Prince!!!

Twee weken geleden aangekondigd, Prince komt na 8 jaar weer naar Nederland. Afgelopen zaterdag bedachten we dat dat best wel gaaf was om heen te gaan. Alleen, veldkaartjes waren toen al uitverkocht. Geen nood, daar bestaat Marktplaats voor!

Gelukkig kon oma I. oppassen, dus thuis kon alles doorgaan en konden Sander en ik samen op stap. De auto hebben we geparkeerd bij Burgers Zoo, van daaruit reden pendelbussen. 30.000 Mensen in één keer zo’n stadion in krijgen, geeft veel drukte. De rij om het veld op te komen was enorm, hij liep bijna om het hele stadion heen. Maar uiteindelijk waren we binnen en kon de pret beginnen!

We stonden erg goed, behoorlijk vooraan en door onze lengte konden we alles prima zien. Bovendien waren er drie grote schermen om alles te volgen. Om 10 over 8 begonnen ze en pas na 3 uur vonden ze het welletjes. Geweldig!

Purple Rain

En niet alleen wij vonden het geweldig, de recensenten van Parool, de Gelderlander, nu.nl, AD, en Metro dachten er net zo over.

Today is my birthday

Mijn laatste jaar in mijn ‘thirties’ is vandaag begonnen, compleet met taart en cadeautjes. Sophie wilde mijn verjaardag groots vieren, sprak over niets anders de afgelopen dagen en had het liefst het hele huis met slingers, ballonnen en confetti versierd, de hele dag spelletjes spelen en de 3 p’s (pannenkoeken, pizza en patat) gegeten, maar dat hebben we over het weekend verspreid, bedenk ik me nu…

We hebben heerlijk uitgeslapen tot 9 uur, behalve Sander, die had toen al 2 uur op de fiets gezeten. Ik werd wakker gemaakt door Sophie, die mij over mijn hoofd aaide en zei: “Hai birthday girl!” Beneden waren Myrthe en Carlijn de tafel al aan het dekken, super. Later bij de koffie hadden we een heerlijk taartje, een caramelschnitte heette het geloof ik, en deze kan wedijveren met het hazelnootschuimtaartje, ontzettend lekker.

Het plan voor vandaag is iets anders dan normaal op een verjaardag; Sander moet vanavond op reis, hij vliegt naar Engeland. Wij gaan hem wegbrengen, maar gaan wat vroeger en combineren het met een middagje Amsterdam. De dames zijn nog nooit in de Amsterdamse Bijenkorf geweest, Carlijn en Sophie hebben de grachten nog nooit gezien… Wel Times Square, the Golden Gate Bridge, het Vikingskip, noem maar op.

De auto parkeren we op Schiphol en nemen de trein naar  Amsterdam CS. Myrthe mag niet meer op een Railrunnerkaartje reizen en voor haar betalen we de volle mep, €7,10. Met z’n vijven betalen we €26,30, pok! Maar daar heb je wel wat voor, een reisje naar het centrum van onze hoofdstad, waar het nog steeds een verschrikkelijke bouwput is.

En DRUK, voelde me echt zo’n provinciaaltje in de grote stad terwijl we toch bijna 7 jaar in Amsterdam gewoond hebben. Maar ook toen was ik altijd blij als ik het Vondelpark in kon fietsen en de drukte van het centrum achter me kon laten. Totdat er een grapjas bedacht dat je aan toeristen fietsen kon verhuren, toen was het ook gedaan met de rust in het park, want toeristen op een fiets zijn levensgevaarlijk.

Anyway, de Bijenkorf, het is maar goed dat die winkel niet bij ons in de stad zit… Da’s niet goed voor je banksaldo. Na het shoppen zijn we over de Oudezijds naar De Jaren gewandeld, onze favoriete pleisterplek. Ook de dames voelden zich hier helemaal thuis, ze vonden het vooral zo lekker ruim en licht, zonder stamgasten aan de bar. En ze hadden La Chouffe, mmmmmm

We lopen terug door de Kalverstraat, wat vooral een wandeling is vol herkenning: “Hééé, die winkel hebben wij ook!”. Sander wil tóch nog even bij de Bijenkorf herenmode kijken en scoort 2 mooie overhemden en een stropdas. Die man van mij is een supershopper.

Vanaf CS gaan er tig treinen per uur naar Schiphol, dus we hoefden niet eens te wachten en in no time waren we er weer. Sander heeft eerst zijn bagage uit de auto gehaald en afgegeven bij de check in balie en daarna zijn we naar het Panoramadek gelopen.

De dames hebben alweer honger, gelukkig hebben ze in het restaurant een kidsmeal met friet, kroket en drinken. Morgen eten we wel weer gezond!

Iets voor 8 uur zwaaien we Sander uit, hij gaat door de douane, wij gaan naar de ‘windmill’. En op het moment dat hij weg taxiet bij de slurf rijden wij het pad op.

Op naar de 40!

Toy Story 3D

In Den Haag en Amsterdam wordt het Nederlandse elftal gehuldigd voor het bereiken van de tweede plaats op het WK. Ze mogen bij de koningin op bezoek, vliegen in een joekel van een helikopter, rondvaren over de Amsterdamse grachten en zich laten bejubelen op het Museumplein door duizenden mensen. En het wordt ook nog eens allemaal rechtstreeks uitgezonden op tv… Pffff, daar gaan wij NIET naar kijken.

Wij gaan iets veel leukers doen: naar de film. Naar Toy Story 3 beter gezegd. Deze film had bij uitkomen een geweldige recensie gekregen in de Volkskrant, op IMDb staat de film 6de in de Top 250 boven films als Schindler’s List, diverse Star Warsfilms, Lord of the Rings, Goodfellas en The Usual Suspects (Who’s Keyser Soze?). Kortom, die moeten we zien. Hij heeft hier van de Kijkwijzer leeftijd ‘6’ meegekregen, maar in Amerika, Australië, Japan en Canada is het gewoon ‘Alle leeftijden’, dus Sophie gaat lekker mee!

Alleen, alle middagvoorstellingen hier in de buurt zijn nagesynchroniseerd en dat willen wij niet, wij willen Tom Hanks en Tim Allen, die échte stemmen. Na wat zoeken kom ik uit bij de megabioscoop langs de A12 bij Ede, daar moeten we heen!

‘s Ochtends gaan we nog even naar de kapper, thuis lunchen en om 3 uur stappen we in de auto. We zijn er natuurlijk veel te vroeg, het is totaal niet druk, er zitten hooguit 20 mensen in de zaal. Maar dat mag de pret niet drukken, we hebben maffe brilletjes op, het is lekker koel in de zaal en de film wordt fantastisch.

De recensie was helemaal juist, de film was spannend, grappig, vertederend en hield je 1 uur en 3 kwartier in zijn grip. Sophie lag af en toe dubbel van het lachen, wat de rest van de zaal weer deed lachen. Het enige minpunt is dat ik ontdekt heb dat ik tot de 20% mensen behoor, die enorme hoofdpijn krijgt van het kijken naar een 3D film. Gelukkig deed één Ibuprofennetje thuis zijn werk uitstekend en kon ik als klap op de vuurpijl nog zorgen voor een portie pannenkoeken voor iedereen.

It was a good day today!

Carlijns schoolreisje

Vandaag is Carlijn op schoolreis geweest naar Ponypark Slagharen. In 2 grote dubbeldek bussen gingen de groepen 5, 6 en 7 om 9 uur op pad. De afgelopen dagen heeft de hele school alle snoep weggeschept bij het Kruidvat, dat was dan ook gespreksonderwerp nr. 1 op het schoolplein, hoeveel heb jij?

Natuurlijk wachtten heel veel ouders tot 9 uur om de kinderen uit te zwaaien en ook de overige groepen kwamen uitzwaaien. Zo konden ook Myrthe en Sophie Carlijn uitzwaaien. Carlijn had ons oude cameraatje mee en is in de klas al begonnen met foto’s maken. Maar deze van Myrthe is wel erg leuk, Sophie en ik zijn ook nog net te zien.

   

Het is een uurtje rijden naar Slagharen. Ook in het park heeft Carlijn veel foto’s gemaakt.

Stipt om 5 uur komen ze weer de straat in rijden, bij één bus deed de airco het niet, die kinderen komen drijfnat en gaar eruit. Gelukkig was de bus van Carlijn beter, maar ook zij zijn moe. Maar het was geweldig, ze heeft al haar drinken op, bijna al haar snoep en bijna géén bruine bol gegeten. Precies zoals een schoolreis behoort te zijn!

Kraantje Lek

Zondagmiddag, is er een beter moment in de week om pannenkoeken te eten met je familie? Ik denk het niet. En als het dan ook nog eens in een heel leuke toko is, dan zijn wij zeker van de partij. Ook al moeten we er een stukje voor rijden…

Rond 4 uur worden we verwacht en ondanks dat de Tomtom zei dat door vertragingen op de route de ETA 16:21 uur was, reden wij om 2 over 4 de parkeerplaats op. Met dank aan de spitsstrook op de A1 tussen Muiderberg en Diemen, we zoefden langs de file! “Ha, ha, zij staan lekker stil!”, wordt er geroepen op de achterbank.

Ik ben de Bob op de terugweg, dus Sander heeft al snel na aankomst een lekker biertje voor zich staan. Dat mag, want hij heeft vorige week een halve marathon gelopen... Ik neem eerst thee, op één of andere manier krijg ik het altijd heel koud van autorijden en ik had nog wel mijn jas aangehouden.

Van ons gezellig samenzijn aan tafel heb ik geen foto’s, want het was te gezellig en van het eten ook niet want we hadden allemaal honger, het was zo op! Ook Sophie heeft haar grote pannenkoek helemaal opgegeten. Tussendoor konden de kinderen heerlijk spelen in de speeltuin buiten en het klimduin achter het restaurant. En Sophie had zoals gewoonlijk weer het fototoestel gevonden! De volgende zijn dan ook door haar genomen.

 

Na het spelen tijd voor een toetje! Sophie had een kinderijsje, Myrthe en Carlijn deelden een Dame Blanche. Ook dit ging schoon op.

En na het eten even lekker op en neer rennen van het klimduin.

Verrassing!

Tweede Paasdag in Nederland, wat gaan we doen? Nee, niet naar de meubelboulevard, ons huis staat al vol. Naar de autodealers dan? Nee, we hebben al 2 auto’s. Blijft er nog een populaire bestemming over: de dierentuin. En niet zomaar een dierentuin, deze ligt bij ons om de hoek!

Vorige maand werd bekend dat Apenheul de burenkaart weer in ere ging herstellen. Voor een prijs lager dan een gewoon entreekaartje kan je als inwoner van ons mooie dorp een seizoenkaart kopen. Da’s nou leuk! Zaterdagmiddag ben ik er heen gefietst en zonder dat de dames er weet van hadden, heb ik 5 kaarten gehaald.

Sanders plan voor vandaag was een stukje hardlopen met zijn broer in Utrecht, dus het was Ladies Day in huize B. Na de lunch stelde ik voor om de eendjes te gaan voeren in Park Berg en Bos ;). Onze heerlijke naïeve dochters zien totaal niet dat ik mijn hele tas meeneem, fototoestel, zonnebril, alles. “Leuk!”, roepen ze, en vragen of ze ook weer bij de jonge zwijntjes mogen kijken.

Aan het eind van de vijver kan je linksaf naar de speelweide, maar rechtsaf ga je naar Apenheul. “Heee jongens, zullen we daar heen gaan?”. “Maham, we zijn geen jo……, wat zei je?”. Zoals verwacht hebben de dames daar geen probleem mee, juichend nemen ze het nieuws in zich op dat ze tot 22 oktober hier, als ze willen, elke dag heen kunnen!!!

Na de gorilla’s, die overigens met z’n tienen een eiland van een hectare hebben, lopen we verder naar de berberapen. Daar trilt mijn telefoon, SMS van Sander, hij heeft de halve marathon 1 uur 42 minuten en 15 seconden gelopen!!! Dat is idioot snel, 12,4 km per uur. Op dat moment schuifelden wij met minder dan 2 km per uur door Apenheul. Maar als ineens de kinderen beginnen te rennen, kan dat maar één ding betekenen: speeltuin!

Niet veel later belt Sander met het bericht dat hij al in de trein zit en dat hij iets na 5 aan zal komen bij ‘ons’ station. OK, dat loopt heel soepel daar in Utrecht. De dames smeken om nog één keer van de glijbaan af te mogen, maar daarna moeten we écht naar huis. Het park gaat trouwens toch ook zo dicht. Vraag me af hoe ze dat voor elkaar krijgen, iedereen eruit, er liepen nog heel veel mensen rond een kwartier voor sluitingstijd.

Het is wel heel prettig om gewoon naar huis te kunnen lopen, geen files en zo. Thuis stappen we gelijk in de auto om Sander op te halen. Wij, en hij, hoeven niet eens te wachten, hij komt net aanlopen (lees: strompelen). Wat een timing!

Thuis laat hij lekker het bad vollopen met Kneipp badolie Jeneverbes, want volgens het flesje “verlicht dat vermoeide en stijve spieren na lichamelijke inspanning”. Ik stort mij op het avondeten en de kinderen storten neer voor de tv.

Na zo’n dag heb je behoefte aan een paar vrije dagen…

Nooit meer!

Het is weekend, geen verplichtingen en dan plan je voor het avondeten iets waar je door de week geen tijd voor hebt, of puf. Bijvoorbeeld iets wat lang op moet staan, zoals Sanders heerlijke, onovertroffen runderstoofpotje.

Al voor 3 uur worden de uien gefruit, de magere blokjes spek erbij gegooid en de in stukken gesneden runderlappen. Daar gaat een sloot bouillon bij en dat mag lekker pruttelen. De bedoeling is dat het om half 7 op tafel staat, dus denken we dat 2 uur van tevoren de groente (aardappelen, winterpeen, champignons) erbij doen vroeg genoeg is. 

NOT, om half 7 zijn de aardappels nog behoorlijk hard en dat zijn ze om 7 uur nog steeds. Wel potver…, wat nu? Naar McDonalds dan maar, daar zijn de winterweken bezig en de dames zaten laatst al kwijlend te kijken naar de reclame voor de McRookworst. Het stoofpotje eten we morgen wel.

Goedenavond, wat mag het zijn? Eén Happy Meal (voor Sophie), één Big Tasty Menu Medium (voor Sander), één Chicken Sensation Menu Medium (voor mij), 2 McRookworsten, één grote frites, één chocomel en één kleine cola (voor Myrthe en Carlijn). Dat is dan €27,85.

POK, da’s best wel duur. En wat maken die kinderen (niet de onze natuurlijk :)) in dat klimding een herrie en wat is het vies op de vloer en bij de vuilnisbak. Klopt het eigenlijk wel, die €28? Want wat heb je daarvoor? Vooral een hoop afval, een tijdelijk vol gevoel en vooral de rest van de avond een knagend schuldgevoel, omdat je naderhand op de verpakking ziet dat één McTasty 905 Kcal bevat. 

Gelukkig genieten Myrthe en Carlijn erg van hun McRookworst, alleen hij vult zo ontzettend, dat ze de rest niet op kunnen. Sophie knabbelt haar ‘Chicken Nuggets’ op en drinkt de chocomel, maar wil daarna vooral spelen. In het kleverige speelding, waar duizenden kinderen met hun vettige vingertjes haar zijn voorgegaan. Schoenen uit, maar binnen een minuut staat ze weer bij onze tafel, klaar met spelen. Haar schoenen staan alleen nog wel bij dat klimding, dus is ze lekker op haar sokken door de zaak gelopen. En ik ben echt geen ‘germ freak’, maar dat vind zelfs ik niet echt fris. Dan ziet Sophie dat Myrthe haar Happy Meal speeltje in de hand heeft en accepteert dat niet, heel gezellig allemaal.

Ook Sophie’s frieten blijven dus liggen. En wie eten die frietjes op? Foei, foei, foei. Ondertussen bedenken we dat we voor €28 minstens 3 super lekkere extra grote pizza’s kunnen halen bij Frank en An. En we besluiten ter plekke, dat we NOOIT meer naar McDonalds gaan. Dames, geniet er maar van, want dit is de laatste keer dat we bij McDonalds zijn geweest.

Doornenburg

Vandaag mocht ik in het kader van het Spetterproject chauffeuren naar Kasteel Doornenburg voor groep 8. Om 9 uur reden we weg, ik had een volle bak: 3 kinderen achterin en de PABO-stagiaire voorin. Volgens de website van het kasteel krijgen we straks “in de uiterste uithoek van de Over Betuwe waar de Rijn en de Waal splitsen het robuuste middeleeuwse kasteel Doornenburg te zien.

Het kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw, omgeven door een gracht. Het kasteel telt 9 woon- en verblijfruimtes. De ridderzaal en overwelfde kelders zijn typerend voor de middeleeuwse architectuur. Om het kasteel ligt op ruim 8 hectare agrarische grond, die in het kader van natuurbeheer extensief wordt beweid. De uitgestrekte voorburcht wordt wel eens de grootste en mooiste middeleeuwse van Nederland genoemd.”

1. Hoofdburcht, 2. kapel, 3. koffiekamer, 4. woonhuis kasteelbeheerder, 5. boerderij, 6. potstal, 7. poortgebouw, 8. weergang met hoektoren, 9. langeracktoren met wapenkamer.

Natuurlijk rij ik als eerste van de 9 auto’s de parkeerplaats bij het kasteel op. OK, al snel zijn de anderen er ook. Er is afgesproken dat om 10 uur de eerste groep hun rondleiding begint en de tweede om half 11. Vrijwel alle rijouders willen graag met de tweede groep mee, vooral als ze zien dat er een ‘herberg’ (3) is waar koffie geschonken wordt. Even opwarmen, want het is mega kkkkkoud vandaag.

Als de koffie zijn werk heeft gedaan, mogen wij naar de hoofdburcht. Alleen, vanwege renovatiewerkzaamheden aan de vloeren van de entree en de ridderzaal kunnen we niet via de binnenplaats naar binnen, maar daar kan ik natuurlijk wel wat foto’s van maken…

We moeten dus buitenom, weer terug door de grote poort (7) over de brug over de Linge. Maar op deze manier zien we wel goed, hoe mooi het kasteel is.

Een klein stukje geschiedenisles:

Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd.

De Doornenburg is bewoond geweest door de zeven elkaar opvolgende geslachten Van Doornick, Van Bylandt, Van Homoet, Van Voorst, Van Amstel, Van Heemskerk en Van Bemmel. De laatste bewoner was Maria Clara von Delwig, barones van Bemmel. Zij is in 1847 op hoogbejaarde leeftijd overleden. Daarna is het kasteel nog lange tijd in eigendom geweest van de familie Van der Heijden. Deze familie heeft het kasteel echter nooit bewoond. Het gebouw raakte zelfs ernstig in verval. In 1936 kwam textielbaron J.H. van Heek in beeld. Deze vermogende industrieel uit Enschede richtte Stichting tot Behoud van den Doornenburg op. Deze kocht het kasteel van de familie Van der Heyden. In 1937 begon Van Heek aan de restauratie die in 1941 werd voltooid.

Veel plezier kreeg Van Heek niet van zijn restauratie. In het laatste half jaar van de Tweede Wereldoorlog lag de Betuwe in de frontlinie, het kasteel deed dienst als hoofdkwartier van de Duitsers. In januari en maart 1945 heeft de Engelse luchtmacht het kasteel gebombardeerd. Bij de eerste luchtaanval werden verschillende gebouwen van de voorburcht verwoest. De tweede aanval was funest voor de burcht. Er bleef een grote puinhoop over. Extra zuur was dat de geallieerden niet wisten dat de Duitsers al waren vertrokken.

Na de oorlog begon Van Heek weer van voren af aan. Met hulp van de overheid en verschillende particulieren heeft de stichting De Doornenburg geleidelijk aan weer helemaal laten herstellen. In 1968 stond het robuuste kasteel er in volle glorie bij.

 

Dit verkleedpartijtje was het laatste wat we deden in het kasteel. We gaan terug naar de herberg en de kinderen eten hun meegebrachte lunch. In colonne rijden we daarna over de dijkjes langs de IJssel terug naar de snelweg en school. Ik ken de wegen rond Arnhem en tot grote hilariteit van de kinderen op de achterbank haal ik iedereen in bij het Velperbroekcircuit. Opnieuw komen wij als NUMBER 1 aan bij school!!!

A fun day in the life of a 4 year old

Een aantal weken geleden hing er lijst op het prikbord bij Sophie’s klas met daarop de vraag of ouders zich wilden opgeven om de kleuters naar Kinderboerderij Laag Buurlo te rijden. Dat leek me leuk, dus ik schreef mijn naam op. Een paar dagen geleden vertelde ik Sophie over het opkomende schooltripje, of juf daar al wat van verteld had en tegelijk zegt Sander, “hé, ik kan ook wel eens rijden”. En Sophie was daar gelijk zeer enthousiast over, ik werd meteen aan de kant geschoven. De nachten werden afgeteld, maar wat ze nog het allerspannendst vond, was dat ze voorin mocht zitten!!!

Van de website: “De kinderboerderij ligt op het vroegere land "Laag Buurlo", de villa en de boerderij met woonhuis dateren uit 1890. Laag Buurlo is van oorsprong een fruit- en veeteelt bedrijf, er staat nog steeds een aantal oude fruitbomen. Doordat het bedrijf geen bestaansrecht meer had en door opkomende woningbouw in de wijk kocht de gemeente Apeldoorn het bedrijf op en heeft er in 1970 een kinderboerderij van gemaakt. De gebouwen en de stallen zijn minimaal veranderd, waardoor de authentieke uitstraling bewaard is gebleven. Wel is er door de jaren heen flink geïnvesteerd in speeltoestellen op de speelweide, die zeer geschikt is voor jonge kinderen. De totale oppervlakte van de kinderboerderij is 2,5 hectare en alle landbouwhuisdieren zijn aanwezig.

Kinderboerderij Laag Buurlo heeft zowel een recreatief als een educatief en therapeutisch karakter. Het welzijn van de dieren staat bij de kinderboerderij hoog in het vaandel. Het personeel, de vrijwilligers en een aantal mensen met een lichamelijke en/of geestelijke handicap doen hun uiterste best de bezoekers het naar hun zin te maken. Zo mogen kinderen soms onder begeleiding van iemand van de kinderboerderij een ritje op een pony maken.”

Kortom, gegarandeerd een hele ochtend FUN.

Beide groepen 1 op een rijtje met juf Marion helemaal links (roodblauwe jas)

Helemaal blij op het paard of is het een pony?

 

Snack time

Even alles op zich in laten werken

Sander heeft zich ook prima vermaakt, ‘t is altijd leuk om zo’n kleuterklasje bezig te zien. Maar ze kunnen ook heel veel herrie produceren, vooral op de tokkelbaan… Hij belde mij even terwijl hij ernaast stond en de speaker van mijn telefoon kon het gegil bijna niet aan. Om kwart over 11 kwam helaas een eind aan het feest en moest er weer teruggereden worden. ‘Helaas’ voor Sophie zat juf zowel op de heen- als op de terugweg bij Sander in de auto en kon zij niet voorin zitten, maar het laatste stukje van school naar huis mocht ze dat wel. Met een big, big smile kwam ze de auto uit.

Op vrijdagmiddag geniet Sophie erg van de rust in huis, haar grote zussen moeten naar school en zij lekker niet. Ongestoord kan ze door het huis heen struinen, wat computeren en alle aandacht krijgen. En sinds Myrthe en Carlijn allebei achter elkaar hockeytraining hebben, kan ze helemaal haar gang gaan. Sander ‘doet’ de hockey, dus ik kan kokkerellen met Sophie. En dat komt de laatste tijd neer op pizza bakken, mmmmmmm!!!