteden. Zoals door het keukenkozijn te schilderen, zodat de vorig jaar gekochte luxaflex kan worden opgehangen. Na 4 dagen schuren schilderen, plamuren, schuren, schilderen, schuren, schilderen, schuren en schilderen is op zondagavond de laatste laag verf voldoende gedroogd. Sander staat klaar met de schroefmachine en we halen de luxaflex uit de doos om te kijken waar de bevestigingshaakjes moeten.

Is de speciaal op maat gemaakte, in de dag vallende luxaflex 7 cm te lang…

Oog openend.

PowNews is doorgaans niet de bron waar ik mijn dagelijkse dosis nieuws vandaan haal. Maar gisteravond was bij DWDD een clip te zien van een jongen uit Amsterdam West, die werd geïnterviewd in het kader van de ‘Coming out’- dag. In zeer gebrekkig Nederlands meldde hij dat homo’s gewoon terug moesten naar hun eigen land… Wat?

Dit wekte mijn interesse en ik ging op zoek naar de hele reportage. Hier kan je het zien: http://player.omroep.nl/?aflID=11554191&start=00:00:50&end=00:03:32

Wat is het toch fijn om in een land te wonen, waar iedereen voor zijn of haar mening uit mag komen. Alleen, het zou nog fijner zijn als iedereen dan ook eerst even artikel 1 van onze grondwet leest én respecteert: ‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.'

Eerste tand(en) eruit!

Gistermiddag, woensdag de 29ste, kwam Sophie juichend het schoolgebouw uitrennen, haar eerste tand was eruit!!!

Het was gebeurd tijdens het buitenspelen, in de zandbak, maar ze had ‘m gevonden, gelukkig. Da’s nog best lastig trouwens, zo’n klein priegelig ondertandje zoeken in zo’n grote zandbak. De tand zat al maanden los, tenminste dat zei ze, en laatst kreeg ze tot haar grote genoegdoening bevestiging hiervan van de tandarts. Ik zag het pas sinds kort, vooral tijdens het tandenpoetsen.

“En nu moeten we écht een tandendoosje gaan halen, mam!”. Deze dame ziet kans om uit werkelijk elke gebeurtenis een shopping expeditie te halen.Maar dat gaan we niet op woensdagmiddag doen, want die is volgeboekt met hockey, hockey, hockey.

Haar andere ondertand zat ook al aardig los en gisteren zei ik al dat het niet lang zou duren tot die er ook uit zou gaan… En nu ze dat gat in haar mond heeft, zit ze daar natuurlijk de hele tijd mee te spelen. Op donderdag help ik op school met overblijven en ik zag dat na een ochtend friemelen met dat ding de tand bijna overdwars op haar tandvlees lag, brrrrr en zo kon ze ook niet haar krentenbol opeten. “Kom maar hier…”

En toen waren er ineens 2 tanden uit!

Een latertje

‘t Is weer maandag en ik kan niet zeggen dat we lekker hebben kunnen uitrusten dit weekend. De oorzaak hiervan ligt bij de vrijdagavond… Sander zou ‘s avonds terugvliegen uit Londen, maar wel op tijd aankomen om nog met de trein naar huis te kunnen. Dat was het plan tenminste, maar dat ging helaas niet door. Tijdens de laatste inspectieronde van het vliegtuig waren wat oliedruppeltjes op het asfalt gevonden of zo en dat wil je niet hebben. Wat de oorzaak was wisten ze niet, dan maar een ander vliegtuig, safety first. Allemaal prima, maar de klok tikte gestaag voort en al gauw werd duidelijk dat Sander niet voor 19 over 11 aan zou komen, het tijdstip van de laatste trein naar ons oosten.

“Ach joh, geen probleem, dan haal ik je toch op!”, zei ik… De auto was tenslotte net die dag gekeurd voor de APK, een zogenaamd probleempje met de startmotor zou verholpen zijn, ik en de auto waren er helemaal klaar voor. Myrthe had alleen niet zo veel zin om in het holst van de nacht haar warme bed te verlaten, dus zij en Carlijn mochten blijven liggen. Sophie heb ik zo uit haar bed gelift, sokken, trainingsbroek en warme trui aan en gaan.

In de auto slaapt zij gewoon door, de weg is heerlijk rustig en het is lekker rijden zo. Maar net als ik afrit naar de A9 vlakbij Schiphol wil opdraaien en wat gas moet geven, doet de auto ineens raar. Hij hapert, als ik mijn voet van het gas haal lijkt het net of ik ontkoppel, er komt een suizend geluid uit de motorkap. Bij de vertrekhal, waar ik heb afgesproken met Sander, wil ik de auto stationair laten draaien, maar hij slaat gelijk af. Shit! Starten doet ie daarna wel, maar de motor draait 3 seconden en kapt ermee.

Tja, en daar sta je dan, je auto doet ‘t niet meer, er rijden geen treinen meer onze kant op, de autoverhuurbalies zijn verlaten, taxichauffeurs vragen €250 om je naar huis te rijden. Sophie is bij ons, maar thuis liggen Myrthe en Carlijn nietsvermoedend ver weg in dromenland. Zo diep zelfs dat Myrthe niet wakker wordt van de diverse keren dat wij gebeld hebben, de telefoon stond notabene op haar nachtkastje. Bij de garage, waar ik de dag daarvoor een prima werkende auto heb afgeleverd voor een simpele keuring, staat het antwoordapparaat aan. Daar laat ik een fijn berichtje achter, maar blijkbaar maakt het weinig indruk, want tot nu (maandagmiddag 15:30 uur) heb ik nog niets gehoord. Daar gaan we dus ook niet meer naartoe.

Inmiddels is Sander aangekomen en heeft even onder de motorkap gekeken, maar kan zo snel niets vinden. Alles lijkt op het oog vast te zitten, we gaan eerst maar even koffie halen en bedenken wat we moeten doen. Een geluk bij een ongeluk is dat we bij Schiphol staan en dat gaat 24 uur per dag door. Qua eten en drinken dan… En vliegen, we kunnen wel maar Malta, Corfu of Chersonissos, maar naar huis is lastiger. Uiteindelijk hebben we de ANWB-alarmcentrale gebeld, lid geworden van de wegenwacht tegen een extra premie en ons wordt verteld dat ze hun best doen om binnen 60 minuten bij ons zullen zijn.

Uiteindelijk is dat 90 minuten, maar die tijd komen we heel gezellig door in onze auto. Sophie vindt het wel spannend en is klaarwakker, we zijn allemaal over onze slaap heen. Gelukkig, want we moeten nog even. De wegenwacht vindt het probleem snel, een slang voor de luchtinlaat van de turbo zit niet vast, waardoor de motor door heeft dat er iets mis is en dan slaat ie af… De meneer draait een paar dingen vast en hij doet ‘t weer!!! Goh, hoe zou het toch komen, dat die slang los zit?

Maar de auto doet ‘t weer, de wegen zijn nu helemaal verlaten en in een uurtje zoef ik naar huis. Myrthe en Carlijn liggen nog steeds te slapen, Sophie is in de auto weer in slaap gevallen en haar kan ik ook zo overhevelen. Wij liggen er om 5 uur in en om half 8 ging de wekker weer, zaterdagochtend: hockeyen met Carlijn in Hattem of all places…

Today is my birthday

Mijn laatste jaar in mijn ‘thirties’ is vandaag begonnen, compleet met taart en cadeautjes. Sophie wilde mijn verjaardag groots vieren, sprak over niets anders de afgelopen dagen en had het liefst het hele huis met slingers, ballonnen en confetti versierd, de hele dag spelletjes spelen en de 3 p’s (pannenkoeken, pizza en patat) gegeten, maar dat hebben we over het weekend verspreid, bedenk ik me nu…

We hebben heerlijk uitgeslapen tot 9 uur, behalve Sander, die had toen al 2 uur op de fiets gezeten. Ik werd wakker gemaakt door Sophie, die mij over mijn hoofd aaide en zei: “Hai birthday girl!” Beneden waren Myrthe en Carlijn de tafel al aan het dekken, super. Later bij de koffie hadden we een heerlijk taartje, een caramelschnitte heette het geloof ik, en deze kan wedijveren met het hazelnootschuimtaartje, ontzettend lekker.

Het plan voor vandaag is iets anders dan normaal op een verjaardag; Sander moet vanavond op reis, hij vliegt naar Engeland. Wij gaan hem wegbrengen, maar gaan wat vroeger en combineren het met een middagje Amsterdam. De dames zijn nog nooit in de Amsterdamse Bijenkorf geweest, Carlijn en Sophie hebben de grachten nog nooit gezien… Wel Times Square, the Golden Gate Bridge, het Vikingskip, noem maar op.

De auto parkeren we op Schiphol en nemen de trein naar  Amsterdam CS. Myrthe mag niet meer op een Railrunnerkaartje reizen en voor haar betalen we de volle mep, €7,10. Met z’n vijven betalen we €26,30, pok! Maar daar heb je wel wat voor, een reisje naar het centrum van onze hoofdstad, waar het nog steeds een verschrikkelijke bouwput is.

En DRUK, voelde me echt zo’n provinciaaltje in de grote stad terwijl we toch bijna 7 jaar in Amsterdam gewoond hebben. Maar ook toen was ik altijd blij als ik het Vondelpark in kon fietsen en de drukte van het centrum achter me kon laten. Totdat er een grapjas bedacht dat je aan toeristen fietsen kon verhuren, toen was het ook gedaan met de rust in het park, want toeristen op een fiets zijn levensgevaarlijk.

Anyway, de Bijenkorf, het is maar goed dat die winkel niet bij ons in de stad zit… Da’s niet goed voor je banksaldo. Na het shoppen zijn we over de Oudezijds naar De Jaren gewandeld, onze favoriete pleisterplek. Ook de dames voelden zich hier helemaal thuis, ze vonden het vooral zo lekker ruim en licht, zonder stamgasten aan de bar. En ze hadden La Chouffe, mmmmmm

We lopen terug door de Kalverstraat, wat vooral een wandeling is vol herkenning: “Hééé, die winkel hebben wij ook!”. Sander wil tóch nog even bij de Bijenkorf herenmode kijken en scoort 2 mooie overhemden en een stropdas. Die man van mij is een supershopper.

Vanaf CS gaan er tig treinen per uur naar Schiphol, dus we hoefden niet eens te wachten en in no time waren we er weer. Sander heeft eerst zijn bagage uit de auto gehaald en afgegeven bij de check in balie en daarna zijn we naar het Panoramadek gelopen.

De dames hebben alweer honger, gelukkig hebben ze in het restaurant een kidsmeal met friet, kroket en drinken. Morgen eten we wel weer gezond!

Iets voor 8 uur zwaaien we Sander uit, hij gaat door de douane, wij gaan naar de ‘windmill’. En op het moment dat hij weg taxiet bij de slurf rijden wij het pad op.

Op naar de 40!

Funkid Sophie

In geen tijden was Sophie zo snel het schoolgebouw uit als vandaag. Zodra haar juf de deur opende, is ze het lokaal uit gerend volgens mij, want ze was als eerste van haar klas buiten. Direct haalde ze haar fiets, helaas moesten we toen nog even op haar zus wachten…

De reden van haar supersnelle exit was haar allereerste hockeytraining ooit! Van 2 tot 3 worden deze kleuters klaargestoomd om de toppers van de club te worden… Maar je moet het vooral met z’n allen doen en met veel lol, want dat zijn de regels, “en je stick mag niet boven je schouders komen”, volgens Sophie.

Carlijn is ook mee om te kijken en Myrthe is gelijk uit school doorgefietst naar de club en kan het laatste half uurtje zien.

 

Om 3 uur staat de limonade klaar voor de kinderen, dat vinden ze allemaal erg lekker. Myrthe heeft speciaal op school een zakje Haribo kersjes gekocht en deelt dat met haar zussen. LIEF! Sophie heeft erg genoten van haar eerste training, het was veel te snel voorbij. De rest van de middag was ze erg rustig, heeft lekker met haar barbies gespeeld en naar haar nieuwe luisterboek De Fantastische meneer Vos geluisterd.

Carlijn heeft ook getraind vanmiddag en wel met de hoofdtrainer van de club, die bv. ook Heren 1 traint! Haar eigen trainster kon niet, hij nam het over en dat hebben ze geweten…

Het lijkt me duidelijk dat de pannenkoeken, die ik vanavond gebakken heb, erin gingen als koek.

Onze brugsmurf

Vanochtend ging de wekker erg vroeg af bij ons thuis, kwart voor 7 al. OK, op de dagen dat Sander zijn hardlooprondje doet, gaat hij er al om 6 uur uit, maar dan kan ik mij nog even omdraaien. Nu moest ik er ook uit… Maar het is voor een goed doel, Myrthe’s eerste echte schooldag als brugpieper!

De afgelopen 2 dagen waar om de klas, de school en de omgeving te leren kennen. Haar nieuwe school ligt tegen het bruisende centrum van onze stad aan en hier werd gisteren een vossenjacht georganiseerd. En laat nou net haar groepje gefotografeerd zijn door de fotograaf van onze plaatselijke krant en op de voorpagina staan!

De dag werd afgesloten met een BBQ, erg leuk allemaal, maar dan gaat nu het harde brugklasleven beginnen. Maandagmiddag heeft ze al haar boeken al gekregen, de eerste moesten gekaft worden voor de lessen op woensdag. Carlijn en Sophie vinden het ook allemaal interessant, ze willen graag weten hoe alles gaat. Wat Sophie ook heel grappig vindt is dat dat zij nu in groep 2 zit. Gisterochtend op de fiets vroeg ze aan Myrthe: “En hoe is dat nou in groep 1?”

Maar goed, vanochtend om 10 over half 8 is ze alleen vertrokken, bepakt en bezakt, 2 tassen mee, want haar eerste 2 lesuren zijn gelijk gym. Ze heeft les tot 2 uur en jawel, om iets voor half 3 is ze thuis. Het was allemaal heel leuk, dat is alle informatie die ik eruit krijg. Ze kregen trouwens zelfs de gymles in het Engels… Ze heeft gelijk ook al huiswerk gekregen voor Nederlands en Engels, maar dat hoeft ze pas morgen te doen. Tenminste, dat had de juf verteld, maar onze ijverige Myrthe ging het gelijk vanmiddag doen! Hopelijk blijft ze het hele schooljaar zo…

Vier dagen thuis en weer op pad…

Welgeteld vier dagen zijn we in Nederland gebleven en toen hadden we er al weer genoeg van... op naar Frankrijk! Als het ook maar enigszins mogelijk is, gaan we ‘even’ langs bij mijn schoonouders, die daar een prachtig verbouwde boerderij hebben. De jaren dat wij in Amerika zaten ging dat niet natuurlijk, maar voor de rest denk ik dat we toch wel op één keer per jaar gemiddeld zitten.

Zo waren we er bv. tijdens de millenniumwisseling, een paar dagen nadat een gigantische storm over Frankrijk en heel Europa was geraasd. Duizenden en duizenden bomen waren omgewaaid, maar ook elektriciteitsmasten... Ruim 2 miljoen huishoudens zaten zonder stroom en wij ook. Zelfs nog tijdens het diner op oudejaarsavond, maar wat was het romantisch en gezellig in huis met al die kaarsen. Zo gezellig dat toen ineens alle lampen aangingen, we even gejuicht hebben, want ook de warmwaterboiler werkt op elektra, maar daarna alles weer uitgezet hebben. Myrthe was bijna 2 jaar toen en nog het enige kind in huis en genoot natuurlijk erg van alle aandacht. Het huis was toen al behoorlijk leefbaar, maar hele delen waren nog niet aangepakt. Verder was er ook nog geen internet, dat kan je je nu bijna niet meer voorstellen.

Inmiddels is het hele huis klaar en een waar eldorado voor zowel ouders als kinderen, er is zoveel ruimte, spelletjes, stripboeken, stille plekjes, natuur, maar ook ons zwembad uit Amerika!!!!

Ik had dat zwembad bij Toys'R'Us in Amerika gekocht aan het eind van onze eerste zomer aldaar, maar helaas was onze tuin toch iets schuiner dan ik dacht. Het bad heeft dus één keer Amerikaans water gezien en daarna is hij meeverhuisd naar Frankrijk. Daar is het land nog schuiner dan in Amerika, maar er is een prachtig betonnen vloertje gestort, een Franse pomp aangeschaft en nu staat hij daar prachtig.

Ook dit jaar viel ons bezoek samen met het jaarlijkse eetfeest (het ‘repas’) van het dorp en we mochten ook komen. Het eten wordt grotendeels verzorgd door 2 buurvrouwen, Christine en Isabelle, de tafels en stoelen worden geleend bij het gemeentehuis, een andere buurvrouw had nog een grote lange partytent staan. Ineens staan er 2 koelkasten op het pleintje, de stroom komt rechtstreeks uit het kastje van de EDF, heerlijk frans... Rond het middaguur worden we verwacht en er wordt gestart met een een borrel en lekkere hapjes.

Ondertussen vermaken de dames zich uitstekend met de meegebrachte skelter en tractor. Er is ook een Frans meisje van Carlijns leeftijd, maar door de taalbarrière vindt zij weinig aansluiting. Hopelijk spreekt Myrthe volgend jaar ook een woordje frans zodat dat dan beter gaat en misschien zij wat engels, maar dat is waarschijnlijk ijdele hoop.

Het eten was eenvoudig, maar erg lekker. Vooral het dessert kon onze dames bekoren, heerlijke merengues…., mmmmm, bordje kaas uit de streek, ile flottante. Iedereen ging met een volle maag naar huis. Daar konden we even uitbuiken, want een half uurtje later werden we verwacht voor het Concours International de Petanque :). Het is eerst altijd even een gedoe om teams te maken en ondanks dat Sander van te voren zeer pertinent had gezegd dat hij NIET mee zou doen, staan we uiteindelijk allemaal te ballen. Alleen Sophie en (o)ma doen niet mee, maar die hebben het samen ook heel gezellig.

Uiteindelijk zit ik 2 keer in het winnende team, veel beter dan vorig jaar. Maar… weer in NL hebben we vlakbij ons huis een petanquebaan ontdekt, daar gaan we met z’n allen oefenen zodat we volgend jaar al die fransozen van de baan af kunnen gooien. Bovendien ga ik onze ballen een hele winter in de regen en sneeuw laten liggen, dan zien ze er ook oud en veel gebruikt uit. Iedereen neemt nl. zijn eigen verweerde ballen mee en die van ons worden slechts één keer per jaar gebruikt en zien er nog erg glimmend nieuw uit. Ook moet ik, op petanque.nl of zo, een koordje met een magneet eraan zien te bemachtigen, verschillende mannen gebruiken dat, zodat ze niet hoeven te bukken om hun ballen op te pakken…

Na deze wedstrijd gingen wij even terug naar huis om ‘s avonds nog terug te keren voor de afsluiting, het verorberen van de restanten. Er was echter goed gegeten ‘s middags, al het lekkers was op en Carlijn was net iets te beleefd… Ze stond een hele poos naast het bord, waar nog maar één merengue op lag, zal ik wel of zal ik niet, en toen kwam er een mevrouw langs en die pakte ‘m zonder aarzelen of rondvragen. FLAUW en Carlijn keek heel beteuterd! Laten we het maar houden op een mooi leermoment voor haar, als je iets wilt, moet je er gewoon voor gaan.

Sander kon helaas niet nog een hele week vrij nemen, hij is zondagavond teruggevlogen naar NL. Wij, de dames, mochten wel een volle week genieten van het zoete leven van Frankrijk. Maar we hebben niet alleen maar op onze kont gezeten, we hebben ook meegeholpen met de bouw van een een heus tuinhuis(je).

Maar de kinderen hebben vooral veel, heel veel gespeeld!

  

Dit plekje in Frankrijk is zó heerlijk rustig en mooi. We hebben ook ontzettend mazzel gehad met het weer. Slechts één keer regen en dat was ‘s nachts… Op vrijdagochtend kon ik Sander weer ophalen, zodat hij ook nog een dagje kon genieten. Op zaterdagochtend zijn we teruggereden naar de NL en deze reis was gelukkig zoveel beter dan de heenreis. Om kwart over 9 reden we het Franse pad af en om 8 uur reden we ons Nederlandse pad op! En toen was de zomervakantie echt afgelopen. 

Als laatste nog even een mooie poseerfoto van de dames