Projectentijd

Niet alleen voor ouders zijn deze dagen erg druk, ook voor de kinderen is het stressen geblazen. Er moeten surprises gemaakt worden, gedichten geschreven, maar ook een werkstuk. Myrthe is koningin van het uitstellen, van wie zou ze dat toch hebben?, en hoewel er al een hoop op ’papier’ stond, moest ze er dit weekend een mooi eind aan breien.

Gelukkig had ze vrij van hockey en kon ik op zaterdagochtend lekker vroeg met Myrthe en Carlijn op stad. Want bij surprises horen cadeautjes en allebei hebben ze een budget van €4,50 voor school en €5 voor Myrthe’s hockeyteam. We hebben de auto onder de Oranjerie gezet en ons doel was om alles in het winkelcentrum te vinden, want buiten was het hondenweer. Dat is gelukt, in een paar uurtjes hebben we voor 3 klas-/teamgenoten een cadeau en ook nog een cadeau voor een vriendin van Carlijn waar ze ‘s avonds op een slaapfeestje mag komen. Natuurlijk hebben we ook wat gedronken met z’n drietjes. Het was erg gezellig zo met mijn grote dames op stap.

Thuis gaan we aan tafel voor de lunch en daarna schuift Myrthe achter de computer en pakt Carlijn alle knutselspullen. Ze gaat op de deksel van een schoenendoos een voetbalveld maken en in de doos komen allemaal papiersnippers voor een grabbelton. Allereerst pakken we de doos in met mooi papier, daarna komen de lijnen erop.

Zelf bedenkt ze dat ze hoekvlaggen kan maken van sateprikkers, ze begint het echt leuk te vinden!

Het Amerikaanse lijmpistool komt er zelfs voor uit de kast.

Van stokjes die we nog over hebben van Myrthe’s longhouse project maken we doelen, Carlijn wordt al enthousiaster. Ondertussen klinkt er steeds meer gezucht uit de woonkamer, Myrthe heeft geen zin meer in haar werkstuk en wil ook beginnen aan haar surprise. Ook zij gaat met schoenendozen aan de slag, gelukkig hebben we ze bewaard. Maar we hebben afgesproken dat ze pas mag beginnen als het werkstuk is ingeleverd en dat moet op maandag. Vanaf dinsdag kan zij dus ook los gaan en 2 surprises maken.

Ik ben benieuwd!

Raambekleding

Het wordt hoog tijd om iets uit te zoeken voor de enorme ramen van onze woonkamer. Met één erker van 4 meter breed en één raam aan de zijkant van 1,80 bij 1,60 en steeds kortere dagen zitten we wel erg in het zicht voor de buitenwereld. En het raam aan de zijkant biedt uitzicht op één groot zwart gat. Niet echt bevorderlijk voor de sfeer, zeg maar…

Dus dan ga je je oriënteren. Allereerst als echte Hollander bij de HEMA en eerlijk waar, de HEMA heeft prachtige stoffen en gordijnen maken kunnen ze als de beste, maar hun vouw-, rol- en paneelgordijnen hangen niet echt mooi in de winkel. Het ziet er gammel uit en aangezien wij o.a. een vouwgordijn van 2½ bij 1½ meter nodig hebben, wil je toch wel een stevige kwaliteit hebben. Verder wil het oog natuurlijk ook wat.

Op dus naar de betere woondecoratiewinkel, waar je al snel door de bomen het bos niet meer ziet. Jeetje mina, wat een keuze aan stoffen, merken en ophangvarianten; met baleinen, zonder baleinen, met een extra biesje erin, knopen, gespen of gekleurde banen aan weerszijde. Pffff.

Je zou bijna willen dat het even communistisch Sovjet Unie was hier met maar één soort stof om voor je raam te hangen. Dan ben je tenminste zo klaar. Nu ben ik al 3 keer heen geweest en ging vanochtend weer even snel met een stalenboek naar huis om de stof in het echie bij het raam te zien.

Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt, het wordt een effen stof, maar niet beige, zoals door de hele wijk hangt. Volgende week komt iemand de ramen precies opmeten, vervolgens even met de handen voor de ogen pinnen en wachten tot ze klaar zijn. Het ophangen laat ik ook maar doen, denk ik. Als zij iets fout doen, dan is het tenminste niet onze schuld en wordt het gerepareerd.

Goed, die horde hebben we genomen. De rest van de dag haal ik de favoriete cornflakes van Carlijn en Sophie bij de ALDI, help met overblijven op school, eet zelf wat, figuurzaag allerlei soorten latjes en plak/spijker ze vast aan de balustrade, haal de dames op van school. En ze hebben hun rapporten gekregen!!! Wij vinden ze geweldig en dat moet gevierd worden…

Lekkage

Net op het moment dat we begonnen zijn met het afwerken en mooi maken van de overloop zolder horen we één van de vervelendste geluiden, die een huiseigenaar kan horen: drup, drup, drup, drup….

Nee he, lekkage! Ik trek de vlizotrap omlaag en gelijk zie ik de oorzaak van het gedrup. Het regent keihard buiten en daarbij staat er ook een stevige wind uit het noordwesten, geen goede combinatie voor ons dak. Bij de schoorsteen komt het water naar binnen. Wel potver…, dat ding is net opgeknapt! Snel emmers en handdoeken gepakt om de boel op te vangen. Bah, dit wil je écht niet.

Sander is nl. begonnen aan een zeer ambitieus project, de balustrade van de eerste verdieping (zie hierboven) kopiëren op de tweede. Want je kan natuurlijk wel een gewoon hekwerk om het trapgat neerzetten, maar het is veel leuker om er iets moois van te maken. We hebben genoeg hout gehaald, lijm en schroeven.

Vorige maand heeft de stukadoor de muur prachtig glad gemaakt,  nadat wij eerst die muur van het laatste beetje originele behang hadden ontdaan.

Trouwens, zo zag de zolder er een jaar geleden (24-11-2008) uit en stond het oude traphek er nog… Wat een bende, als ik naar de foto kijk, word ik weer moe, al dat hout dat we naar beneden hebben moeten sjouwen.

Anyway, als straks de balustrade af is, kunnen we alles gaan schilderen, vloerbedekking laten leggen, de wastafel voor de dames installeren. DONE!

Het balkon van Carlijn

Myrthe’s kant, één stapje verder, met prachtige randjes

Detail

Eerste prik is binnen

Omdat Sophie in de oudste groep valt van de te vaccineren kinderen mochten wij als eerste gelijk om 8:45 uur langs komen. Het had ook andersom kunnen zijn, maar ik ben blij dat we gelijk mogen. Gezien de hoeveelheid dranghekken en, nu nog relaxte, verkeersregelaars verwachten ze er heel wat van en dan baal je als je als laatste op de dag pas mag komen. Natuurlijk waren we veel te vroeg, om 10 voor half 9 stonden we bij de ingang. Vanwege de voorspelde drukte was ik met de fiets gegaan, Sophie op de aanhangfiets, ondanks dat de priklokatie letterlijk aan de andere kant van de stad was, zeker 5 km. fietsen.

Binnen in de sporthal zijn ze nog niet helemaal klaar, de tafels, stoelen en prikbenodigdheden staan er al wel, maar de dames bij de eerste tafels, die het papierwerk moeten afhandelen weten nog niet precies hoe de procedure gaat en lezen de handleiding. Tjonge, als je toch weet dat je op maandagochtend duizenden kinderen en ouders aan je tafel hebt, dan zorg je toch dat je daarvoor even doorleest en weet wat je moet doen?

Maar goed, formuliertje ingeleverd, kaartje teruggekregen, alles voorzien van een datumstempel, door naar de volgende tafel, waar je je kind kon uitkleden of rechterarm kon ontbloten. Daar moesten we even wachten, want het vaccin was er nog niet… Tja, we waren ook ‘n beetje vroeg.

Ineens begint rechts van ons een kind te huilen, ze zijn begonnen. Sophie en ik staan bij de tweede priktafel als eerste in de rij en wij worden gewenkt om naar voren te komen. Als ik Sophie’s arm uit haar trui probeer te halen, sputtert ze wat tegen. Maar als ze eenmaal op de stoel zit bij de zeer aardige prikmeneer is alles goed. Ik moet haar handen vasthouden en voordat we erg in hebben, is de prik al gezet. Zonder één traan, gelukkig. Ze mag een mooi kaartje uitzoeken en dan kunnen we al weer naar buiten, terug naar huis tegen de harde wind in.

Thuis drinken we een beker warme chocolademelk en daarna breng ik Sophie naar school. Heel veel kinderen zijn direct na de prik naar school gebracht, zo blijkt, want ze zwaaien allemaal met hun kaartje alsof het de UEFA-cup is! 

Ziezo, dat zit er ook weer op. Maar vanavond wordt het nog spannender, ouderavond voor Myrthe en Carlijn en van de eerste krijgen we het schooladvies voor volgend jaar te horen…

To prik or not to prik

Sinds er donderdagmiddag een brief voor Sophie van de GGD in de brievenbus zat, is de Mexicaanse griep een stapje dichterbij ons huis gekomen. Sophie valt nl. met haar verjaardag eind december nog net binnen de risicogroep van kinderen tot 4 jaar en mag de vaccinatie tegen Nieuwe Influenza A halen. Tenminste, als wij als ouders dat willen.

Tijd om me toch eens wat meer te verdiepen in de griep… Elke vrijdag publiceert het RIVM op hun website een overzicht van de verspreiding van de Nieuwe Influenza A (H1N1) in Nederland. Je kan bv. zien hoeveel mensen sinds april ‘09 in het ziekenhuis zijn opgenomen (1270) en hoe dat aantal in verhouding staat tot het aantal inwoners. In onze regio valt het nog mee; 0,46 opnamen per 10.000 inwoners, ter vergelijking in Amsterdam is het 1,28 per 10.000 inwoners.

Aantal ziekenhuisopnamen H1N1 vanaf 26-08-2009

Maar toch, ook al valt die 0,46 wel mee, de explosief stijgende lijn van ziekenhuisopnamen valt niet te ontkennen. O, een stukje verder lees ik dat het aantal ziekenhuisopnamen cumulatief is, want er is geen informatie beschikbaar over ontslag uit het ziekenhuis. Da’s lekker…

Uiteindelijk gaat het om de gezondheid van je kind. Laatst zag ik Ab Osterhaus bij Netwerk. Hij vertelde dat er van de leeftijdsgroep 1-4 relatief veel kinderen in het ziekenhuis moeten worden opgenomen bij griep en gaf aan dat de capaciteit van onze IC's in Nederland dan wellicht te klein is. Én dat is gebleken dat die leeftijdsgroep een grote kans heeft op een infectie met Nieuwe Influenza A en daardoor ook een grotere kans op complicaties en schade. Tja, en dan kan je wel kritisch tegenover vaccineren staan, maar wat is nou een prikje (of 2) tegenover het risico dat je kind niet eens geholpen kan worden als het écht ziek is?

Goed, vóór maandagochtend kwart voor 9 moet de beslissing genomen zijn.

Zevenheuvelenloop

Een nieuwe maand, een nieuwe loop, de Nijmeegse Zevenheuvelenloop!

Maar allereerst moest er natuurlijk gekeken worden of Sinterklaas vannacht bij ons op bezoek is geweest. Sophie was er als de kippen bij en was heel blij met haar Mega Mindy kwartetspel. Myrthe en Carlijn hadden niet zo’n haast, maar vonden wel een prachtige glitter hockeybal in hun schoen.

Voordat we op pad gaan naar Nijmegen is er nog wat tijd om te kwartetten en het spel is goedgekeurd, ook Sophie doet goed mee. Om kwart over 10 stappen we op de fiets, want we gaan met de trein en dat vinden de dames natuurlijk super. Allereerst een boemeltje en daarna overstappen op een intercity, dat moet goed gaan. Maar het boemeltje ging voor mijn gevoel nog sneller dan de intercity, man man, wat ging het langzaam. Met de auto waren we er al 3 keer geweest... En dan heb ik het nog niet eens over de informatievoorziening van de NS, zucht.

Anyway, uiteindelijk kom je er wel… Na wat heen en weer gebel ontmoeten we bij het Keizer Karelplein Arne en Laura met de kinderen. Arne en Sander gaan samen de 15 km rennen, in korte broek, terwijl heel veel mensen in tights lopen. Het is best wel fris en Sander baalt ‘n beetje. Gelukkig blijft het weer goed. Met z’n allen lopen we naar het startvak, bypass 1, daar lopen de mannen zich warm, rekken hun spieren en verkleden zich.

   

De kinderen hebben elkaar dan al helemaal gevonden en spelen kiekeboe rondom de kar van Noor, die het allemaal mooi ligt te bekijken.

Iets na 1 uur gaan Sander en Arne het startvak in, maar niet voordat ik een ‘we gaan knallen’-foto heb gemaakt.

Wij zigzaggen door de Indische buurt naar de Groesbeekseweg, waar de start en finish is. De loop is trouwens geweldig georganiseerd, ik las in de Gelderlander dat “er in totaal 160 mobiele toiletten en 80 urinoirs geplaatst zijn, de zogeheten plaskruisen. Om de lopers- en bezoekersstromen in goede banen te leiden, komen er 1.300 dranghekken en ruim 800 hoge bouwhekwerken. De Zevenheuvelenloop is een wedstrijd van de grote getallen. 30.600 Hardlopers hebben zich aangemeld, maar uiteindelijk zullen er tussen de 24.000 en 27.000 deelnemers aan de start op de Groesbeekseweg verschijnen. In ieder geval zijn er 25.000 flesjes water voor lopers die finishen, en 25.000 medailles. 15.000 lopers komen met de trein. 8.000 deelnemers hebben het speciale T-shirt gekocht.”

Terwijl wij aan de éne weghelft staan en de starters aanmoedigen, komen op de andere weghelft voorafgegaan door luid toeterende auto’s en achtervolgt door persmotoren alweer de professionals terug. Zij zijn al klaar! De snelste man loopt ‘m in 42 minuten en 14 seconden en de snelste vrouw is klaar in een wereldrecordtijd: 46 minuten en 28 seconden! Ongelofelijk snel.

Het streven van de mannen is om binnen de 1 uur en 18 seconden te finishen, dat houden we aan, dan moeten we weer langs het parcours staan om te juichen. Wat super handig is, is dat Sander mijn telefoonnummer heeft aangemeld voor een SMS service, die je op de hoogte houdt van de doorkomsttijden bij de start, 5 km en 10 en een prognose geeft wat de einduitslag wordt. De eerste SMS vertelt dat ze om 13:38 uur over de startlijn zijn gegaan, dus wij verwachten ze om iets voor 3 uur terug.

Wij gaan op zoek naar een plek waar we wat warms kunnen drinken, de foto hierboven heb ik van Laura geleend, hij is leuk!, en dan krijg ik een SMS dat ze de 10 km in 49 minuten hebben gelopen. Ze lopen enorm voor op hun schema, 1 uur 14 is de voorspelling! We zoeken weer een plek langs de hekken en tijdens het wachten swingen we mee op de muziek. En jawel, ons wachten wordt beloond, we staan aan de goede kant en we zien zowel Sander als Arne langs rennen.

Zoekplaatje

Na de finish (in 1 uur, 11 minuten en 5 seconden!!!) hebben we elkaar snel teruggevonden en we besluiten het centrum in te lopen, lekker een pintje pakken én zo ontlopen we de drukte in de trein. We belanden uiteindelijk in De Waagh, een prachtig ‘eet- en drinkhuijs’ uit 1612 aan het marktplein. Inmiddels is Thom op de schouders van zijn vader in slaap gevallen en in de kar gelegd, waar hij heerlijk doorslaapt en zijn zus van 8 maanden zit klaarwakker en in een opperbeste bui bij iedereen op schoot.

Lekker bier hebben ze, soepjes ook en hapjes, kortom, het was erg gezellig. Om kwart voor 6 nemen we de trein terug naar huis, we kunnen prima zitten zonder gedrang, goede keuze dus. Ik heb de dames bij me in een vierzitje, Sander zit heerlijk rustig op een losse stoel en om kwart voor 8 zijn we weer thuis.

Sander zegt dat hij voorlopig even rustig aan gaat doen met het hardlopen, maar ik vraag me af hoe lang het duurt voordat er weer heen en weer gemaild wordt tussen hem en zijn broer over de volgende uitdaging. Een halve marathon misschien?

Hij is er weer!!!

Sinterklaas is gisterochtend weer veilig aangekomen in Nederland, ook in ons stadje. Om half 10 zouden de festiviteiten al van start gaan, dus wij stonden om half 10 aan de kade. Myrthe moest hockeyen, en ze hebben weer gewonnen!, dus zij en Sander konden er helaas niet bij zijn. 

We stonden op bijna dezelfde plek als vorig jaar, ook het programma leek erg op vorig jaar met boeven en brandweer en duikers. Gelukkig was het niet zo koud als toen én er was een zeer goed klinkende pietenband i.p.v. een kinderkoor.

Carlijn was wél mee en heeft ook genoten 

Duikers, met op de achtergrond het podium voor de ontvangst

Iets na 10 uur kwam Pakjesboot 21 aanvaren, alle kinderen juichten en ook de ouders zwaaiden enthousiast mee. Sint voer een rondje langs beide kades en is vervolgens aan wal gegaan. Daar kletste hij wat met de ceremoniemeester en deelde cadeautjes uit aan kinderen die een tekenwedstrijd hadden gewonnen. Daarna stak hij het kanaal over om op zijn paard een rondje door de stad te lopen. Alleen dat paard schudde wel heel erg met zijn hoofd en leek wat onrustig, scary. De Sint en de begeleider liepen daarom een paar keer terug om hem op z’n gemak te krijgen.

Wij hadden toen wel genoeg gezien en zijn even de winkelstraat in gelopen naar de HEMA. Myrthe had nl. geen pepernoten gekregen van de pieten en dat is niet eerlijk, volgens Sophie. Natuurlijk werd er ook een zak met schuimpjes en gevulde speculaas in mijn mand gegooid, bah wat lekker! Inmiddels was het helaas gaan regenen, dus zijn we snel naar onze fietsen terug gelopen. Vlakbij de fietsenstalling zagen we nog een stukje van de optocht. Sander en Myrthe waren al thuis, Myrthe had zelfs al gedoucht en Sander was met het elektra van de garage bezig. Koffietijd.

Sinterklaas heeft gezegd dat we ‘s avonds onze schoen mochten zetten en dat hoef je geen 2 keer te zeggen…

Bij gebrek aan wortels werd onze fruitschaal geplunderd, er lagen 3 appels klaar voor het paard plus een schaaltje water. En Sophie heeft me dringend verzocht om suikerklontjes te halen, want dat vinden paarden ook heel lekker. Na tig liedjes in de open haard gezongen te hebben, gingen ze vol verwachting naar bed.

Long Spinning Ride

Ik heb me laten overhalen om vanavond mee te doen aan een ‘spinning marathon’, 2½ uur heel hard fietsen en zweten. De voorbereiding is bijzonder slecht te noemen, ik heb deze week nog niets sportiefs gedaan. Maar dat wordt dus straks ingehaald…

Wish me luck!

De griep en andere belevenissen…

Als eerste in ons huis heeft Sophie de griep gehad, zo zielig. Zaterdagmiddag kwam het ineens opzetten en heeft ze eigenlijk aan één stuk geslapen, zowel in haar bed als beneden op de bank. Eten wilde ze niet en alleen wat water kreeg ik erin. Gelukkig ging ze ‘s avonds wel gemakkelijk naar bed, maar ik moest natuurlijk wel eerst een verhaal voorlezen. ‘s Nachts werden we midden in de nacht opgeschrikt door een brullend kind, helemaal bezweet, trillend en ‘mama’ roepend. Ook op zondag was ze erg rustig en maandag hebben we haar thuis gehouden van school. Daar heeft ze overigens (te) erg van genoten, dus vanochtend mocht ze weer aan de slag. En kon ze Flip  terugbrengen naar haar klas, zit in haar tasje...

Voor Sophie was het weekend dus niet echt geweldig, voor Myrthe en haar coach was hij super: ze hebben met 6-1 gewonnen!!! En dat terwijl er 3 meisjes niet bij waren en er slechts één meisje extra geregeld was, die ook nog eens een jaar jonger was. Ze speelden dus met een vrouw minder, maar een stuk beter. Misschien kwam het wel door de geweldige truien, die ze allemaal sinds vrijdag hebben.

Bij het overzetten van de foto’s van de camera op de laptop kwam ik trouwens de volgende ook tegen. Dat was ik alweer helemaal vergeten. Vrijdagmiddag kwam ik thuis na op school te hebben geholpen als overblijfjuf. En wat stond er in onze voortuin? Nee, geen paard…

Een auto!!! Gewoon, dwars in onze voortuin gezet, nou ja zeg. Vlakbij ons huis staat een kerk en er was een begrafenisdienst gaande. De straat stond helemaal vol met auto’s, ondanks het parkeerverbod dat hier geldt tussen 11 en 3. Maar ja, het zijn vaak oudere mensen die naar die kerk gaan, het was rotweer en bovendien, ze waren er vast niet voor hun lol. Dus ik ben maar niet gaan zeuren, maar een beetje belachelijk is het wel. ‘t Is tijd voor wat boompjes o.i.d. om ons erf wat af te scheiden.

Als laatste: de Playstation is weer aangesloten, we wonen hier nu al weer ruim 8 maanden, dus het heeft even geduurd :-). Maar we kunnen dansen en jammen!

 

Lijstje

De goede man komt pas zaterdag aan in Nederland, maar Carlijn heeft haar lijstje al klaar. Alhoewel, in dit geval kan je beter spreken van een lijst! Maar gelukkig, alles is verkrijgbaar bij Intertoys…

Shop, shop, shop

Woensdagochtend hebben we flink de kassa laten rinkelen bij de GAMMA, veel hout voor een balustrade op zolder gehaald en rubberen drainagetegels voor het platte dak. Natuurlijk kan Sander niet een kluswinkel verlaten zonder pur en schroeven, het tikte allemaal weer lekker aan. Gelukkig kan ik deze bonnen nog declareren uit het bouwdepot en dat heb ik donderdagmiddag geregeld. Ben weer vaste klant bij ‘Jazeker, de H…’.

Maar de titel is shop in het meervoud en het leuke shoppen is op donderdag gebeurd. Zowel Myrthe als Carlijn klaagden over hun winterjassen, de mouwen waren te kort en vooral Carlijn vond haar jas niet ‘cool’ meer… Ze wilde net zo’n hippe als, echt waar, als Sophie! Volgens mij is dat gelukt.

 

De tegelzetter is ook begonnen, hij heeft eerst de hele vloer stroef geschuurd en daarna in een soort primer gezet. Dit moest een paar uurtjes drogen en vervolgens gaat de egaline er overheen. En dan eindelijk, 7 maanden na het plaatsen van de keuken, kunnen de tegels erin!!! Ben zo benieuwd hoe het eruit gaat zien, oeioeioei. Even wachten nog.

En omdat het fornuis in de eetkamer staat, zijn we ‘s avonds lekker uit eten gegaan. bij McDonalds :).

Er staat een koelkast in de gang…

En de wasmachine en de droger staan buiten onder het afdak, de voorraadkasten staan in de woonkamer en vanavond mogen Sander en ik het 90 cm. brede fornuis naar de eetkamer tillen, pfff.

Want morgen komt de tegelzetter om onze schitterende tegels in onze keuken te leggen, eindelijk. Het geeft wat bende, maar het is het meer dan waard. Hij zal eerst de vloer glad maken, want de overgang van granito naar beton is niet echt ‘smooth’, daarna wordt de hele vloer ontvet en geëgaliseerd. Als het goed gaat, kunnen vrijdag de tegels erin. Hopelijk droogt alles snel zodat we op zaterdag opnieuw een steekwagen kunnen huren bij de GAMMA en alles weer terugzetten…

 

Badderen

Nu de dagen korter worden en vooral ook kouder is het heerlijk om ‘s avonds voor het slapen gaan even lekker in bad te zitten. Niet alleen ik denk er zo over, onze hele familie is gek op badderen. In Amerika gingen de dames zeer regelmatig in bad, maar voor volwassenen is een Amerikaans bad niet écht genieten. Te kort en vooral te ondiep, je kon óf alleen met je benen in het water zitten óf onderuit liggen met je benen bovenop de rand. Hoe je er ook in lag, de éne helft van je lijf was warm en de andere koud…

Gelukkig had onze gym daar een heerlijke jacuzzi bij het zwembad, maar daar kwam je ook niet dagelijks. Toen gingen we weer terug naar NL, naar een tijdelijk huis met een badkamer van hooguit 1½ meter bij 1½ meter, deels onder een schuin dak, waar natuurlijk geen bad in paste.

Maar dan nu! Bij het plannen van de badkamer had ik vele eisen, maar de belangrijkste 2 waren een ruime douche én een bad. En reken maar, dat die veel gebruikt wordt, heerlijk!!!