Hockey Feest

Vandaag, zaterdag de 31ste, werd het vierde kunstgrasveld van de hockeyclub feestelijk geopend. Er waren allerlei leuke activiteiten gepland en uiteindelijk kan deze dag écht de boeken in gaan als de dag van het kind…

Want, om kwart voor 9 mag Sander met Myrthe en Carlijn op pad, want Myrthe moet hockeyen. Alleen, één teamgenoot heeft haar arm gebroken en een ander heeft de griep. En aangezien Myrthe´s team maar één wisselspeler heeft, geeft dat een probleem. Gelukkig is Carlijn zo stoer om gewoon tussen die 2 á 3 jaar oudere meiden te gaan staan en weer keeper te zijn.

   

Strafcorner tegen, Myrthe kijkt toe vanaf de middenlijn

Na de, helaas verloren, wedstrijd wordt er wat limonade gedronken in het clubhuis en fietsen we naar huis. Maar er hoeft nog niet gedoucht te worden, want om 12 uur volgt de volgende inspanning voor de dames: de sponsorloop. De D-tjes en E-tjes moeten zoveel mogelijk rondjes rond een half veld lopen om zo geld in te zamelen. Want hoewel het veld er al ligt, alles staat vandaag in het teken van geld ophalen voor dát veld, raar maar waar. Suikerspinnen voor 1 euro, ‘bake sale’, loterij, enz.

Na een uurtje is het rondjes rennen voorbij, zowel Myrthe als Carlijn hebben er bijna 20 gelopen. Dan wordt het wachten op Jesse Mahieu (oud-international), die de opening zal verrichten. En wat doe je dan als je een poos moet wachten? Dan haal je een broodje kroket en die is helemaal goedgekeurd bij ons cluppie; ze serveren Van Dobben-croquetten!!!

Volgens het programma zou de opening om half 2 zijn, maar onze BN-er stond in de file… Gelukkig hadden alle kinderen een ballon gekregen en daar kan je heel leuk mee spelen.

 

Het is 2 uur als het veld officieel geopend is, het heeft de naam ‘Velocitas’  gekregen. Hopelijk inspireert dat ons team, als zij er spelen. En dan mogen eindelijk de ballonnen losgelaten worden, alleen Sophie doet er niet aan mee, die wil ze bewaren.

Het veld wordt ingewijd met een wedstrijd tussen de ‘old stars’  en de ‘rising stars’, maar dat kan ons niet echt bekoren. We gaan naar de kinderkermis met “allerlei spetterende activiteiten zoals een clown, springkussen, ballen gooien, caviarace, ballen raden, schminken, sneltekenaar, draaiorgel en een loterij”. Daar eten we nog een lekker ijsje, alles voor de club, en gaan daarna maar weer eens naar huis, ‘t is inmiddels al 3 uur geweest.

Thuis trekt Sander zijn hardloopkleren aan en wij, de dames, zetten de DVR aan en kijken ‘ So you think you can dance’ . Er valt alweer iemand uit door een blessure, drama!, maar het dansen is erg mooi. Ik hang ondertussen onze Amerikaanse Halloweenlampjes en skelet op, één nachtje kan wel:), maar we vallen wel op in de wijk…

Na het avondeten zijn we nog niet klaar, er is nl. ook een disco georganiseerd. ‘s Middags hadden we al aan alle bekenden gevraagd wie heen ging, want dán wilde Carlijn ook wel. Een klasgenootje ging en dus mocht ik om kwart voor 7 Carlijn wegbrengen en Sophie wilde ook mee, in Minnie Mouse-jurk. 2 Uur later kon ik haar weer ophalen en had ik de tweede lading mee, Myrthe met haar vriendin Julie. Die mocht ik om 11 uur weer ophalen, pfff, wat een gedoe. Maar wel heel leuk! 

Als de kinderen het maar naar hun zin hebben, niet waar?

Pompoenen

Zie hier de 3 schitterende pompoenen waar onze dames zaterdag mee thuiskwamen!!! Erboven staat ons super kitscherige, Amerikaanse pompoen, 110 volt, maar met een trafootje ertussen doet hij het nog steeds. Afgelopen donderdag heb ik nog met het oranje lampjeskoord in mijn handen gestaan, zal ik ze ophangen of niet? In Amerika is het natuurlijk heel gewoon, daar val je eerder op als je niets aan Halloween doet. En wij deden mee aan het versieren, kijk hier maar. Ook vorig jaar, in het tijdelijke huurhuis, hingen ze in de erker, maar dit jaar voelt het anders. Alsof dit huis meer voor het échie is, dat we het niet kunnen maken om ze in onze prachtige jaren ‘30 erker te hangen. Ook hebben wij een behoorlijke zichtlocatie, dus we willen niet de ‘talk of the town’ zijn. Het slaat natuurlijk nergens om, maar goed. Komende zaterdag hangen we ze voor één dagje op, samen met het skelet, gezellig.

Als laatste nog een gezellige foto van afgelopen zaterdag tijdens het feestje van oma van, natuurlijk, de dames aan de bar nadat ze hun pannenkoek naar binnen gewolfd hadden.

Wintertijd

Heerlijk, zo’n uurtje erbij vannacht. Maar ondanks dat lukte het ons toch niet om de RPM-les van 9:15 uur te halen… De dames slapen erg lekker uit, ze hebben dan ook een paar drukke dagen achter de rug. Gistermiddag hebben we ze opgehaald in Noord Holland en tegelijk het verjaardagsfeest van mijn oma meegevierd. Zij was op maandag de 19de 95 jaar (vijfennegentig!!!) geworden, maar zo’n doordeweekse dag is niet echt ideaal om dat te vieren.

Het feest werd gevierd bij De Bolle Buik, vorig jaar waren we hier ook. Je kan er eten, er zit een grote speeltuin bij en midget golfbanen, erg leuk voor de kinderen. Zoals gewoonlijk staan de wegen richting het westen lekker vol, zelfs op zaterdag en ik word door de TomTom dwars door Hilversum richting de A2 geleid. Maar daardoor konden we overal doorrijden.

Natuurlijk was de hele familie er al, ook mijn ouders met ons kroost, het was erg fijn om ze weer te kunnen knuffelen. Ze zaten vol verhalen over hun logeerpartij en hadden alledrie nieuwe outfits aan, want ze waren met oma wezen ‘shoppen’. Die moesten uitgebreid geshowd worden, “vind je het mooi, mama?”. Ook hebben ze pompoenen uitgehold en daarna mooi uitgesneden. Grappig, drie jaar in Amerika gewoond en dat daar nooit gedaan en nu wel. Maar ze zijn erg mooi geworden en staan inmiddels te pronken bij de open haard. Met Walter zijn ze naar het zeeaquarium in Bergen aan Zee geweest en hebben muffins gemaakt. Kortom, good times! 

Na 3 dagen stilte was het wel weer even wennen om met 3 kinderen op de achterbank te rijden. Zeker als je over aardedonkere wegen moet, die je niet goed kent en het ontzettend pisweer is. Gelukkig vonden we op de radio een lekkere zender met goeie muziek en dat rijdt altijd lekker.

Zoals gezegd, de zondagochtend begon niet zo vroeg, ondanks het extra uurtje. Maar om kwart over 10 zaten we op de spinfietsen en ruim een uur later lagen we allemaal in het zwembad, heerlijk. Daarna thuis lunchen en de enorme lading bladeren uit de tuin weg harken. En morgen liggen ze er weer… Broodje bakken, soepje maken, Project Runway Season 6 uit de USofA kijken, eten en om 7 uur klaarzitten voor AZ-AJAX (AJAX rules!!!). Volgens mij een hele typische zondagmiddag.

En morgen begint het gewone leven weer.

Stiltegebied

 

Ons huis is veranderd in een stiltegebied, nadat mijn moeder vanochtend de dames heeft opgehaald voor een logeerpartij van 3 dagen. “Wij hebben mazzel, want wij mogen logeren bij opa en oma!”, zei Sophie steeds de afgelopen dagen, “en jullie niet, want jullie moeten thuis blijven”. Ze kon het zich gewoon niet voorstellen, dat wij het misschien wel een beetje prettig vinden om een paar dagen samen te zijn.

Zaterdagmiddag zijn we natuurlijk weer blij als we ze mogen ophalen, maar voor nu is het even lekker rustig hier…

GPS-wandelen bij Kootwijk

Het was vandaag zo’n prachtige, zonnige dag, dan moet je gewoon naar buiten. Het is herfstvakantie, morgen gaan de dames voor een paar dagen logeren bij opa en oma, dus “de paden op, de lanen in, vooruit met flinke pas.” Wat ook meetelt, is dat Sophie overstroomt met energie, ze stuitert door het huis en om ons stucwerk te beschermen, moeten we het huis uit.

Van de website van Staatsbosbeheer heeft Sander de GPS-coördinaten van een wandeling rond de zandverstuiving van Kootwijk gedownload en met easyGPS op zijn Garmin gezet. Met de Garmin in de hand loop je van ‘way point’ naar ‘way point’, eigenlijk is het een moderne versie van spoorzoeken. Vooral Myrthe vindt het erg leuk, vrijwel de hele wandeling heeft zij met het GPS-apparaatje in de hand gelopen. 

De uitgezette wandeling is 7,9 kilometer lang, best pittig als je nagaat dat de helft ervan over zand gaat en je ook nog eens met een dametje van 4 jaar loopt. Maar we hadden de auto niet echt dicht bij de route geparkeerd, dus ik denk dat we zeker 10 km. gelopen hebben. Sophie heeft het geweldig gedaan, slechts 2 keer heeft ze bij Sander op de schouders gezeten.

Natuurlijk heb ik veel te veel foto’s gemaakt, vooral met onze dames erop. Dus heb ik iets nieuws geprobeerd en na veel gepiel werkt het, dus zie hier mijn eerste ‘slide show’!!!! En ja, ik weet dat er een spelfout in zit…

Lekker warm in de keuken

De afgelopen week had een paar erg koude nachten. De winterjassen, sjaals en wanten moesten tevoorschijn worden gehaald om ‘s ochtends nog enigszins warm op school aan te komen. Het was rond het vriespunt om half 9… En als het buiten koud is, is het in de keuken ook koud. Tijd voor actie!

Tijdens de verbouwing hadden we al rekening gehouden met de plaatsing van een nieuwe radiator door de voorzetwand te verstevigen met zgn. achterhout. Hierdoor kunnen we zonder zorgen de enorme radiator aan de muur hangen, want groot en zwaar is hij, 50 bij 220 centimeter en zeker 50 kilo. Gewoon online besteld, bij cvkoopjes.nl, maar op vrijdagochtend thuisbezorgd door de VEGRO, huh?

We gaan de radiator zelf installeren, vrijwel alle dingen die we nodig hebben zitten bij de radiator en bij de GAMMA haalt Sander de rest. Op zaterdagochtend beginnen we en aan het eind van de dag is het lekker warm in de keuken!!!

Wat een joekel! Hij ligt trouwens met de achterkant naar boven.

De beugels, waar de radiator op hangt, hangen natuurlijk kaarsrecht

Gelijk even radiatorreflectiefolie erachter, net zo handig

Samen op z’n plek getild, even boven vastschroeven, pfff, die hangt!!!

Daarna begint het echte werk, aansluiten op het systeem en daarvoor sneuvelt ook wat stucwerk…

Sorry Ben

Volgende week worden de vloertegels bezorgd, hopelijk kan de tegelzetter daarna snel aan de slag en is de keuken bijna klaar. Tenminste, dan nog ‘even’ een wandje timmeren voor de CV, wasmachine en droger en dán is het AF. En dan komen de ‘before’ en ‘after’-foto’s.

Winst!!!

De trainster van Myrthe’s team had voor vanmiddag een oefenwedstrijd geregeld. Helaas hadden 3 meisjes zich afgemeld, dus ze kwamen wat meiden tekort. En dan is het heel handig als je jongere zusje, en tevens dochter van de coach ;-), het uur ervoor traint…

Carlijn mocht keepen en heeft het prima gedaan, slechts ÉÉN bal erdoor gelaten!!!

En Myrthe heeft TWEE keer gescoord, ‘highfive’-end rende ze over het veld. Het spreekt voor zich dat ze allemaal helemaal happy thuis kwamen. Dit smaakt naar meer.

Koekjes bakken

De Kinderboekenweek 2009 staat helemaal in het teken van eten en snoepen in kinderboeken. Eten en snoepen is voor kinderen dagelijkse kost en ieder kind zal er dan ook een idee bij hebben en erover kunnen meepraten. Want wat is vies, wat is lekker?

Ook op school wordt aandacht besteed aan de Kinderboekenweek, aan lezen, aan lekker eten. Vrijdag is er een voorleeswedstrijd en de afgelopen dagen hebben de kinderen van groep 1 en 2 koekjes gemaakt, de hulpouders mochten de koekjes thuis afbakken. Vorige week hadden de juffen nl. een proefronde gebakken en toen gingen alle brandalarmen af, omdat de oven niet echt goed werkte en de koekjes liet verbranden.  

Dus gewapend met koekjesvormpjes, koksmuts, deegroller, bakpapier en gigantische bakplaat ga ik op dinsdagochtend met Sophie mee naar haar klas. Juf Marion laat eerst zien hoe je deeg maakt en alle kinderen vinden het reuze interessant. Daarna wordt de klas in drieën gedeeld en gaan we met z’n allen naar de aula. Zeven kinderen gaan computeren, zeven kinderen mogen met de techniekdozen aan de slag en de laatste zeven mogen koekjes uitdrukken in het deeg.

Sophie begint met computeren, ze zit op de groene stoel  

Klaar voor de start

Het resultaat van 10 kinderen op één plaat, nu alleen nog even afbakken…

De koekjes moesten een kwartier in de oven op 175°C, ik ben er de hele tijd bij gebleven. No way dat ik ze zou laten aanbranden, dat zou de grootste ramp van het schooljaar zijn geweest, aangezien ik de koekjes van 18 kinderen bij me had. Van juf had ik de ‘personalized’ zakjes (brown bags) meegekregen, waar de koekjes in konden nadat ze afgekoeld waren.

Gelijk om kwart voor 12 kon ik alle zakjes weer mee naar school nemen, another job done!

Heb jij ‘m ook gezien?

Eerst dacht ik dat het een vuurpijl was, vond het alleen vreemd dat ik geen knal hoorde. Daarna dacht ik aan een vallende ster, maar omdat het nog redelijk licht was buiten en omdat hij voor het oog zo laag vloog, heb ik die gedachte maar snel laten varen. ‘k Had ook nog nooit een vallende ster gezien, dus geen vergelijkingsmateriaal. ‘s Avonds tijdens het 10-uur-journaal vertelde de nieuwslezer dat het een meteoor was! En volgens Wikipedia wordt een meteoor ook wel een vallende ster genoemd.

Mooi, mooi, mooi…

Hoge Veluwe Loop

Nieuwe zondag, nieuwe loopkansen!!!

Voor vandaag staat de Hoge Veluwe Loop op het programma. Sander heeft voor de 5 km gekozen, de werkelijke afstand is 5184 meter, even lekker knallen, maar er wordt ook een 10 km. gelopen en een halve marathon. Voor de kinderen is er een ‘Moeffie Mijl’, we hebben ze zien rennen en dat ging zeer fanatiek.

We mogen parkeren op het militaire oefenterrein tegenover de noordingang van het Nationale Park De Hoge Veluwe. Heel indrukwekkend, een weg inrijden waar een bord naast staat “Levensgevaarlijk! Schietterrein”. We verwachten elk moment een grote Leopard tank van rechts, maar helaas. Het terrein is verder uitgestorven, alleen veel geparkeerde auto’s van medelopers. 

 
Van de website: Het parcours voor de 5 en 10 kilometer voeren door de prachtige oude cultuurbossen en landbouwontginningen van het noordelijk deel van De Hoge Veluwe. De statige eiken en beuken, afgewisseld door vriendelijke akkers en weiden vormen het decor van de route. De start en finish bij Jachthuis St. Hubertus mag zeker één van de hoogtepunten worden genoemd.

Ruim op tijd lopen we het startterrein op, er is een zgn. beweegmarkt, waar je volgens de info veel te weten kunt komen over “gezondheid, bewegen in het algemeen en hardlopen in het bijzonder. Verder zijn er activiteiten voor de kinderen, dance-clinics, kunst, cultuur, eten en muziek.” Kunst en cultuur, huh? Ok, er was een voorstelling en een vertelmevrouw, eten was er, hamburgers, en de muziek werd verzorgd door een Braziliaanse trommelaars. Ook was er een klimding van hooibalen voor de kinderen.

Daar spelen de kinderen op als Sander zijn rondje rent. Om 12:30 uur werd de horde weggeschoten en wij juichen voor iedereen. Volgens Racetimer.eu finishen 377 mannen en vrouwen, de eerste al na 18:23 minuten. Sander doet het ook helemaal niet slecht, hij wordt 21ste in een tijd van 22:34 minuten. Hier komen wat actiefoto’s…

 

Vlak voor de finishlijn haalde Sander die man in de gele broek nog in, deze actie werd zelfs door de omroeper omgeroepen met naam en toenaam!!! 

 
Totaal gefocust, hij heeft ons niet eens zien staan

 
Na de finish, een medaille en een appeltje voor de dorst.

Het weer was al erg somber vandaag, maar nadat Sander zich had omgekleed begon het écht te regenen. Pijpenstelen, en toen moesten de lopers van de 10K en de halve marathon nog beginnen. We waren van plan om na de loop het park en het jachtslot te bekijken, maar die laatste was dicht en ‘the weather sucked’… Gelukkig worden alle lopers tot ‘beschermer van De Hoge Veluwe’ uitgeroepen, wat inhoudt dat ze een toegangsbewijs krijgen voor de rest van 2009.

Maar helaas werkt het in de Nederlandse Parken niet zoals in de Amerikaanse ‘National Parcs’, daar koop je een kaart voor $80 en daarvoor mag/mogen de pashouder(s) met maximaal 4 volwassenen in een auto gratis naar binnen. Bovendien zijn kinderen tot 16 jaar gratis. In NL gaat alles per persoon, kortom Sander is gratis en voor de rest moet betaald worden, m.u.v. kinderen t/m 5 jaar...

Maar goed, de organisatie was prima, Sophie kwam net als gisteren bij Myrthe’s wedstrijd ook hier haar grote vriend Thomas tegen (zijn moeder liep de 10K) en rond 2 uur waren we al weer thuis. Sander kan zich nu gaan richten op de volgende loop.

Aan de waterkant

Dinsdag kregen de leerlingen van groep 8 een ochtendje buiten les. Maar daarvoor moeten wel eerst even alle 35 naar de oostkant van de stad getransporteerd worden en tja, als je het éne kind rijdt, dan moet je het andere kind ook eens rijden. Bovendien bedacht ik me dat we vorig schooljaar niet één keer gereden hebben, waarschijnlijk wegens drukke werkzaamheden, maar nu kan het. De middag ervoor had meester John gezegd dat het modderig kon zijn langs de sloot, dus ik haal de laarzen van Myrthe én mij uit de garage.

Om kwart voor 9 rij ik van school weg met 4 dames in de auto, we moeten naar Het Woudhuis, een landgoed aan de rand van de stad. Het schijnt een uniek gebied te zijn door de afwisseling van loofbos, naaldbos, gemengd bos met weilanden en akkers en zeer rijke fauna. We zijn er wel eens doorheen gefietst, maar met de auto de stad door is een crime tegenwoordig, elk groot kruispunt ligt open

Van de website: Met de buitenles ‘Watch’ leren de leerlingen van groep 7 en 8 wateronderzoek doen en samen te werken. Daarnaast leren ze ook nog veel over natuur en het milieu. Want hoe ziet een waterhoentje er eigenlijk uit? En wat is de zuurgraad van de onderzoeksplek? En hoe groot is een watervlo? Watch is ook plezier beleven aan het buiten zijn. Watch wordt gegeven op twee verschillende locaties en draait om spelenderwijs de omgeving verkennen, om verbazing en verwondering en nieuwe ervaringen.

We verzamelen bij een sloot, daar staat een mevrouw van het Natuurhuis, een centrum voor natuur- en milieueducatie hier in de stad op ons te wachten. Haar verhaal over het nut van schoon water en instructies zijn wat langdradig, maar goed, ook dat moeten de kinderen leren, luisteren! Dan worden de kinderen in 8 groepjes verdeeld en mogen ze beginnen. Myrthe en haar groep starten bij het leukste ‘station’: ze mogen met schepnetten gaan onderzoeken wat er zoal leeft in de sloot.

Eerst water scheppen om al die vissen, kevertjes, larven etc. levend te houden…

De meeste meisjes gebruikten een lepeltje om in het net te zoeken, Myrthe deed het gewoon met haar handen

Even pauze

Zoals aan de foto’s te zien is, was het klam buiten en koud, maar dat kan je natuurlijk niet zien… Ook staan er geen wc’s langs de waterkant, wat door velen als erg lastig wordt bevonden. Maar goed, uiteindelijk heeft iedereen alle proefjes gedaan. Het is de bedoeling dat ze hun resultaten op Watchweb invoeren en een waterrapport maken. Na afloop wordt duidelijk wat de kwaliteit van het onderzochte water is.

Ondertussen ben ik tot op mijn bot verkleumd en zet op de terugweg de stoelverwarming aan, oeioeioei wat lekker! Op school lever ik ‘mijn’ meiden bij hun lokaal af en ga in de aula een kop koffie halen. Want ik kan gewoon blijven, ik mag nog even een uurtje overblijfjuf zijn.

Om 1 uur kan ik eindelijk naar huis, ben erg benieuwd hoe ons huis eruit ziet. Er is iemand bezig de zinken dakgoten te vervangen en voor zijn steiger moesten er wat takken van onze Californische cypres af. Nu willen we die toch kappen, dus veel problemen hebben we daar niet mee. Maar als ik de straat inrij, lig ik helemaal in een deuk. De halve boom is weg, alleen de stam staat nog, en er is een houtwal ontstaan in onze tuin.

Nu maar snel een kapvergunning aan vragen…

Grappig, een beetje dan…

Ok, vooropgesteld, een faillissement is natuurlijk nooit lollig, mensen raken hun baan kwijt, verliezen geld, huis, alles. Ons eigen kleine leed was dat door het faillissement van onze badkamerleverancier wij een paar weken later dan gepland een afgebouwde badkamer hadden. Maar dat is peanuts vergeleken met wat er met het bedrijf van Marco Borsato aan de hand is. En dan gaan er ook nog grapjassen geinige liedjes maken op ‘jouw’ muziek en tekst…

A fun day in the life of a 4 year old

Een aantal weken geleden hing er lijst op het prikbord bij Sophie’s klas met daarop de vraag of ouders zich wilden opgeven om de kleuters naar Kinderboerderij Laag Buurlo te rijden. Dat leek me leuk, dus ik schreef mijn naam op. Een paar dagen geleden vertelde ik Sophie over het opkomende schooltripje, of juf daar al wat van verteld had en tegelijk zegt Sander, “hé, ik kan ook wel eens rijden”. En Sophie was daar gelijk zeer enthousiast over, ik werd meteen aan de kant geschoven. De nachten werden afgeteld, maar wat ze nog het allerspannendst vond, was dat ze voorin mocht zitten!!!

Van de website: “De kinderboerderij ligt op het vroegere land "Laag Buurlo", de villa en de boerderij met woonhuis dateren uit 1890. Laag Buurlo is van oorsprong een fruit- en veeteelt bedrijf, er staat nog steeds een aantal oude fruitbomen. Doordat het bedrijf geen bestaansrecht meer had en door opkomende woningbouw in de wijk kocht de gemeente Apeldoorn het bedrijf op en heeft er in 1970 een kinderboerderij van gemaakt. De gebouwen en de stallen zijn minimaal veranderd, waardoor de authentieke uitstraling bewaard is gebleven. Wel is er door de jaren heen flink geïnvesteerd in speeltoestellen op de speelweide, die zeer geschikt is voor jonge kinderen. De totale oppervlakte van de kinderboerderij is 2,5 hectare en alle landbouwhuisdieren zijn aanwezig.

Kinderboerderij Laag Buurlo heeft zowel een recreatief als een educatief en therapeutisch karakter. Het welzijn van de dieren staat bij de kinderboerderij hoog in het vaandel. Het personeel, de vrijwilligers en een aantal mensen met een lichamelijke en/of geestelijke handicap doen hun uiterste best de bezoekers het naar hun zin te maken. Zo mogen kinderen soms onder begeleiding van iemand van de kinderboerderij een ritje op een pony maken.”

Kortom, gegarandeerd een hele ochtend FUN.

Beide groepen 1 op een rijtje met juf Marion helemaal links (roodblauwe jas)

Helemaal blij op het paard of is het een pony?

 

Snack time

Even alles op zich in laten werken

Sander heeft zich ook prima vermaakt, ‘t is altijd leuk om zo’n kleuterklasje bezig te zien. Maar ze kunnen ook heel veel herrie produceren, vooral op de tokkelbaan… Hij belde mij even terwijl hij ernaast stond en de speaker van mijn telefoon kon het gegil bijna niet aan. Om kwart over 11 kwam helaas een eind aan het feest en moest er weer teruggereden worden. ‘Helaas’ voor Sophie zat juf zowel op de heen- als op de terugweg bij Sander in de auto en kon zij niet voorin zitten, maar het laatste stukje van school naar huis mocht ze dat wel. Met een big, big smile kwam ze de auto uit.

Op vrijdagmiddag geniet Sophie erg van de rust in huis, haar grote zussen moeten naar school en zij lekker niet. Ongestoord kan ze door het huis heen struinen, wat computeren en alle aandacht krijgen. En sinds Myrthe en Carlijn allebei achter elkaar hockeytraining hebben, kan ze helemaal haar gang gaan. Sander ‘doet’ de hockey, dus ik kan kokkerellen met Sophie. En dat komt de laatste tijd neer op pizza bakken, mmmmmmm!!!