Land of the free?

Er stond vanochtend een schokkend bericht in de New York Times. 1 Op de 100 Amerikaanse volwassenen zit in de gevangenis. Wat een bizar aantal. In één jaar is het nummer gegroeid met 25.000 en staat nu op 1,6 miljoen. Verder zitten er ook nog 723.000 mensen in lokale gevangenissen. Wanneer je per bevolkingsgroep gaat kijken, wordt je nog triester. 1 Op de 35 'hispanic men' zit vast, 1 op de 15 'black men' waarvan in de leeftijdscategorie 20 tot 34 jaar 1 op de 9 gevangen zit. Natuurlijk zitten ook vrouwen in het gevang, maar flink minder dan mannen, 1 op de 355 'white women' en 1 op de 100 'black women'.

De USA staat wereldwijd bovenaan met het aantal gevangenen, zelfs in absolute getallen, China staat op nummer 2 met 1,5 miljoen, terwijl China toch ietsje meer inwoners heeft, één miljard maar... De staat Texas heeft van de staten de meeste gevangenen, liefst 172.000. En al die gevangenen en gevangenissen kosten een hoop geld, in 2007 gaven de staten gezamelijk 44 miljard uit aan 'corrections', dat was 20 jaar geleden nog 10,6 miljard. Gemiddeld kost elke gevangene $23.876 per jaar, maar in bv. Rhode Island wordt $45.000 uitgegeven, terwijl Louisiana slechts $13.000 uitgeeft.

Andere schokkende ontdekking: na één van de koudste nachten van deze winter was de CV niet aangeslagen vanochtend. Het was dus erg koud in de eetkamer, 13,7°C. Buiten was het toen nog kouder, -16,4°C. Ja, je leest het goed: MIN 16. Overdag 'warmde' het dankzij een stralende zon nog enigzins op tot rond het vriespunt, maar straks trekken er weer wolken binnen en komt de volgende sneeuwstorm over ons heen. Er wordt 10 tot 20 cm. verwacht, joepie, wat een winter!

Verder houdt het niet op met schokkende gebeurtenissen vandaag. Toen ik vanmiddag naar school liep, zag ik in de verte al rookpluimen omhoog komen en hoopte dat het slechts nat hout in een open haard zou zijn. Niet dus, er stond een huis in de brand in onze straat. Van alle kanten kwamen brandweerwagens aanracen, de vlammen sloegen al uit het huis. De huizen zijn hier helemaal van hout en plastic m.u.v. de fundering, dus het is zo gedaan met zoveel vuur. Op de terugweg zagen we dat het hele huis zwartgeblakerd was, 'siding' was overal eraf getrokken, het zag er niet uit. Gelukkig is niemand gewond geraakt en hebben de kinderen erg veel 'fire trucks' gezien.

Het blijft feest voor Carlijn

Maandagochtend had ik een briefje aan Carlijn meegegeven voor haar juf met de vraag wanneer ze mocht trakteren vanwege haar verjaardag. "Woensdagmiddag" komt terug op een briefje. Zo communiceren wij met leerkrachten, via briefjes... Maar goed, wat wil Carlijn trakteren? Opnieuw heeft ze geen idee. Het is ongelofelijk als je ziet met hoeveel fantasie ze speelt of tekent of zingt, hoe weinig ze kan verzinnen voor deze verjaardag. Maar uiteindelijk komt ze op chocolade-muffins. Maar dan wel zelfgemaakte! En dus staan we dinsdagmiddag met z'n allen in de keuken. Iedereen wil helpen, zo smelt Carlijn de boter, leegt Sophie de zakjes chocomix in de schaal en meet Myrthe de meel, melk en suiker af. Mij rest de fijne klusjes als de eieren breken en de sour cream afmeten. We moeten een dubbele hoeveelheid maken, in totaal hebben we 24 muffins, terwijl Carlijn 16 kinderen in de klas heeft. Vinden wij niet erg...

In januari waren wij erg druk met projecten voor school van Myrthe en Carlijn. Myrthe heeft haar cijfer voor haar longhouse-project al lang gekregen, maar Carlijns cijfer voor haar Ruby Bridges-project liet op zich wachten, maar woensdag was het zover. En het was het wachten waard: een A+! Haar juf heeft nog een mooie toelichting gegeven en Carlijn straalde van oor tot oor. Ook kon ze het niet laten om even tegen Myrthe te zeggen dat zij 'maar' een A had...

De dag kon al niet kapot, maar werd alleen maar beter toen we thuis kwamen, want er stond weer een pakje van Amazon.com voor de voordeur, geadresseerd aan Carlijn. Snel maken we wat warms te drinken, want het is koud buiten en dan mag Carlijn de doos openmaken. Het is een cadeau van Machteld en Arkie en het is het spel Apples to Apples. Het ziet ernaar uit dat wij een druk weekend gaan krijgen met zoveel nieuwe spellen om te leren. Maar Carlijn is ontzettend verwend door iedereen en onze dank is groot.

Sophie blijft ons verbazen met haar opmerkingen. Zo zaten we gisteravond aan tafel en het was tijd voor het toetje, yoghurt. Haar schaaltje zit vol en ineens zegt ze: "Thank you for the food before us and our family, friends and love around us". Je krijgt er toch tranen van in je ogen? Blijkt dat ze dit op school zeggen voordat ze hun drinken opdrinken en snack opeten. Ook juf was helemaal trots dat Sophie dat uit zichzelf had gezegd. Verder merk je dat ze erg met letters en cijfers bezig is, maar of het allemaal correct is? Zo hangen nog steeds de slingers voor Carlijn in de kamer, omdat we zaterdag haar kinderfeestje geven. Eén van de slingers is een 'hartelijk gefeliciteerd'-slinger. Sophie ziet de letters, wijst ernaar en zegt: "dat zijn letters hè mama, er staat J-O-R-N-A". Ze spreekt de letters op zijn engels uit, blijkbaar hoort ze mij erg vaak mijn achternaam spellen... Wel herkent ze haar eigen letter 'S' en kent ze de cijfers die nodig zijn om melk op te warmen in de magnetron, nl. 3-0-0 voor 3 minuten, 2 bekers en START!

Baby, it's cold outside, dus we hadden het kunnen verwachten... de Bottini-truck is weer langs geweest. Het was al over 5 uur, toen hij ineens voor ons huis stopte. Toevallig stonden Sander en ik allebei in de kamer en wierpen tegelijkertijd onze armen omhoog en riepen keihard "whyyyyyy!". Je weet dat hij komt, het is nl. bokkie koud hier de laatste dagen, maar toch baal je als een stekker als hij bij jouw huis stopt. Nu (21:30 uur) is het bv. -11.8°C, maar de gevoelstemperatuur ligt nog een paar graden lager. Vannacht zal het zeker -15°C worden. De chauffeur stapt uit, trekt de slang naar onze voordeur, waar de opening zit, koppelt de slang vast en tanken maar. De teller stopt pas bij 206,9 gallon, dat is 783,2 liter! Een gallon kost $2,899, dus in 5 minuten zijn wij $599,80 armer. Aaaaaaaaaaaaaaaaaah.

Eye opener

Laatst zagen we dit boek liggen bij Barnes&Noble, even doorgebladerd en weer teruggezet. Maar nu hebben we de bijbehorende website gevonden en het is werkelijk een openbaring. Denk je dat je een redelijk gezonde keuze maakt als je uit eten gaat, blijkt je maaltijd een ware calorieënbom te zijn met ook nog eens veel te veel zout. Een paar weken geleden waren we bij Applebee's en Sander had als hoofdgerecht Fiesta Chicken Lime, die zo omschreven wordt: "Grilled chicken drizzled with zesty lime sauce, topped with Mexi-ranch and Jack-cheddar sauces, and served with crisp tortilla strips, seasoned rice, and pico de gallo". Mag je raden hoeveel calorieën hierin zitten... Bijna 1300, en 1443 mg zout, dat is qua zout 60% van je dagelijkse hoeveelheid op één bordje! Het ligt natuurlijk aan de kaas, maar dan denk je, kip en rijst, hoe slecht kan dat zijn? Om dit eraf te sporten moet je, volgens de 'CalorieKing' als 'gemiddelde' 35-jarige vrouw van 173 cm lang en 65 kilo, 354 mins lopen, 146 mins joggen,106 mins zwemmen of 195 mins fietsen. 1300 Calorieën verbrand ik in ongeveer 2 uur flinke cardio en gewichttraining. Is zo'n maaltijd dat waard, vraag je je dan af?

Ook zo erg, geen één van de burgers van Ruby Tuesday is onder de 1000 calorieën. Zelfs hun portie gestoomde broccoli is op één of andere manier 'verrijkt' zodat er 330 calorieën bijgeteld mogen worden. Begrijp me goed, we zijn echt geen fanaten, die met een rekenmachine elke maaltijd calculeren, maar het is toch schokkend, dat je ongemerkt zoveel binnen krijgt. En dan te bedenken, dat er hier in de States ontzettend veel gezinnen zijn die, echt waar, minstens één maaltijd per DAG buiten de deur eten.

De websites, waar alles te vinden is, zijn deze: Eat this, not that! http://www.menshealth.com/eatthis/20worst.html en CalorieKing http://www.calorieking.com/foods/ Voortaan als we wat te vieren hebben, doen we dat wel thuis. Voor de $60, die je toch al gauw uitgeeft, kan je hele lekkere Filet Mignon of varkenshaas kopen met verse groente en zelfgemaakte gebakken aardappels uit de oven. Voorlopig dus even geen restaurantvoer voor ons.

Carlijn is ZEVEN!

24 Februari, het is alweer 7 jaar geleden dat Carlijn geboren werd. Al weken kijkt Carlijn naar deze dag uit, ze was zelfs wat zenuwachtig gisteren en vroeg zich af of ze wel cadeautjes zou krijgen. Natuurlijk krijgt ze die, ondanks dat ze geen wensen had...

Om half 8 is iedereen wakker en na het vaste schaaltje cornflakes mag ze onze cadeaus uitpakken. Met Kerst heeft ze een akoustische gitaar gekregen en daar heeft ze nu een standaard voor gekregen, een lesboek met CD om te beginnen en een stemmer. Ook hadden we slippers voor haar en een Disney fleece deken, die nu als kleed op haar slaapkamer ligt. Maar het meest blij is ze met de American Idol 'stage', zodat ze keihard mee kunnen zingen met de Hannah Montana- of High School Musical-CD's, terwijl ze met hun Barbie-poppen dansen op het podium.

Carlijn mag dan wel een jarige job zijn vandaag, er moet evengoed gezwommen worden. Deze keer gaan we allemaal mee, zo heeft Sander wat gezelschap, maar kan niets lezen, en heeft Carlijn fans op de tribune. Carlijn maakt van elke zwemles een race, ze tikt steeds als eerste aan en kijkt vervolgens triomfantelijk omhoog naar ons. De zwemlessen zijn in het sportcomplex van Marist College. Naast het zwembad is de basketbalzaal van de Marist Red Foxes, die vanmiddag moeten spelen. Natuurlijk hebben de Foxes een Mascotte, zijn naam is Shooter en hij is bij elke wedstrijd aanwezig. Sophie ziet hem als eerste en durft zelfs hem een handje te geven, want hij is erg groot. Zelf moet ik nog wat Amerikaanser worden in directheid, want hoewel ik mijn camera in mijn broekzak had zitten, kreeg ik de vraag "Can I take a picture?" niet eens over mijn lippen. En terwijl Carlijn zwemt, rent Sophie.

Op de terugweg rijden we langs de Pastry Garden voor taart. Carlijn mag 'm deze keer uitkiezen en kiest voor een super chocoladetaart 'Death by Chocolat' genaamd. En het is inderdaad een ongelofelijke chocoladetaart, het is maar goed dat er geen 'Nutricional Facts' op de doos staan, dat wil je echt niet weten. Maar hij is erg lekker.

Al de hele dag liggen er 3 ongeopende pakjes, die Carlijn heel graag wil uitpakken. Maar deze pakjes zijn niet van ons maar van de opa's en oma's en Arne en Laura. Als eerste skypen opa J en oma I. Carlijn is voor haar doen erg spraakzaam, maar wil vooral weten wat in die mooie blauwe doos zit. En dat valt zeer in de smaak. Het is een Make Up Artist Sketch set, waar Carlijn aan de hand van voorbeelden e.d. make up stijlen kan ontwerpen voor verschillende vormen hoofden en kleuren. Het is net als wat ze bij Project Runway doen, roepen Myrthe en Carlijn. Later op de middag skypen oma W en opa G, Carlijn vertelde later dat ze al gevoeld had aan het pakje en had gegokt dat het kleren waren en jawel, er komt een prachtige jurk uit. Hij past ook nog. Het cadeau van Arne en Laura pakken we ook uit en dat is soort kaartspel, SET genaamd. Carlijn is heel blij met alles, iedereen heel hartelijk bedankt. En het eind is nog niet in zicht, er schijnen nog meer pakjes onderweg te zijn. Spannend!

Het avondeten mocht Carlijn ook bepalen en tot onze grote verbazing kiest ze taco's, die je zelf kan maken, voegt ze snel toe. Wat in haar geval dus betekent, 'n beetje gehakt en een heleboel kaas erover. Maar het leukste vindt ze nog het helpen in de keuken met al het prepareerwerk, sla en tomaatjes snijden, kaas in een schaal doen etc. Maar we eten allemaal lekker met guacamole, sour creme, salsa en fried beans voor ons erbij. Chocolade-ijs toe, een geweldig maal.

Na wat spelen is het alweer bedtijd, want morgen begint school en het gewone leven weer. Maar volgens mij heeft Carlijn wel genoten van deze dag.

Sleeën

Onze favoriete slee-plek is Bowdoin Park. Dit park aan de Hudson River heeft een prachtige heuvel, beetje steil bovenin waardoor je lekker vaart kan maken met een mooie uitloop. Na de sneeuwdump van gisteren konden we niet wachten om erheen te rijden. Onze teleurstelling is dan ook enorm als we bij de ingang een knaloranje bord met ABSOLUTELY NO SLEDDING zien staan. "Krijg nou wat", denken we en rijden door. Maar 100 meter verderop staat weer een bord ABSOLUTELY NO SLEDDING en bij de parkeerplaats staat weer ABSOLUTELY NO SLEDDING. Dit is dus serieus, we mogen niet sleeën. Wat een onzin, ik ga de 'Poughkeepsie Journal' tippen, dit moet tot op de bodem uitgezocht worden!

Dus rijden we naar Casperkill Country Club, waar we in december ook hebben gesleed, maar met LeeAnn en haar kinderen, die daar lid zijn. Maar we willen sleeën, no matter what!

Sophie achterstevoren in haar verjaardagscadeau van Arne en Laura, dat we eindelijk hebben kunnen gebruiken





Sander met Sophie in de slee







Sander met Sophie in de slee, maar nu kost het wat meer inspanning.






Ook Myrthe heeft de sleeband goedgekeurd










Carlijn ontdekt een tweede functie voor de slee, sneeuwballenschild










Moe, maar voldaan na een ochtend sleeën

Het is weer wit!

Toen we vanochtend wakker werden, lag er een mooie witte laag sneeuw en daar stopte het niet bij. Gedurende de hele dag heeft het gesneeuwd, 's middags zelfs 1 inch per uur. Om 5 uur hield het even op, inmiddels hadden we al 3 keer sneeuw geschoven en nadat we na het avondeten voor de vierde keer alles schoon hadden, begon het weer. De voorspelling zegt dat het tot 11 uur vanavond zeker sneeuwt en daarna geldt voor de gehele zaterdag 40% kans op sneeuwbuien. Als het dus een beetje meezit, kunnen we morgen sleeën!!! Aan het eind van de dag geeft onze lineaal aan dat er 22 cm sneeuw is gevallen.

Carlijn moet na het ontbijt gelijk aan de slag. Ze wil zelf de uitnodigingen schrijven voor haar feestje en dat moet gebeuren voordat de postbode langskomt. De afgelopen keren hebben we de kaarten zelf rondgebracht, maar met dit weer laat ik het graag aan de USPS over... Ze mag 8 kinderen uitnodigen voor het Koekenbakkersfeest dat we op zaterdag 1 maart gaan geven. Hiervoor zijn we gisteren al op pad geweest en hebben witte schorten gekocht, die de kinderen gaan versieren met verf en glitters en weet-ik-wat-meer, voordat we o.a. cupcakes gaan versieren.

Sander is vanochtend 'gewoon' naar zijn werk gegaan, maar daar was het erg rustig. Amerikanen zijn wat dat betreft erg makkelijk. Ze komen gewoon niet als het slecht weer is. Sorry. Hij heeft het zelfs een keer meegemaakt dat een nieuweling niet kwam opdagen omdat zijn tank leeg was en hij geen geld had voor nieuwe benzine. Toen ik met enige hulp van de dames net de eerste sneeuwschuifsessie erop had zitten, kwam hij alweer thuis. Precies op tijd voor koffie of warme chocomelk. Na de lunch gaan Sander en ik met Sophie naar de mall, nog iets voor Carlijn halen en wat gereedschapspul voor Sander. De mall is natuurlijk uitgestorven. Sommige winkels zijn niet eens open gegaan vandaag en hebben briefjes van de mall-manager aan de deur hangen. Ze zijn in overtreding! Op de terugweg halen we bij half time wat lekkere biertjes, want we zullen maar ingesneeuwd raken... Route 9 is redelijk begaanbaar, maar toch voelen we af en toe de sneeuwbanden doordraaien.

Thuis turbokoelen we het bier, handig zo'n outdoor koelkast.

En deze laatste foto is speciaal voor Laura

Verrassing!

Ik weet niet of ze in Nederland al doorgebroken is, maar in Amerika is de 15-jarige Miley_Cyrus een megaster. Ze heeft haar eigen serie, Hannah Montana genaamd, op Disney Channel. Hierin speelt ze een zeer normale tiener, maar met een geheim dubbelleven, nl. met een blonde pruik op is ze popster Hannah Montana. Haar vader, countryster Billy_Ray_Cyrus, speelt in de serie ook haar vader. Natuurlijk kan je werkelijk alles kopen met haar hoofd erop, de Disney store in de mall hangt vol met haar kleding, er zijn 7 DVD's uit en als je bij 'toys and games' kijkt op amazon.com, komen 75 'hits' tevoorschijn.

De afgelopen maanden heeft ze door het hele land concerten gegeven en hiervan is, heel slim van Disney, een 3D film gemaakt. Aanvankelijk zou deze film slechts één week draaien, maar gelukkig voor ons draait hij nog steeds. Alleen niet in 'onze' bioscoop, maar in de bioscoop in de Palisades Mall op meer dan één uur rijden. Myrthe, Carlijn en Sophie hebben geen idee van mijn plan, maar ze zijn toch elke dag om kwart over 7 wakker, dus dat komt nu goed uit.

Ik heb de kaartjes vooraf online besteld en onze voorstelling is op woensdagochtend om kwart over 11. Om 9 uur rijden we weg, ik moet nog tanken en weet niet hoe druk het is richting het zuiden, dus ik neem ruim de tijd. Natuurlijk gaat de reis zeer voorspoedig.

De immens grote Palisades Mall ligt op een geweldige locatie, ingeklemd tussen de Parkway, de Interstate 87/287 en Route 59. Drie zeer drukbereden wegen, maar dus ook zeer goed bereikbaar. We zijn er al om kwart over 10! De dames hebben nog steeds geen idee waarom we hier echt zijn, alhoewel Myrthe op een gegeven moment wel de Palisades Mall raadde als eindbestemming. Op de radio speelde net 'Don't you want me baby' van The Human League (youtube=arUqoKjU3D4) en op de ritme van het refrein werd de rest van de weg "palisades mall ooo o o ooooo" gezongen. Volgens mij wisten ze niet eens dat er een bioscoop in zit, maar deze mall is favoriet vanwege de LEGOwinkel aldaar!

Allereerst gaan we naar de vierde verdieping waar alle 'entertainment' zit, veel restaurants, een IMAX theater en een 'gewone' bioscoop met 21 zalen!!! De bioscoop is nog dicht, maar er staan diverse pilaren voor de ingang waar je je vooraf bestelde kaarten kunt 'ophalen' d.m.v het invoeren van je creditcard waarmee je je online bestelling hebt gedaan. IDEAAL. Omdat we wat tijd moeten overbruggen, haal ik koffie bij Starbucks en daar vertel ik dat we naar de Hannah Montana film gaan. "Joehoe", roept Sophie.

Bij binnenkomst krijgen we de speciale 3D-brillen en zoeken we gelijk onze zaal op om goede plaatsen te regelen. Gelukkig is het niet erg druk, er zijn opvallend veel meisjes in de zaal. Geen bioscoopbezoek is compleet zonder een flinke bak popcorn, dus Sophie en ik gaan terug naar de lobby voor de snacks en Myrthe en Carlijn houden onze plekken vast. Alsof ze nog niets gegeten hebben vandaag, vallen ze aan op de zak popcorn á $6,50 (maat: large). Afzetters! Na 20 voorstukjes begint de film eindelijk en valt zeer in de smaak bij de dames. Myrthe zingt elk liedje luidkeels mee en zij en haar hele stoel wipt op en neer. Sophie houdt haar bril redelijk goed op en staat op een gegeven moment zelfs te dansen tussen de stoelen. Carlijn is onze stille genieter, maar ik zie dat ze het naar haar zin heeft. Zelf snap ik niet dat er af en toe korte filmpjes in zaten van achter de schermen of hoe de voorbereidingen gingen of over één of andere wedstrijd, uitgeschreven door een radiostation waar vaders op hoge hakken sprintjes moesten trekken voor het winnen van 4 Hannah-kaartjes. Ik dacht dat het gewoon een regelrechte concertregistratie zou zijn. Maar goed, als ik dat had gewild, had ik de dames daar moeten laten en naar het ernaastgelegen IMAX theater moeten gaan om U2 3D (youtube=1VKM3sABGIs) te zien...

Na anderhalf uur is de film afgelopen en lopen we naar buiten. De dames willen als eerste naar de LEGOwinkel, maar ik hou mijn portemonnee dicht. We hebben genoeg! Tijd voor lunch bij Fatburger. Het klinkt erger dan het is, deze burgertent heeft een open keuken, je burger wordt voor je neus klaargemaakt en is heerlijk vers. Met 'skinny' fries erbij is dat erg lekker. Myrthe en Carlijn kiezen een hotdag en alledrie willen ze lemonade. Sophie is gek op frietjes en omdat de zon heerlijk naar binnen schijnt, zit ze met haar 3Dbril op te smullen. Gekke meid. Daarna gaan we nog wat winkels langs. We vinden zeer coole schoenen bij DSW voor Myrthe, die een gewone damesmaat (US size 6 of maat 36) past. Voor Carlijn en Sophie vinden we glitterroze 'ballerina' schoenen, dus iedereen stapt blij in de auto. Het is nl. ineens 3 uur en het is mooi geweest. We moeten nog terugrijden tenslotte.

Terug in Poughkeepsie halen we eieren en melk, want het feest is nog niet afgelopen, ik heb schijnbaar beloofd dat ik pannenkoeken zou maken vanavond. Zelfs Sophie vindt dat lekker, vooral met chocolade-morsels erin.

Na het eten zet ik American Idol aan. Deze week is het echt begonnen, geen rare audities meer, de voorrondes in Hollywood zijn geweest, de finale 24 kandidaten zijn bekend. Op dinsdagavond waren de 12 'guys' aan de beurt en op woensdagavond de 12 'girls' in 2 uur durende shows. Op donderdagavond is de result show. Elke show neem ik op op de DVR van de kabelbox en samen kijken we het de volgende dag. Het fijne is dat we de enorme hoeveelheden reclame kunnen doorspoelen en dat scheelt bijna een half uur! Ook Sophie vindt het erg leuk, haar favoriete jurylid is Randy Jackson en dan vooral zijn zin: "You're going to Hollywood baby!!!" De 'guys' waren erg goed, sommigen erg jong, maar ja, ik ben niet echt de doelgroep, die zit naast mij...

Potholes (grrrr)

Het weer van de afgelopen dagen is funest voor het wegdek. En 'wij', als staat New York, staan toch al niet bekend om onze geweldige wegen. Zelfs op vakantie in Yellowstone vroeg een dame van de supermarkt aan ons of de New York Thruway een geasfalteerde spoorweg was. Grapjas! Het begon afgelopen dinsdag met sneeuw, dit veranderde in ijsregen, daarna werd het erg koud en de afgelopen 2 dagen heeft het af en toe flink geregend. Gevolg: potholes.

Hoewel ik op vrijdag dacht dat Sophie ook een week vrij had, kwam ik er gister achter dat zij gewoon naar school 'moet' deze week. Wat wel weer leuk is, is dat Myrthe en Carlijn nu eindelijk haar school van binnen kunnen bekijken. Vol trots loopt Sophie haar klas binnen en vertelt haar juffen hoe haar grote zussen heten. Na een kus en een knuffel rij ik met de 2 grote dames dwars door Poughkeepsie naar All Sport. De rit is één groot slalomfeest met op elk kruispunt trucks van de Highway Department, die de gaten in de weg proberen te repareren. Een pothole ontstaat op plaatsen waar het asfalt al scheuren vertoont en er veel vocht bij komt. Als je dan het weer van ons hebt van de laatste dagen, koud, warm, koud, het water bevriest en het ontdooit weer, het asfalt brokkelt los, de laag onder het asfalt spoelt weg en voila: een gat in de weg of a pothole of ein Schlagloch of un nid-de-poule of 甌穴 (I love Wikipedia!). Diverse wegen zijn zelfs afgesloten geweest om de wegen op te lappen, want hoewel ik eerder zei 'repareren', eigenlijk doen ze niets meer dan wat nieuw asfalt in het gat scheppen, beetje afvlakken en that's it.

Na 4 miles hobbelen over Hooker Avenue mag ik eindelijk Route 9 opdraaien, waar gewoon goed asfalt ligt. Het is dan ook een zeer belangrijke verkeersader, dus ze moeten wel. Maar het is schandalig hoe sommige wegen er hier bijliggen, maar ja, 'you get what you pay for' en dat is in dit geval niets, want wegenbelasting bestaat niet in dit land.

Carlijn is uitgenodigd voor 'play date' vanmiddag met Maddie, zodra we bij hen binnen zijn, trekt Sophie ook haar jas uit en wil blijven. Dat gaat helaas niet, maar gelukkig laat ze zich makkelijk meenemen als ik beloof dat ze nog even mag spelen als we Carlijn ophalen. Ik rij met Myrthe en Sophie naar de Poughkeepsie Galleria voor een speurtocht naar cadeautjes voor Carlijn, ze wordt 7 jaar en weet niets te vragen, hoe erg is dat? Gistermiddag zijn we al bij Barnes&Noble geweest, omdat ze wat mochten uitzoeken voor hun goede rapporten. Myrthe had zo een paar boeken te pakken, waaronder een prachtige: The Wandmaker's Guidebook, maar Carlijn moest echt zoeken. Je zult zien dat ze over een week een hele wenslijst heeft...

It's your birthday!

Sander is jarig vandaag en natuurlijk is hij er als eerste uit. Waarom dacht ik gisteravond dat ik vanochtend wel tijd zou hebben om zijn cadeau's in te pakken als hij nog in bed ligt... Ook Sophie huppelt al vrolijk rond, dus dat inpakken komt later wel. We dekken de tafel voor het ontbijt, maar voordat we gaan eten, haal ik de doos van The Dutch Store tevoorschijn, die, mu.v. de haring, die in de koelkast lag, al sinds woensdag in mijn kast staat. Naast veel haring en atjar tjampoer zitten daar nl. ook 4 dozen anijs- en vruchtenhagelslag in, lekker. Na het ontbijt verdwijnen de dames naar één van hun kamers en het duurt tot half 10 voordat ik iedereen in de kleren heb. Het is tijd voor koffie en een grote brok speculaas, alleen Sophie is het hier niet mee eens. Ze wil taart. Als we beloven dat we 's middags taart gaan halen, is ze ineens helemaal voor speculaas! Sander krijgt de rest van zijn zeer nuttige cadeaus's, zoals ovenwanten, een koekepan en een DS-spelletje, maar ook een door hemzelf uitgezochte leren (laptop)tas.

Carlijn heeft een feestje vanmiddag, ze is uitgenodigd voor een Karate-party van Mia, bij wie ze vorig jaar in de klas zat. Het feestje wordt gevierd bij Karate for kids, op slechts 5 minuten van ons huis. Het plan was om Carlijn te droppen en vervolgens taart en wat boodschappen te halen, maar zoals altijd bij Mia's feestjes blijven alle ouders erbij. Ik moet mijn gegevens achterlaten en Mia's vader neemt de verantwoordelijkheid voor Carlijn op zich tijdens mijn afwezigheid. Ietwat schuldig voelend, loop ik terug naar de auto, waar de rest zit te wachten. En nadat we snel boodschappen hebben gedaan, neem ik Sophie en Myrthe mee om het laatste uur van het feestje mee te maken. We zien o.a. dat Mia mag proberen om een plankje met haar hand doormidden te breken. Na 3 pogingen houden ze op en doet de leraar het, maar dan met zijn hoofd. De kinderen vinden dat geweldig. Daarna mogen ze karatesprongen oefenen tegen een leraar met een grote kussen voor zich. Tijd voor taart, want ze hebben nog niets gehad. Ahum, een half uur ervoor zaten ze nog aan de pizza. Ook Myrthe en Sophie krijgen een stukje. Vervolgens krijgen alle kinderen van de karateschool een hoofdband van de karateschool en maken ze een groepsfoto. En ik ook. Party is over, iedereen krijgt een gift bag met allerlei chinese 'goodies' en geen snoep, geweldig!

Thuis staat de theepot klaar en is het tijd voor onze taart, d.w.z. New York Creme Puffs, maar wij vinden het net moorkoppen en ze zijn errug lekker. Sophie keurt ze ook goed, maar dan vooral de vulling. Zeer minutieus prikt ze met een vork haar Puff leeg, totdat alleen het deeggedeelte overblijft. Ook smikkelt ze alle chocolade eraf. Zelfs Carlijn vindt nog ergens ruimte, want haar bordje is ook leeg. Vanaf morgen gaan we gezonder leven! Maar eerst staat er voor vanavond kaasfondue op het menu.

Onze trofeekast

Samen met het bed van Sophie is afgelopen woensdag ook de vitrinekast bezorgd. Het spreekt voor zich, dat we eerst haar bed in orde hebben gemaakt, maar vanmiddag was er eindelijk tijd om de kast in elkaar te schroeven en op te hangen. De huisbaas zal blij zijn met de 4 nieuwe gaten in de muur, die erbij zijn gekomen. Maar voor ons geldt vooral, het ziet er geweldig uit. Alle bekers passen erin en er is nog genoeg plaats voor uitbreiding van de collectie. Nu alleen nog op zoek naar een spotje op batterijen voor ín de kast en dan is het helemaal super.

Bovenste plank: Grand Teton NP en Rocky Mountain NP
Middelste plank: Mount Rushmore NP en Monument Valley
Onderste plank: Glacier NP, Yellowstone NP en Grand Canyon NP






Bovenste plank: Bar Harbor, ME en Niagara Falls, NY
Middelste plank: Zgn. vintage mokken van Wind Cave NP en Bryce Canyon NP
Onderste plank: New York, New York!!!







Bovenste plank: Walt Disney World, Orlando, FL en Washington Zoo
Tweede plank: San Francisco, CA, Monterey, CA en opnieuw San Francisco CA
Derde plank: Reno, NV en de enige Europese beker van de Brikdalsbreen in Noorwegen
Onderste plank: Holidaybekers van Santa Claus en Halloween


Vanaf vanmiddag hebben Myrthe, Carlijn en Sophie een week vakantie én het is weekend, dus ze willen bij elkaar op één kamer slapen. Door Sophie's nieuwe bed is haar kamer ook ineens erg interessant en in een flits is het opgeruimd om plaats te maken voor de matrassen van Myrthe en Carlijn. Na een kus en een knuffel gaat de deur dicht en.... is het idioot rustig. Ze kruipen lekker warm bij elkaar in bed en gaan samen lezen. De foto linksonder heb ik zonder flits genomen, terwijl zij nietsvermoedend aan het lezen waren. Myrthe ligt op haar eigen bed Harry Potter 7 te lezen en Carlijn en Sophie zitten in Sophie's bed een boek van Curious George te lezen. Na een half uurtje ging ik even kijken hoe iedereen erbij ligt. Ze slapen alledrie, alleen Carlijn is in Sophie's bed gebleven en Sophie ligt in Carlijns bed!