Onze brugsmurf

Vanochtend ging de wekker erg vroeg af bij ons thuis, kwart voor 7 al. OK, op de dagen dat Sander zijn hardlooprondje doet, gaat hij er al om 6 uur uit, maar dan kan ik mij nog even omdraaien. Nu moest ik er ook uit… Maar het is voor een goed doel, Myrthe’s eerste echte schooldag als brugpieper!

De afgelopen 2 dagen waar om de klas, de school en de omgeving te leren kennen. Haar nieuwe school ligt tegen het bruisende centrum van onze stad aan en hier werd gisteren een vossenjacht georganiseerd. En laat nou net haar groepje gefotografeerd zijn door de fotograaf van onze plaatselijke krant en op de voorpagina staan!

De dag werd afgesloten met een BBQ, erg leuk allemaal, maar dan gaat nu het harde brugklasleven beginnen. Maandagmiddag heeft ze al haar boeken al gekregen, de eerste moesten gekaft worden voor de lessen op woensdag. Carlijn en Sophie vinden het ook allemaal interessant, ze willen graag weten hoe alles gaat. Wat Sophie ook heel grappig vindt is dat dat zij nu in groep 2 zit. Gisterochtend op de fiets vroeg ze aan Myrthe: “En hoe is dat nou in groep 1?”

Maar goed, vanochtend om 10 over half 8 is ze alleen vertrokken, bepakt en bezakt, 2 tassen mee, want haar eerste 2 lesuren zijn gelijk gym. Ze heeft les tot 2 uur en jawel, om iets voor half 3 is ze thuis. Het was allemaal heel leuk, dat is alle informatie die ik eruit krijg. Ze kregen trouwens zelfs de gymles in het Engels… Ze heeft gelijk ook al huiswerk gekregen voor Nederlands en Engels, maar dat hoeft ze pas morgen te doen. Tenminste, dat had de juf verteld, maar onze ijverige Myrthe ging het gelijk vanmiddag doen! Hopelijk blijft ze het hele schooljaar zo…

Vier dagen thuis en weer op pad…

Welgeteld vier dagen zijn we in Nederland gebleven en toen hadden we er al weer genoeg van... op naar Frankrijk! Als het ook maar enigszins mogelijk is, gaan we ‘even’ langs bij mijn schoonouders, die daar een prachtig verbouwde boerderij hebben. De jaren dat wij in Amerika zaten ging dat niet natuurlijk, maar voor de rest denk ik dat we toch wel op één keer per jaar gemiddeld zitten.

Zo waren we er bv. tijdens de millenniumwisseling, een paar dagen nadat een gigantische storm over Frankrijk en heel Europa was geraasd. Duizenden en duizenden bomen waren omgewaaid, maar ook elektriciteitsmasten... Ruim 2 miljoen huishoudens zaten zonder stroom en wij ook. Zelfs nog tijdens het diner op oudejaarsavond, maar wat was het romantisch en gezellig in huis met al die kaarsen. Zo gezellig dat toen ineens alle lampen aangingen, we even gejuicht hebben, want ook de warmwaterboiler werkt op elektra, maar daarna alles weer uitgezet hebben. Myrthe was bijna 2 jaar toen en nog het enige kind in huis en genoot natuurlijk erg van alle aandacht. Het huis was toen al behoorlijk leefbaar, maar hele delen waren nog niet aangepakt. Verder was er ook nog geen internet, dat kan je je nu bijna niet meer voorstellen.

Inmiddels is het hele huis klaar en een waar eldorado voor zowel ouders als kinderen, er is zoveel ruimte, spelletjes, stripboeken, stille plekjes, natuur, maar ook ons zwembad uit Amerika!!!!

Ik had dat zwembad bij Toys'R'Us in Amerika gekocht aan het eind van onze eerste zomer aldaar, maar helaas was onze tuin toch iets schuiner dan ik dacht. Het bad heeft dus één keer Amerikaans water gezien en daarna is hij meeverhuisd naar Frankrijk. Daar is het land nog schuiner dan in Amerika, maar er is een prachtig betonnen vloertje gestort, een Franse pomp aangeschaft en nu staat hij daar prachtig.

Ook dit jaar viel ons bezoek samen met het jaarlijkse eetfeest (het ‘repas’) van het dorp en we mochten ook komen. Het eten wordt grotendeels verzorgd door 2 buurvrouwen, Christine en Isabelle, de tafels en stoelen worden geleend bij het gemeentehuis, een andere buurvrouw had nog een grote lange partytent staan. Ineens staan er 2 koelkasten op het pleintje, de stroom komt rechtstreeks uit het kastje van de EDF, heerlijk frans... Rond het middaguur worden we verwacht en er wordt gestart met een een borrel en lekkere hapjes.

Ondertussen vermaken de dames zich uitstekend met de meegebrachte skelter en tractor. Er is ook een Frans meisje van Carlijns leeftijd, maar door de taalbarrière vindt zij weinig aansluiting. Hopelijk spreekt Myrthe volgend jaar ook een woordje frans zodat dat dan beter gaat en misschien zij wat engels, maar dat is waarschijnlijk ijdele hoop.

Het eten was eenvoudig, maar erg lekker. Vooral het dessert kon onze dames bekoren, heerlijke merengues…., mmmmm, bordje kaas uit de streek, ile flottante. Iedereen ging met een volle maag naar huis. Daar konden we even uitbuiken, want een half uurtje later werden we verwacht voor het Concours International de Petanque :). Het is eerst altijd even een gedoe om teams te maken en ondanks dat Sander van te voren zeer pertinent had gezegd dat hij NIET mee zou doen, staan we uiteindelijk allemaal te ballen. Alleen Sophie en (o)ma doen niet mee, maar die hebben het samen ook heel gezellig.

Uiteindelijk zit ik 2 keer in het winnende team, veel beter dan vorig jaar. Maar… weer in NL hebben we vlakbij ons huis een petanquebaan ontdekt, daar gaan we met z’n allen oefenen zodat we volgend jaar al die fransozen van de baan af kunnen gooien. Bovendien ga ik onze ballen een hele winter in de regen en sneeuw laten liggen, dan zien ze er ook oud en veel gebruikt uit. Iedereen neemt nl. zijn eigen verweerde ballen mee en die van ons worden slechts één keer per jaar gebruikt en zien er nog erg glimmend nieuw uit. Ook moet ik, op petanque.nl of zo, een koordje met een magneet eraan zien te bemachtigen, verschillende mannen gebruiken dat, zodat ze niet hoeven te bukken om hun ballen op te pakken…

Na deze wedstrijd gingen wij even terug naar huis om ‘s avonds nog terug te keren voor de afsluiting, het verorberen van de restanten. Er was echter goed gegeten ‘s middags, al het lekkers was op en Carlijn was net iets te beleefd… Ze stond een hele poos naast het bord, waar nog maar één merengue op lag, zal ik wel of zal ik niet, en toen kwam er een mevrouw langs en die pakte ‘m zonder aarzelen of rondvragen. FLAUW en Carlijn keek heel beteuterd! Laten we het maar houden op een mooi leermoment voor haar, als je iets wilt, moet je er gewoon voor gaan.

Sander kon helaas niet nog een hele week vrij nemen, hij is zondagavond teruggevlogen naar NL. Wij, de dames, mochten wel een volle week genieten van het zoete leven van Frankrijk. Maar we hebben niet alleen maar op onze kont gezeten, we hebben ook meegeholpen met de bouw van een een heus tuinhuis(je).

Maar de kinderen hebben vooral veel, heel veel gespeeld!

  

Dit plekje in Frankrijk is zó heerlijk rustig en mooi. We hebben ook ontzettend mazzel gehad met het weer. Slechts één keer regen en dat was ‘s nachts… Op vrijdagochtend kon ik Sander weer ophalen, zodat hij ook nog een dagje kon genieten. Op zaterdagochtend zijn we teruggereden naar de NL en deze reis was gelukkig zoveel beter dan de heenreis. Om kwart over 9 reden we het Franse pad af en om 8 uur reden we ons Nederlandse pad op! En toen was de zomervakantie echt afgelopen. 

Als laatste nog even een mooie poseerfoto van de dames

Zo was Noorwegen (laatste 3 dagen)

Vrijdagochtend half 8, Sanders horloge klinkt, moet dat nou? Jazeker, want we moeten terug naar het zuiden en wel via een kleine omweg, omdat Sophie heel heel héééél graag naar het Vikingschipmuseum wil. Een kwartiertje later zijn we eruit en om 10 over 9 rijden we weg, we worden steeds sneller! En dan te bedenken dat er 2 tenten afgebroken moesten worden, de thermoskan vol koffie zit en de auto steeds strakker ingeladen wordt, we kunnen gewoon de middenspiegel gebruiken.

De Tomtom zegt dat het 372 km is naar het museum, pfff, da’s best veel, zeker als je nagaat dat de gemiddelde snelheid rond de 75 km. per uur ligt. Eerst moeten we het Ottadal uitrijden, toch nog 72 km., om op de E6 uit te komen. Zodra we het dal uit zijn, betrekt de lucht, grijs, lage bewolking, regen, bleeeh. De weg is ook druk, continu 2-baans, geen plek om in te halen, dus we berusten maar in het feit dat we in één lang lint van auto’s richting Lillehammer rijden. Deze regio is natuurlijk vooral bekend van de Olympische Winterspelen van 1994 en even later rijden we bij Hamar langs het Vikingskipet.

Maar die haalt het niet bij de echte! Om 2 uur zijn we bij Oslo en onze Tom leidt ons tot op de parkeerplaats van het museum, het Vikingskiphuset. Zodra je door de deur van het museum gaat, zie je het pronkstuk staan, het Osebergschip.

Dit museum is natuurlijk een megatoeristenattractie, foto’s nemen zonder andere mensen erop is bijna niet te doen. Bovendien was het gebouw vrij donker en hoog, dat kon mijn toestelletje niet beflitsen. Ook viel op dat de lucht in het gebouw vrij vochtig was, misschien voor het behoud van de schepen? Ik las nl. ergens dat bij het uitgraven het schip werd ingepakt met nat mos om te voorkomen dat het hout zou uitdrogen en splijten.

Na een uur hebben we alles bekeken en stappen weer in de auto, Sander mag ons Oslo uitrijden en tja, het is vrijdagmiddag, ook in Noorwegen staan dan de wegen vol met mensen die de stad uit willen voor een welverdiend weekend. ‘t Is dus een beetje druk. Oslo is de grootste stad van Noorwegen, er wonen wel 590.041 inwoners (1385/km², Amsterdam: 3500/km²). Maar na 2 weken in wat voelde als ’the middle of nowhere’ is dit weer even wennen.

Het plan is af te zakken naar het zuiden, daar een camping te zoeken zodat we op onze laatste volle vakantiedag in Noorwegen rustig aan kunnen doen. Alleen, ‘note te self’: camping langs een rotsige kust zijn dun bezaaid en als ze er al zijn, zijn het vooral plekken waar mensen hele seizoenen zitten. Hutjemutje in de caravan, met een volledig aangelegd terras, 3 tv’s, koelkasten en tuinverlichting…

Na lang zoeken vinden we een ‘skitterend’ plekje, we mogen onze tent neerzetten naast de toegangsweg van de camping onder toeziend oog van de campingbaas en de vele vaste gasten. Maar we zijn het zoeken en autorijden meer dan zat en accepteren de minder mooie plek. Want de mooiste plekjes aan het water zijn, en da’s ook logisch, voor de seizoenplaatshouders. Zij betalen dan ook 10500 Kr (€1500) per zomer.

Wat ook zeer prettig was aan deze familiecamping: er was een restaurant bij het strand, want als je ergens geen zin in hebt na een lange reisdag is koken.

Tijdens het wachten op ons eten trekt er een buitje over ons terras, maar dat mag de pret niet drukken. Als een ervaren Noor haalt Myrthe een parasol voor ons en blijven we lekker buiten zitten. Dat is mij ook wel opgevallen aan de Noren, ‘rain or shine’ ze gaan gewoon naar buiten, dan trek je maar een extra laagje aan. Vrijwel iedereen loopt derhalve met mooie buitensportjassen e.d.

Zoals te verwachten bleef de camping tot ver in de nacht onrustig, eerst bleven de kinderen tot ver na 11 uur buiten spelen en toen zij eindelijk ophielden, kwamen hun oudere broers en zusjes naar buiten en zij gingen pas om 2 uur slapen. Kombineer dat met langsracende auto’s, Country & Western muziek en geklus bij het toiletgebouw en je hebt een beeld van onze nacht…

Het is dus niet verwonderlijk dat wij op zaterdagochtend de tent en de rest van de spullen in een recordtempo hebben ingepakt. Deze keer hebben we de kinderen niet gemaand om rustig te doen wegens nog slapende medekampeerders… welnee jongens, ga lekker je gang, zin om te voetballen, willen jullie een muziekje daarbij? Om half 9 zijn we klaar, alleen de receptie is pas om 9 uur open. En bij de receptie kan je niet pinnen, grrrrr. Dat kon gisteravond ook al niet bij het restaurant en onze 3 creditcards kenden ze ook niet. Poef, daar gaat je geld. Gelukkig wilde de campingbaas wel onze laatste euro’s hebben.

Laat ik als laatste nog even ons straatje laten zien

Eerste doel van deze dag is dus pinnen, koffie scoren zou ook prettig zijn en als het even kan wat lekkers voor erbij. Binnen 10 minuten is dat gelukt, midden in het weiland staat een grote winkel met een uitgebreid assortiment koffiebroodjes. We halen ook brood, bier en toetjes, wij komen de dag wel door. Alleen, naarmate we meer zuidelijk komen wordt het weer slechter. Op onze picknickplek waaien we bijna weg. Met dit weer zien we het niet zitten om onze tent op te zetten, bovendien zien we onszelf al weer vruchteloos langs tig lelijke campings rijden. Weet je wat? Laten we het eens helemaal anders doen en ‘full circle’ komen, we gaan terug naar het Setesdal en zoeken daar op een uurtje rijden van Kristiansand wel een ‘hytte’.

  

In Evje rijden we gelijk de eerste camping binnen en daar hebben ze een 5-persoonshut beschikbaar, “tsjakka, we’ll take it!!!”. De dames vinden het helemaal geweldig, een huis, maar wel met de lol van kamperen, want we moeten evengoed douchen e.d. in het toiletgebouw en de speeltuin is om de hoek. Ook wordt het later op de middag droog en kunnen we zelfs BBQ-en.

We maken het vandaag niet te laat, want morgen mogen we ons absoluut niet verslapen. De wekker wordt gezet om 7 uur, de dames gaan vrijwel gelijk slapen, vooral Sophie ligt met een grote glimlach op haar gezicht, want zij mag eindelijk een keer boven slapen!!!

Zondagochtend, de laatste dag van onze vakantie. Ondanks dat we in een hutje slapen, moeten we toch wel wat opruimen. Zo moeten de slaapzakken weer in hun foedraaltjes gepropt worden. Maar eigenlijk duurt het het langst om de dames uit hun slaapzak te krijgen. Op die momenten krijgt Sander flashbacks naar zijn vakanties van vroeger als zijn vader zijn slaapzak en matje gewoon onder hem vandaan trok. WAKKER WORDEN, JONGENS!!! Nu kan hij dat doen, gna gna gna.

Om 8 uur rijden we weg, een uurtje later rijden we langs de incheckbalie van Colorline. We zijn ruim op tijd, de boot uit Denemarken is er nog niet eens. Alle auto’s staan in genummerde rijen en worden straks keurig rij voor rij de boot op gedirigeerd, dus we kunnen zonder problemen even een rondje lopen.

Toen we op de kade stonden, hadden we al het idee dat er allerlei festiviteiten gaande waren in de haven. Maar pas toen we boven op het dek stonden, zagen we pas wat er aan de hand was: allemaal Tall Ships!!! Deze ochtend, 1 augustus was de laatste dag van een weekend zoals nu in Amsterdam plaatsvindt: Kristansand was stopplaats voor de 2010 Tall Ship Races. Met veel muziek en mensen langs de kades werden de schepen uitgezwaaid, want zij gingen op weg naar Hartlepool, Engeland. Op 10 juli waren ze gestart in Antwerpen, daarna zijn ze naar Aalborg, Denemarken gevaren. Toen waren Kristiansand en Hartlepool aan de beurt en op 10 augustus zijn ze naar IJmuiden vertrokken.

Ondanks dat we veel later dan gepland het schip opreden, voeren we toch op tijd rond half 10 weg. De kapitein moest zijn toeter vaak gebruiken, want in de haven voeren zeer veel kleine bootjes om de tall ships heen. Wat een prachtig gezicht en wat een mazzel dat we dat nog even meemaakten.

De overtocht ging prima, Carlijn voelde zich een stuk beter dan op de heenweg. Iets na 1 uur was er weer land in zicht, maar het duurde nog tot 2 uur eer we op de snelweg zaten. Nog 881 km te gaan…

Ook de autoreis ging zeer voorspoedig, alleen wat oponthoud bij de Elbetunnel, maar voor de rest: knallen! Het was dat we de dakkoffer op het dak hadden, want anders waren we nog sneller thuis geweest. Nu reden we om 11 uur het pad op, ook prima.

En ineens was toen de vakantie weer over, maar we hebben genoeg gezien en gedaan om vol plezier en ‘in awe’ aan terug te denken en meer dan genoeg gezien waar we nu van zeggen, daar wil ik nog een keer heen. Noorwegen heeft een geweldige indruk bij ons achtergelaten. Wat een land!

Zo was Noorwegen (dag 11, 12 en 13)

Ineens lijkt de vakantie heel snel te gaan, het is al weer dinsdag. Op zondagochtend moeten we met de boot terug naar Denemarken, dat is iets om rekening mee te houden bij het plannen van de route de komende dagen. Wel staat vast dat we terug naar het westen gaan, naar het Ottadal. In 2004 hebben we daar een geweldige camping gezien, tenminste, het zwembad was uitgehouwen uit de rotsen van de rivier, heel cool.

Sander begint met rijden, maar vindt dat helemaal niet erg, de weg is vrijwel verlaten en opnieuw prachtig. De Tomtom leidt ons zigzaggend door allerlei dalen via Tynset over de 3 naar Alvdal, daarna de 29 tot Hjerkinn, waar we de E6 weer tegenkomen tot aan Otta. De E6 heet dan wel een snelweg te zijn tussen Trondheim en Oslo, maar snel is ‘t ie ech nie… Wel mooi.

Weg nr. 15 door het Ottadal hebben we in 2004 dus ook al gereden, maar ik kan me er weinig van herinneren. Pas als we de brug over de Otta bij Vågåmo oversteken, gaat er een lampje branden. We rijden door Lom met zijn mooie stafkerkje, maar daar komen we nog wel terug, voor nu zijn we op zoek naar een plek voor onze tent. Wat in ieder geval meezit, is dat het weer een stuk verbeterd is: blauwe lucht en zon! Overal zien we dat boeren hun akkers besproeien en dat is een goed teken, ze krijgen hier de minste hoeveelheid regen van heel Noorwegen.

Bij een P langs de weg, met een gruwelijk vieze WC, een unicum deze reis want over het algemeen is alles hier prima verzorgd, eten we onze lunch en rijden door naar de hierboven beschreven camping. Opnieuw vinden we de locatie en het zwembad keigaaf, maar de plek die ze bedacht hebben voor (tent)kampeerders is minder. Om niet te zeggen bedroevend slecht, hutjemutje langs de best drukke weg. Het is jammer, maar helaas, hier gaan we niet staan. Conclusie: dit is gewoon een bungalowpark of ‘hytter’-park á la Centerparks met een klein stukje gras voor daggasten. We rijden terug, want onderweg hebben we diverse mooie campings gezien. 

O.a Camping Bispen met een grote speeltuin en een mooi uitzicht op de boomloze toppen van de Jotunheimen. Hier zetten we onze tenten op, want naast goede voorzieningen óp de camping is er ook vlakbij een supermarkt en dat is erg handig, vooral als je ‘s avonds wilt BBQ, want dat hebben we al een paar dagen niet kunnen doen.

 

Na het eten wordt de camping verder ontdekt en durven de dames eindelijk bij de receptie peddels te vragen voor de roeiboten. Sophie moet een zwemvest aan en peddelen maar!

Woensdag breekt aan, we gaan de omgeving bekijken. In Lom gaan we naar de Touristinfo en zien dat er een paar wegen het Nationaal Park Jotunheimen ingaan. Eén daarvan ligt op 15 km van Lom het Sognedal in. Vanuit het dal moet je een bergweggetje in, waarvoor je tol moet betalen, want de weg is privaat aangelegd door de uitspanning aan het eind van de weg, Spiterstulen Turisthytte.

Bij de start van de weg staat een infobord vol waarschuwingen over de ‘steep slopes’ en ‘animals on the road’ en dat het verboden is voor auto’s met caravans en dat camperrijders zich moeten realiseren dat het een behoorlijk pittige weg is, OMG... Maar goed, onze auto met bijbehorende bestuurder heeft Mount Washington beklommen en in de Rocky Mountain NP de Trail Ridge Road gereden, ‘the highest continuous motorway in the United States, with more than eight miles lying above 11,000 feet (=3352.8 m.) and a maximum elevation of 12,183 feet (=3713.4 m.)'. Deze weg de Jotunheimen in is een eitje!

De weg is 18 km. lang en wordt na 2 km asfalt een gravelweg, heerlijk, hij is smal met passeerstukken en ik als passagier zie aan mijn rechterkant behoorlijk steile afgronden, slik… Langs de weg staan koeien, maar een eland hebben we helaas nog steeds niet gezien. Bij het bereiken van het Spiterstulen-complex houdt de weg ook op, tot hier en niet verder. Er is een camping met allemaal hele kleine tentjes, onze tent uit ons vorige leven, de Hilleberg zou hier prima tussen passen, onze huidige… niet echt. 

Goed, tijd om onze bergschoenen weer eens te gebruiken, Sander stopt de jassen in de rugzak met wat proviand en de GPS. Er is regen voorspeld, maar vooralsnog ziet het er prima uit. 'Jotunheimen' betekent 'het huis der reuzen', wat verklaarbaar is uit het feit dat hier 250 toppen boven de 1.800 m liggen. De hoogste zijn de Galdhøpigen (2.470 m) en de Glittertind (2.469 m) en daar ligt ons wandelgebied tussen!!!

De dames zijn helemaal in hun element, dít vinden ze leuk. Smalle paadjes, overal van alles te zien, gletsjers, watervallen, grote insecten. Geen beren, die zouden hier zo passen, het lijkt qua ruigheid erg op Glacier.

  

Het is nooit leuk om terug te lopen over hetzelfde pad, dus wij proberen het water naar beneden te volgen en zo een mooi rondje te lopen. Maar wat vanuit de verte op een makkelijk te passeren beekje lijkt, is ‘up close’ een woest stromende rivier… Tot nu toe heeft onze 5-jarige stoer meegelopen, maar over heel veel water heen springen is toch wel heel spannend.

Dit landschap is zo schitterend, ik blijf foto’s maken. Op het laatst maan ik de dames om nog één keer te poseren voor mij op een grote rots met uitzicht het dal in. Tja, en dan kunnen wij niet achterblijven…

Met uitzondering van één natte voet van Sander komt iedereen droog over en na ruim 3 uur wandelen zitten we op een mooi terras te genieten van een heerlijke tosti met cola. De terugweg gaat natuurlijk wel over de dezelfde onverharde weg alleen we gaan nu omlaag en dat gaat doorgaans wat harder, whieeeee. Sophie merkt daar niets van, die ligt na 5 minuten te slapen.

Terug in Lom besluiten we nu wél de beroemde staafkerk van binnen te bekijken, we parkeren de auto op dezelfde parkeerplaats als 6 jaar geleden en lopen het terrein op.

  

Ademloos bekijken we de binnenkant, deze kerk staat hier al sinds 1160 en is natuurlijk diverse malen gerestaureerd, maar met name aan de buitenkant is gelukkig weinig frivools toegevoegd en heeft zijn strenge uiterlijk behouden. Het kerkhof eromheen blijkt ook interessant voor de dames, ze zoeken de oudste grafstenen en tellen terug hoe oud mensen waren toen ze stierven. 

Hierna is het hoog tijd om terug te gaan naar de camping, BBQ-en, spelen, relaxen. Tijdens de afwas ontdekken de dames de tv-kamer, goh, da’s toevallig… dat gebeurt thuis nooit. Maar één van de grote voordelen van onze manier van kamperen is de basicuitrusting, 5 borden, 5 bekers, bestek, slaschaal, pannetje, that’s it. De afwas stelt dus niks voor.

Tijdens de vakantie heb ik een schrift mee om daarin onze belevenissen bij te houden. Over donderdag heb ik dit geschreven:

Uitslapen, lezen, riviertje toe, boodschappen, BBQ, uitbuiken, wandeling, riviertje, spelen, harde wind.

Kortom, het was een heerlijke dag rondom de tent met een stormachtig einde, toen het zo begon te waaien dat we voor het slapen gaan de luifel hebben afgebroken. Dat scheelt ook weer met inpakken voor morgen, want dan gaan we weer op pad! Drie nachten op één camping is nl. wel erg lang…