Productieve dagen

En het is weer weekend...

Er staat van alles gepland voor deze dagen, maar het belangrijkste wordt op zaterdagochtend door Sander gedaan, al het elektra op de bovenverdiepingen wordt afgekoppeld. Boven loopt de bedrading door metalen buizen en dat is natuurlijk levensgevaarlijk. We maken schoon schip, alle plafonds zijn eruit, het behang is eraf, klaar voor de installateurs. Ik ga met Sophie de weekboodschappen halen en Myrthe en Carlijn blijven thuis.

Na een korte koffiebreak fiets ik met de dames naar de bibliotheek, het is tijd voor nieuwe boeken. Het lijkt wel of er een nieuwe lading prentenboeken is afgeleverd, we vinden ontzettend leuke voorleesboeken voor Sophie. En nu Carlijn haar nieuwe AVI-niveau weet, wil ze ook absoluut boeken hebben die daarbij horen. Ze vindt zelfs een boek mét een luister-CD, leuk! Myrthe heeft na Harry Potter eindelijk weer een nieuwe favoriete serie ontdekt, De Bajka van Leander Hanssen. Deel 1 en 2 heeft ze inmiddels gelezen, maar helaas is deel 3 uitgeleend en neem ik per ongeluk deel 4 mee...

Na de lunch gaan we met z'n allen naar ons klusproject, alwaar de dames zich nestelen in de eetkamer achter de laptop/DVD-speler en ik samen met Sander de twee bovenverdiepingen ontruim. Maandag of dinsdag komt er een puincontainer, waarmee we alle troep kunnen weg laten voeren, dus het is zaak om alles leeg te krijgen.























Om 5 uur is het mooi geweest en rij ik via de Gamma met de dames naar huis. Onze nieuwe puinstofzuiger heeft helaas toch wel stofzakken nodig, iets waar ik pas achterkwam nadat ik 'm al een tijdje had gebruikt en de filter helemaal volzat met stoftroep. Heel fijn... Gelukkig is 't ie goed schoon te maken, aangezien het nat/droog-zuiger is, maar leuk is anders.

Zondag gaan we eerst lekker sporten, de 'pump'-klas is enorm populair, de hele zaal zit vol en er zijn niet genoeg gewichten. Ach, eerlijk zullen we alles delen en dan doe je eens 7½ kilo (schijven van 5+2½) erop in plaats van 7 kilo (5+1+1) per kant. Maar het is heel apart hoe zo'n klein verschilletje voelbaar zwaarder is. Na het sporten gaan we met z'n allen zwemmen.

Na de lunch vertrekken we weer naar de 'money pit'. Naast puinruimen storten we ons op de plaatsing van de stopcontacten en dat soort fijne beslissingen. Maandag komen diverse mannen langs van installatieburo's, die willen vast weten wat onze plannen zijn. Met stoepkrijt zet ik overal kruisen voor stopcontacen en lichtpunten. Dit brengt Sophie op een idee... Ik vond het ook al zo verdacht stil boven en dat gevoel klopte, zo'n kale muur schreeuwt natuurlijk om een tekening!

Op maandag ben ik op zoek gegaan naar het luik naar de kruipruimte. De gang heeft een granito-vloer, is origineel, dus daar zit hij niet. De enige optie die overblijft is de woon- of de eetkamer. Kortom, het linoleum in de woonkamer is er nu uit en ik heb een strook van 70 cm bij 7 meter aan vloerplaat verwijderd. Wat een monnikkenwerk, elke plaat zit vast met honderd spijkers, grrrrr. En nog steeds geen spoor van een luik. Sander is ondertussen bezig met het plafond in de gang, ook een leuk karwei. Bij de verbouwing van de badkamer hebben ze, volgens ons, niet het puin afgevoerd, maar tussen de vloer en het plafond gelaten. En dat kwam dus allemaal naar beneden vandaag.

Rapporten en rommelpieten

Gisteren hebben Myrthe en Carlijn hun eerste rapporten van dit jaar mee naar huis gekregen, altijd een spannend moment. We weten dat ze het naar hun zin hebben op school en af en toe komt Myrthe thuis met cijfers voor topografietoetsen en als het niet goed zou gaan, dan hadden de meesters en juffen vast al wel aan de bel getrokken. Maar zo'n rapport is toch een officieel papier met echte gegevens. Gelukkig waren ze allebei prachtig, met natuurlijk wat minpuntjes als Carlijn's spelling en blijkbaar Myrthe's matige verkeerskennis. Maar ja, wat wil je na 3 jaar wonen in Amerika, land of the free, home of the cars. Zowel Carlijn haar juffen als Myrthe's meesters hebben hele aardige opmerkingen in het rapport geschreven. Ook de 10-minutengesprekken waren hartverwarmend, onze dames hebben zich in nog geen 3 maanden volledig aangepast en gedragen zich in hun klas alsof ze er al jaren bijhoren!

Ander hoogtepunt, vannacht is de school bezocht door rommelpieten! De kinderen in de lagere groepen mochten schoentje zetten en alles was gelijk overhoop gehaald, stoelen waren aan elkaar vastgebonden en ingepakt, tafels waren tot op het plafond opgebouwd, luizenzakken hingen aan het plafond, boeken lagen op de vloer, gordijnen waren opgeknoopt, de directeur had een zandbak in zijn kantoor, kortom een bende! Maar 2 rommelpieten leerden het spreekwoord kennen, boontje komt om zijn loontje... Ze kwamen niet helemaal ongehavend uit de strijd en werden in een ambulance afgeleverd op school, met gips om het arm en been, tot groot vermaak van iedereen op het schoolplein.



Deel 1: ambulance komt aan, wie zitten erin?

Meester Tom, de schooldirecteur, was de ceremoniemeester van het feest. Er werd gezongen totdat de ambulance aan kwam rijden. We hoorden de sirenes in de verte al aankomen en kinderen renden op het geluid af, totdat bleek dat hij wel heel dichtbij kwam. Toen renden ze allemaal weer terug het plein op. Nadat de pieten uit de ambulance gehaald waren en zij mochten vertellen wat er gebeurd was, mochten de kinderen naar hun lokaal.

Deel 2: Twee pieten in het gips!

Het binnengaan van de klassen ging gepaard met veel gegil, want het was een zootje overal. Maar wat 'ons', ahum de rommelpieten, zeker een half uur per klas heeft gekost was in minder dan 10 minuten weer ongedaan gemaakt. De kinderen van groep 1 t/m 4 keken even wat er in hun schoen zat en gingen daarna als een speer hun klas opruimen. De juffen en meesters hoefden het niet eens te zeggen. Goh, ging dat thuis maar eens zo, ik denk dat ik Carlijns kamer ook maar ga inpakken met vershoudfolie...

In het midden van de foto: Myrthe tilt Carlijn, in rode jas, op zodat ze het beter kan zien.

De rest van de schooldag verloopt verder normaal, om 12 uur haal ik de dames op en heeft Carlijn de middag vrij. Geen play date vanmiddag, Carlijn moet eerst haar kamer opruimen. Maar ja, er zijn natuurlijk veel leukere dingen te doen. Zoals op zolder in de spellendoos te duiken, die we nog niet hebben uitgepakt. Zingo, Ganzenbord en The Game of Life komen tevoorschijn. En ik moet toegeven, ze spelen er heel lief mee, hoewel de laatste niet echt geschikt is voor Sophie met al dat geld. Myrthe neemt om 3 uur een vriendinnetje mee naar huis en met z'n tweeën zitten ze vooral op haar kamer te giechelen. Dat is ons voorland, giechelkonten in huis...

Ik ben een muts, denk ik

De afgelopen dagen was het wit bij ons. Ook was het koud 's nachts waardoor de wegen en fietspaden opvroren. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om met de dames op de fiets naar school te gaan. Maar tot mijn grote verbazing bleef iedereen op de fiets naar school komen. Zelfs op maandagochtend toen het gewoon nog sneeuwde. Dinsdagochtend was het zo mogelijk nog gevaarlijker, met spiegelgladde klinkers in de straat voor school. Kleine kinderen op de fiets, moeders met kinderen voor- en achterop, ik kon het bijna niet geloven. Ben ik nou zo'n muts geworden in die 3 jaar of zijn Nederlanders gewoon bikkels? In Amerika was de school waarschijnlijk niet eens open gegaan...


Een ander muts-voorbeeld... Ik beschouw mezelf niet als preuts, maar bij onze gym voel ik me dat bijna wel. Was het in Amerika bv. not done, beter gezegd niet toegestaan om jongens boven de 3 jaar in de dameskleedkamer of meisjes boven de 3 jaar in de herenkleedkamer mee te nemen, hier lopen alle kinderen overal rond. Vooral op zondag is het een drukte van belang en eigenlijk vind ik het helemaal niet prettig dat er jongens rondlopen. Ook lopen dames graag in hun blootje rond in de kleedkamer, terwijl in Amerika vrijwel iedereen tenminste enigzins bedekt naar de douche liepen e.d. Dat blootlopen is op zich niet zo erg, maar als er dan ééntje naast jou uitgebreid haar armen en benen gaat staan insmeren, met één been op de bank en zo... dan weet ik niet meer waar ik moet kijken.


En wat je af en toe op tv ziet... Laatst op zaterdagavond onschuldig aan het kanaalzwemmen kwamen we per ongeluk terecht op Ned. 2 bij Rondom 10, een programma van de NCRV. En wat daar te zien was, belachelijk. Halverwege het programma wordt een videoclip getoond waar werkelijk je mond tot op de vloer van openvalt. De presentator zegt nog dat ze de clip, Vieze meid genaamd, hebben gefatsoeneerd, maar jeetje mina, wat is dit? Dit zou achter een decoder moeten. Het is dus wennen, tv kijken in NL. Gevloek wordt ook niet weggepiept en zowiezo zijn de opmerkingen her en der meer risqué of gewoon ronduit plat. Af en toe zit ik met mijn oren te klapperen en te hopen dat de dames het niet oppikken.

Kortom, ben ik nou een muts en in slechts 3 jaar iets teveel veramerikaniseerd of mag het hier wel wat minder?

Nog één week

Nog één week kan ik de hele dag genieten van Sophie's opgewekte aanwezigheid, haar liedjes, haar verhalen en haar opmerkingen, want over precies één week mag ik ook haar achterlaten op school. Ik word er bijna sentimenteel van... Gelukkig heeft ze er zelf heel veel zin in en ik natuurlijk ook wel een beetje. Vooral nu, met al dat geklus in het huis is er voor haar weinig aan. En klussen moeten we, want vanochtend belde de huisbaas, dat de kijkers van vorige week vanmiddag nog een keer langskomen. Zou het dan toch gebeuren dat het huis na een jaar te koop te hebben gestaan, verkocht wordt? Komt vast door onze prachtige inrichting ;-).


















Rotonde vlakbij huis op weg naar school

Het sneeuwde vanochtend trouwens nog steeds, de hele nacht is het doorgegaan. Ik kan mij niet heugen dat ik dit in NL in het laatste decennium heb meegemaakt. Als je kijkt bij weerrecords zie je dat in 2005 ook een flinke sneeuwstorm over ons land is getrokken, maar die heeft onze toenmalige woonplaats niet bereikt, volgens mij. Het lijkt wel of sneeuwbuien stoppen zodra ze de grote rivieren over moeten. Wel kan ik mij de 'blizzard of '78' herinneren, elke Nederlander geboren voor pakweg 1972 herinnert zich dat nog wel. Mijn buurjongen en ik gingen lopend naar school en de buurhond, Kazan, was in een dolle bui door alle sneeuw aan het rennen en dacht dat het pad doorliep, maar nee, daar was een greppel. Een volledig zwarte hond kwam helemaal wit tevoorschijn!

Nog ééntje van onderweg...

Rond 2 uur breekt de zon door, ik waan mij bijna in New York en zijn/haar prachtige blauwe luchten na een (sneeuw)bui. Vandaag heb ik puin geruimd, al het hout van de zolder moest naar beneden. Wat een werk was dat... En als ik de dames van school heb gehaald, mag ik thuis ook nog even snel puin ruimen om het huis enigzins toonbaar te maken voor de kijkers. Even voor 4 uur verlaten wij het huis, ik heb geen zin om thuis te zijn als er mensen komen kijken. De huisbaas echter kent die bezwaren niet, hij is weer present. Onbegrijpelijk...

Naast het huis een prachtige spar (kerstboom) in de tuin

Om 5 uur zijn we weer thuis, de deur naar de woonkamer staat nog wagenwijd open, grrrr. Hoe kan ik nou mijn kinderen aanleren om de deur achter hun kont dicht te doen, als volwassenen het niet eens doen? De vorige keer toen er kijkers waren, was dit ook al zo en stond de CV voor Jan Doedel te loeien toen wij thuis kwamen. Nu was ik hierop voorbereid en had de CV nog niet aangezet, maar toch, pure verspilling.

Het bewijs, strakblauwe lucht toch?

Over het weer enzo

Een geliefd Nederlands of zelfs mondiaal gespreksonderwerp, maar we hebben dan ook wat weer gehad de afgelopen dagen. Sneeuw, hagel, onweer, windstoten, regen en zonneschijn wisselden elkaar in hoog tempo af.

Het begon op vrijdag al, Carlijn was uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, haar eerste in Nederland!!! Groep 1 t/m 4 had weer hun maandelijkse vrije dag, dus dat kwam heel mooi uit. Alleen de uitnodiging zei dat het feestje van 9:30 uur tot 14:30 uur zou duren. Wow, dat is wel heel lang en aangezien de kaart door de jarige zelf geschreven was, dacht ik aan een foutje. Maar het klopte echt, om half 10 mocht ze komen. Donderdagavond hadden we in de stromende regen cadeautjes gekocht en vrijdagochtend heeft Carlijn, hoe Amerikaans, een prachtige kaart gemaakt. Alles in een mooi gift bag, nog uit Amerika, KLAAR!

Om half 3 mocht ik Carlijn dus weer ophalen en terwijl ik ernaartoe reed zag ik de hele groep de straat oversteken, in de stromende regen. Ze waren naar Paleis Het Loo geweest, waar ze blijkbaar zelfs kinderfeestjesarrangementen hebben. En ze waren drijfnat, maar hadden een geweldige dag gehad. Er was een hele grote speelzolder, ze hadden een binnenspeurtocht gedaan, waar je al lopend door het paleis o.a. kunt zien hoe een prinsen- of prinsessenkamer was ingericht en met welk speelgoed de koningskinderen speelden. Ook hebben ze de audiotour (speciaal voor kinderen van 6 tot 12 jaar) gedaan. En als klap op de vuurpijl hebben ze ook nog geluncht in het restaurant aldaar.

Ook zo grappig, het feestje is om half 3 afgelopen en alle moeders staan ook echt om half 3 op de stoep. Hetzelfde bij de aanvang, wij waren de eersten, 4 minuten voor half 10, maar in no time waren alle genodigden er. Ik meen mij nog te herinneren dat we in Amerika, ondanks dat de feestjes aanzienlijk korter waren, behoorlijk lang moesten wachten totdat iedereen er was. Anyway, als we wegrijden, begint het te hagelen. Big time... Als we even later op het schoolplein staan om Myrthe op te halen, begint het te sneeuwen. Ook hoor ik in de verte onweer, kermis in de hel.

Myrthe wil met haar vriendinnetje klussen in het huis, behang afkrabben of zo, maar Sophie heeft het helemaal gehad, na een saaie dag met mij alleen. Want hoewel ik mijn laptop meehad en zij 'Barbie Modeshow' kon spelen, blijft het erg koud en stoffig in huis. Carlijn is moe van haar feestje, dus we laten even het huis zien en daarna gaan we naar huis. Tijd voor wat warme drank. En daarna avondeten, hoewel, niet voor mij, ik ga vanavond met de moeders van Carlijn's klas uit eten. Maar als ik op mijn fiets wil stappen, sneeuwt het alweer! Nou moe, het is nog niet eens winter, maar toch hebben we al winters weer. Ik pak de auto, dan maar wat minder drank vanavond ;-).

Zaterdag worden we wakker in een witte wereld, prachtig. En het blijft sneeuwen, niet dat er een voet ligt, maar het is wel leuk. We zien zelfs mensen een sneeuwpop maken... Wij blijven binnen, slopen, stomen en krabben.


















Het klussen gaat lekker, alle plafonds van de slaapkamers liggen eruit en ik ben bijna klaar met behang afstomen, EINDELIJK. Op het laatst 'mocht' ik ook even de koevoet hanteren en heb ik een wand gesloopt op zolder. Leuk, en je kan lekker wat agressie kwijt. De zolder is nog helemaal zoals hij in 1935 is opgeleverd, behalve dan dat er in de jaren '60 een klein slaapkamertje is gerealiseerd. En daar is ontzettend veel hout voor gebruikt... Natuurlijk is het totaal niet geïsoleerd, enkel dubbele wandjes van schrootjes.


















De dames hebben veel gespeeld samen en geholpen met puin afvoeren. Maar het liefst zaten ze achter mijn laptop en hebben ze sneeuwvlokjes uitgeknipt en op het raam geplakt. Zo ziet het huis er weer wat gezelliger uit.























Om half 6 houden we het voor gezien, het huis is donker, de dames zijn koud en wij hebben honger. Het vooruitzicht van saté, met salade en frites maakt dat onze magen nog meer knorren.

O ja, in Sophie's kamer zat een wastafel, wit met een marmeren achterwand en een facet geslepen spiegel. Dat was erg handig in de tijd dat er nog geen badkamers in huizen zaten en zag er ook mooi uit, maar nu is het, wat ons betreft, volstrekt overbodig. Alleen al vanwege het waterballet dat zo'n kraan oplevert in handen van Sophie. Laatst was ze ook al drijfnat, toen ik even niet oplette... Maar goed, die wastafel moest eruit en op de achterkant van de spiegel stond de productie-datum, dec. 1933!


















Zondagochtend blijft onze sportochtend, we gaan alleen niet elke keer meer zwemmen, want dan zijn we echt pas om 1 uur thuis. Nu is het voor 12 uur en kunnen we de middag gebruiken om te klussen. Joehoe! Gelukje voor de dames, Sander heeft de DVD-speler op mijn laptop aan de praat gekregen en vanmiddag kunnen ze dus DVD's kijken. Ze kiezen er 2 uit, dat moet voldoende zijn. Het is trouwens nog steeds wit buiten, de voorspellingen zijn zelfs meer sneeuw voor de middag en avond.

Ik mag in onze slaapkamer het laatste behang afstomen en Sander gaat weer naar de zolder. In de woonkamer hebben we de en-suitedeuren dichtgeschoven en is het heerlijk behagelijk voor de dames als ze 'The Muppets take Manhattan' bekijken. Uit de tuinschuur hebben we zelfs een paar oude boxjes plus sub woover van de computer opgesnord, zodat er wat geluid bij de film komt. Thuis eerst uitgeprobeerd en hij doet het, in het lege huis zelfs megagoed en dit maakt gelijk duidelijk dat de vloeren absoluut geïsoleerd moeten worden...


















Het slopen verloopt zeer voorspoedig, het is alleen erg stoffig. Elke plank die we weghalen, wordt gevolgd door een hoest- of niesbui. Veertig jaar stof komt tevoorschijn. Ook groeit de stapel hout gestadig, niet normaal hoeveel bomen voor dat kleine p**kamertje gesneuveld zijn. En dat moet allemaal weer naar beneden... Naast de koevoet kan Sander zijn andere favoriete 'tool' gebruiken, de recipro-zaag. Complete deurposten en balken worden doorgezaagd, ik had helemaal geen bodypump klas hoeven doen vanochtend, ik sjouw en sjor en trek mijn spieren nu ook lekker warm. Op de foto hieronder zie je nog mooi de contouren van het kamertje, aan het eind van de middag was alles weg!


















Rond een uur of 3 begon het te sneeuwen en nu, half 8, sneeuwt het nog steeds. Omdat de sneeuw van gisteren er nog lag, blijft deze nieuwe sneeuw liggen. Vanaf gisteravond is het KNMI al bezig het land te waarschuwen voor deze sneeuwstorm. Echter na 3 New Yorkse winters stap ik zonder problemen in de auto, niet overmoedig natuurlijk, maar ik ben wel erger gewend. Maar helaas zijn er flink wat doden en gewonden in het verkeer gevallen, deze afgelopen dagen.

De sneeuw levert uiteindelijk vooral mooie plaatjes op, zoals deze, het uitzicht op onze laan genomen vanuit de dakkapel.

De Prof was here

Gisteren kwamen mijn ouders een kijkje nemen bij ons klusproject en het kan gelukkig ook hun goedkeuring wegdragen. Mijn vader, de professional, vond het zelfs meevallen, wat er allemaal moest gebeuren. Gewoon alles eruit slopen, overal raggels schieten, elektra erin, isoleren en daarna alles weer opbouwen, zei hij. OK, als dat alles is. En verder kan je ook een heleboel ellende wegwerken met voorzetwandjes, doen ze in Het Blok ook...

Mijn moeder kreeg prompt last van flashbacks toen ze door ons huis liep. Het stucwerk in de gang en overloop zat in mijn opa en oma's oude huis. En het behang wat tevoorschijn is gekomen in Sophie's toekomstige kamer hadden zij vroeger ook in hun ouderlijk huis. Nu was dat ook een huis uit de jaren '30 en toendertijd was er natuurlijk niet zoveel keuze. Maar Sophie vindt het ook erg mooi en ze zei vandaag zelfs dat ze het wilde houden. Ze voelt zich trouwens al helemaal thuis in haar kamer. Wat ze vooral heel leuk vindt, is naar buiten kijken.


Boven gaat het behang er veel makkelijker af dan beneden, er zit dan ook in 2 van de drie kamers geen jute op de muur. Echter bij één muur gaat het iets té gemakkelijk, het halve stucwerk gaat mee. De laatste stukken behang halen we eraf met het wonderapparaat. We hebben 'm nog een dagje, maar we moeten nog één slaapkamer, de onze en daar zit weer het fijne jute wat we ook beneden hadden op de muur. Ook is één wand behangen met prachtig jaren '70 bruin bladerenbehang. Het kan écht alleen maar mooier worden.

Het wonderapparaat

Wat trouwens ook heel fijn was vandaag was dat 'we' kijkers kregen voor ons huis. Huh? Jawel, de huisbaas belde dat voor het eerst dit jaar mensen wilden komen kijken bij ons huis, wat uiteindelijk ook gewoon te koop staat. Dat kwam natuurlijk helemaal niet uit, maar ja, je kan het ook niet maken om een rommelhuis achter te laten. En af en toe het huis eens goed opruimen is niet slecht. De bezichtiging was om kwart voor 12 vanochtend, maar ik was er toch niet, want ik was aan het stomen en krabben... Als laatste nog even een foto van een inbouwkast in de woonkamer, ook zo mooi...

Vast heel hip in de Seventies

Pfffff

Stomen, krabben, stomen, krabben, stomen, krabben. Met een volle tank kan je zo'n anderhalf uur werken met de behangafstomer. Vandaag heb ik er zeker 3 leeggestoomd en nu heb ik spierpijn.Vanochtend heb ik de kinderen naar school gebracht, daarna zijn we naar het huis gegaan. Sander sloopt en ik stoom. Halverwege de dag snel langs school en door naar huis om met z'n allen te lunchen en daarna weer snel terug.

Stomen, krabben, stomen, krabben, stomen, krabben. Om 3 uur is school uit en heeft Carlijn weer eens een play date, ze mag mee met een vriendinnetje naar paardrijles. Ze is helemaal blij. Myrthe gaat wel gewoon mee naar huis en speelt heel lief met Sophie.

Stomen, krabben, stomen, krabben, stomen, krabben. Inmiddels heeft Sander beneden het plafond eruit en is hij naar boven verhuisd. In de toekomstige studeerkamer/kantoortje gaat hij aan de slag met het originele hardboard plafond en de muren. Hier gaat het behang er veel makkelijker af, ook Myrthe heeft de smaak te pakken en stort zich op Sophie's toekomstige kamer.

Om 5 uur is het echt donker in huis en houden we het voor gezien. Ik zie niet eens meer waar ik wel of niet geweest ben. We 'moeten' echter nog even bij het huis blijven, want Carlijn wordt heel luxe thuisgebracht door de vader van haar vriendinnetje, top! Om half 6 is ze er en hebben Sander en ik de voortuin redelijk kunnen schoon harken. We rijden even langs de C1000, er staat stamppot boerenkool voor de dames op het menu, maar daar heb je wel aardappelen voor nodig. Ik ben niet zo'n boerenkoolfan, wij eten een biefstukje met salade, mmmmmmmm.

Aan het eind van een volle dag mag ik om half 9 nog even terug naar school voor een rapportbespreking met Carlijn's juf. Ik ben benieuwd wat juf te vertellen heeft en eigenlijk is het niets dan goeds. Natuurlijk kost spelling haar nog veel moeite, maar dat was ook niet anders te verwachten, voor de rest gaat het geweldig en lijkt het alsof Carlijn al jaren in deze hechte klas zit. Mooie berichten dus van juf. Volgende week mogen we op bezoek bij Myrthe's meesters.

De rest van de avond zitten we uit te pufffffen op de bank, morgen mag ik gewoon weer opnieuw beginnen. Sander moet naar kantoor, zegt hij, maar eigenlijk denk ik dat hij 'n dagje wil uit pufffffen aan zijn bureau ;-)!

Zie ginds komt de behangafstomer...

Sinterklaas is in het land!!! En hoewel hij 'live' op tv om 12 uur in Almere aankwam, was hij vanochtend om 10 uur al bij ons in de stad. Het feest was groots aangepakt, de jeugdbrandweer en de reddingsbrigade met tig duikers in het kanaal waren paraat en dat was maar goed ook, want 2 boeven hadden de wegwijspiet ontvoerd. OMG! Maar gelukkig kwamen er heel veel pieten van Het Potlood abseilen en zo konden ze de boeven in hun bootje overmeesteren. En kon het feest van start gaan.

Sophie maakt dit super Hollandse feest voor het eerst mee en heeft alles zeer aandachtig staand of zittend bij Sander op de schouders bekeken. We staan precies aan de overkant van het kanaal, waar een podium staat voor het ontvangst van Sint. Kinderkoor BelCanto schreeuwt nog een paar Sinterklaasliedjes de wereld in en dan steekt het gezelschap het kanaal over naar onze kant, omdat hier de rondtocht begint en het paard staat. De boeven gaan ook mee in de optocht en worden op een heftruck gezet.

Pieten lopen rond en delen snoepgoed uit, lekker! En niemand wordt overgeslagen. Inmiddels staan we al zeker anderhalf uur langs een erg fris kanaal, van het stilstaan heb ik een stijve rug gekregen. Je wordt ouder, mama! We lopen nog even door het centrum naar de bieb en daarna terug naar de fietsenstalling. Onze magen rommelen en we hebben zin in iets warms. De hele stad is afgeladen vol, dus koffie drinken we thuis wel. Later las ik op de website van de plaatselijke krant dat er zo'n 20.000 mensen langs de kade stonden. Dat lijkt ons een wat ruime schatting, maar het was wel erg druk en ondanks die drukte stonden er 2 klasgenootjes van Carlijn vlakbij ons.

Na de lunch halen we de schuur leeg, alle klusspullen gaan de auto in en mee naar ons klusproject. Ook nemen we de kindertafel met stoeltjes en krukjes mee plus allerlei knutselspullen, zodat de dames wat te doen hebben als wij druk bezig zijn. Gisteravond hebben we bij de Gamma een behangafstomer gehuurd, de woon- en eetkamer hebben jutebehang op de muur, dat MOET eraf. Wie dát ooit bedacht heeft..., het is zo lélijk. Natuurlijk blijven de dames niet lang boven op Sophie's toekomstige kamer, wat we nu even tot speelkamer hebben gebombardeerd. Ze willen helpen, tenminste tot de foto gemaakt is en daarna verdwijnen ze weer...

Het afstomen gaat boven verwachting goed, het jutebehang kunnen we vrij gemakkelijk van de muren af trekken. Helaas blijft wel op veel plaatsen zo'n fijn papieren laagje achter. Ook zijn de muren bijna 3 meter hoog, veel boven het hoofd werken dus en dat gaat, ondanks de vele bodypumpklassen, na een tijdje pijn doen. Sander en ik rouleren dus met het afstomen en als ik aan het stomen ben, gaat Sander met zijn nieuwste speeltje aan de slag, de koevoet. De plafondplinten moeten er blijkbaar af en als je toch bezig bent, waarom dan ook niet gelijk de zachtboard plafondplaten? Die dingen zijn een potentieel brandgevaar, lelijk en misschien zit er wel iets moois onder verborgen. We weten nl. dat het plafond in de kamer 5 cm. lager is dan in de gang.

En jawel, onder de platen komt een prachtig strak gipsen plafond tevoorschijn. Helaas wel behoorlijk beschadigd doordat er latten tegenaan gespijkerd zijn voor de plafondplaten en er is zelfs hoogstwaarschijnlijk een gipsrozet verwijderd voor diezelfde platen. Op de foto zie je de stervorm bovenin. Domkoppen, maar gelukkig hebben ze wel andere details laten zitten, zoals al het glas in lood, de en-suitedeuren, alle paneeldeuren én op 2 deuren na de originele deurkrukken.

Om 6 uur houden we het voor gezien, we hebben honger. Én er moet schoentje gezet worden, want dat heeft Sinterklaas zelf gezegd, dat dat mag! Myrthe en Carlijn hebben Sophie 'Sinterklaas Kapoentje' geleerd, wat een toptijd is dit toch. Maar eerst eten en douchen en daarna zingen! En dan maar hopen dat er morgenochtend iets in de schoen zit. Kijk trouwens even wat er in Sophie's schoen zit, aan de rechterkant, een joekel van een winterpeen.

Een eigen huis

Jawel, vandaag is het eindelijk zover. We scharen ons na 3 jaar afwezigheid weer bij de kleine meerderheid in Nederland, die zich trotse eigen huisbezitters mogen noemen! En het kost een paar centen, maar dan heb je wel wat: een eigen huis, een plek onder de zon... Natuurlijk moet er heel wat gebeuren in het huis, maar we hebben er zin in, het kan nl. alleen maar mooier worden. De locatie is in ieder geval prachtig en we hebben voor Nederlandse begrippen alle ruimte in het huis, 180 m² woonoppervlak en 550 m³ inhoud.

Gelukkig kunnen we nog een tijdje in ons huurhuis wonen, zodat we niet continu middenin de verbouwing zitten. Ook kan je dan gewoon de deur achter je dichttrekken en alles laten staan na een lange dag klussen. Maar het is niet de bedoeling om heel lang met 2 huizen te zitten. Vanaf nu zal deze blog waarschijnlijk het beste als ondertitel 'Klussen met kijkers' of 'Extreme Home Makeover Dutch Edition' of 'De Grote Verbouwing' kunnen dragen, we zullen zien.

Wish us luck!

Op de aanhangfiets

Sander had vanochtend een klusochtend, klussen aan de fiets wel te verstaan... Zijn vooras ploinkt en aangezien het een as met ingebouwde dynamo is, haal je dat niet zomaar uit elkaar. Tenminste, de meeste mensen doen dat niet, maar Sander wel en hij ontdekt ook nog eens waar het ploinken vandaan komt, een minuscuul beschadigingetje aan de kogellager... Helaas had onze dichtstbijzijnde fietswinkel het onderdeel niet op voorraad, maar het kon wel besteld worden.

"Enneh schat, nu je toch bezig bent...?!" Dus fietsen we even naar de Halfords voor nieuwe trappers voor mijn Batavus en zien daar gelijk een standaard voor de winterbanden. Een maand geleden keken ze me nog heel vreemd aan, toen ik er naar vroeg. Maar goed, deze is voor ons en we fietsen snel naar huis. Na de lunch worden mijn trappers snel bevestigd en de Bobike-houder beter vastgezet. Daarna is mijn stoere Giant aan de beurt, mijn stuur stond te ver naar voren, zodat ik iets te gebogen op de fiets zat. Sophie loopt al die tijd om ons heen te 'steerten'. Steerten, huh? Tja, 't is een Westfries woord en eigenlijk weet ik niet een goede vertaling ervoor. Dralen misschien, maar klinkt iets te negatief. Anyway, ineens krijgt ze het in haar hoofd om de aanhangfiets uit te proberen. Ik wil het, ik wil het, ik wil het!

Al maanden zeggen we tegen haar, probeer het nu eens, maar dan komt haar koppige kant naar boven en schudt ze heel hard NEE! Dus deze kans grijpen we met beide handen. En mevrouw is verkocht, ze wil gelijk een heel stuk fietsen... OK, het is prachtig weer vandaag, dus de hele familie gaat mee.

























































Aan de 'big smile' van Sophie kan je zien dat ze het geweldig vindt, na een tijdje gaat ze zelfs meetrappen. We hebben een nieuw fietspad ontdekt, dat heel mooi slingerend door het bos ons terug naar de stad leidt. Thuis is er warme chocolademelk voor de dames en een drankje voor ons en draai ik pizzadeeg in elkaar. Dit moet een uurtje rijzen en dat geeft ons mooi de tijd om de nieuwe CD van Pink te beluisteren. Hij is in één woord GEWELDIG. Samen met Sophie rol ik het deeg uit, de oven stoken we heet tot op het maximum en in no time staat er een geweldige pizza voor de dames op tafel. Onze oven is te klein voor 2 pizza's tegelijk en wij eten eerst onze salade en dan maken we onze pizza, met iets meer beleg...























Bah, wat lekker weer! Deze pizza was voor de dames...

Mijn stemming...

Het zou zo'n leuke tijd moeten zijn, een nieuw huis kopen, een verbouwing plannen. Druk natuurlijk, maar ook spannend. Je bouwt als het ware je eigen huis, zeker wanneer je zo'n huis koopt waar vanalles aan gebeuren moet. Maar op dit moment bezorgt het alleen maar gedoe, hoofdpijn en chagerijnigheid.

Gelukkig hebben we een prima dak boven ons hoofd en hadden de kinderen weer een topdag vandaag met een vrije middag voor Carlijn die ze vrijwel helemaal besteed heeft aan spelen met Sophie en opnieuw een 10 voor topo (van Frankrijk deze keer) voor Myrthe. En als Myrthe 's avonds Sander ook nog eens tig keer inmaakt met het Tom&Jerry-spel op de Playstation kan haar dag niet meer stuk. Ons weekend lijkt heerlijk rustig te worden, we hebben niets gepland. Tenminste, het enige wat ik weet is dat ik morgenochtend vroeg naar de Prima fiets om 2 lekkere dikke zaterdagkranten te halen.

Yes we can!

Ik heb nog geprobeerd wakker te blijven vannacht, maar toen om 2 uur nog steeds geen overduidelijke winnaar werd benoemd, heb ik het maar opgegeven. Maar het kon eigenlijk niet misgaan, toen battleground state Ohio naar Obama ging. Met een gerust hart ging ik slapen en na een korte nacht ging de tv vanochtend gelijk weer op CNN. Op de Nederlandse tv zat Philip Freriks te oreren en als hij geen vast script voor zich heeft en, zeg maar, free style moet presenteren, schieten bij mij alle 10 de tenen helemaal krom. Op CNN lieten ze delen zien van de speech van Obama en dat gaf me toch wel kippenvel: Change is coming, eindelijk!

Nu Amerika orde op zaken heeft gesteld, kan de rest van de wereld weer rustig adem halen. En kan ik me op urgentere zaken storten, zoals de keuken van ons nog steeds niet gekochte huis... Of UPC bellen over ons pakket, of de belastingdienst, waarom wij in hemelsnaam aangifte moeten doen, terwijl we, en dat weten zij, in Amerika woonden en werkten. "Tja mevrouw, als wij U een brief sturen, dan moet dat...", zegt een zuchtende mevrouw aan de andere kant van de lijn. Of ik dan naar de balie van het belastingkantoor hier in de stad kan, zodat we het in één bezoekje even kunnen regelen. "Nee, dat kan niet bij die balies." Vervolgens vraag ik of ik daar dan wel het speciale formulier kan halen, voor woonachtig zijn in het buitenland. "Nee, dat kan daar ook niet, maar ik kan 'm wel opsturen, dat duurt alleen wel 2 weken..."

Ben ik nou simpel of weten zij het beter, waarom zijn er dan belastingkantoren? Direct bellen kan je ze niet, bepaalde formulieren kan je er niet ophalen en je hele boeltje in één keer regelen is ook niet mogelijk. Dat was in Amerika wel veel makkelijker. Daar zat in één gebouw de Social Security en de IRS. Hier een lijstje met wat ze op dat kantoortje allemaal voor jou, de tax payer kunnen betekenen! Je kan er zelfs betalen. Daar kunnen ze hier nog wat van leren, als ze ten eerste eens beginnen met een cursus communiceren met klanten.

Genoeg gezeurd, het is woensdag, vanmiddag hebben de dames vrij en gistermiddag werd Carlijn al belaagd of ze wilde afspreken vandaag. Het is wat, zo'n populaire meid. Ik heb dus al toegezegd dat dat mag, maar thuis kwam ik erachter dat we naar een keukentoko 'moeten' vanmiddag. Niet dat ik veel zin heb, maar ja. Maar eens kijken of ik de afspraak kan verzetten.

En dan, is er koffie... met een koekje (hoort erbij, volgens Sophie)

UPDATE:
Carlijn én Sophie mochten spelen bij Carlijn's vriendinnetje, zij heeft nl. een zusje van 4 jaar, dus daar kon Sophie prima mee spelen. Ook Myrthe was onder de pannen, dus zo reed ik ineens in mijn ééntje de stad in, op zoek naar het belastingkantoor. Na enig zoeken vond ik het gebouw en binnen 5 minuten was ik geholpen. Ik weet niet of het aan mijn goudeerlijke blauwgroene ogen lag of omdat de dame aan de andere kant van de balie een goede dag had, maar nadat ze aanvankelijk had gezegd dat het betreffende C-biljet alleen telefonisch te bestellen was, liep ze even naar achter en kwam met een smile terug. Of ik even tijd had... En binnen 10 minuten had ik 2 dikke blauwe enveloppen in mijn hand met daarin de felbegeerde biljetten! Daarna kon ik rustigaan naar de keukenzaak en dat was erg prettig, geen rondrennende kinderen, lees Sophie, om in de gaten, maar gewoon kunnen praten met een deskundige. Om 3 uur was ik daar klaar, snel naar huis om mijn fiets op te halen en daarna snel de dames oppikken. Druk, druk, druk, maar zij hebben veel plezier gehad, vooral Sophie bij haar eerste afspraakje!

Today is the day!

Obama kan al om één uur vannacht zeker zijn van winst! Dat scheelt weer, hoeven wij in de rest van de wereld niet zo lang op te blijven vannacht...

Bijna eenderde van geregistreerde kiezers heeft al gestemd en in totaal hebben zo'n 180 miljoen Amerikanen zich geregistreerd als kiezer. Naar verwachting gaan 130 miljoen ook daadwerkelijk naar het stembureau. De eerste bureaus gingen afgelopen nacht al open, in het oosten van de Verenigde Staten. Vanaf twaalf uur vanavond zullen de eerste bureaus hun deuren weer sluiten. Kort daarna komen de eerste exit polls binnen, peilingen onder Amerikanen die zojuist hebben gestemd.

Uit deze polls zal blijken hoeveel kiesmannen elke kandidaat achter zich weet te scharen. Wie de steun heeft van minimaal 270 kiesmannnen, zal worden gekozen tot de opvolger van George W. Bush. Gezien de recente peilingen kan Obama rekenen op 278 kiesmannen, en McCain op 132. Maar in veel staten is de strijd nog niet beslist, en kunnen kiezers toch anders stemmen. De swing states - waaronder Indiana, Virginia, Ohio en Florida - zullen daarom cruciaal zijn. Om 1 uur vannacht worden de exit polls in swing states Indiana en Virginia bekendgemaakt. Een half uur later volgt Ohio. Als Obama hier weet te winnen, kan de overwinning hem - gezien zijn sterke basis in traditioneel Democratische staten - nauwelijks nog ontgaan.

Wanneer zijn de exit polls van elke staat bekend:

1.00 uur: Georgia, Kentucky, South Carolina, Vermont, Indiana, Virginia

1.30 uur: Ohio, North Carolina, West Virginia

Om 2.00 uur sluiten de kiesbureaus in nog eens vijftien staten, waaronder 'belangrijke' staten als Missouri, Florida, Pennsylvania, New Hampshire, Delaware en Maine.

2.30 uur: Arkansas

3.00 uur: Opnieuw exit polls in een grote reeks staten, waaronder de Republikeinse staten Colorado en New Mexico, waar Obama lijkt te gaan winnen.

4.00 uur: Nevada, Montana, en Iowa, de staat die traditioneel stemt op de uiteindelijke president

5.00 uur: Exit polls worden bekendgemaakt in onder meer Idaho, Californië, Hawaii, Oregon en Washington.

6.00 uur: Laatste stembureau in westelijke staat Alaska sluit zijn deuren.

Nog 1 dag...

Goh, wat zou ik nu graag nog in Amerika willen wonen, om de verkiezingen van dichtbij mee te kunnen maken. Ik zag net dat er vanavond een speciale Saturday Night Live Presidential Bash 2008 op NBC is en dat programma vind ik zowiezo geweldig, dus dat moet genieten zijn straks. Het duurt zelfs 2 uur en is 'with special guests'. Via nbc.com kan je het programma zelfs live bekijken, maar helaas, vanuit een ander land dan de USA mag je niet meekijken. Wel mogen wij clips zien van SNL en die zijn 'spot on'! Ach, hopelijk zet iemand het morgen op YouTube zodat de rest van de wereld kan meegenieten.

Maar ook hier in NL kan je de verkiezingen op de voet volgen. Alle websites van de grote Ned. kranten zullen de hele nacht alles live doorgeven. De redactie van de Volkskrant is aanwezig bij de 'President's Night' in de Melkweg, een avond vol debatten, optredens, tv- en radioshows. Vanavond start NOVA op de televisie met een serie programma's live vanuit New York, ook morgen en overmorgen zullen ze er zijn. Morgenavond gaat natuurlijk elk nieuwsprogramma en talkshow over de Amerikaanse verkiezingen. En op de rand van de nieuwe dag begint de verkiezingsnacht pas echt met live Philip Freriks vanuit Washington DC. Ze hebben verslaggevers in Phoenix, AZ, Ohio, Schevingen en Chicago, IL. Het kan niet op.

Ik weet nog niet of ik de hele nacht op blijf. Sander zit in Leuven, maar hij is minder een avondmens dan ik. Ik zie morgenavond wel, of ik nog puf heb na een tweede dag met de dames zonder mijn wederhelft. Maar morgen wordt natuurlijk, hopelijk, wel een historische dag. En juist vanavond zie ik het bericht, dat de oma van Obama vandaag is overleden... Dat is wel heel triest. Hoe dan ook, ik hoop dat de Amerikanen morgen doen wat de peilingen al tijden voorspellen nl. Barack Obama het Witte Huis in stemmen!

Zondag: sporten, lopen & koken

En het is alweer zondag: sportdag. Om half 10 fietsen we weg bij huis, mijn 'pump'-les begint om kwart over 10 en zo kan ik daarvoor nog even op de cross trainer. Na het sporten duiken we met z'n allen het zwembad in, wat een geweldige gym is dit. Kosten noch moeite zijn gespaard bij het bouwen van deze toko. Overal zijn de mooiste materialen gebruikt, we doen overal inspiratie op. Ook in de lounge, waar we na het zwemmen van de lunch genieten. De wand, waar 2 open haarden ingebouwd zitten, is betegeld met hele stoere langwerpige tegels met een vrij grillige structuur. Dat moeten we onthouden, als wij aan onze open haard beginnen, nr. 143 op de to-do-list...

Het is al half 2 als we weer terug bij huis zijn. De dames verdwijnen naar boven, lekker spelen en Sander en ik 'wolven' nog wat boterhammen naar binnen. Sporten maakt erg hongerig. Het is vandaag prachtig weer en we besluiten om op pad te gaan. In een boekje over de Veluwe zien we dat het bij Kootwijk wemelt van de wandelingen en daar rijden we in een kwartiertje naartoe. Ook hier is het mooi. Bij Kootwijk ligt het Kootwijkerzand, het grootste stuifzandgebied van Europa. Maar eerst moeten we een stukje door een zeer afwisselend bos.























En over lekker modderige paadjes...

Na een half uurtje komen we bij de enorme zandbak aan. OK, nu geloven we wel dat dit het grootste levende stuifzand, de grootste woestijn, van West-Europa is. De dames gaan meteen los, joelend rennen ze de zandduinen op en af en zoeken alle paadjes op. Na een poosje zien we een uitkijktoren en natuurlijk moet die beklommen worden. Als we daar bovenop staan, zien we in de verte de kathedraal van Radio Kootwijk liggen met zijn hoge zendpalen ernaast.

Ook bij dit Staatbosbeheergebied liepen andere mensen rond, maar lang niet zoveel als bij Het Leesten, waar we vorige maand waren. Dus deze houden we erin. Er lopen in dit gebied zeer veel gemarkeerde wandelingen, er valt nog veel te ontdekken. En als je ziet hoe goed Sophie meeloopt tegenwoordig, komt dat helemaal goed. Als je af en toe maar even een pauze inlast met iets lekkers...

Op de weg terug naar de auto zijn de dames vooral gefocust op wat er allemaal op de grond ligt. Elke paddestoel wordt gezien en bewonderd. Maar juist de allergrootste groep missen we allemaal, m.u.v. Carlijn. Zij roept ineens: STOP!

We rijden weer terug naar huis, waar we ons op het avondeten storten, konijn met stoofpeertjes en rösti. Want waarom zou je vieze dingen eten?

Betoverend feestje

Gisteren, vrijdag 31 oktober Halloween, had Carlijn vrij van school. Allereerst wilden zij en Sophie er een pyjamadag van maken. Tot 2 uur liepen ze dan ook zo rond in huis. Wat daarvoor zeker hielp, was dat Sander thuis werkte waardoor hij en ik om de beurt Myrthe van en naar school konden rijden en de 2 kleinere dames thuis konden blijven. Ze konden het erg goed vinden vandaag zo saampjes; toen ik thuis kwam van boodschappen doen, was het zo stil in huis, dat ik het bijna niet vertrouwde...

Maar als ik vraag of ze zin hebben in een feestje, hebben ze snel hun kleren aan! De moeder van een vriendinnetje van Carlijn is schrijfster en vandaag wordt haar nieuwste boek gelanceerd met een Halloweenfeestje bij kinderboekenwinkel Benjamin in het centrum van onze stad. En ze had o.a. de hele klas, met ouders uitgenodigd. Het festijn begint om 16.15 en er wordt voorgelezen uit het boek en het Heksenlied gezongen. Voor de kinderen zijn er knutseltafels, ze kunnen spinnetjes maken van papier, maar ook van drop! Het spreekt voor zich dat die activiteit erg populair was. Voor de ouders was er wijn en toastjes met 'wortelkots', het recept staat in het boek... Mmmmm


Het boek heet Betoverend en gaat over Tom, die zijn nieuwe buurvrouw gaat verwelkomen. Maar Toms buurvrouw is niet zomaar een vrouw, ze is een heks! Er gebeuren allerlei opwindende dingen in de straat. Tijdens het voorlezen was Carlijn één en al aandacht en natuurlijk wil zij het boek hebben. Ze had na een speelafspraakje al een boek gekregen, maar die was, hoorde ik later van Nanda, meer geschikt voor de wat oudere lezer. Maar omdat dat boek in Amerika speelt, leek het haar leuk om aan Carlijn te geven! Betoverend is voor de iets jongere lezer en Carlijn kan niet wachten om 'm te laten signeren.

Iets voor half 6 lopen we terug naar de fietsenstalling, het begint al te schemeren. Maar onze lampen doen het, dat is maar goed ook. Overal in de stad hangen spandoeken van 3VO, dat je je licht aan moet doen. Ik heb zelfs 2 achterlampen op mijn fiets, één standaardlamp op het spatbord en één met een bewegingsensor op de bagagedrager... Sander heeft thuis de typische winterkost al opstaan, we eten hachee. Na het avondeten gaat de deurbel, ik zie 3 gozers van een jaar of 15 voor de deur staan. Ze komen toch niet 'trick or treaten'? Ze hebben in ieder geval geen kostuums aan. Wat blijkt? Ze vinden onze 'halloween'-lampjes mooi en willen weten waar we de skelet gekocht hebben. Die jeugd van tegenwoordig...