Altijd blijven lachen

Gisteren heb ik zo ongeveer de hele middag aan de telefoon gezeten met T-Mobile. Zeer, ik herhaal, zeer frustrerend. Eén tip, neem nooit, maar dan ook nooit een mobiel abonnement bij T-Mobile. THEY SUCK, BIG TIME!!!! Ze weten aan de voorkant niet, wat ze er aan de achterkant uitsturen. En ik was een hele trouwe klant, was al bij T-Mobile toen ze nog BEN heetten in 1999. Echter, toen wij naar Amerika verhuisden, begon de ellende. Mijn schriftelijke opzegging kon niet verwerkt worden, omdat het telefoonnummer en het gebruikte postadres niet overeen kwamen. Echter de brief die deze boodschap bevatte, was wel naar dat postadres gestuurd... OK, dan sturen we een nieuwe brief. Inmiddels waren er natuurlijk al wat maandjes voorbij gegaan, ik had ondertussen mijn arm gebroken en een spit gehad. Altijd lekker. T-Mobile bleef geld afschrijven en vanuit het buitenland zijn ze telefonisch niet te bereiken, want 0800- of 0900-nummers. Heerlijk. Uiteindelijk is het na een jaar opgelost en dacht ik van T-Mobile af te zijn.

Dacht ik, want begin dit jaar werd er ineens geld van onze Nederlandse rekening afgeschreven. Terwijl wij dus nog in Amerika woonden en ik de telefoon al ruim 2 jaar niet meer gebruikt had, dat kon niet eens... Ook had ik nergens voor getekend. Natuurlijk duurde het een paar weken voordat ik erachter kwam, ik gebruikte die rekening alleen om bestellingen voor verjaardagen, jubilea en andere hoogtijdagen in NL mee te betalen. Gelukkig kon het geld teruggestort worden en werd T-Mobile geblokkeerd, ze konden niets meer van mijn rekening afhalen, werd mij verteld. NOT, de volgende maand gebeurde het weer. Nu zat ik er bovenop en kreeg te horen dat de blokkering niet helemaal goed was doorgevoerd. Maar dat dat nu wél gedaan was. Fingers crossed...

En inderdaad, ik hoorde er niets meer van. Onze rekening lieten ze met rust. Klaar, dacht ik. NOT. Afgelopen woensdag, daags nadat we bij De Hypotheker de hypotheek-offerte hadden getekend voor de aankoop van onze 'in een zeer gewilde wijk liggende, barstensvol authentieke details zittende, ruime' huis, belde mijn moeder. Op hun adres, ons postadres tijdens onze jaren in de USA, was een brief aangekomen van een incassobureau. Ze had 'm geopend en ik werd in gebreke gesteld door T-Mobile, er zou een schuld openstaan en ik moet voor 30 september het indrukwekkende bedrag van €71,33 overmaken. Nou, toen gingen er wel wat krachttermen door de woonkamer. En het gaat me helemaal niet om het geld, maar wel omdat ik net die ochtend in de krant dit gelezen had: 'Geen hypotheken meer voor mensen met een BKR codering'.

Da's lekker, wij zagen onze waarborgsom al als sneeuw voor de zon verdwijnen. Slapeloze nacht gehad... De volgende ochtend belde ik het incassobureau, gelukkig kreeg ik een zeer begrijpende man aan de lijn en hij beloofde contact op te nemen met T-Mobile en na te gaan hoe het zat. Als ik binnen een week niets zou horen, dan zou de kwestie opgelost zijn. Natuurlijk kan ik niet een week wachten, dus belde ik gistermiddag op en kreeg te horen dat 'mijn vordering' in hun computer op '0' stond. Dat wil zeggen, niet inbaar... Huh, niet inbaar? T-Mobile maakt er een zootje van, stuurt mij rare brieven, haalt geld van mijn rekening af en bezorgt mij slapeloze nachten en 'this is it?'. Dacht het niet. In principe is het wel opgelost, maar hoe zit het dan met een eventuele BKR-notering? Daarvoor moet ik T-Mobile zelf bellen.

Nou, pak maar een boek, schenk een kop thee in en stal je kinderen voor de tv, want dit kan even duren. Gelukkig is de klantenservice gratis te bereiken, maar toch, 48 minuten later en zowel de algemene klantenservice als de afdeling abonnementen weten niet hoe dit zo heeft kunnen gebeuren. Mijn mobiele nummer van toen is niet eens meer gelinkt aan mijn naam. Pas als ze mijn oude postcode en huisnummer invoeren, komt mijn naam tevoorschijn. Volgens het meisje van de Abonnementen zou de '0' van het incassobureau ook een '0' voor T-Mobile moeten betekenen, maar de enige afdeling die daar nog meer over kan vertellen, is de afdeling 'Incasso'. En daar kan ze me niet naartoe doorverbinden. Nee, dat is niet gratis, zij hebben een 06-nummer en hele irritante wachtmuziek.

Maar goed, ik ben nu 'on a mission', ik ga door tot het uiterste. Na 38 minuten heb ik eindelijk een echt persoon aan de lijn. Ook zij begrijpt echt niet hoe dit zo heeft kunnen gebeuren, maar ach mevrouw, het is nu toch opgelost? En dan krijgt ze 'm echt van voren. Hoe halen ze het in hun hoofd zo laconiek te doen over het inschakelen van een incassobureau, mij in gebreke te stellen over iets, wat niet eens klopt? Ik ben niet in gebreke, zij zijn ons waarschijnlijk nog geld schuldig. En als wij straks de hypotheek niet rondkrijgen, dan kunnen zij een fikse claim tegemoet zien. Want dan gaat het niet meer over €70, maar om een heel, heel, heel veel meer euro's.

Als ik enigzins uitgestoomd ben en me ervan heb verzekerd, dat T-Mobile niets meer van mij wil, vraag ik hoe het zit met het BKR en of ik daar door dit geintje sta geregistreerd. "O, maar daar kan je heel makkelijk achter komen", zegt de incasso-mevrouw. "Je hoeft alleen maar een mailtje te sturen naar ....." en ze noemt een impelsimpel email-adres. "Maar dat had de klantenservice U ook wel kunnen vertellen". En dan breekt mijn klomp. Zit ik GVD ruim anderhalf uur naar muzak te luisteren en moet ik tig keer mijn verhaal aan steeds weer andere mensen uitleggen en met een simpel mailtje kom ik achter het meest belangrijke?

Nou, dan heb je wel behoefte aan wat om te lachen. Allereerst gaan we heel lekker eten, de dames gaan redelijk op tijd naar bed en om 10 over 9 zitten we klaar voor één van onze meest favoriete programma's ooit: TopGear van de BBC. En of het komt door de dag die ik had gehad of omdat die 3 mannen gewoon vreselijk grappig zijn, ik heb de tranen in mijn ogen gelachen. Alledrie kregen ze 1000 pond om een auto te kopen, die volgens hen een goede politie-auto zou kunnen zijn. Verder kregen ze nog wat om de auto's op te pimpen en daarna moesten ze een paar 'challenges' doen. Kijk en geniet!

Deel 1:


Deel 2:


Deel 3:

Leerplein Rap

Vandaag is de 'week van Leerplein055' van start gegaan. In deze week presenteren de 28 openbare basisscholen zich aan de inwoners van Apeldoorn. De week staat in het teken van het thema ‘modern’. Leerplein055 is een stichting met 28 openbare basisscholen in Apeldoorn. Ook 3 scholen voor speciaal basis- en voortgezet onderwijs maken deel uit van de organisatie. De Week wordt gestart met de Leerplein Rap. Rond 10.00 uur klinkt op alle schoolpleinen de Leerplein055 rap, die door twee Apeldoornse rappers, namens de leerlingen van de scholenstichting, is geschreven. De leerlingen van de groepen 7 en 8 hebben 'm geleerd en mogen in de microfoon meerappen. De man, die je als eerste hoort, is meester Tom, de schooldirecteur... Ook Myrthe's meester Matthieu hoorde ik af en toe langskomen en meester Martin, haar andere meester, staat te zwingen op het podium (met grijs shirt). Carlijn loopt ergens in de meute de polonaise, of rap-onaise.




Morgen is er een bijeenkomst voor alle leerkrachten en dus hebben alle kinderen vrij. Woensdagmiddag worden in het Orderbos de Leerplein055-spelen georganiseerd. Er is een verzamelplaats voor onze leerlingen in een heuse partytent met ranja en lekkers! Hopelijk werkt het weer een beetje mee...

Thom is TWEE

Onze grote kleine neef Thom is vandaag alweer twee jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Vanaf 2 uur werden we bij hem thuis verwacht. Helaas werkte het verkeer, ondanks dat het zaterdagmiddag was, niet echt mee. Maar onze Tomtom leidde ons om de file bij Muiden en Diemen op de A1 heen, door ons via Utrecht over de A28, A12 en de A2 te sturen. Klinkt onwijs om, klopt ook wel in kilometers, maar uiteindelijk konden we overal doorrijden en dat is toch wel wat fijner dan stilstaan.

Nog meer mazzel, we konden recht voor het huis parkeren! En er was taart, veel taart, wel 3 soorten en Thom heeft zo ongeveer de complete collectie van LEGO Duplo gekregen. Er stond op de dozen dat het voor kinderen van 2 tot 5 is, maar ook Myrthe en Carlijn hebben er lekker mee gespeeld. Maar de meeste mazzel hadden we met het weer, het was heerlijk buiten. De kinderen hebben vooral in en om de zandbak gezeten en wij lekker in de zon. Zalig.

Ik was vandaag op de terugweg de BOB, heb voor het eerst in de Volvo gereden. Wat een genot, zo te zoefen over de Nederlandse wegen. Helaas was het ook nu nog behoorlijk druk, maar na Amersfoort kon eindelijk de cruise control aan. Het is alleen weer helemaal wennen om je linkervoet stil te houden. Grappig, hoe snel je weer gewend raakt aan schakelen, dat je nu weer het idee hebt dat je een koppeling moet intrappen als je afremt o.i.d.

Thuis draait Sander als een speer een heerlijke pasta in elkaar. We zijn vanochtend vergeten om wat kant-en-klaar-pastasauzen mee te nemen, maar dat is geen probleem. Ondanks onze beperkte ruimte voor voorraad hebben we blijkbaar toch genoeg in huis om zelf zoiets te maken. Wat de dames heel spannend vonden, was dat er rode wijn in zat... "Dat mogen wij toch niet?", zeiden ze in koor.

Life is life!!!

OK, deze commercial is al maanden oud, Sander vertelde erover toen hij in NL was tijdens het EK en wij nog in Amerika zaten. Maar nu heb ik 'm ook eindelijk gezien!!! Hoe kom je erop... Life is a rocky road, a symphony, a cosmic symphony, a tunnel with black light at the end. Das ist ein scheiss Metafoor. Hahahahaha.

It's official!!!

We mogen met de Volvo de Nederlandse wegen op. Vanochtend lag het kentekenbewijs in de bus, vanmiddag heb ik de platen gehaald en een kwartier nadat Sander thuis was, zaten ze op de auto... Na het avondeten rijden we even lekker een rondje, heerlijk!

Druk met school

Zo zie je maar hoe snel het gaat. Op 1 september loop je gloednieuw en anoniem rond op school, een kleine maand later ben je de hele dag ermee bezig en kom je overal 'bekenden' tegen.

Als we door de wijk fietsen of in het centrum lopen zien of begroeten de dames overal klasgenootjes. Ook ik kom overal moeders tegen, bij mijn nieuwe 'gym' zelfs in dezelfde groepslessen. Het helpt ook als je je een beetje actief opstelt bij hulpvragen van school. Dus toen de kinderen vorige week thuiskwamen met een brief over een klassenlunch en daarbij het verzoek of je wat kinderen in je huis wilt ontvangen op woensdagmiddag om iets lekkers te maken voor die lunch, dan doe je dat natuurlijk. Voor Myrthe is het snel geregeld, zij moet kruidenboter meenemen, dat mag ze zelf gaan maken met haar vriendinnetje. Carlijn wil chocolademuffins maken en omdat er zoveel aanmeldingen waren, krijgen we één vriendinnetje thuis i.p.v. de 2 die ik had toegezegd.

Maar de overvolle schoolweek begon gisteravond al met de info-avonden voor zowel groep 4 als 7. Om 7 uur werden de ouders verwacht in de klas en ik was er om 5 voor 7 en als eerste. In Amerika is me dat nog nooit gebeurd, als ik daar 5 minuten voor tijd binnenkwam, zat de klas al vol... Hier niet, iedereen komt op de fiets en precies op tijd. Maar deze minuutjes geven mij mooi de gelegenheid om even met de juffen over Carlijns vorderingen te praten. In groep 4 wordt nl. verwacht dat de kinderen zelf naar hun lokaal kunnen lopen, de (meeste) ouders gaan tot de voordeur mee en zwaaien als de kinderen boven bij het raam staan. Ik zie de juffen dus niet zo vaak en ze zijn zeer tevreden over Carlijn en dat is geweldig om te horen! Het info-uur vliegt voorbij en terwijl de juffen nog niet klaar zijn met het verhaal, moet ik vertrekken naar het lokaal van groep 7. Carlijns klas zit in een zgn. semi-permanent gebouw, Myrthe's klas zit in het hoofdgebouw.

Ik ren (!) naar de dichtstbijzijnde deur, dicht! Ren naar de deur, waar de kinderen altijd uitkomen, dicht! Ren verder naar het hek om bij de voordeur te komen, hek dicht! Wel $%*&%*^(, ik ren weer helemaal terug om het gebouw heen om bij de voordeur te komen, tjonge jonge, nu ben ik zelfs te laat... Het lokaal zit al behoorlijk vol en de stemming zit er goed in. Wat een leuke ouders, wat een prettige leraren, zo gezellig, dat we pas om 10 uur naar buiten lopen! Maar wel heel wat wijzer en wetend dat onze kinderen een stel goede, geïnteresseerde en gepassioneerde leraren hebben.

Maandagavond dus de info-avonden gehad, woensdag gaan we bezig in de keuken, dondardag de lunch, maar dan bewaar ik 'the best for last'... Twee weken geleden of zo, kwam Myrthe thuis met een brief waarop ouders konden aangeven of ze met bep. vakken wilden helpen op school puur om te assisteren, vele handen licht werk etc. Ik heb, volgens mij, aangegeven dat ik best af en toe gebeld mag worden om bij te springen. Groot was dus mijn verbazing toen ik een brief kreeg van de meester dat ik op dinsdag van 2 tot 3 mag komen helpen in de klas tijdens het Crea-circuit. Huh, wat is in hemelsnaam een crea-circuit? Waar het op neer komt, is dat alle kinderen uit de groepen 5, 6, 7 en 8 op dinsdagmiddag gaan knutselen aan 6 verschillende projecten. De groepen zijn allemaal door elkaar gehusseld, dus je hebt kinderen van ongeveer 8 tot 11 jaar in je klas. En dit wordt elke week gedaan, ik word elke week verwacht... Nou ja, behalve als school dicht is, zoals volgende week.

OK, dat had ik niet helemaal verwacht. Maar ach, het is voor een goed doel, voor nu heb ik beschikbaar, Sophie mag gewoon meekomen in de klas en heeft zich keurig gedragen. Ze knutselt zelfs mee en voelt zich een hele dame. En Myrthe vindt het helemaal geweldig dat ik kom helpen. Nu Sophie wat ouder wordt, en straks natuurlijk als ze ook op school zit, kan ik wat makkelijker toezeggen om te helpen. Zo wordt ook gevraagd of elke ouder 2 keer in het hele schooljaar wil meelopen naar de zwemles van groep 3 en 4, die lijst moet ik ook nog even invullen.

Moraal van dit verhaal, in 'no time' weten ze je te vinden!!!

Een huisdier?

"Mama, heel veel kinderen in mijn klas hebben een huisdier". Deze zin hoor ik vrijwel elke dag van Carlijn als we aan het fietsen zijn. En het klopt ook wel, bij elk vriendinnetje waar ik haar vorige week heb opgehaald, waren huisdieren. Van een enkel konijn tot een halve kinderboerderij (2 honden, vissen, 1 hamster, 1 konijn en 6 kippen bij één vriendinnetje...)

Nu valt het me zowiezo op dat heel veel mensen hier een hond hebben. Het zal ook wel aan de wijk liggen, of je de ruimte of tijd voor zo'n hond hebt, maar toch. Gistermiddag gingen we hier in de omgeving wandelen en we waren vergeten hoe druk dit kon zijn en hoeveel honden er konden losrennen in een klein stukje natuurgebied. Ook was het retedruk op het parkeerterrein, volgende keer gaan we met de fiets, want het ligt op slechts 5 km hiervandaan. Het was er wel mooi, vanuit het bos loop je zo de heide op. Het gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer en als het wat minder druk is, dus niet op zondagmiddag..., schijn je er behoorlijk veel dieren te kunnen zien. Wel kwamen we een kudde schapen tegen. Zij stonden rustig te grazen en zijn zo gewend aan mensen dat ze niet op of om keken. Schijnbaar zijn dit hele bijzondere schapen, Veluweschapen genaamd, een beschermd huisdierras dat hier al eeuwen voorkomt. Ze zijn uitstekende beheerders van de heidevelden.

Maar goed, even terug naar de huisdieren, in Nederland heeft meer dan de helft van alle huishoudens er één. Uit onderzoek blijkt dat er veel voordelen zitten aan het hebben van een huisdier, zo schijnt het goed te zijn voor zowel de lichamelijke als de geestelijke gezondheid en is het goed voor de ontwikkeling van kinderen. Gelukkig ontwikkelen onze dames zich ook prima zonder een dier in huis. En trouwens, ons volgende huis is zo oud en ligt vlakbij het bos, daar komen vast wel wat diertjes langs, een muisje of zo of een eekhoorn. Maar mijn voornaamste reden om geen hond of poes te nemen: de POEP!!!

Op weg naar school rijden we over een lange weg met gescheiden weghelften en daartussen ligt een groenstrook, welke met bordjes is aangeduid als uitlaatstrook. En dit vind ik toch wel één van de meest gore uitvinding ooit. Afgelopen vrijdag waren ambtenaren van de gemeente bezig met onderhoud aan deze HUP. Zij waren vast heel blij dat dat die ochtend op het programma stond. 'Een HUP is een uitlaatplaats waar uw hond zijn behoefte kan/mag doen waarbij geen opruimplicht bestaat', zo staat er te lezen op de website van de gemeente Apeldoorn. Je kan er zelfs kosteloos één aanvragen. Maar je kunt je voorstellen hoe het rook toen één van de mannen met een grasmaaimachine over de groenstrook ging...

Op mijn verjaardag!!!

Ze zijn natuurlijk hartstikke fout, maar ik kan erg genieten van de belevenissen van Gerard Joling en Gordon, tweederde van De Toppers. Dat Renee Froger erbij hoort, hetzij zo... Toen Laura en Arne ons in 2005 kwamen opzoeken in Amerika en vroegen of ze wat konden meenemen voor ons, kwam er naast hagelslag en drop het verzoek om een Toppers DVD mee te nemen. Ze hebben 'm waarschijnlijk incognito en in een muziekzaak 50 km. verwijderd van hun woonplaats gekocht...

En nu las ik dit bericht op de website van De Volkskrant:

"De Toppers vertegenwoordigen volgend jaar Nederland tijdens het Eurovisiesongfestival in Moskou. Dat heeft een woordvoerder van de TROS, in samenspraak met de NOS, vrijdag bevestigd.

Gerard Joling, Gordon en René Froger moeten aantreden tijdens de halve finale op 12 of 14 mei in de Russische hoofdstad. ‘We gaan voor de act, het moet opvallen. En ik ga er wel van uit dat we de finale halen’, zei Gordon tegen Edwin Evers op Radio 538. De afgelopen jaren wist Nederland de finale niet te halen. Eind september wordt meer duidelijk over de deelname van de drie mannen.

De Toppers is ontstaan als grap in 2005. Het jaar daarvoor waren Gordon en Joling gastartiesten tijdens het optreden van Froger. Dat beviel zo goed, dat ze met z'n drieën gingen optreden. Froger trad op als bemiddelaar tussen de immer kibbelende ‘Geer en Goor’ en de drie wisten de Amsterdam ArenA twee keer uit te verkopen. Het jaar daarna waren er drie optredens, vorig jaar zes en dit jaar weer drie. Volgens de organisatie komt er komend jaar ook weer een Toppers in Concert, maar dan niet in mei maar een maand later.

Met welk lied de Toppers Nederland vertegenwoordigen, is nog niet bekend. Iedereen kan een liedje insturen. Gordon: ‘Ik denk dat we wel iets up-tempo moeten doen, maar als het een waanzinnige ballade is, kan dat ook altijd.’ Gordon deed eerder twee keer mee aan de Nederlandse finale, ‘maar toen ging ik roemloos ten onder’. Joling deed al eerder mee aan het Eurovisiesongfestival, in 1988 met het nummer Shangri-la, hij werd negende."

Wat een feest, wat een nieuws, en dat op mijn verjaardag!!! Ja, ik geef het toe, ik kom er voor uit, ik hou van het Songfestival. So, there, I said it, now deal with it! (vrij naar 'two time Emmy award winning' Kathy Griffin, mijn held).

Sander moest vanochtend helaas op een waanzinnig vroeg tijdstip (5 uur) op pad, maar hij had de ontbijttafel voor ons gedekt en er lagen 4 (vier!) pakjes voor mij klaar. Eén heb ik er al uitgepakt, Carlijn koos 'm uit, en er kwam een mooie kalender van New York uit het papier. De rest pakken we vanmiddag uit.

Sorry hoor...

Maar dit moet me echt even van het hart... Nederlanders hebben een gaatje in hun hoofd! Ze sporen niet helemaal! Ze zijn van Lotje getikt! Er zitten een paar steekjes los.

Wat is er aan de hand, vraag je je af? Wel, ik ben vandaag met de dames op schoenenjacht geweest. Helemaal hip hier, en waarschijnlijk in heel Nederland, zijn hoge laarzen. En ik ben de slechtste niet, ik heb maandag onze slaapbank verkocht via marktplaats en morgenmiddag komt iemand de hometrainer ophalen, dus ik heb CASH. Maar ben ik bereid om meer dan €100 uit te geven aan een paar kinderschoenen? Ja, je leest het goed... ÉÉN PAAR KINDERschoenen!

In het merk GIGA heb ik heel veel meisjes zien lopen en dit verkopen ze o.a. bij Oxener, een veel te mooie schoenenzaak hier in de wijk. Carlijn en Myrthe hadden een speelafspraakje direct na school en om half 3 heb ik ze allebei opgehaald. We fietsen gelijk door naar de schoenenwinkel. Wat een hoop schoenen en tassen. De tassen laat ik links hangen, boven op zolder staan 2 koffers, waar de verhuizers mijn 'hand bags' in gestopt hebben. Foei, veel te veel... De kinderschoenen zijn prachtig. Myrthe's voeten zijn gegroeid tot maat 39, maar ze zijn erg smal en ook haar enkels en kuiten heeft ze niet van mij, zo smal. Eigenlijk past maar één merk schoenen haar goed, GIGA... Carlijn groeit ook gestaag door en heeft maat 35 nodig. Sophie is de volgende keer aan de beurt, haar Troy Bolton gympen kunnen nog wel even.

En wat blijkt na een half uurtje schoenen passen? Ik ben en blijf een Nederlander... :-))))























Strike a pose!

Prinsjesdag

"Weet je mam, vandaag is het Prinsjesdag", vertelt Carlijn mij, als we terug fietsen naar huis voor de lunch. "De koningin leest een verhaal voor in de Ridderzaal en zij rijdt er heen in de Gouden Koets. In de stoet lopen wel 146 paarden mee en alle dames hebben mooie hoeden op!", zegt ze vol verwondering.

De uitzending begint om half 1, we zitten dan net aan onze eerste boterham. Er worden, na een knullige animatie over de samenstelling van de stoet, allerlei kamer- en kabinetsleden geïnterviewd over hun outfit. Het lijkt wel de 'red carpet' als bij de Oscars. Maar natuurlijk grijpen een paar dames dit moment aan om een 'statement' te maken, zoals SP-Tweede Kamerlid Krista van Velzen, die echt niet in de spiegel heeft gekeken voordat ze het huis verliet vanochtend... Het lijkt erop alsof ze een pluchen knuffel (het leek op een knaagdier) bij een speelgoedwinkel heeft gehaald, de vulling eruit heeft gehaald en 'm op haar hoofd heeft gekwakt, met een zeer zielig staartje hangend in haar nek. Na lang zoeken heb ik een foto gevonden, oordeelt U zelf... Blijkbaar is de door haarzelf gemaakte hoed gemaakt van het bont van nertsen dat aan Van Velzen is geschonken door mensen die spijt van hun aankoop hadden. Het dragen van de hoed is volgens het Kamerlid een protest tegen de bontindustrie. Nu ben ik ook tegen het dragen van bont, maar of dit nou de juiste manier van uiting daaraan geven is?

Eng he?

Helaas kunnen we de koningin met aanhang net niet zien, zij komt Paleis Noordeinde pas om klokslag 1 uur uit en dan moet Carlijn alweer op school zijn. Myrthe mocht tussen de middag met een vriendinnetje meeeten. Maar net als in Amerika hebben we ook hier een DVR en ik neem het programma op. Kunnen we vanavond, tijdens het avondeten, naar de Troonrede kijken en luisteren. Als ik Carlijn gedropt heb en helemaal gaar thuis kom, ik heb vanochtend weer gesport, kan ik het niet laten om even de tv aan te zetten. Zoals verwacht, ziet Maxima er prachtig uit in het paars. Koningin Beatrix heeft een vrij zware mantel aan met daaronder een goudkleurige jurk. Laurentien is wat excentrieker in haar kledingkeus, best wel mooi.


Na een enorme lap tekst foutloos te hebben voorgelezen, staat ze opgelucht op. Koningin Beatrix schijnt ook meer te zwaaien op de terugweg. Aangezien ik de heenweg niet heb gezien, kan ik dat niet beoordelen, ze kijkt wel blij naar buiten. Het is een kort ritje van de Ridderzaal naar Paleis Noordeinde, alwaar het hele gezelschap even na aankomst op het balkon verschijnt.

DONE!

Menigte voor Paleis Noordeinde

Foto van televisie, beetje scheef en niet zo scherp...

Daarna wordt snel geschakeld naar de grote hal bij de Tweede Kamer, alwaar Ferry Mingelen en een andere mevrouw, die ik niet ken, klaar staan om diverse fractievoorzitters te vragen wat ze vonden van de Troonrede. De voorzitters van de grote partijen zijn er nog niet, maar de kleintjes staan te trappelen om hun mening te delen. Vol in beeld verschijnt Geert Wilders, brrrr, en Alexander Pechtold van D66, die toch wat minder charisma heeft als Thom de Graaf of Hans van Mierlo.

Al die nabeschouwingen en meningen zitten me wel gesch**en, ik lees ze morgen wel in de krant... Wel kwam ik een leuke link tegen tijdens mijn zoektocht naar foto's van het hoedje van Krista. De Rijksvoorlichtingsdienst heeft dinsdag een kleine virtuele expositie over het verschijnsel Prinsjesdag op de eigen site gezet. Aan de hand van afbeeldingen wordt ingegaan op geschiedenis en tal van aanverwante zaken zoals de Gouden Koets. Speciale aandacht is er voor een oudroze met goud gebrocheerde jurk van koningin Wilhelmina. Ze droeg hem op prinsjesdag 1938, met een bijpassende hoed met struisveer. Ze zou hem opnieuw dragen in 1948, bij de inhuldiging van haar dochter Juliana.

Altijd leuk, wat geschiedenis van je eigen land, 'makes you proud'!

Nederland maakt weer een kans!

Jury keert terug in Eurovisiesongfestival

MOSKOU - De jury keert terug in de finale van het Eurovisie Songfestival. Vanaf volgend jaar wordt het winnende land gekozen door zowel de stemmen van een jury als de stemmen van de kijkers. Dat maakte de organisatie van het songfestival maandag bekend.

De terugkeer van de jury geldt alleen voor de finale en niet voor de halve finales. Bij de halve finales blijven televisiekijkers via ‘televoting’ uitmaken wie er naar de finale gaat. De zogeheten Reference Group van het Eurovisiesongfestival kwam tot haar besluit na lange discussies tijdens een bijeenkomst in Moskou, waar het evenement volgend jaar plaatsheeft.

Met de instelling van een jury wil de organisatie voorkomen dat de uitslag te veel wordt beïnvloed door kijkers in buur- en bevriende landen die elkaar stemmen geven. Niets is meer democratisch dan de stemmen van de kijkers”, aldus Svante Stockselius, namens de European Broadcasting Union de hoofdverantwoordelijke voor het songfestival. „Maar een jury neemt de moeite meerdere keren naar een lied te luisteren voordat ze een oordeel velt. In Belgrado dit jaar zagen we een verschil tussen de stemmen van het publiek en die van een schaduwjury. We denken dat een combinatie de show interessanter maakt.”

Later dit jaar gaat de Reference Group bepalen hoe de jury er precies uit moet zien en hoe ze een eerlijke stem in het muziekfestijn kan krijgen. De halve finales zijn volgend jaar in Rusland op 12 en 14 mei. De finale in Moskou is op 16 mei.

Nederland won in 1975 voor het laatst met het prachtige lied Ding Dinge Dong

Down turn

Vrijdagochtend bracht het nieuws niet zulk leuk nieuws... Dit stond in de Volkskrant:

"Chipfabrikant NXP Semiconductors schrapt wereldwijd 4.500 banen, wat neerkomt op ongeveer 15 procent van het totale personeelsbestand. Van de 6.500 werknemers in Nederland verliezen 1.300 mensen hun baan. Dat heeft de voormalige dochter van Philips vrijdag bekendgemaakt. De reorganisatie neemt twee jaar in beslag. Volgend jaar verdwijnen de eerste arbeidsplaatsen in Nijmegen en Eindhoven. In 2010 sluit de oudste van de vier NXP-fabrieken in Nijmegen.

De reorganisatie komt niet onverwacht. NXP had eind augustus – na tegenvallende kwartaalcijfers – reeds aangekondigd fors te zullen snijden in het personeelsbestand.
In 2007 schrapte NXP al 400 arbeidsplaatsen in Nijmegen en Eindhoven. Het is voor het eerst dat er, naast ondersteunende functies en arbeidsplaatsen op productieafdelingen, ook banen op de afdeling onderzoek en ontwikkeling verdwijnen. NXP heeft, net als veel van zijn concurrenten, als gevolg van de economische neergang te kampen met een teruglopende vraag naar chips. Daarnaast heeft NXP last van de lage dollar, omdat het inkomsten ontvangt in dollars, maar kosten afrekent in euro’s."

Nu werkt Sander niet voor NXP, maar zij zijn wel een erg grote klant. De reden dat wij juist in upstate New York woonden, was de NXP-chips-fabriek in Fishkill, NY. Na de onheilspellende berichten in de Nederlandse media, ook in De Telegraaf, ging ik gelijk naar de website van 'the Poughkeepsie Journal'. En ook daar staan berichten waar je niet vrolijk van wordt... Op grote koppen valt te lezen: "700 Employees of NXP facing job loss; East Fishkill plant closing" De fabriek zal nog blijven draaien tot september 2009, maar daarna moet er óf een koper zijn, óf de fabriek wordt gesloten. No fun.

De chips business is een enorm cyclische business, de toppen zijn huizenhoog, maar het kan ook weer heel snel instorten. We zitten dus nu weer eens in een dipje of een down turn zoals ze het noemen. Dit hebben we al eens vaker meegemaakt, 2001 was bv. zo'n legendarisch jaar. Het begon fantastisch met, naast natuurlijk de geboorte van Carlijn, juichende jaarcijfers, maar daarna ging het snel bergafwaarts en toen ook nog eens de ramp van September 11 gebeurde, stortte alles in. Gelukkig veerde de chipsmarkt weer op, maar 'what goes up, must come down'.

Anyway, dit alles houdt het leven spannend...

Een homokineet?

Vandaag is de dag waar we al lang naar hebben uitgekeken. Waar ik al erg veel telefoontjes over gepleegd heb. Waar Sander de grootste rampscenario's voor kon bedenken. De douaneformaliteiten zijn allemaal achter de rug, alle stempels en handtekeningen staan op de juiste plek en alle papieren zijn bij de auto. We, of beter gezegd, Sander gaat 'm ophalen!!!

Om in Roosendaal te komen met de trein moet je een flink stukje om. Eerst pak je de trein naar Amersfoort, daar stap je over op de trein naar Utrecht. In Utrecht pak je de trein naar Rotterdam en dan ben je nog niet klaar, je neemt de trein naar Vlissingen en mag je na ruim een half uur uitstappen in Roosendaal. Hè hè, €23,90 lichter en 2 uur en een kwartier later ben je er. Met de auto doe je het in 1½ uur en hoef je niet eerst naar het station te fietsen en parkeer je voor de deur. Maar goed, die auto gaan we nou net ophalen. Vanaf het station is het nog 1,9 kilometer lopen.

En dan denk je dat je alles goed geregeld hebt. Ik heb zo veel keer gebeld naar onze 'Car Handler', dat ze bijna gestoord van mij werden. Én op maandag kwam de e-mail, dat "de toestemming tot wegvoering, inzake de aangifte ten invoer van Uw Volvo, is ontvangen van de douane. Uw wagen staat momenteel in opslag te Roosendaal en kan daar worden afgehaald". Nou duidelijker kan niet, lijkt mij. En wat gebeurt er als Sander zich meldt in Roosendaal? O meneer, het papiertje van de douane met de stempel erop hebben we nog niet... Wel G&#%$*&V(*&%)@$D!!!

Sander moet even (uiteindelijk 3 kwartier...) wachten, maar dan is het papiertje er en mag hij in de auto wegrijden. Zonder problemen, hij startte zelf, de accu die we er op het laatste moment in Amerika in hebben gezet, doet zijn werk goed. YES! Het RDW-keuringsstation zit om de hoek, Sander had ook naar Arnhem kunnen gaan, maar door het langere wachten had hij zoiets, dan is het maar geregeld. Ook hier moet natuurlijk gewacht worden, maar het is voor een goed doel. Helaas ontdekt de keurmeester een scheurtje in de hoes van de homokineet, dat hadden we niet voorzien. Ik wist niet eens waar dat ding zat, de naam is in ieder geval erg grappig. Verder is er iets met de lampen, maar dat hadden we wel verwacht. Deze dingen moeten gefixt worden en daarna keuren ze 'm goed. Het enige is, is dat we daarvoor weer terugmoeten naar Roosendaal...


Iets voor half 3 is Sander thuis, bijna 8 uur nadat hij vanochtend is weggefietst. It's been a long day, en het autogedoe is nog niet klaar. Nadat ik de dames van school heb gehaald, rijden we naar de plaatselijke VOLVO-dealer. Die homokineethoes moet vervangen worden en er moeten nieuwe lampen ingezet worden. Het is prima, dat de auto daar op het terrein blijft. Dan is hij ook gelijk voor handen als er een opening is in het schema, want de eerste mogelijkheid voor een echte afspraak is 23 september. "Wat?", zeggen Sander en ik gelijk. "Ja, we hebben het erg druk hier", zegt de werkplaats-meneer, bijna trots. 't Is bizar, zo lang wachten, maar over 2 weken is de auto klaar en goedgekeurd. Keepin' our fingers crossed...

Hij doet 't!

Helaas had de C1000 geen merguez, het BBQ-seizoen is nl. afgelopen, werd mij verteld. Niet in ons huis, zolang er geen substantiële neerslag uit de lucht komt vallen, wordt de BBQ gebruikt! Maar het gemarineerde varkensfiletlapje smaakte ook erg heerlijk... Jammie.

BLIJ!!!

Toen ik gisteren op één van mijn fietstochtjes van of naar school door de wijk fietste, viel mijn oog ineens op deze poster:

Hééé, dat klinkt goed, een health club met een zwembad!!! Ik sla de naam op en ga thuis eens 'googlen'. Wat blijkt, Pellikaan Health & Racquet Club zit hier vlakbij en de website belooft veel goeds. Ik ben vooral onder de indruk van het groepslessenschema en ook hebben ze veel kinderactiviteiten. Na het avondeten bel ik voor informatie en de meneer vertelt dat ze dagelijks tot half 11 's avonds geopend zijn en dat we wel langs kunnen komen als we tijd hebben.

We laden de kinderen in de auto en rijden de 2 kilometer erheen. Waarom wist ik dit niet eerder? Als je googlet op fitness clubs of sportclubs o.i.d. kom je niet bij Pellikaan uit. Why? Dit is prachtig, het ligt in Sportpark Orderbos en het gebouw ziet er gloednieuw uit. Buiten zijn 4 tennisbanen en de kinderen zien gelijk het zwembad. Helemaal goed.

Ook binnen ziet het er erg mooi uit, het voelt allemaal heel bekend. Net als bij All Sport een balie waar je je moet melden en dat doen we dan ook. De dame vraagt ons te wachten in 'lounge area' en al snel is Leo er, degene met wie ik eerder gesproken heb. Als eerste laat hij ons de cardiofitness-ruimte zien, een heerlijk hoge grote zaal met veel apparatuur. Omdat we 's avonds zijn, hebben we gelijk een goede indruk van hoe druk het is op de tijd dat Sander sport.


Ook hier hebben ze aparte zalen voor 'spinning'-klassen en groepslessen als Body Step, Body Pump, Body Fit, Body Shape, Body Balance, Body Attack, Power Yoga (Beginners), Body Combat, Power yoga (Gevorderden) en Body Jam. Wat het allemaal inhoudt, weet ik nog niet, maar dat ga ik allemaal uitvinden binnenkort. Wel is er een Body Pump-les gaande en dat ziet eruit als 'mijn' vertrouwde Group Power, dus dat ga ik zeker doen. Deze healthclub werkt op 'all in' basis en heeft ook kinderopvang, alleen hier hoef je er niet extra voor te betalen. Ook geven ze zwemlessen, dus dat gaat Carlijn binnenkort doen en daarna Sophie...

Kinderopvang

Het zwembad, dat lijkt me duidelijk :-)

Leisure Pool

Maar zo komen we langzamerhand weer in onze oude routine, kinderen gaan lekker naar school, ik ga regelmatig sporten en nu al onze kookspullen er weer zijn, kunnen we eindelijk weer onze eigen dingen koken, in de wok bijvoorbeeld... Vanochtend ben ik gelijk wezen steppen, het was erg lekker, vrijwel alle 'moves' komen me bekend voor en worden hier zelfs in het Engels genoemd, 'tripple knee, over the top and squat!' Sophie is bijna 2 uur in de kinderopvang geweest, of child care zoals zij het nog steeds noemt en ook dat ging prima. De dames waren verrukt van haar accent, maar konde haar prima verstaan en Sophie heeft lekker gespeeld, zei ze.

Kortom, BLIJ!!! En we mogen donderdag ook nog onze auto ophalen, DUBBEL BLIJ!!!!!!

About last weekend...

Deze week is zó voorbij gevlogen, dat ik niet eens de tijd had om 'even' over het afgelopen weekend te schrijven. We mochten op vrijdagmiddag (de 29ste) met z'n allen naar het bungalowpark De Huttenheugte in Dalen, Drenthe komen om het zeer heugelijke feit te vieren dat mijn schoonouders 40 jaar getrouwd zijn. Sander moest overdag nog naar Leuven en is daar rond het middaguur weggereden, maar zoals gebruikelijk op vrijdag stond heel NL vast. En dat geldt niet alleen voor Zuid Nederland, als we met z'n allen in de auto zitten en de snelweg opdraaien, zegt de Tomtom gelijk dat er over 5 minuten op onze route een file aankomt. Daar hebben we echt geen zin in en rijden door. We zien ook inderdaad de auto's stilstaan als we over het klaverblad A1-A50 rijden.

Onze route kent ook enig oponthoud, maar geen kilometerslange files. We rijden na de A1 over N-wegen en tuffen heerlijk door het Overijsselse en Drentse landschap. Mooi hier en wat een ruimte! Bij het park kunnen we gelijk doorrijden, we weten het nummer van de cottage al, goed geregeld. We zijn net niet de laatsten die aankomen, maar wij wonen deze keer wel het dichtstbij, de rest van de familie moest allemaal minstens 180 km rijden.

Na een heerlijke borrel/biertje/sapje gaan we een hapje eten bij Harvey's Family Grill, bij de andere restaurants in de Market Dome ging de keuken om 8 uur dicht. Maar Harvey's serveert lekker eten en heeft vooral erg leuke namen bedacht voor hun gerechten. Wat dacht je van de Spear of Fear... Op het kindermenu stond een gerecht, dat heet de 3 P's en dat namen onze veelvraten: Patat, Pizza, Pannekoek. Ook het kindertoetje viel erg in de smaak bij de dames!

Op ZATERDAGochtend hangen er verse broodjes aan de deur en haal ik bij de winkel even wat ontbijtspullen en senseo-pads. Sander heeft inmiddels de sauna opgestookt en we doen een rondje. Lekker schoonzweten. Om 10 uur verzamelen we om naar Dierenpark Emmen te gaan. We toetsen het adres in de Tomtom en in een half uurtje zouden we er moeten zijn. Echter, de Tomtom leidt ons naar de hoofdingang, gelegen aan het winkelgebied middenin het centrum van Emmen. En daar kan je echt niet parkeren. Ondertussen waren we de rest al kwijt geraakt, maar na wat mobiel heen en weer gebel vinden we elkaar weer en parkeren de auto's.

De jongste telg van de familie moest even gevoed worden, vandaar dat hij ontbreekt in deze foto.

Dierenpark Emmen is een prachtige dierentuin. Bijna het eerste wat je ziet, is het enorme olifantenverblijf en de groep die er woont is heel groot. Er liepen diverse kleine olifantjes rond en die waren lekker met elkaar aan het spelen. Via de flamingo's, het otterverblijf en de Siberische tijgers komen we in het slangenhuis. Echter, daarnaast is het bavianeneiland en die werden net gevoerd! Wat een rare beesten met hun rode achterkanten. Eén aap kon het allemaal niets schelen en liet zich uitgebreid vlooien...

En dan is er koffie en voor de kinderen een ijsje!

Vanaf het terras hadden de kinderen al gezien dat er een stukje verderop een hele coole speeltuin lag. Gelukkig zijn ze allemaal bijzonder welopgevoed (hahahaha) en wachten tot wij onze koffie/thee op hebben om vervolgens voor een kwartier te verdwijnen in een groot klimding. Voor ons is het wachten ook niet onplezierig, het uitzicht is nl. prachtig: de Afrika savanne. Hier lopen giraffen, neushoorns, zebra's, zwijnen, struisvogels enz. enz. door elkaar op een mooie groene vlakte.

Rondom de savanne zijn nog meer dierenverblijven, we zien ringstaartmaki's, maraboe's, stekelvarkens, een panter en stokstaartjes. Zo lopen we aan de noordkant van de savanne en zien daar 2 struisvogels helemaal voor Pampus liggen. Het is een warme dag vandaag, dat wel, maar eigenlijk heb ik nog nooit struisvogels zo zien liggen. Er zou toch niet iets met ze aan de hand zijn? Maar nee, af en toe bewegen ze hun kop, ze liggen gewoon lekker...

Zo'n hele dag in de buitenlucht en al dat gewandel maakt de mens hongerig en aan eetgelegenheden zijn hier geen gebrek. Aan de Afrika savanne is een paviljoen gebouwd met een terras met uitzicht op de dieren, geweldig!!! Het is net alsof je op safari bent. Toen we nog in Amerika woonden, keek ik regelmatig met de kinderen naar een programma op RTLgemist Van Amstelveen naar Afrika genaamd. Dit gaat over Amstelveens gezin dat NL heeft verlaten en nu een prachtige lodge runt in Afrika. Vaak zeiden zij, daar willen wij naar toe op vakantie! Nou, dit safari paviljoen in Dierenpark Emmen komt in de buurt...

Met de buiken vol hebben we weer voldoende energie om de rest van het park te verkennen. En gelijk na het restaurant lopen we tegen het berenverblijf aan. BEREN!!! En ze zijn groot!!! En ééntje was aan het zwemmen!!! Fantastisch!!!

Tegenover de beren wonen de prairiehondjes, wat een grappige beestjes zijn dit toch. Alweer meer dan een jaar geleden reden we door prairiedog country en hebben we ook een praatje over prairie dogs bijgewoond van een echte National Park Ranger. En zijn info is blijven hangen, als ik vraag aan de dames, hoe 'praten' de prairie hondjes met elkaar, klinkt het in koor: "Yep, yep, yep!"

Na de beren en prairie hondjes komen we langs andere Amerikaanse grootheden, Californische zeeleeuwen, bizons en mooooooooooooooses. Very cool. Natuurlijk is er ook een kinderboerderij, onze kids zijn er niet weg te slaan. Maar we moeten ook aan onze parkeermeter denken, we konden maximaal €4 erin gooien voor 4 uur parkeren. De dames willen ook nog heel graag naar het vlinderhuis. Brrrr, niet mijn favoriete huis, maar OK. En er zijn een hoop vlinders, da's logisch en groot dat sommigen zijn. En ze landen ook nog eens overal, zoals bij Arne op zijn broekspijp of op baseball-petjes...

Na de vlinders gaan we terug naar de auto, in ons huisje staat Arne's biertap met heerlijke Hertog Jan, perfect op temperatuur. Omdat de keuken ook nog een soort bar heeft, bombardeert Carlijn zichzelf gelijk tot 'bartender' en preduceert prachtige biertjes. Ook Myrthe wil dat wel proberen, ze staan te dringen bij de tafel om ons van een nieuw biertje te voorzien, hup, doordrinken!!!

Maar het feest is nog niet afgelopen... We gaan zwemmen. Aqua Mundo is een enorm zwembad, met lange glijbanen, stroomversnellingen, golfslagbad en een wildwaterbaan. Wij dachten, dat ziet er leuk uit. Myrthe en Carlijn vinden het helemaal geweldig en Sophie..., die vliegt als een torpedo door het water. Ondanks haar bandjes gaat ze regelmatig kopje onder, maar dat deert haar niets. Als ze hoestend en proestend aan het eind eruit stapt, zegt ze gelijk, "nog een keer!" Maar deze keer gaat Sander voor en ik erachteraan...

Van zwemmen krijg je honger, we gaan een ander restaurant op het park uitproberen: Pizza & Pasta. We krijgen een lange tafel toegewezen, achterin het restaurant, lekker rustig, tenminste totdat wij kwamen met 7 kinderen ;-)!

Ons jongste neefje was heerlijk wakker en Carlijn was heel trots dat hij lekker bij haar op schoot zat.

Na de pizza's, pasta en ciabatta met kruidenboter (voor Sophie) zit iedereen vol, er kan geen toetje meer in. Tenminste, dat denken we, maar als de serveerster aanbiedt om de kinderijsjes in kuipjes te doen voor op de terugweg, vinden de kinderen ineens toch nog een plekje. Bedtijd.

ZONDAG

Ondanks de 3 slaapkamers in ons huisje gebruiken we er maar 2. Sophie wilde liever niet alleen slapen, terwijl Myrthe en Carlijn in de kamer naast haar aan het party-en waren. Prima hoor, we slepen gewoon een matras naar hun grote kamer. Na 3 weken Landal en één weekend Center Parcs is wel duidelijk dat deze huisjes een stuk ruimer zijn en het feit dat er een sauna inzit, is helemaal heerlijk. Sander doet zelfs 2 rondes, ik houd het niet zo lang uit vanochtend. Het huisje in Landal lag mooi vrij in de bossen, maar dit huisje heeft ook nog eens uitzicht op het meer én ligt niet zo ver van het centrum. De winkel hier is 'impressive' en het zwembad is groter en heeft meer fun-dingen.

Maar wat is het plan voor vandaag? Na wat overleg besluiten we naar Museumdorp Orvelte te gaan op een half uurtje rijden van De Huttenheugte. Orvelte is een van de mooiste dorpen in Drenthe en van Nederland (volgens lezers van de ANWB Kampioen staat Orvelte in de top vijf). De monumentale boerderijen, de goed onderhouden woningen, de statige bomen, mooie tuinen en straten, met kinderkopjes en oude klinkers, geven het dorp een unieke sfeer. Bij heel veel boerderijen kan je binnenkijken en zijn demonstraties te volgen.

Zo kijken we binnen bij een kaasmakerij. Helaas is de makerij vandaag niet in bedrijf en krijgen we een film te zien. Carlijn kijkt haar ogen uit, zij is gek op kaas, maar ziet dit voor het eerst. We krijgen stukjes Orvelter Biologische Boerenkazen te proeven, jammie en kunnen niet zomaar weglopen, er moet kaas gekocht worden. We lopen rond in een dorp, waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Prachtig gerestaureerde boerderijen, hobbelige weggetjes, schitterend weer, weinig auto's en een nostalgisch snoepwinkeltje...

Verderop in het dorp zit een glasblazerij. Als we aan komen lopen, is de demonstratie net begonnen, maar we schuiven achteraan gewoon erbij. Myrthe en Carlijn mogen voorin zitten.

De glasblazer is Engels en spreekt Nederlands met een zwaar accent. Sophie zit bij mij op schoot en fluistert in mijn oor: "Die meneer praat grappig!" En dat terwijl zij met precies hetzelfde accent praat, haar 'r' rolt nog steeds Engels over de tong, net als haar 'w'en 'l'. Uiteindelijk maakt de glasblazer een prachtige schaal en vertelt hij ons dat we zijn produkten kunnen bekijken/kopen in de winkel hiernaast.

We hebben zo ontzettende mazzel met het weer, de zon schijnt uitbundig, de dames kunnen voor het eerst sinds tijden weer een luchtig zomerjurkje aan. Aan het eind van het rondje komen we weer terug bij de 3 gebouwen waar we de wandeling zijn begonnen, de Smederij, de Klompenmakerij en de Houtzagerij. De rondleiding gaat net beginnen en we mogen mee met de smid. We zijn alleen niet de enigen, er is o.a. ook een mevrouw mee, die het nodig vind om op elke zin van de smid te reageren met "o ja?, natuurlijk, echt waar?" Het houdt niet op, ze is zo dominant aanwezig en ze overgeinteresseerd, tenenkrommend.

Hoewel de demonstraties nog doorgaan, houden wij het voor gezien. De smid heeft een spijker gemaakt en verteld over het leven van de smid aan het begin van de 20ste eeuw. Allemaal zeer interessant, maar inmiddels zijn we ook zeer hongerig. Op een kwartiertje rijden ligt het monumentale brinkdorp Oud Aalden. Rondom de fraaie brink, met zijn oude eiken, liggen her en der zeldzame Oud-Saksische boerderijen. En in één van die boerderijen is 't Hoes van Hol-An gevestigd, een koffie-en pannenkoekenrestaurant.

Het Hoes heeft een hele mooie tuin, waar je ook kan zitten, maar er is veel last van wespen, dus daar gaan we maar niet zitten. Opnieuw krijgen we een mooie lange tafel, waar iedereen aan past. De pannenkoeken zijn enorm, smaken uitstekend en worden allemaal tegelijk geserveerd. Heel knap, aangezien we 14 pannenkoeken besteld hebben. Ik heb een heel aparte met kippe-ragout en hij smaakt verrukkelijk.

Terug in het park worden alle kleinkinderen bij elkaar getrommeld voor een foto-sessie. Alle camera's worden tevoorschijn gehaald, dit is de eerste keer dat ze allemaal bij elkaar zitten. Dit is historisch!!!

Helaas is dit bijna het eind van het feestweekend, op maandagochtend begint school en dus gaan we vanavond al weg, maar niet voordat we nog even op het strandje hebben gespeeld en in het zwembad zijn geweest.

Rond half 9 rijden we weg en om 10 uur of zoiets zijn we weer thuis, zelfs op zondagavond in 'the middle of nowhere' (lees: Staphorst) staan er files in NL. Maar dit was een heerlijk weekend (BEDANKT!!!), erg gezellig en zeer voor herhaling vatbaar en daar wordt hard aan gewerkt...

Verhuisfrustraties...

OK, ik geef toe, we hebben veel spullen, maar dat moet ook wel om een Amerikaans huis te vullen met 5 slaapkamers, een family room, dining room, living room en een 3 car garage. Tenminste, dat is wat we onszelf steeds voorhouden bij het zien van de enorme hoeveelheid dozen. Maar zoals de mannen van het verhuisbedrijf sommige dingen hebben ingepakt, laat je met je mond vol tanden staan, je broek afzakken en m'n pet ben ik allang al kwijt... Nogal logisch dat ze er drie dagen over gedaan hebben.

Zo hadden de dames beneden een speelhoekje met hun poppenhuis en een laag kastje met een krat vol kleine plasticen dinosaurussen. Je zou denken, stop die krat in een doos, klaar, het is toch niet breekbaar. Nee, elk dinosaurusje is per stuk in 3 vellen papier ingepakt en zorgvuldig in een doos gelegd en de krat zat onderin. Zo ook de meubeltjes en de poppetjes van het poppenhuis. Hetzelfde is gedaan met auto-, fiets- en klusspullen uit de garage, alles zat keurig in grote doorzichtig plastic kratten, gelabeld en wel. Opnieuw, wikkel die kratten in met extra dik papier, tape eromheen, klaar. Maar nee, alles is uit de kratten gehaald, per stuk ingewikkeld in papier en in dozen gestopt. De plastic kratten zijn leeg ingepakt en wij hebben de hele middag alles opnieuw staan inruimen. Met de kleding, idem dito. In Sophie's kast stonden dozen met 'oude' kleren van Carlijn, die zij nog niet past, ook keurig in IKEA-dozen. Nou, die zijn we dus kwijt, alles is in één joekel van een doos gestopt. Andere variant vond ik in de doos waarin mijn skischoenen zaten, de schoenen waren uit de doos gehaald en de opbergdoos was erbij in gepropt. En zo kan ik wel even doorgaan.

Wat ik persoonlijk erg creepy vond, was dat de meneer die onze slaapkamer heeft ingepakt al mijn cosmetica stuk voor stuk uit hun opbergdoos heeft gehaald, ze heeft ingepakt en daarna weer in de doos heeft gestopt. Daar wil ik ook eigenlijk niet eens over nadenken, dat iemand al jouw kleding (ondergoed...) heeft ingepakt. En als ze het dan nog zo zorgvuldig doen als de plastic dinosaurusjes, dan is het tot daaraan toe, maar ondanks dat alle hangkleding in special lange dozen zat, is alles zo ontzettend gekreukt, dat ik alles opnieuw kan gaan strijken. En de wollen jassen en mijn favoriete suède jasje kunnen gelijk naar de stomerij :-(. Schwere Hundescheisse.

Ook zo fijn, de gigantische kabelsalade van de stereo's, tv's en computers uit ons huis. Tientallen adapters hebben we verzameld en erg veel afstandsbedieningen...

Eén week school achter de rug

En dat wil zeggen:


- 5 bekers drinken en een snack

- 4 keer gegymd

- één keer Engelse les

- ik fiets elke dag 1½ uur,

- één regenbuitje

- woensdagmiddag vrij

- ongeveer 117 km gefietst

- 15 verkeersdrempels of andere fijne hobbels op onze route, d.w.z. 600 keer auw!

- Carlijn vrijdagmiddag vrij

- ritme is terug hier in huis

- en bovenal, de school is nogmaals goedgekeurd door Myrthe en Carlijn!!!

Eerste Engelse les

Myrthe heeft vanochtend haar eerste Engelse les gehad, het was heel leuk, zei ze. Allereerst moesten alle kinderen een Engels woord opnoemen dat ze al kennen. Het varieert van yes, no, crazy, beautiful tot impossible (van Kim?). Myrthe mag als laatste en kan lang nadenken over de hare en wordt door de meester uitgedaagd om een hele moeilijke te verzinnen. In haar klas zit een jongetje, Diederik, die 5 jaar in Denemarken heeft gewoond en daar één jaar Engelse les heeft gehad. Zijn woord was 'incredible'. Myrthe's woord is 'multiplication'! Alleen ze kon 'm nog niet goed in een Nederlands woord omzetten, ze weet natuurlijk wel wat het is en kan het omschrijven, maar het woord 'vermenigvuldiging' heeft ze de afgelopen jaren niet echt gebruikt...

Ook heeft ze voor het eerst gym gehad vandaag en ze mochten deze keer zelf uitmaken wat ze wilden doen. Myrthe heeft getennist en vond het nog leuk ook, ondanks dat ze niet één keer gewonnen had... Wel stond ze een keer, toen ze samen speelde met een heel goed jongetje, gelijk 4-4, maar toen was de gymles helaas over.

Na school fietsen we de stad in, Myrthe heeft schoenen nodig voor gym, want haar gympen hebben zwarte zolen en dat mag niet in de gymzaal. Voor Carlijn gaan we op zoek naar een nieuwe fietshelm, ze wil wel fietsen met een helm op, maar weigert haar roze bloemenhelm op te doen, dat ding is te gammel en glijdt steeds scheef van haar hoofd. Ook gaan we op zoek naar een vulpen voor Myrthe, volgens haar vriendinnetjes moeten we daarvoor naar de V&D. Alle helmen die we vinden, worden afgekeurd door onze kieskeurige dame. Ik geef haar geen ongelijk, op alle helmen staan Disney-figuren of andere stripfiguren en daar wil ze niet mee fietsen. Verder zijn die helmen precies zoals haar huidige helm is, dus geen verbetering. Ik denk dat we dit weekend maar even naar een echte fietsspeciaalzaak geen en geen Halfords of HEMA.

Bij Scapino vinden we gymschoenen voor zowel Myrthe als Carlijn en nog voor een leuk prijsje ook... Daarna lopen we naar de V&D. De School Campus is nog wel aanwezig op de tweede verdieping, maar wat een bende daar, het loopt duidelijk op z'n eind. We lopen naar de begaande grond, waar de kantoorartikelen verkocht worden. De V&D-mevrouw heeft nog nooit van Stabilo-vulpennen gehoord en dat terwijl diverse klasgenootjes toch echt hun vulpen daar gekocht hebben... Ze hebben 'm nu in ieder geval niet en dus kijk ik om me heen en zie hele mooie Parkerpennen. Myrthe kiest een vrolijk setje en Carlijn meldt gelijk dat zij de pen wil hebben. Lekker ding.

Naar huis, waar nog erg veel dozen op mij staan te wachten. Gisterochtend stonden de Belgische Polen om 9 uur op de stoep en zij hebben tot na 4 uur flink doorgewerkt, alle kasten zijn opgebouwd, grote meubels zijn uitgepakt, dus we kunnen weer op een bank zitten en aan onze mooie grote tafel eten. Toen zij klaar waren, mocht ik 15 pagina's voorzien van een handtekening en datum en kon ik aangeven of er dingen beschadigd waren. Helaas wel, zo is er een wieltje afgebroken van een ladenblok en is de zijkant van onze nagelnieuwe vitrinekast finaal door midden gebarsten. Niet eens de glazen deur, maar het 'hout'. Maar goed, gelukkig valt het mee en is het niet zo erg als 3 jaar geleden toen de Amerikaanse douane onze spullen heeft vern***t. Deze mannen hebben een fooi verdiend en die geef ik ze ook, maar ik ben daar nooit echt handig in geweest. In Amerika schrijf je je 'tip' vaak bij je bon, maar soms moet je het cash overhandigen zoals bij de kapper van de dames. Maar dat liet ik hen altijd doen... De Polen deinsen bijna terug als ik met mijn geld wapper en reageren alsof ze dit nog nooit hebben meegemaakt. Maar in NL mag je mensen toch ook best tippen als ze een goed service hebben verleend?

Gisteren heb ik de keuken afgekregen en het doel is om vandaag de woonkamer af te krijgen, maar nu heb ik er even geen zin meer in... Dan maar iets waar ik helemaal vrolijk van word, Sophie's tekenkunst!!!


















Papa en mama


















Twee kindjes, een jongen en een meisje

YES

Voor de laatste keer lezen m.b.v. een zaklamp!

Op maandagochtend kwam de verlossende e-mail, de container komt dinsdag!!! Er is een crew geregeld, op dinsdag komen 4 mannen, 2 extra ingehuurde Nederlanders en 2 uit België vanwaaruit het Europese gedeelte van onze verhuizing wordt geregeld. Deze 2 Belgen blijven hier in een hotel overnachten en komen de volgende dag weer om de verder alles uit te pakken. O my God... Dat had ik niet verwacht, alles wordt dus in elkaar geschroefd, hopelijk zijn ze bekend met Lundia en IKEA ;-). Gelukkig kon Sander zijn dag meeting-vrij maken en hier de hele dag zijn, anders wordt het erg lastig om ook nog eens tig keer op en neer te fietsen naar school.

Over school gesproken, de eerste schooldag verliep geweldig. Zowel om 12 uur als om 3 uur kwamen de dames met een grote smile het gebouw uitlopen. Er werd al gedag gezwaaid naar diverse kinderen en Carlijn meldde dat ze wel 2x buiten hadden gespeeld en dat ze in groep 4 met een vulpen mogen schrijven! Wel zei ze dat de kinderen heel mooi aan elkaar vast kunnen schrijven. Dat leerden ze in Amerika pas aan het eind van second grade, dus het is logisch dat ze dat nog niet kan. Maar het zou me niets verbazen als Carlijn dat binnen een maand onder de knie heeft. Myrthe heeft ook een vulpen nodig, maar de hare wordt niet door school verstrekt, dus daar moeten we nog even voor op pad. Ook haar dag was erg leuk, ze hadden al wat geschiedenis gehad, verkeersles en wat geschreven over de zomervakantie en lekker buiten gespeeld. Wat ook mooi is, is dat ik door het 8x per dag heen en weer fietsen geen sportschool meer nodig heb. aan het eind van de schooldag stond mijn kilometerteller op 23.77 km.!!!

Om kwart over 9 stonden de Nederlanders voor de deur, maar de container was er nog niet. Deze kwam pas om kwart over 11... En de Belgen waren er nog later, dat gaat lekker. Maar ze pakken alles gelijk aan en nu gaat het lossen erg snel. Ondertussen heb ik Myrthe en Carlijn opgehaald en weggebracht naar school en iets voor 2 uur is de container leeg. Maar dan gaat het echte werk beginnen. Er zijn 453 stuks verhuisgoed binnengebracht met een totaal gewicht van 6073 kilo en dat moet allemaal uitgepakt worden.

Sander stort zich op het garage-deel, dat allemaal bij gebrek aan een '3 car garage' in en rondom het tuinhuis is gezet, ik ga de keukenspullen uitpakken en de Belgische Polen vertrekken naar boven om alle bedden en kasten in elkaar te zetten. Eén tegenvaller, onze 2,5 meter lange en 2,36 meter hoge garderobekast past niet in de 'Master BedRoom'. En daar gaan heel veel kleren in, die we nu ergens anders kwijt moeten. Myrthe en Carlijn zijn natuurlijk gewoon naar school en Sophie ziet haar kans met al die mensen over de vloer en 2 ouders die druk bezig zijn: "Mag ik Barbie Modeshow spelen?" "Tuurlijk!", klinkt het in koor.

Ons Amsterdammertje is ook weer mee

Om kwart voor 2 is de container leeg en vertrekken ook de Nederlanders, da's snel verdiend voor de mannen, eerst 2 uur wachten, daarna 2 uur uitpakken en daarna gelijk naar huis, want "dan zijn we mooi voor de files thuis..." Onze Belgische Polen gaan echter keihard door en lachen zich een breuk als ik de IKEA-handleidingen laat zien voor de kinderbedden. Blijkt dat ze vorige week precies zo'n bed en garderobekast in elkaar hebben gezet. Ook Carlijn's bed draaien ze gemakkelijk in elkaar, lang leve de globalisering.

Een uurtje later mag ik weer op de fiets springen om de dames op te halen, vanochtend had ik ze even snel met de auto heen gebracht, maat dat doe je niet voor je lol. De hoeveelheid verkeersdrempels op onze route en de krappe straatjes rond school maken de rit geen pretje. Geef mij maar de fiets. Na wat drinken en opnieuw vrolijke verhalen over school gaat iedereen zijn eigen dingen doen. Dat wil zeggen...

Myrthe duikt bijna in mijn laptop,

Sophie heeft een flesje bellenblaas gevonden

en Carlijn helpt mij in de keuken.

De berg karton en papier in de achtertuin is belachelijk, bij elk driedubbel ingepakt kopje zegt Carlijn: "Dat was weer een boom." Verder blijkt dat de keuken in Amerika toch wel veel bergruimte had ondanks zijn authentieke kastjes, ik kom kastruimte te kort. Het is veel te snel etenstijd, maar koken zit er niet in in deze bende. De Belgen snijden al het karton aan stukken, gooien het achterin hun busje en vertrekken naar hun hotel en wij gaan ook naar een hotel...., het restaurant daarvan tenminste.

Vlakbij ons huis staat Hotel de Cantharel, onderdeel van het Van der Valk concern. Het is bijna 20 jaar geleden dat ik in zo'n hotel ben geweest, het is nogal veranderd in die tijd. Geen kersje in de appelmoes, maar warme appel compote, lekkere gebakken aardappeltjes en heerlijke ossenhaas, medium zoals het hoort. De dames kiezen alledrie voor een pannekoek, zo is iedereen blij. Geen toetje, Sophie valt bijna in slaap en Myrthe en Carlijn zitten helemaal vol. Thuis liggen zij al snel in bed en wij schuiven nog wat spullen in kasten en zetten wat dozen op zolder, maar houden het om kwart over 10 voor gezien. DONE voor vandaag, morgen is er weer een dag.