Het begon als zo'n mooie dag...

Ik begin met schrijven van deze blog entree, terwijl op de tv het journaal van 8 uur bezig is. Er zijn verschrikkelijke beelden te zien van een idioot, die met een walgelijke actie VIJF mensen doodrijdt en heel veel verwondt. En de dag begon zo mooi...

Koffie voor Schouwburg Orpheus tegenover de Grote Kerk

Kroon gemaakt op school

We, ook mijn ouders wilden dit feest meemaken en zaten vanochtend al om 7 uur in de auto, hebben onze fietsen gestald bij Orpheus en lopen naar het kruispunt voor de Grote Kerk, waar de Loolaan begint en waar de Koninklijke Familie straks langskomt. Daar zullen zij een groep honderdjarigen ontmoeten, dit alles omdat het honderd jaar geleden is dat Juliana geboren is. Later op de dag zou Koningin Beatrix een tentoonstelling openen op Paleis het Loo over Juliana.

We zijn te vroeg, maar dat geeft niet. Het weer is goed en op ons plekje kunnen we het hele kruispunt overzien. Het gezelschap komt vanuit het Oranjepark onze kant oplopen en voor de Kerk, na de ontmoeting, in een open bus stappen. We staan er natuurlijk wel hartstikke ver vanaf, maar ja, als we écht aan de dranghekken hadden willen staan, dan hadden we er al om 8 uur moeten zijn. Of kaartjes moeten kopen voor op de tribunes. Maar op de schouders van papa, opa en mama kan je alles ook heel goed zien.

Het programma loopt behoorlijk uit, om kwart voor 11 hadden ze richting de kerk moeten komen. Maar het loopt al richting half 12 als het gezelschap aankomt. En al die tijd hebben de oudjes geduldig zitten wachten. Gelukkig hadden ze allemaal een lekker warme deken.



































Een oranje zee van mensen

En dan, na bijna een uur wachten op een stoeprand precies in de schaduw van een hele grote boom, komen ze aanlopen. De koningin voorop, met Prinses Margriet erbij en ze lopen gelijk naar de 100-jarigen. Op de foto zie je ze rechts, het zijn de 2 dames in het rood, Beatrix met hoed.


















Het was trouwens wel opvallend, dat als Maxima de hoek om komt lopen er een flink gejuich opstijgt. Ze zwaaien allemaal ook onze kant op en klimmen daarna in de gereedstaande open bus. Mabel zit er als eerste in... Carlijn heeft het beste zicht op alles van ons allemaal en heeft tig foto's gemaakt van de bus, op deze gaat Maxima net zitten, achter Beatrix en ook Laurentine is te zien.


















Als de bus uit het zicht is, lopen we terug naar het grasveld voor Orpheus, want daar staat een groot scherm, waar het live verslag te zien is. Maar we hebben zo lang in de koele schaduw stilgestaan, we gaan een stukje in de zon lopen. We volgen de meute en belanden uiteindelijk op het plein voor het stadhuis, waar een megagrote kermis is met hele enge attracties. Onze dames hebben daar nog niet de leeftijd voor, zij zijn blij met een draaimolen en een achtbaan.


























































En dan gaat het mobieltje van mijn vader, het is een tante die vraagt of alles goed met ons is. "Welja, we staan op de kermis en het is heerlijk weer, wat wil je nog meer." En dan horen wat er gebeurd is op het kruispunt voor Paleis het Loo en dat er zelfs doden zijn gevallen. Op dat moment sta je middenin het feestgeruis en is het niet te bevatten, dat er op nog geen kilometer van waar wij stonden zo'n vreselijk ongeluk is gebeurd. Het nieuws lijkt ook nog niet echt doorgedrongen te zijn in het centrum.

Maar naarmate we verder lopen, zien we steeds meer mensen met een mobieltje aan het oor. We lopen door het Oranjepark, waar het bezoek van de Koningin begonnen was, en daar klinkt nog muziek. Maar als we bij het plein bij Orpheus terugkomen en samen met heel veel anderen de beelden op het grote scherm zien, voel je de sfeer veranderen. We horen dat alle verdere feestelijkheden en activiteiten zijn afgelast, niet alleen hier, maar ook elders in het land.

We pakken de fiets en gaan terug naar huis en vermaken ons daar verder, gaan even naar Park Berg en Bos en zo. Maar ik haal de vlag met wimpel binnen, dat is nu helemaal niet gepast. Het feest is over, wat als een mooie dag begon, eindigde voor heel veel mensen in een drama. Vijf doden op Koninginnedag, verschrikkelijk.

Stuntman

Hoewel ik geen hoogtevrees heb en ik ook boven een trapgat heb gestaan op 2 balkjes balancerend om bv. plafondlatjes in het plafond te schieten of te latexen, gaat dat wat Sander vandaag gedaan heeft ook voor mij een stapje te ver. Dat zijn dus 2 dingen die ik niet gedaan heb deze verbouwing, de andere is het bedienen van de cirkelzaag, doodeng ding is dat.

Maar wat heeft hij dan vandaag gedaan? Staand op 2 balken, die steunden aan de éne kant op een kozijn en aan de andere kant op de trapbalustrade, heeft hij bijna 6 meter boven de gangvloer de stucplaten aan de raggels geschroefd. "Tja, iemand moet het doen...", was zijn droge antwoord. En natuurlijk kreeg hij af en toe bewonderende kreten te horen. "Wow, papa is aan het stunten zeg!", zei Sophie diverse malen.























Eerst isoleren,























daarna tig plaatjes vastschroeven.























Het trapgat, bijna 6 meter hoog

Wat ook heel spannend was, was wat we gisteren hebben meegemaakt. Nou ja, we hebben niks gezien, maar wel heel veel brandweerauto's. Het is al dagen prachtig maar droog weer en daardoor geldt op de Veluwe momenteel de code oranje, wat betekent dat de brandweer extra waakzaam is op branden in de natuur. En gistermiddag was er dus brand op de heide vlakbij Halte Assel, onze favoriete pleisterplaats. De parkeerplaats daarnaast werd gebruikt als verzamelplaats en daar was het een komen en gaan van brandweerwagens. Gelukkig was het niet een enorme brand, een gebied ter grootte van ongeveer 15 voetbalvelden is 'verwoest'. Zo staat het tenminste in de krant, maar voor de natuur is het soms best goed, dat hebben we zelf in Yellowstone gezien.

Anyway, we waren bij Halte Assel, omdat we een rondje aan het fietsen waren. Sophie op de aanhangfiets, Myrthe en Carlijn op hun eigen fiets. Vlak daarvoor had ik Sophie en Carlijn opgehaald van 'playdates' en Myrthe was zelf teruggefietst van school, alleen zij heeft op vrijdagmiddag les. En om te vieren dat het nu vakantie is, hebben we een heerlijk ijsje gegeten bij Halte Assel.

Vanaf nu kunnen we ons gaan opmaken voor het koninklijke bezoek over een paar dagen. De hele stad kleurt langzaam oranje en ik heb ook al gecontroleerd of onze vlaggenstok past in de houder aan het huis. Ook bij ons gaat natuurlijk de vlag uit op donderdag, er zijn zelfs speciale wimpels gemaakt en die hangen bij heel veel mensen al trots te wapperen. Eens kijken of ik die ook nog ergens kan scoren.

We kunnen douchen!!!

"Het zijn de kleine dingen die het doen", zongen Saskia en Serge in het begin van de jaren '70 en dat is eigenlijk een waarheid als een koe. Door het faillissement van onze leverancier gaat de verbouwing van de badkamer iets langzamer dan gepland, maar daardoor geniet je des te meer als er iets gebeurt of afgerond wordt. Zoals wanneer de eerst tegel geplakt wordt of de juiste mozaïektegels eindelijk aankomen. En vandaag heeft Willem, onze huisloodgieter/elektricien/installateur de kranen in de badkamer gemonteerd en dus kunnen we douchen. Joehoe!!!! Ook heeft hij het toilet opgehangen en aangesloten, zodat de dames 's nachts in geval van hoge nood niet 2 trappen omlaag hoeven. Sophie heeft de eer om als eerste de douche te gebruiken en hij wordt goedgekeurd.

Morgen komt Willem terug om de radiator op te hangen, de bedrading te doen voor de spotjes in het plafond en de ontluchting te regelen en dan mogen wij weer aan de slag. Er moet uberhaupt nog een plafond in de badkamer en daarvoor moet er nog isolatie aangebracht worden. Daarna kan de stucadoor weer zijn kunsten vertonen en hopelijk krijgen we ook de overloop en de hal af, zodat dat allemaal in éen keer door kan. We zullen zien hoe het loopt.

Before

After

Before

After

De douche, tadaaaaaaaaa!!!

Nog meer verbouwingsfoto's, vorige week hebben we hele strakke plankjes gemaakt in de keuken. Dezelfde dikte als de afzuigkap, met lampjes eronder, erg mooi. De koelkast is afgeleverd op Goede Vrijdag en hij is heerlijk ruim, ideaal.

En Myrthe slaapt sinds maandag eindelijk weer in een gewoon bed. Haar oude bed staat bij Sophie op de kamer, die daar heerlijk in tukt elke nacht. Gelukkig slaapt Myrthe overal en ook alleen op een matras, maar het zag er wat kaal uit. Via Marktplaats.nl heb ik een Auping bedombouw en spiraal op de kop getikt, deze hebben we geverfd in zilver/aluminium en voila, mooi laag bed. Nu nog de zo door haar gewenste Fatboy bestellen en dan is ook Myrthe's kamer klaar.

Diploma A!!!

Na 2 keer 6 zondagochtenden in het zwembad van Marist College gezeten te hebben en ongeveer elke tweede dinsdag schoolzwemmen mocht Carlijn vanavond op voor haar diploma A. Ook hebben we de afgelopen weken op maandagavond wat extra lessen erbij gedaan zodat ze voor het eind van het schooljaar haar A en B heeft. Door de valpartij van vorige week heeft Carlijn nog steeds een enorme schaafwond op haar knie en daar maakt ze zich nog de meeste zorgen over. We plakken er 3 grote pleisters op en hopen dat die het 3 kwartier houden in het water.

Wat Carlijn niet weet, is dat mijn ouders er ook bij zullen zijn. Rond half 5 komen ze aan en na een toertje door het huis krijgen ze gelijk de rapporten van de dames in hun handen geduwd. Ook vandaag is het weer schitterend weer en we genieten ervan in de achtertuin. Na het avondeten gaan we in colonne naar het zwembad.

Carlijn is de enige die afzwemt vanavond en doet dit gewoon gedurende de gewone zwemles. Ondanks dat er dus niet een echt afzwemsfeer hangt, is ze toch wat gespannen. Ze heeft nl. vandaag in haar klas al verteld dat ze vanavond haar diploma gaat halen en die moet morgen natuurlijk geshowd worden... En dus moet ze 'm wel halen! Maar goed, we weten allemaal dat dat geen probleem zal zijn.

Carlijn begint in haar kleren, korte broek, T-shirt en schoenen met zolen. Ze moet één baan schoolslag, één baan rugslag en watertrappelen en dan mag ze de natte zooi uittrekken. Dat gaat niet echt makkelijk, vooral als ik zie dat de korte broek maat 110 is (4-5 yrs...) Oeps. Daarna moet ze door het gat duiken, nog een paar keer heen en weer zwemmen, borstcrawl, toppertje!, rugcrawl, al watertrappelend ronddraaien om haar as, drijven op buik en rug, kortom, vanalles. Na ongeveer 20 minuten schudt de zwemleraar Carlijn de hand en zegt dat ze geslaagd is, YES! Daarna gaat de gewone les gewoon door en daar doet ze ook mee mee. Totdat haar pleister echt los gaat. Ik help haar met kleren aantrekken en we wachten even tot de hoofdbadmeester haar diploma klaar heeft. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om, het felbegeerde papiertje.


















Duiken naar het gat op ongeveer 1½ meter diepte


















Wachten op de volgende opdracht























Lachend watertrappelen























Daar is 't ie dan eindelijk!!!























Trots op zichzelf en wij op haar























Daar horen 'bloemen' bij, mmm

En morgenochtend kan ze gelijk doorgaan met B, ze heeft in ieder geval vanmiddag al een briefje van juf meegekregen met daarop de kledingeisen voor diploma B...

Kippenvel...

Herken je deze dame op de foto? Dan heb je het filmpje op Youtube waarschijnlijk al gezien. Net als miljoenen anderen trouwens. Haar naam is Susan Boyle, ze woont in een dorpje vlakbij Edinburgh, is 47 jaar 'and never been kissed...' En ze heeft een stem, ongelofelijk. Je verwacht dat helemaal niet, wat natuurlijk heel fout is om te denken. Maar goed, Simon Cowell, die wij zo vaak hebben gezien bij American Idol, zit met open mond te kijken en lacht zoals je 'm niet vaak ziet doen.

A star is born! Klik hier om het zelf te zien. Kippenvel...

Pasen in NL

Na 3 jaar Pasen te hebben gevierd in de States mochten we het nu weer in NL beleven. Ik heb nog even nagelezen wat we vorig jaar gedaan hebben, handig zo'n blog, en dat was bijzonder weinig. De titel van dat weekend was dan ook niet voor niets 'dolce far niente'... Grappig om te lezen is dat Sander in dat paasweekend de winterbanden eraf heeft gehaald en dat heeft hij ook dit weekend gedaan. Alleen Pasen viel vorig jaar zo'n 3 weken vroeger. Ook werden we toen verblijd met het nieuws van de geboorte van ons neefje Chris. Zo zie je maar hoeveel er kan veranderen in een jaar. We hebben er weer een nichtje bij, we wonen niet meer in Amerika enz., enz., enz.

Eerste Paasdagochtend staan we in de keuken. Ik heb mijn moeder beloofd om brownies mee te nemen voor haar high tea en Sander maakt zijn overheerlijke bananen-kokosmuffins. Ondertussen gaan de dames om de beurt in bad. Het huis ruikt verrukkelijk en de oven is goedgekeurd, we kunnen wel 10 bakblikken vol muffins en brownies erin kwijt. Iets na twaalf uur gaan we op pad en zien we dat er een enorme rij staat bij de ingang van Apenheul. Ongelofelijk, ik dacht dat dat soort dingen, dierentuin-, meubelboulevard, autoshowbezoek, meer werd gedaan op Tweede Paasdag. Maar goed, zij liever dan ik, en trouwens wij gaan ook de drukte in. Er zijn weliswaar geen files, maar rustig is het ook niet op de weg naar Noord Holland.

Traditiegetrouw verzamelt de hele familie van mijn moeders kant zich bij feestdagen al roulerend bij één van de broers of zussen. Dit jaar is mijn moeder aan de beurt en als wij aankomen om kwart voor 2 zit het huis al half vol. Ook staat de speeltent weer op in de achtertuin en de skelter staat klaar. Naast onze dames heeft mijn oma nog 6 achterkleinkinderen en die komen bijna allemaal. Het is heerlijk weer, ze kunnen lekker buiten spelen en we zien dus alleen als er wat te eten valt of als er een snottebel afgeveegd moet worden of zo.

Even poseren...

oals gezegd, we begonnen met een 'high tea', onze baksels gingen erin als koek, maar ook alle andere zoetigheden op tafel waren erg lekker. Maar het bleef niet alleen bij thee, al snel werd het warme vocht ingeruild voor koelere dranken en warme hapjes. Jammie! Maar quiches en toastjes met vis e.d. is niet iets waar kinderen warm of koud van worden, dus als mijn vader bij de plaatselijke snackbar een grote zak patat haalt met kroketten en frikadellen is hij gelijk de held. Wij krijgen o.a. zelfgemaakte soep, dus wij gaan ook niet met een lege maag naar huis.

Het is al 8 uur geweest als we naar huis rijden, de dames zijn helemaal gaar van het vele spelen en buiten zijn, dus het is vrij rustig op de achterbank. Opnieuw is het niet écht rustig op weg, maar ondanks de dag zijn er niet veel zondagsrijders op pad... Om half 10 draai ik ons pad op en draag Sophie zo van de auto hup haar bed in. En ze slaapt zo door! Ook Myrthe en Carlijn gaan gelijk door naar boven, ik neem nog een lekker verfrissend pilsje, Alfa, mijn nieuwe favoriet, en daarna duiken ook wij onder de wol.

Op Tweede Paasdag slapen we uit, het is al half 10 geweest als we aan de ontbijttafel zitten. We hebben geen verplichtingen vandaag, OK het huis schreeuwt om aandacht, maar dat gaan we morgen weer doen. Vandaag doe ik de was, stort Sander zich op de afwerking van de keukenplanken en genieten we van het mooie weer. En als Sander Sophie belooft dat we een stukje gaan fietsen vandaag, zij op de aanhangfiets, wordt hij niet meer met rust gelaten. "Wanneer gaan we nou? Pahaap, wanneeheeer?" OK Sophie NU! Dolblij zit ze achterop en trapt heel hard mee.

We fietsen weer langs de Apenheul en het is nu nog drukker dan gisteren. De parkeerplaats is vol, de toegangsweg is zelfs afgesloten en mensen parkeren langs de weg op aanwijzing van verkeersregelaars. Wauw, als ik zou zien dat het zo druk was, zou ik gelijk rechtsomkeert gaan... Maar goed, wij fietsen er lekker langs en doen een mooi afwisselend rondje langs heide en door bossen. Alleen op de terugweg maakt Carlijn een behoorlijke val als ze met haar voorwiel naast het fietspad raakt. De bermen ernaast zijn altijd enorm omgewoeld door de wilde zwijnen en daardoor is er een fiks hoogteverschil tussen het harde asfalt en de zachte berm. Gelukkig heb ik papieren zakdoekjes in mijn stuurtas en stopt een langsfietsend gezin, die het zag gebeuren ook voor ons en mogen we hun water gebruiken om de wond wat schoon te spoelen. Haar knie is flink gehavend en ook haar handen doen pijn, gelukkig zijn we niet ver van huis en is het alleen nog maar afdalen. Maar de schrik zit er goed in. Op donderdag heb ik haar nog aanhoudend gewaarschuwd dat ze te dicht langs stoepranden e.d. reed, helaas moet ze dit meemaken om te realiseren dat ik niet altijd nutteloos loop te zeuren.

Thuis maken we de wond nog eens goed schoon en laat Carlijn zich lekker bedienen, ze zit in de Adirondack stoel, leest een Suske en Wiske en houdt zich rustig. Wij doen dat ook, lezen een boek, bedenken welke bomen gekapt moeten worden zodat we optimaal van de zon kunnen genieten en werken de zoveelste lading was weg. Sander draait een enorme pizza in elkaar, we eten, hoe Hollands, zelfs voor 6 uur en daarna lopen we een rondje door de wijk. Tenminste wij lopen, Sophie fietst.

Morgen gaat het normale leven weer beginnen, om kwart voor 8 staat de tegelzetter weer voor de deur en om half 9 begint school weer. Myrthe heeft entreetoetsen van CITO en o ja, groot nieuws: CARLIJN MAG VOLGENDE WEEK AFZWEMMEN VOOR DIPLOMA A!!!!

Vrolijk Pasen!!!

Baby kijken

Zondagochtend zijn we richting het westen gereden en hebben we ons nieuwe nichtje bewonderd. Wat een schatje en wat klein!!! Ze is voor een pasgeboren baby helemaal niet klein, 3½ kilo, maar vergeleken met onze dames is het natuurlijk een ontzettend klein poppetje. Toen we aankwamen, lag ze heerlijk in haar wagen na te genieten van een voeding en mocht ik haar eruit halen. Vervolgens heb ik haar een hele poos niet afgegeven... :-)

Ook Myrthe en Carlijn hebben haar vastgehouden en ook dat vond ze allemaal goed, bij Myrthe viel ze zelfs af en toe in slaap! Ook de rest van de familie was er, dus het was een gezellige boel. Maar bij een kraamvisite blijf je niet de hele dag zitten, dus na een tijdje zijn we weer richting huis gegaan.

Maar we gingen niet gelijk naar huis, we hebben ook de Woonmall Villa Arena bezocht. Én, zijn per ongeluk onder de Arena doorgereden, we misten de afslag... Achterin steeg een hoop gejoel op, het stadion van AJAX!!!

Een dag vol eerste keren

1
Sophie mocht met haar klas meelopen in de Palmpasenoptocht, dit was voor haar de eerste keer. Ik schijn dat vroeger ook gedaan te hebben, maar ik kan mij dat helemaal niet herinneren. Wij gingen zelfs langs bij het bejaardenhuis. Ook Sander heeft met zo'n palmpasenstok gelopen, maar onze dames nog nooit. Nu was enig religieus vertoon in Amerika natuurlijk uit den boze, zelfs het Kerstfeest of Pasen werd niet genoemd of gevierd. Maar in Nijmegen zaten ze op een katholieke basisschool en daar hebben ze nooit met een palmpasenstok gelopen.

Anyway, op woensdag hebben ze de palmpasenstok versierd en vanochtend om 11 uur mocht er gelopen worden. Het was prachtig weer en er waren enorm veel ouders, die ook allemaal meeliepen... De kinderen hadden allerlei liedjes geleerd, vooral de kinderen van groep 2 zongen die vol overtuiging. Ze liepen ook nog een behoorlijke ronde, net op tijd kwamen ze terug bij school. Tijdens het kwartiertje wachten op haar 2 grote zussen heeft Sophie het broodhaantje soldaat gemaakt.

2
Donderdag is de nieuwe keuken geplaatst, de mannen waren er om half 8 en al voor 2 uur waren ze klaar. Nu is onze keuken gewoon recht toe, recht aan, geen rare hoeken o.i.d. Eén van de mannen liet gelijk zijn oog vallen op de oude CV-ketel in de garage en aan het eind van de dag maak ik een deal, hij krijgt 'm mee en zij nemen alle troep mee en dat was een hoop... Ook hebben ze alles aangesloten en op vrijdag hebben we de keuken voor het eerst écht gebruikt. Broodje gebakken in de oven, vis gegrilld op de BBQ, mmmmmmmm

Before:























After:

Before:

After:


















Zoals gezegd, het was een prachtige dag, een prima dag om een rondje door de wijk te lopen. Of...

3
Een perfecte dag om te leren fietsen!!! En in no time heeft Sophie het door en racet door de straten. Gelukkig is het erg rustig, want sturen gaat nog niet zo goed. Maar ook dat komt wel goed. Vooralsnog is ze erg trots op zichzelf en wij op haar, zonder zijwieltjes ineens, hoppa, fietsen!