Onze brugsmurf

Vanochtend ging de wekker erg vroeg af bij ons thuis, kwart voor 7 al. OK, op de dagen dat Sander zijn hardlooprondje doet, gaat hij er al om 6 uur uit, maar dan kan ik mij nog even omdraaien. Nu moest ik er ook uit… Maar het is voor een goed doel, Myrthe’s eerste echte schooldag als brugpieper!

De afgelopen 2 dagen waar om de klas, de school en de omgeving te leren kennen. Haar nieuwe school ligt tegen het bruisende centrum van onze stad aan en hier werd gisteren een vossenjacht georganiseerd. En laat nou net haar groepje gefotografeerd zijn door de fotograaf van onze plaatselijke krant en op de voorpagina staan!

De dag werd afgesloten met een BBQ, erg leuk allemaal, maar dan gaat nu het harde brugklasleven beginnen. Maandagmiddag heeft ze al haar boeken al gekregen, de eerste moesten gekaft worden voor de lessen op woensdag. Carlijn en Sophie vinden het ook allemaal interessant, ze willen graag weten hoe alles gaat. Wat Sophie ook heel grappig vindt is dat dat zij nu in groep 2 zit. Gisterochtend op de fiets vroeg ze aan Myrthe: “En hoe is dat nou in groep 1?”

Maar goed, vanochtend om 10 over half 8 is ze alleen vertrokken, bepakt en bezakt, 2 tassen mee, want haar eerste 2 lesuren zijn gelijk gym. Ze heeft les tot 2 uur en jawel, om iets voor half 3 is ze thuis. Het was allemaal heel leuk, dat is alle informatie die ik eruit krijg. Ze kregen trouwens zelfs de gymles in het Engels… Ze heeft gelijk ook al huiswerk gekregen voor Nederlands en Engels, maar dat hoeft ze pas morgen te doen. Tenminste, dat had de juf verteld, maar onze ijverige Myrthe ging het gelijk vanmiddag doen! Hopelijk blijft ze het hele schooljaar zo…

Wat een begin van de zomervakantie!!!

Gelukkig hebben de dames al vakantie, anders was het wel een heel kort nachtje voor ze geworden. Pas om kwart over 11 gingen Myrthe en Carlijn naar boven, ze hebben de hele wedstrijd plus nabeschouwing bekeken! Sophie niet, ik heb haar na de wedstrijd naar bed gebracht en ze ging gelijk heerlijk liggen. Ze is zich nl. 3 keer rot geschrokken en ik kon 3 keer niet kijken naar juichende Oranje-spelers, want ik moest m’n dochter troosten… Ze kan als 5-jarige natuurlijk niet 90 minuten achtereen geconcentreerd kijken, maar ja, naar bed gaan wilde ze ook niet. Dan maar computeren, hierdoor volgde ze de wedstrijd slechts half en zag geen van de doelpunten en dus ook ons, lees: mijn, gejuich niet aankomen. 

Maar goed, Nederland is door naar de finale, YES YES YES, en ik denk er hard over om de roodwitblauwe vlaggetjes in de erker te laten hangen. De schitterende Danish Design kandelaar zit tenslotte al vol beesies, er hangt een M&M’s Hup Holland Hup-spandoek voor het raam, dus dan kunnen die vlaggetjes er ook nog wel bij. Van de week nog ergens een oranje vlag voor buiten scoren, want de nationale driekleur uithangen mag natuurlijk niet.

Deze Oranje-avond was het eind van een topweek voor Myrthe. Ze heeft haar basisschooltijd afgesloten met tig feestjes, een kennismakingsmiddag op haar nieuwe school, een afscheidsborrel op de oude school en een knallende musical. Bovendien mocht ze haar nieuwe fiets ophalen én hebben we gisteren een nieuwe schooltas gekocht en de o zo belangrijke agenda!

Nog even over de musical/afscheidsborrel van vorige week woensdag. Het werd gelukkig niet het tranendal waar ik voor vreesde, dat kwam de dag erna, de écht laatste schooldag… De musical was hartstikke leuk, de borrel heel gezellig en bij de speurtocht door school waren Myrthe en ik tweede geworden! Helaas zat Sander in Londen, voor Carlijn en Sophie had ik logeerplekjes gevonden, zodat Myrthe en ik stressloos alle festiviteiten konden beleven. Het werd ‘n beetje laat, pas om half 12 fietsten we naar huis.

Na de musical werden nl. nog wat cadeautjes uitgereikt, aan de meester, de stagiaires, de 2 klassenmoeders en aan school. Het is traditie dat groep 8 iets blijvends achterlaat, zo staat er bv. een mooie picknicktafel op het schoolplein van een groep 8 van 5 jaar geleden. Onze klas heeft een digitale camera gegeven, als start van een hele collectie, het doel is om in elke klas een camera te hebben.

Nadat de kinderen alle cadeaus hadden uitgedeeld, kregen zij nog wat. Iets wat de meeste ouders behoorlijk wat kopzorgen heeft bezorgd, zeker als je 3 keer verhuisd bent, 3 scholen hebt doorlopen en pas halverwege dit jaar wordt geattendeerd op deze andere traditie van deze school…  Gedurende de gehele schoolcarrière verzamelt de school werkjes e.d. van je kind, deze krijg je samen met een map en daar ‘mag’ je als ouder een mooi boekwerk van maken. OK…

Van school kreeg ik 2 tekeningen en een vragenlijst uit groep 7, da’s lekker. Ik moest dus flink aan de slag en het hele huis afzoeken naar restanten uit het verleden, vader- en moederdagknutsels, foto’s, etc. om het boek te kunnen vullen. Uiteindelijk is het gelukt, maar het heeft me flink wat grijze haren bezorgd. Voor de meeste kinderen was dit boek een grote verrassing, zij die oudere broers of zussen op deze school hebben gehad, wisten al van het bestaan. 

Het uitreiken van deze boeken aan 35 kinderen duurde al lang, maar daarna moest bij iedereen gekeken worden. Myrthe zag klassenfoto’s van haar vriendinnen uit hun kleutertijd en Myrthe kon haar eerste jaren op school in NL en de USA laten zien.

Maar nu begint een nieuw tijdperk, de middelbare school, ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Myrthe is er in ieder geval helemaal klaar voor.

Binnen zitten

Buiten is het 31°C in de schaduw (!), wij zitten binnen en kijken naar het Nederlandse elftal. Op nu.nl las ik net dat het sowieso beter is om de warmte te mijden, want hoge temperaturen belasten het hart en de bloedvaten. Van het RIVM moeten we extra water drinken, inspanning vermijden en zoveel mogelijk uit de warmte blijven. Is Grolsch ook goed?

De laatste schoolweek is begonnen en we zijn allemaal toe aan vakantie, maar natuurlijk moet er nog van alles gedaan worden in die korte tijd. Zo krijgen we uit Sophie’s klas speelgoed mee om schoon te maken. Alleen, Sophie was ‘n beetje overenthousiast en gooide zelfs de Memory in het sopje…   

Vorige week is Sophie op schoolreis geweest, in 2 dubbeldekkers gingen 5 kleutergroepen naar 't Strubbert. Omdat ze met zo’n grote groep komen, hebben ze de hele boerderij plus speeltuin voor zichzelf. Maar dat maakt allemaal niet uit, het belangrijkste van een schoolreis is de busrit!

Bij Carlijn haar klas werd op het nippertje nog een mini-musical ingestudeerd en gespeeld voor ons. De twee dagen ervoor was ze ziek geweest, hierdoor had ze weinig mee kunnen oefenen en stond/lag ze vooral achteraan, maar dat mocht de pret niet drukken.

Verder was het de afgelopen tijd erg druk met regeldingen en feestjes van vooral Sophie en Myrthe. Het regelen had weer betrekking op foutmeldingen van de auto, vakantiedingen, nieuwe paspoorten aanvragen en cadeautjes kopen voor al die feestjes. Ook het naderende afscheid van groep 8 vergt veel tijd en geld. Overal moet een bijdrage voor worden betaald, klassenmoeders, meesters, school, stagiaires, ik ben een lopende pinautomaat ;).

Maar ik zal niet al te veel zeuren, een paspoort aanvragen met je kleine grote dochter is ook heel gezellig. Want na het maken van een prachtige foto en ruim een half uur wachten bij het stadhuis vond Sophie dat we wel een kop koffie met wat lekkers verdiend hadden:

Carlijns schoolreisje

Vandaag is Carlijn op schoolreis geweest naar Ponypark Slagharen. In 2 grote dubbeldek bussen gingen de groepen 5, 6 en 7 om 9 uur op pad. De afgelopen dagen heeft de hele school alle snoep weggeschept bij het Kruidvat, dat was dan ook gespreksonderwerp nr. 1 op het schoolplein, hoeveel heb jij?

Natuurlijk wachtten heel veel ouders tot 9 uur om de kinderen uit te zwaaien en ook de overige groepen kwamen uitzwaaien. Zo konden ook Myrthe en Sophie Carlijn uitzwaaien. Carlijn had ons oude cameraatje mee en is in de klas al begonnen met foto’s maken. Maar deze van Myrthe is wel erg leuk, Sophie en ik zijn ook nog net te zien.

   

Het is een uurtje rijden naar Slagharen. Ook in het park heeft Carlijn veel foto’s gemaakt.

Stipt om 5 uur komen ze weer de straat in rijden, bij één bus deed de airco het niet, die kinderen komen drijfnat en gaar eruit. Gelukkig was de bus van Carlijn beter, maar ook zij zijn moe. Maar het was geweldig, ze heeft al haar drinken op, bijna al haar snoep en bijna géén bruine bol gegeten. Precies zoals een schoolreis behoort te zijn!

Zwemdiploma C!!!

Vorig schooljaar heeft Carlijn in een sneltreinvaart haar zwemdiploma’s A en B gehaald. Omdat ze ook in groep 5 zwemles ‘krijgen’ onder schooltijd is het logisch dat ze doorgaat voor C. En vlak voor de zomervakantie, met nog één zwemochtend te gaan, heeft ze haar ‘C’ binnen! Samen met 6 klasgenootjes mocht ze afzwemmen en daar was ze heel trots op, want nu is zij de enige in onze familie die haar ‘C’ heeft. Tenminste, nu nog wel, misschien gaat Sophie straks ook wel als een speer en gaat die door tot ‘Z’.

In totaal mochten 14 kinderen afzwemmen uit groep 5, de overige leerlingen kregen gewoon les, maar waren er dus wel bij om het feest mee te maken. Net als veel (groot)ouders trouwens.

Filmpje van de borstcrawl (in rode bikini)

Al met al hebben de kinderen 40 minuten bijna aan één stuk gezwommen. Ze waren dan ook flink moe toen ze het water uit kwamen. Maar ze waren wel allemaal geslaagd! Staand op de rand van het zwembad tegenover een groot publiek kregen ze hun diploma’s uitgereikt. En daarna was er een waar fotomoment, ze leken wel filmsterren, zoveel flitsen gingen af!

Tenslotte nog iets wat daarna gebeurde en wat weer zó typisch is voor Carlijn de laatste tijd. Ik had voor haar een soort Hawaii-ketting gekocht met daaraan een zakje spekjes in de vorm van een 1, want onze ‘Number One’ met een diploma C. Denkend dat ze dat megaleuk zou vinden en vol trots zou dragen op de terugweg naar school. Verkeerd gedacht, ik kon haar nog net een kus geven en de ketting verdween in de tas. Op school heeft ze wel een spekje genomen, maar de ketting hing al snel bij Sophie om… Pfff.

A lucky day

Ik ga zo meteen Myrthe staatsloten laten kopen, want dit is haar geluksdag! Wij zijn al mazzelaars, kan ook niet anders, zowel Sander als ik zijn op zondag geboren, maar dat onze geluk op onze kinderen zou overslaan, is extra mooi.

Maar het is niet alleen geluk, het is ook beloning voor hard werken. Zojuist zijn we gebeld door school, Myrthe is aangenomen op het Tweetalig VWO!!!

ToM

ToM! Niet TON, zeker niet, ToM, Trots op Myrthe!!! Ze heeft vanmiddag haar CITO-score gekregen en heeft een record gezet. Nog nooit heeft er iemand in de klas van haar meester, die toch al heel wat jaren meeloopt in groep 8, zijn of haar verwachte score met 11 punten verbeterd…

En het allermooiste is dat ze nu zeer zeer zeer waarschijnlijk naar haar gewenste school kan. 

Nog meer feestjes

Afgelopen donderdag werd het Spetterproject feestelijk afgesloten met een Middeleeuwse markt. Om dit te realiseren was behoorlijk wat tijd nodig en daarom hadden de kinderen ‘s middags vrij en mochten om 5 uur weer op school verschijnen. Het hoge hek bij de ingang van het schoolplein was omgebouwd tot slotpoort, overal stonden vuurkorven en kraampjes waar alle kunstwerken van de kinderen te bewonderen en kopen waren. Aan de inwendige mens was ook gedacht, er was erwtensoep, koffie, warme chocolademelk (met slagroom!) en de kinderen konden broodjes roosteren. Ondertussen traden alle klassen ook nog op, kortom een vol programma.

Volledig album bekijken

Vrijdag stond er weer een feest gepland, Sophie was weer uitgenodigd door een klasgenootje. Alleen, helaas was bijna de halve klas geveld door griep o.i.d. en ook de jarige Job was ziek geworden. Ook Sophie voelde zich niet helemaal geweldig, moest vooral erg hoesten, en met een hoogzwangere juf wilde ik het risico niet lopen om haar te besmetten. Sophie mocht dus een ochtendje thuis blijven en prompt voelde ze zich een stuk beter…

Zaterdag was het klusfeest in Huize BJ, maandag verwachten we de tapijtlegger en dus moesten wij zorgen dat alles daarvoor in orde was. Dat betekent alle gereedschap en verfspullen weg, schoonmaken en vervolgens de ondervloer leggen. En doordat het geen vierkante ruimtes zijn, maar één L-vormige overloop en één 9 meter lange overloop met een trapgat erin en niet altijd even rechte muren ben je daar zo weer een hele dag mee bezig. Gelukkig hadden we goede hulp van onze stampmeiden…

Zondag was het écht feest, we vierden de verjaardagen van Sander en Carlijn. Maar eerst moest er hard gelopen worden, 18½ km wel te verstaan! Bijna in onze achtertuin loopt het parcours van de Achmea Midwintermarathon een buitenkansje voor de ‘Brothers in tights’.

Wij hebben onze taak volbracht, 2 keer de mannen aangemoedigd, nu over naar belangrijkere zaken: eendjes voeren!

Daarna lopen we een rondje door het park en laten Thom de speeltuin zien. Hij vindt het allemaal geweldig, zijn zusje wat minder… Zij vindt dat het etenstijd is en hoe maak je dat kenbaar als baby? Je zet het op een brullen. Gelukkig is het een lief, klein baby'tje en klinkt het huilen schattig en bovendien zijn we zo thuis. Daar eten we een boterham en gaat Noor heerlijk slapen op Sophie’s kamer. 

Om half 2 staan 2 bezwete mannen voor de deur, ze hebben in anderhalf uur hun ‘rondje’ gelopen. Da’s best wel heel erg goed, vooral als je bedenkt dat Sander al 2 weken niets heeft gedaan qua hardlopen vanwege een blessure aan zijn voet.

Een uurtje later staat de rest van de familie op de stoep met als grote verrassing neef Roy. Tijd voor taart en cadeautjes en daarna spelen!

Zo kom je nog eens ergens

Niet alleen in het oosten van Amerika hebben ze er last van, wij in het oosten van Nederland hebben ook last van een ‘snoverkill’. Op woensdag begon het weer te sneeuwen en aan het eind van de dag lag er weer zo’n 10 cm! En laat de groep van Carlijn nou net op donderdagochtend naar Deventer gaan, opnieuw ter ere van het Spetterproject.

Woensdagmiddag had Carlijn een feestje en bij het ophalen sprak ik de klassenmoeder. Natuurlijk hadden we het over deze idiote winter en of het tripje door zou gaan. “Nou, wij hebben winterbanden op de auto en zijn beschikbaar, dus mocht er iemand niet willen of kunnen rijden, dan mag je ons bellen…” En jawel hoor, ik breng de kinderen op donderdagochtend naar school en dan is er nog niets aan de hand, geen afmeldingen, dus ik stap in de auto terug naar huis. Ik sta nog geen 2 minuten in de keuken als de telefoon gaat. Of we toch maar wel willen rijden…

Nu mag Sander, ik ben dinsdag al op pad geweest. De reis gaat dus naar Deventer, het historisch museum om precies te zijn. De auto’s worden geparkeerd aan ‘onze’ kant van de IJssel en de klas met begeleiders gaat met het pontje de rivier over. Ideaal, want gelijk sta je middenin het historische centrum, ik lees net op Wikipedia dat Deventer één van de vijf oudste steden van NL is.  

Het Historisch Museum is gevestigd in de Waag, een prachtig gebouw uit 1528. Dat vertelde Sander tenminste, ik was er niet bij, gelukkig hebben we de foto’s:

Om half 1 waren ze weer op school, het was een erg leerzame ochtend. “Maar”, vertelde juf, “ze hadden het de hele middag alleen maar over het pontje over de IJssel!!!”     

Doornenburg

Vandaag mocht ik in het kader van het Spetterproject chauffeuren naar Kasteel Doornenburg voor groep 8. Om 9 uur reden we weg, ik had een volle bak: 3 kinderen achterin en de PABO-stagiaire voorin. Volgens de website van het kasteel krijgen we straks “in de uiterste uithoek van de Over Betuwe waar de Rijn en de Waal splitsen het robuuste middeleeuwse kasteel Doornenburg te zien.

Het kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw, omgeven door een gracht. Het kasteel telt 9 woon- en verblijfruimtes. De ridderzaal en overwelfde kelders zijn typerend voor de middeleeuwse architectuur. Om het kasteel ligt op ruim 8 hectare agrarische grond, die in het kader van natuurbeheer extensief wordt beweid. De uitgestrekte voorburcht wordt wel eens de grootste en mooiste middeleeuwse van Nederland genoemd.”

1. Hoofdburcht, 2. kapel, 3. koffiekamer, 4. woonhuis kasteelbeheerder, 5. boerderij, 6. potstal, 7. poortgebouw, 8. weergang met hoektoren, 9. langeracktoren met wapenkamer.

Natuurlijk rij ik als eerste van de 9 auto’s de parkeerplaats bij het kasteel op. OK, al snel zijn de anderen er ook. Er is afgesproken dat om 10 uur de eerste groep hun rondleiding begint en de tweede om half 11. Vrijwel alle rijouders willen graag met de tweede groep mee, vooral als ze zien dat er een ‘herberg’ (3) is waar koffie geschonken wordt. Even opwarmen, want het is mega kkkkkoud vandaag.

Als de koffie zijn werk heeft gedaan, mogen wij naar de hoofdburcht. Alleen, vanwege renovatiewerkzaamheden aan de vloeren van de entree en de ridderzaal kunnen we niet via de binnenplaats naar binnen, maar daar kan ik natuurlijk wel wat foto’s van maken…

We moeten dus buitenom, weer terug door de grote poort (7) over de brug over de Linge. Maar op deze manier zien we wel goed, hoe mooi het kasteel is.

Een klein stukje geschiedenisles:

Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd.

De Doornenburg is bewoond geweest door de zeven elkaar opvolgende geslachten Van Doornick, Van Bylandt, Van Homoet, Van Voorst, Van Amstel, Van Heemskerk en Van Bemmel. De laatste bewoner was Maria Clara von Delwig, barones van Bemmel. Zij is in 1847 op hoogbejaarde leeftijd overleden. Daarna is het kasteel nog lange tijd in eigendom geweest van de familie Van der Heijden. Deze familie heeft het kasteel echter nooit bewoond. Het gebouw raakte zelfs ernstig in verval. In 1936 kwam textielbaron J.H. van Heek in beeld. Deze vermogende industrieel uit Enschede richtte Stichting tot Behoud van den Doornenburg op. Deze kocht het kasteel van de familie Van der Heyden. In 1937 begon Van Heek aan de restauratie die in 1941 werd voltooid.

Veel plezier kreeg Van Heek niet van zijn restauratie. In het laatste half jaar van de Tweede Wereldoorlog lag de Betuwe in de frontlinie, het kasteel deed dienst als hoofdkwartier van de Duitsers. In januari en maart 1945 heeft de Engelse luchtmacht het kasteel gebombardeerd. Bij de eerste luchtaanval werden verschillende gebouwen van de voorburcht verwoest. De tweede aanval was funest voor de burcht. Er bleef een grote puinhoop over. Extra zuur was dat de geallieerden niet wisten dat de Duitsers al waren vertrokken.

Na de oorlog begon Van Heek weer van voren af aan. Met hulp van de overheid en verschillende particulieren heeft de stichting De Doornenburg geleidelijk aan weer helemaal laten herstellen. In 1968 stond het robuuste kasteel er in volle glorie bij.

 

Dit verkleedpartijtje was het laatste wat we deden in het kasteel. We gaan terug naar de herberg en de kinderen eten hun meegebrachte lunch. In colonne rijden we daarna over de dijkjes langs de IJssel terug naar de snelweg en school. Ik ken de wegen rond Arnhem en tot grote hilariteit van de kinderen op de achterbank haal ik iedereen in bij het Velperbroekcircuit. Opnieuw komen wij als NUMBER 1 aan bij school!!!