Snert

Vanochtend stond ik al om 5 over 8 bij Appie, da’s veel te vroeg eigenlijk voor mij. Zeker als ik dan ook nog mijn hersenen aan het werk moet zetten en eten voor de hele week wil halen. Op hoop van zegen gooi ik mijn kar vol en meestal kan ik daar de week wel mee vol maken. Dagje pasta, dagje stamppot, dagje Indisch…

Echter, in het weekend mag het wel eens anders zijn. Of iets uitgebreids, waarvoor je de tijd moet nemen. En vandaag viel mijn oog op een snertpakket, oftewel alle ingrediënten voor erwtensoep heel handig bij elkaar gedaan door Appie. Ik hoefde alleen nog maar een pond schouderkarbo’s en peper en zout toe te voegen.

Volgens het recept moeten we beginnen met aan de kok brengen van 2 liter water met daarin de schouderkarbo’s, het laurierblad, een halve eetlepel zout en de spliterwten. Terwijl dit staat te pruttelen, storten Carlijn en ik ons op de rest van de groenten. Alles moet in kleine stukjes gesneden worden en Carlijn doet de knolselderij. Wat ruikt dat lekker trouwens…

We nemen de tijden van het recept iets ruimer en laten alles lekker gaar koken. Tenslotte de rookworst erbij en dan smullen maar!

Kokkerellen

Wat doe je op je vrije dag als het de hele dag regent, je de boodschappen al in huis hebt gehaald, je gisteren al in de stad bent geweest en je ook al bij de Intratuin bent geweest?

By the way, wat een afzetters zijn ze daar, de beukenhaagboompjes zijn daar 5 keer duurder dan bij onze hovenier!!! Wel hebben we een hele mooie tafels gezien, we zijn alleen geschokt van de prijzen die ze durven voor tuinmeubels, €1000 voor een tafel is heel normaal. Hoezo crisis?

Maar goed, wat doe je dan op een dag als deze, je gaat eens culinair uitpakken. Sander pakt de pastabijbel en selecteert een voorgerecht, minestra con pasta e pomodori, en een hoofdgerecht, ravioli di Magro. De eerste is ‘gewoon’ een heerlijke soep van geroosterde tomaten, paprika, rode ui, knoflook en  pasta. De tweede is een magere ravioli, in plaats van vlees wordt de vulling van spinazie en ricotta gemaakt. Even een weetje, het gerecht wordt in Italië o.a. op Kerstavond geserveerd, omdat ze dan geen pasta met vleesvulling eten.

De pasta voor de soep en de ravioli maken we ook zelf, een monnikenwerk, maar zó de moeite waard.

Het enige nadeel aan zo’n culinaire uitspatting is de bende naderhand…

Maar met vereende krachten ruimen we alles op, tenminste de tafel wordt afgeruimd, daarna herontdekken de dames ineens weer hun tennisrackets…

Nooit meer!

Het is weekend, geen verplichtingen en dan plan je voor het avondeten iets waar je door de week geen tijd voor hebt, of puf. Bijvoorbeeld iets wat lang op moet staan, zoals Sanders heerlijke, onovertroffen runderstoofpotje.

Al voor 3 uur worden de uien gefruit, de magere blokjes spek erbij gegooid en de in stukken gesneden runderlappen. Daar gaat een sloot bouillon bij en dat mag lekker pruttelen. De bedoeling is dat het om half 7 op tafel staat, dus denken we dat 2 uur van tevoren de groente (aardappelen, winterpeen, champignons) erbij doen vroeg genoeg is. 

NOT, om half 7 zijn de aardappels nog behoorlijk hard en dat zijn ze om 7 uur nog steeds. Wel potver…, wat nu? Naar McDonalds dan maar, daar zijn de winterweken bezig en de dames zaten laatst al kwijlend te kijken naar de reclame voor de McRookworst. Het stoofpotje eten we morgen wel.

Goedenavond, wat mag het zijn? Eén Happy Meal (voor Sophie), één Big Tasty Menu Medium (voor Sander), één Chicken Sensation Menu Medium (voor mij), 2 McRookworsten, één grote frites, één chocomel en één kleine cola (voor Myrthe en Carlijn). Dat is dan €27,85.

POK, da’s best wel duur. En wat maken die kinderen (niet de onze natuurlijk :)) in dat klimding een herrie en wat is het vies op de vloer en bij de vuilnisbak. Klopt het eigenlijk wel, die €28? Want wat heb je daarvoor? Vooral een hoop afval, een tijdelijk vol gevoel en vooral de rest van de avond een knagend schuldgevoel, omdat je naderhand op de verpakking ziet dat één McTasty 905 Kcal bevat. 

Gelukkig genieten Myrthe en Carlijn erg van hun McRookworst, alleen hij vult zo ontzettend, dat ze de rest niet op kunnen. Sophie knabbelt haar ‘Chicken Nuggets’ op en drinkt de chocomel, maar wil daarna vooral spelen. In het kleverige speelding, waar duizenden kinderen met hun vettige vingertjes haar zijn voorgegaan. Schoenen uit, maar binnen een minuut staat ze weer bij onze tafel, klaar met spelen. Haar schoenen staan alleen nog wel bij dat klimding, dus is ze lekker op haar sokken door de zaak gelopen. En ik ben echt geen ‘germ freak’, maar dat vind zelfs ik niet echt fris. Dan ziet Sophie dat Myrthe haar Happy Meal speeltje in de hand heeft en accepteert dat niet, heel gezellig allemaal.

Ook Sophie’s frieten blijven dus liggen. En wie eten die frietjes op? Foei, foei, foei. Ondertussen bedenken we dat we voor €28 minstens 3 super lekkere extra grote pizza’s kunnen halen bij Frank en An. En we besluiten ter plekke, dat we NOOIT meer naar McDonalds gaan. Dames, geniet er maar van, want dit is de laatste keer dat we bij McDonalds zijn geweest.

Koekjes bakken

De Kinderboekenweek 2009 staat helemaal in het teken van eten en snoepen in kinderboeken. Eten en snoepen is voor kinderen dagelijkse kost en ieder kind zal er dan ook een idee bij hebben en erover kunnen meepraten. Want wat is vies, wat is lekker?

Ook op school wordt aandacht besteed aan de Kinderboekenweek, aan lezen, aan lekker eten. Vrijdag is er een voorleeswedstrijd en de afgelopen dagen hebben de kinderen van groep 1 en 2 koekjes gemaakt, de hulpouders mochten de koekjes thuis afbakken. Vorige week hadden de juffen nl. een proefronde gebakken en toen gingen alle brandalarmen af, omdat de oven niet echt goed werkte en de koekjes liet verbranden.  

Dus gewapend met koekjesvormpjes, koksmuts, deegroller, bakpapier en gigantische bakplaat ga ik op dinsdagochtend met Sophie mee naar haar klas. Juf Marion laat eerst zien hoe je deeg maakt en alle kinderen vinden het reuze interessant. Daarna wordt de klas in drieën gedeeld en gaan we met z’n allen naar de aula. Zeven kinderen gaan computeren, zeven kinderen mogen met de techniekdozen aan de slag en de laatste zeven mogen koekjes uitdrukken in het deeg.

Sophie begint met computeren, ze zit op de groene stoel  

Klaar voor de start

Het resultaat van 10 kinderen op één plaat, nu alleen nog even afbakken…

De koekjes moesten een kwartier in de oven op 175°C, ik ben er de hele tijd bij gebleven. No way dat ik ze zou laten aanbranden, dat zou de grootste ramp van het schooljaar zijn geweest, aangezien ik de koekjes van 18 kinderen bij me had. Van juf had ik de ‘personalized’ zakjes (brown bags) meegekregen, waar de koekjes in konden nadat ze afgekoeld waren.

Gelijk om kwart voor 12 kon ik alle zakjes weer mee naar school nemen, another job done!

De laatste dagen van de vakantie

Allereerst nog even over het weeralarm van afgelopen donderdag... Wat was dat een sof zeg, de hele dag loop je naar boven te kijken, wanneer komt het noodweer nou? De KNMI heeft toch gezegd dat het vanaf 13:00 uur kan gaan spoken? Even twijfelen we nog of het wel een goed idee is om naar het Kristalbad te gaan, maar we gaan toch en daar was het heerlijk rustig zeker vergeleken met woensdag. Over de omroep vertelt af en toe een dame dat er onweer verwacht wordt en dat we dan de aanwijzingen van het personeel moeten opvolgen. Maar alle wolken waaien over en als we weggaan is dat omdat we zelf willen en niet omdat we weg regenen. Echter, net op het moment dat we op de fiets zitten, begint het te rommelen en we zijn onder de indruk van onze timing, maar het zet niet door. Een klein buitje volgt en that’s it.

Pas ‘s avonds na het eten begint het echt rotweer te worden. Het was al een hele tijd donker, we moesten zelfs de lamp boven tafel aan tijdens het avondeten. Maar opnieuw stelt het weinig voor, zeker als je het met de hoosbui van 3 juli vergelijkt. Wel is de kleur van de lucht erg gaaf, het kleurt van roze naar oranje naar bijna paars. Kortom, het weeralarm was nergens voor nodig. En dat vonden meer mensen (lees: strandtenthouders…)

Maar goed, er bestaan meer onderwerpen dan het weer, zoals dat de vakantie bijna over is. Het is grappig, je kijkt altijd uit naar de vakantie, maar als het eind daar is, is het ook mooi geweest. En dan te bedenken dat we in Amerika 11 weken vrij hadden. Het is fijn dat school weer begint. Iedereen kijkt weer uit naar regelmaat, naar alle vriendinnetjes, de juffen (Carlijn en Sophie) etc.

De afgelopen dagen zijn we lekker rondom huis bezig geweest, hebben gefietst, zijn diverse keren wezen zwemmen, hebben gesport bij Pellikaan, hebben uitgebreid gekookt, mmmm.

    

Zelfgemaakte wortelsoep

Pizza!!!

Elke donderdagavond in juli en augustus is er in Beekbergen de Veluwse Avondmarkt, een folkloristisch evenement dat grote bekendheid geniet in heel Nederland. Daar moeten we geweest zijn, er worden oude ambachten gedemonstreerd, dat wordt geweldig, denk ik. Na het avondeten gaan we op pad, het is heerlijk weer, we pakken de fiets.

OK, laten we er niet omheen draaien, de markt was onzin. Zeker als je nagaat dat het 9 keer achter elkaar wordt georganiseerd. Het enige wat goed was, was de haring en die eet ik niet eens… Binnen een half uur hebben we het rondje gemaakt, we hebben weliswaar een mevrouw zien spinnen, maar verder werden er enorme, echt enorme onderbroeken verkocht. Of snoep of goedkope horloges of worsten of andere crap. We fietsen met een lekkere omweg terug naar huis, d.w.z. via Van Swoll.

Een ander tripje was naar IKEA. Myrthe en Carlijn hadden nog een nachtkastje nodig en een plank boven hun buro om al hun tuttels op te zetten. We hebben gelijk hun kamers aangepakt en een grote vuilniszak bende is uit hun kamers verdwenen. Opvallend was dat ze beide daarna vaak op hun kamers aan het spelen waren.

Vandaag, zondag, zijn Sander, Sophie en ik op de fiets gestapt. We hadden allebei spierpijn van eerdere sportieve inspanningen en hadden geen zin om naar de ‘gym’ te gaan. Lekker uitfietsen is het best voor onze bovenbenen. Myrthe en Carlijn wilden thuis blijven, dat kan. Zowaar heb ik mijn camera mee en we rijden een mooi rondje door bos en heide van 29 km.

Yes, een bankje!!!

En dan morgen, morgen gaat om 7 uur de wekker… Heerlijk!

Op de aanhangfiets

Sander had vanochtend een klusochtend, klussen aan de fiets wel te verstaan... Zijn vooras ploinkt en aangezien het een as met ingebouwde dynamo is, haal je dat niet zomaar uit elkaar. Tenminste, de meeste mensen doen dat niet, maar Sander wel en hij ontdekt ook nog eens waar het ploinken vandaan komt, een minuscuul beschadigingetje aan de kogellager... Helaas had onze dichtstbijzijnde fietswinkel het onderdeel niet op voorraad, maar het kon wel besteld worden.

"Enneh schat, nu je toch bezig bent...?!" Dus fietsen we even naar de Halfords voor nieuwe trappers voor mijn Batavus en zien daar gelijk een standaard voor de winterbanden. Een maand geleden keken ze me nog heel vreemd aan, toen ik er naar vroeg. Maar goed, deze is voor ons en we fietsen snel naar huis. Na de lunch worden mijn trappers snel bevestigd en de Bobike-houder beter vastgezet. Daarna is mijn stoere Giant aan de beurt, mijn stuur stond te ver naar voren, zodat ik iets te gebogen op de fiets zat. Sophie loopt al die tijd om ons heen te 'steerten'. Steerten, huh? Tja, 't is een Westfries woord en eigenlijk weet ik niet een goede vertaling ervoor. Dralen misschien, maar klinkt iets te negatief. Anyway, ineens krijgt ze het in haar hoofd om de aanhangfiets uit te proberen. Ik wil het, ik wil het, ik wil het!

Al maanden zeggen we tegen haar, probeer het nu eens, maar dan komt haar koppige kant naar boven en schudt ze heel hard NEE! Dus deze kans grijpen we met beide handen. En mevrouw is verkocht, ze wil gelijk een heel stuk fietsen... OK, het is prachtig weer vandaag, dus de hele familie gaat mee.

























































Aan de 'big smile' van Sophie kan je zien dat ze het geweldig vindt, na een tijdje gaat ze zelfs meetrappen. We hebben een nieuw fietspad ontdekt, dat heel mooi slingerend door het bos ons terug naar de stad leidt. Thuis is er warme chocolademelk voor de dames en een drankje voor ons en draai ik pizzadeeg in elkaar. Dit moet een uurtje rijzen en dat geeft ons mooi de tijd om de nieuwe CD van Pink te beluisteren. Hij is in één woord GEWELDIG. Samen met Sophie rol ik het deeg uit, de oven stoken we heet tot op het maximum en in no time staat er een geweldige pizza voor de dames op tafel. Onze oven is te klein voor 2 pizza's tegelijk en wij eten eerst onze salade en dan maken we onze pizza, met iets meer beleg...























Bah, wat lekker weer! Deze pizza was voor de dames...

Hij doet 't!

Helaas had de C1000 geen merguez, het BBQ-seizoen is nl. afgelopen, werd mij verteld. Niet in ons huis, zolang er geen substantiële neerslag uit de lucht komt vallen, wordt de BBQ gebruikt! Maar het gemarineerde varkensfiletlapje smaakte ook erg heerlijk... Jammie.

Een wild zwijn!!!

Na een compleet verregende ochtend en een teleurstellende uitslag in het Olympische wielrentoernooi zijn we 's middags even naar Radio Kootwijk gereden voor een verfrissende wandeling. Het grijze wolkendek was inmiddels opengebroken en af en toe scheen zelfs de zon! Radio Kootwijk ligt middenin een groot heidegebied en dat is mooi wandelen. We hebben alleen nog geen goede wandelkaart, dus we liepen op het gevoel, maar uiteindelijk werd het een mooi rondje. We namen een andere route terug naar huis, via Hoog Soeren, erg mooi en vlak voordat we het dorpje binnenrijden steekt er ineens een Wild_zwijn over!!! Natuurlijk ligt net nu mijn fototoestel in de achterbak, maar dat maakt niet uit.

In het AD hadden we het al gelezen: Veluwe_kampt_opnieuw_met_plaag_van_wilde_zwijnen, maar in levende lijve waren we ze nog niet tegengekomen. Sander gaat vol in de remmen en iedereen kan het beest bewonderen. "Vet cool!", roepen de dames op de achterbank. Dit heugelijke feit moet gevierd worden: thuis gaat de frituurpan aan en samen met Carlijn laten we ons de Van Dobben bitterballen goed smaken...

In Beijing zijn de voetballers bezig tegen de Amerikanen en als wij de tv aanzetten, staan 'we' met 1-0 voor, maar dat houden ze helaas niet lang vol. Je ziet ze aankomen, de tegendoelpunten en ineens staat NL met 2-1 achter. De commentator spreekt er bijna schande van, dat ons team met spelers uit de geweldige Eredivisie en andere Europese competities achterstaat tegen zo'n ploegje Major League spelers.... Uiteindelijk scoort NL toch nog de gelijkmaker door een schuiverd van Sibon en juichen we om een gelijkspel. Er wordt gelijk doorgeschakeld naar de dameshockeyers, die het een stuk beter doen, 6-0 tegen Zuid Afrika! Maar de dag is het allerbeste voor 4 zwemsters, die GOUD wonnen in de 4x 100 vrijeslag. Juichen en vanavond mag Willem Alexander aan de slag in het HeinekenHollandHuis.

Tijd voor het avondeten, o.a. schnitzels, die hebben we nog niet gehad sinds we terug zijn. Sander heeft ook uitgevogeld dat we heel makkelijk zelf croutons kunnen maken in ons el cheapo grill/magnetronnetje, zelfs Carlijn kan het! Elke kant van het broodje 2 minuten grillen, insmeren met pesto of kruidenboter, in kleine vierkantjes snijden et voilá. We zijn redelijk vroeg klaar en het is heerlijk weer, dus we gaan nog even met de fiets op pad. Carlijn moet wat overgehaald worden, maar ze rijdt bijna het hele stuk op kop, zelfs in de afdaling. We rijden over hetzelfde stukje weg als waar we vanmiddag het wilde zwijn hebben gezien, dus ik houd angstvallig mijn vingers op de remmen. Je zult maar zo'n beest voor je wiel krijgen. Misschien is het toch tijd voor een helm voor mij...

Grill Master Number 2

Normaal gesproken is Sander bij ons thuis degene, die de BBQ bedient. We hebben vorig jaar een nieuwe gekocht, een grote Weber Genesis E320. Met allerlei toeters en bellen erop en hoewel het eigenlijk gewoon een groot gasfornuis is met een grill plaat erboven, blijf ik het een intimiderend ding vinden. Net als op kampeervakantie, voor het koken gebruiken wij een benzine brander, een Coleman Dual Fuel Stove, die je eerst moet oppompen, daarna moet je een buisje omhoog draaien, daarna mag je het gas aansteken en eventueel bijpompen. Vervolgens moet weer het buisje omlaag, kortom ik had al gauw door dat dat ook een klusje voor Sander is...

Maar ja, nu Sander in Europa zit, missen wij onze Grill Master. En ik heb zin in pork chops van de BBQ. Ik zal er dus toch aan moeten geloven, ik ga grillen... Voor de zekerheid heb ik 's middags nog even aan Sander gevraagd hoe dat ding ook weer precies werkt en nadat ik alles klaar had, gebakken aardappels, salade, tafel gedekt, hoefde ik ze maar een paar minuten op de voorverwarmde grill te leggen et voila: Grill Master Number 2!!! En ze smaakten nog goed ook, een kind kan de was doen. Dit heugelijke feit moet natuurlijk vastgelegd worden en er wordt gevochten voor de eer om de foto te maken. Myrthe wint...

Lekker thuis

Na een drukke week en elke avond veel te laat naar bed gaan, slapen we vanochtend uit. Ik word zelfs wakker gemaakt door Myrthe met de mededeling, dat ze de tafel gedekt hebben en de vaatwasser hebben uitgeruimd. Kijk, zo wil ik elke ochtend wel wakker worden. Zodra ik mezelf beweeg, merk ik dat ik ontzettende spierpijn heb. Dat komt van mijn 'power'-klas van gisterochtend. Hoewel ik zeer goed gerekt heb naderhand en veel gedronken, heb ik elke keer er last van. Maar we gaan gewoon door. Carlijn heeft de New York Times uit de voortuin gevist, dus mijn dag begint goed!

Ze zijn in een goede bui vandaag, die dames van ons. Ze eten goed hun ontbijt op en verdwijnen naar Carlijn's kamer. Het weer werkt ook mee, de temperatuur is rond de 20°C, de korte broeken gaan aan en er wordt bedacht wat ze gaan doen. Er staat een zandbak op het dek, een trampoline in de tuin, ze doen verstoppertje en tikkertje, kortom ze spelen lief samen, zonder veel geruzie. Tijd voor lunch en ook dat moet buiten gebeuren!

Daarna bedenken ze dat ze nog veel meer speelgoed naar buiten kunnen slepen. Myrthe en Carlijn duiken de garage in en komen terug met een hele verzameling AquaPlay. Ik laat ze eerst zelf uitvogelen hoe de set in elkaar moet, maar nadat ik veel gegrom hoor, help ik even. Twee emmers water gaan erin en het favoriete onderdeel is de pomp, op de foto helpt Carlijn Sophie even. Wat mij betreft is met de ingebruikname van de AquaPlay de zomer officieel begonnen!

Dan worden we geskyped, Sander is in Haarlem en vertelt dat het kermis is aldaar en bloemencorso en dat hij ons nieuwste neefje heeft gezien en dat ze de halve middag op een terrasje op de Grote Markt hebben gezeten en dat ze zo meteen even lekker een kroket gaan halen. Ik ben niet jaloers, ik ben niet jaloers, ik ben n...

Maar wij eten ook lekker. Je kunt een kind niet blijer maken als je voor het avondeten een grote beslagkom tevoorschijn haalt, 500 gram meel erin doet, 3 eieren erbij, snufje zout en een liter melk. Juist, we eten pannekoeken. Of is het pannenkoeken? Ze smaken in ieder geval erg goed, Myrthe eet er 4, Carlijn houdt het bij 3 en Sophie zit vol na 1 pannekoek. En terwijl ik het overgebleven beslag in pannekoeken omtover (je kunt er zeker 15 maken van wat ik hierboven noemde), voert Myrthe yoghurt aan Sophie en ruimt Carlijn de tafel af. Goede helpers.

Het feest is nog niet afgelopen, ze willen bij elkaar slapen in Carlijn's kamer. Carlijn is een behoorlijke sloddervos, maar nu wordt haar kamer in no time opgeruimd en gestofzuigd. Ideaal zo'n sleep-over party! Als ik na een half uurtje even ga kijken hoe iedereen erbij ligt, is alleen Myrthe nog wakker. De andere twee zijn al helemaal vertrokken naar Dromenland!

Zaterdagavond, er is niets op tv, behalve een film (in HD!!!) van Harry Potter and the Goblet of Fire, maar die neem ik op, welk kind mag nou tot 11 uur opblijven? Hoewel, kind, de rating is PG 13, ik weet niet of het slim is om morgenmiddag deze met z'n allen te kijken. De reviews zijn wel lovend, we zullen wel zien, misschien drijft de voorspelde regen wel over en zitten we weer de hele dag buiten.

Alweer zomertijd, huh?!

Zondag, sportdag. De wekker gaat af om kwart over 7 en zowel Sander als ik hebben allebei totaal geen puf om uit ons bed te komen. Erg raar, want normaal stap ik zonder problemen op zondagochtend mijn bed uit. Na 2 keer op 'snooze' gedrukt te hebben, moeten we er toch echt uit, want om 9 uur begint mijn stepklas en de dames moeten ook nog eruit gehaald worden en aangekleed. De ontbijttafel moet worden gedekt, de sporttas ingepakt en de zwemspullen bij elkaar gezocht. Om 10 voor 8 zitten Sander en ik aan onze cornflakes en kijken elkaar aan, dat we nu echt de dames eruit moeten halen. Totdat Sander zegt: "Hee, die klok (in de eetkamer) staat niet goed!". Kijkt naar het stereo-setje bovenop de computerkast: "Hee, die klok staat ook niet goed..." Kijkt naar de binnen/buiten thermometer achter ons: "Hee, die klok staat ook niet goed........." HUH?! Zijn onze superintelligente wekkers (we hebben er allebei één) vanuit zichzelf op zomertijd gaan staan, terwijl al 2 jaar geldt dat onze zomertijd al in maart ingaat. Wel potver..., en dus zitten we al om 10 voor 7 aan ons ontbijt... Maar het ergste is nog dat dit ons vorig jaar ook al gebeurd is.

Het sporten was erg lekker, ik heb 786 KCal verbrand en Sander 1195 en dan reken ik nog niet eens mee, dat we daarna gaan zwemmen met z'n allen. Van al die inspanning krijg je natuurlijk ontzettende honger en dus heb ik standaard een tros bananen mee. Ik heb Myrthe, Carlijn en Sophie bij mij in de kleedkamer en als zij aangekleed zijn, gaan zij met Sander mee naar boven, waar een 'relax area' is met banken e.d., en eten alvast hun banaan, terwijl ik mij snel aankleed. Ik eet dus meestal mijn banaan pas op in de auto op weg naar huis, maar wat moet ik doen van Sophie? "You have to share, sharing is fun!". Ja, maar jij doet dat niet!

De honger is slechts een beetje gestild, zodra we thuis zijn, rent iedereen naar de keuken op zoek naar FOOD!!! Ik was nog even beneden in onze 'laundry room' om al het natte spul in de wasmachine te gooien, maar als ik boven kom, hebben Myrthe en Carlijn de tafel al gedekt voor de lunch, heeft Sander 2 eieren met (turkey-)bacon in de koekenpan zitten en is Myrthe tosti's aan het maken voor zichzelf en Carlijn. Dat is het grote voordeel van veel sporten, je herkent echte honger en kan daaraan makkelijk toegeven, want je lijf heeft energie nodig.

Na de lunch moeten we eraan geloven, Myrthe wil shoppen. Van 3 vriendinnen heeft ze gift cards gekregen voor haar verjaardag en die branden in haar portemonnee. We gaan naar de mall en hopen zelf onze portemonnee op zak te kunnen houden... De eerste gift card is voor Limited Too, een meisjeskledingzaak die ik tot nu toe heb kunnen vermijden. De winkel hangt bomvol, alle bovenstukken zijn in hetzelfde model, empire (dan zie je de dikke buiken niet...), en de prijzen vallen mij ontzettend tegen. Alles is boven de $25 en Myrthe's gift card is 'slechts' $20. Ik had gedacht dat we daar wel 2 dingen voor konden kopen. Niet dus. Maar we vinden een heel leuke top en het verschil leg ik bij. Ze heeft tenslotte nog geen zakgeld gehad vandaag en vorige week zijn we, en zij, het vergeten.

De tweede gift card is van GapKids en is zelfs nog meer waard, $25. Wat ik echt veel vind voor een verjaardagscadeau voor een meisje van 10, maar goed. Gap heeft altijd erg leuke T-shirts en we doen ons best om een mooie voor Myrthe te vinden, maar ze is erg kieskeurig of picky zoals ze het hier zo mooi zeggen. Uiteindelijk vindt ze zelf een coole korte broek, Gap omschrijft het als een 'belted cargo bermuda shorts'. Opnieuw is de gift card niet voldoende en mag ik weer 'bijlappen'. Dat gaat lekker zo...

De laatste gift card is van Target, één van mijn favoriete winkels, vergelijkbaar met de HEMA, met veel eigen merken, maar dan bv. ontwerpen door zeer bekende ontwerpers voor hele redelijke prijzen. Myrthe heeft besloten dat ze hier op de speelgoedafdeling wil kijken. Daar zijn Carlijn en Sophie het ook mee eens. Na veel gedub en gewik en geweeg kiest ze een microfoon, die op het FM kanaal van haar radio 'uitzendt' en een leuk turquoise topje. DONE! Op deze kaart heeft ze nu nog $2,21 staan, "die mag jij hebben, mam", zegt ze.
























De rest van de middag is lekker relaxed, Sophie is in de auto terug naar huis in slaap gevallen en laat zich gewillig naar haar kamer dragen en tukt nog een uurtje door. Ik zet een film aan, die ik laatst heb opgenomen, National Treasure genaamd (tt0368891/). Een spannende film met o.a. Nicholas Cage over een speurtocht naar de schat der schatten, waarvoor de Declaration_of_Independence gestolen moet worden, omdat op de achterkant een 'onzichtbare' aanwijzing zou staan. Het leuke was, dat we op heel veel plaatsen zelf geweest zijn en dat de film 'PG' was, maar ook spannend voor ons. Op een gegeven moment heb je het wel gezien met cartoons.

Verder lekker gegeten, soepie?! en de dames boerenkool, en 's avonds vroeg naar bed, we hebben een uurtje in te halen.

High Tech Cooking

In september heb ik van Sander voor mijn verjaardag allerlei hele handige kookgadgets gekregen. Maar wie gebruikt ze? Juist, Sander... Eén van 'mijn' cadeau's was een digitale kookthermometer. Speciaal voor vlees, je kan het soort vlees instellen, of je het rare, medium, well done of iets ertussen wilt, je steekt een metalen pin erin en klaar. Er zit een zender op, de ontvanger clip je aan je broekriem en als het vlees op de juiste temperatuur is, begint hij te piepen. Vandaag was dat op het moment dat het vlees op 71°C kwam. Maar het is vooral reuze handig als je bv. een grote homp vlees in de BBQ hebt zitten en bv. mensen te eten hebt, dan hoef je niet om de 5 minuten te kijken hoe het vlees gaat. Verder zijn de porties hier ook zo groot, dat je voor je gevoel eeuwig moet wachten tot het gaar is. Varkenshaasjes zijn hier enorm, om maar niet te spreken van de lappen beef...

Afgelopen woensdag hebben we schandalig lekkere dingen meegenomen bij Adams. Naast natuurlijk de ontbijtkoek, die overigens gistermiddag al op was, hebben we ook erg lekker vlees gekocht. Woensdagavond hebben we gefondued met ossenhaas en vanavond staat een Pork-Roast op het menu. Hij is al voorzien van kruiden en heel veel knoflook en het enige wat je ermee doet, is 'm in de oven schuiven en na ongeveer 1½ uur is het klaar. Rechts op de foto kun je de pin zien. die je in het vlees steekt.

Carlijn eet niet mee vanavond, want zij heeft een 'Pajama Party' bij haar vriendin Maddie. Dit is ook de reden waarom ze om 4 uur al in haar pyjama zit. Het feestje begint om 6 uur, maar vanaf het moment dat we thuis zijn, vraagt ze om de 5 minuten of we al weg moeten! Via via hebben de dames een nieuw computerspel, Barbie Modeshow, en ze zijn verslaafd. Zelfs Sophie weet hoe het moet. Voor een zeer plat Amsterdams pratende mevrouw Koekie moeten ze kleding ontwerpen en accessoires erbij kiezen, plus haardracht. Ook de runway moet ontworpen worden. De foto rechts is van een creatie van Sophie in de Retrostijl. Kortom, Project Runway voor meisjes met digitale Barbiepoppen.

Een ander favoriete bezigheid is verstoppertje spelen en dan het liefst als wij in de keuken bezig zijn, lekker rondrennen met hete pannen en ovens in de buurt. Vooral Sophie vindt verstoppen erg spannend, alleen als het haar te lang duurt eer ze gevonden wordt, begint ze te roepen: "Hier zit ik!". Maar Myrthe speelt het spel ook goed mee en doet extra lang over het zoeken, terwijl ze allang weet waar Sophie zit!

Het lijkt wel lente

Langzaam maar zeker smelt alle sneeuw rondom ons weg. Alleen langs de kanten van de weg liggen nog sneeuwwallen, achtergelaten door de sneeuwploegen. Elke dag wordt ietsje langer en de zon staat vandaag stralend aan de hemel. Vanaf een uur of 11 komt de zon bij ons de eetkamer binnen en dat is echt mijn favoriete kamer. De vogels kwetteren, tsjirpen en zingen of het een lieve lust is en de eekhoorns zijn superactief. Al dat smeltende sneeuw zorgt alleen wel voor overstromingsgevaar, gister en vandaag gold er zelfs een flood_warning en het lieflijke stroompje dat langs de tennisbanen stroomt, was gisteren veranderd in een meer, dat zelfs op de weg kwam..

Eén teken dat de lente in aankomst is, is dat toen ik vanochtend de post uit de brievenbus pakte, ik knoppen in de Magnolia bij Carlijn's kamer zag zitten. Als die boom in volle bloei staat, is dat zo prachtig en ruikt zo lekker. Helaas is het nu al 2 jaar voorgekomen dat hij zijn piek bereikte toen wij net een weekje op vakantie waren wegens Springbreak... Luxe problemen ok, ik geef het toe.

Zoals gezegd, het is heerlijk weer vandaag. Sophie had vanochtend school en de 'pick up' aan het eind van de ochtend was voor het eerst sinds weken weer buiten, het was aldoor te koud om buiten te spelen. Myrthe en Carlijn halen we 's middags lopend op en we blijven na school nog lang hangen, want er zijn heel veel vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen op het grote veld naast school. Op de foto met de speeltoestellen kun je (met een loep) onze dames zien op het linker klimrek, Myrthe hangt ondersteboven, Carlijn kruipt ergens onderdoor, Sophie hangt aan een rekstok (blauwe broek, paarstruitje) en helemaal links staat Jesse, een vriendin van Myrthe. Omdat er zoveel kinderen zijn vanmiddag, zijn er ook veel moeders om mee te kletsen, is goed voor mijn taalontwikkeling en errug gezellig. New Yorkers hebben humor!








































We zijn pas om half 5 thuis, maar Myrthe heeft deze week geen huiswerk vanwege de New York State Math Tests, die de afgelopen 3 dagen waren, dus samen kijken we naar de uitzending van American Idol van gisteravond. Het is de beurt aan de dames, maar eerlijk gezegd vind ik de meeste heren dit jaar beter. Eén liedje, op dinsdag gezongen door Jason_Castro, hangt al de hele dag in mijn hoofd en nu blijkt dat nadat Simon Cowell heeft gezegd dat dit één van zijn meest favoriete liedjes ooit is, dit nummer ineens op #2 staat bij iTunes. Het gaat om Hallelujah van Jeff Buckley, geschreven door Leonard Cohen en misschien ken je 'm wel van de film Shrek. Schitterend: youtube.com=vsa_xWLOghg.

's Avonds mag ik nog voor school aan de slag. Carlijn's Grade geeft morgenochtend om half 10 een voorstelling, een zgn. 'Presidential Celebration'. Het zal wel heerlijk patriotisch worden, wat Carlijn mij verteld heeft, is dat ze de Amerikaanse vlag mag vasthouden en iedereen zal voorgaan in het opzeggen van de 'Pledge of Allegiance': I pledge allegiance to the Flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands, one Nation, under God, indivisible, with liberty and justice for all. Is het niet hilarisch, dat nu net het Nederlandse meisje wordt uitgekozen voor deze super Amerikaanse taak? Op woensdagmiddag ben ik gebeld door de opper-klasse-ouder met de vraag of ik iets typisch Nederlands wil meebrengen voor het kleine buffet in de klas na de voorstelling. Diverse Amerikaanse presidenten hebben nl. een Nederlandse afkomst of hebben er gewoond, dat leek haar en de juf wel leuk. Maar wat is nou typisch Nederlands, heb ik nog nooit ingebracht, vind men lekker en is te regelen in één dag?

En wat is het geworden? Met behulp van Oma Voerman's bijna antieke Erres handmixer, die de afgelopen dagen geweldige dienst doet, heb ik een hopelijk heerlijke boterkoek gemaakt, of te wel Dutch Almond Butter Cake. Het recept heb ik van internet gehaald en ik had bijna alle ingrediënten al in huis, ik hoefde alleen nog amandel extract te halen. Maar dat is zulk lekker spul, dat ga ik zeker vaker gebruiken. Voor de liefhebber is hier de link voor het recept: http://www.recipezaar.com/132488.

Ik heb zojuist de boterkoek uit de oven gehaald en 'm met veel kunst en vliegwerk uit de vorm gekregen en op een rooster gezet, zodat 'hij' goed kan afkoelen. Maar wat ruikt het nu heerlijk in huis en hij is mooi gelukt, ongelofelijk. Ik denk niet dat Carlijn er een probleem mee heeft om deze 'koek' morgen mee naar school te nemen. Nu alleen nog even een kaartje erbij maken met de naam, de ingrediënten en een Nederlands vlaggetje erop en KLAAR!

Carlijn is ZEVEN!

24 Februari, het is alweer 7 jaar geleden dat Carlijn geboren werd. Al weken kijkt Carlijn naar deze dag uit, ze was zelfs wat zenuwachtig gisteren en vroeg zich af of ze wel cadeautjes zou krijgen. Natuurlijk krijgt ze die, ondanks dat ze geen wensen had...

Om half 8 is iedereen wakker en na het vaste schaaltje cornflakes mag ze onze cadeaus uitpakken. Met Kerst heeft ze een akoustische gitaar gekregen en daar heeft ze nu een standaard voor gekregen, een lesboek met CD om te beginnen en een stemmer. Ook hadden we slippers voor haar en een Disney fleece deken, die nu als kleed op haar slaapkamer ligt. Maar het meest blij is ze met de American Idol 'stage', zodat ze keihard mee kunnen zingen met de Hannah Montana- of High School Musical-CD's, terwijl ze met hun Barbie-poppen dansen op het podium.

Carlijn mag dan wel een jarige job zijn vandaag, er moet evengoed gezwommen worden. Deze keer gaan we allemaal mee, zo heeft Sander wat gezelschap, maar kan niets lezen, en heeft Carlijn fans op de tribune. Carlijn maakt van elke zwemles een race, ze tikt steeds als eerste aan en kijkt vervolgens triomfantelijk omhoog naar ons. De zwemlessen zijn in het sportcomplex van Marist College. Naast het zwembad is de basketbalzaal van de Marist Red Foxes, die vanmiddag moeten spelen. Natuurlijk hebben de Foxes een Mascotte, zijn naam is Shooter en hij is bij elke wedstrijd aanwezig. Sophie ziet hem als eerste en durft zelfs hem een handje te geven, want hij is erg groot. Zelf moet ik nog wat Amerikaanser worden in directheid, want hoewel ik mijn camera in mijn broekzak had zitten, kreeg ik de vraag "Can I take a picture?" niet eens over mijn lippen. En terwijl Carlijn zwemt, rent Sophie.

Op de terugweg rijden we langs de Pastry Garden voor taart. Carlijn mag 'm deze keer uitkiezen en kiest voor een super chocoladetaart 'Death by Chocolat' genaamd. En het is inderdaad een ongelofelijke chocoladetaart, het is maar goed dat er geen 'Nutricional Facts' op de doos staan, dat wil je echt niet weten. Maar hij is erg lekker.

Al de hele dag liggen er 3 ongeopende pakjes, die Carlijn heel graag wil uitpakken. Maar deze pakjes zijn niet van ons maar van de opa's en oma's en Arne en Laura. Als eerste skypen opa J en oma I. Carlijn is voor haar doen erg spraakzaam, maar wil vooral weten wat in die mooie blauwe doos zit. En dat valt zeer in de smaak. Het is een Make Up Artist Sketch set, waar Carlijn aan de hand van voorbeelden e.d. make up stijlen kan ontwerpen voor verschillende vormen hoofden en kleuren. Het is net als wat ze bij Project Runway doen, roepen Myrthe en Carlijn. Later op de middag skypen oma W en opa G, Carlijn vertelde later dat ze al gevoeld had aan het pakje en had gegokt dat het kleren waren en jawel, er komt een prachtige jurk uit. Hij past ook nog. Het cadeau van Arne en Laura pakken we ook uit en dat is soort kaartspel, SET genaamd. Carlijn is heel blij met alles, iedereen heel hartelijk bedankt. En het eind is nog niet in zicht, er schijnen nog meer pakjes onderweg te zijn. Spannend!

Het avondeten mocht Carlijn ook bepalen en tot onze grote verbazing kiest ze taco's, die je zelf kan maken, voegt ze snel toe. Wat in haar geval dus betekent, 'n beetje gehakt en een heleboel kaas erover. Maar het leukste vindt ze nog het helpen in de keuken met al het prepareerwerk, sla en tomaatjes snijden, kaas in een schaal doen etc. Maar we eten allemaal lekker met guacamole, sour creme, salsa en fried beans voor ons erbij. Chocolade-ijs toe, een geweldig maal.

Na wat spelen is het alweer bedtijd, want morgen begint school en het gewone leven weer. Maar volgens mij heeft Carlijn wel genoten van deze dag.