Langzaam ontwaakt de camping na een natte nacht. Sommige tenten zijn leeg, deze mensen hebben elders overnacht en in de loop van de ochtend zie je ze terugkeren en de hele inhoud van de tent leeg halen. Enorme luchtbedden en slaapzakken worden uit de tent gesleept, want alles is drijfnat. Amerikanen kamperen nl. anders dan Europeanen. 'Wij' geven in vergelijking met hen een vermogen uit aan tent en verdere uitrusting. 'Zij' slapen met de hele familie in één koepeltent, zonder voortent of luifel of zoiets. En als de tent te klein wordt vanwege groeiende kinderen, dan verhuizen er een paar naar de auto. Van een beschermend stuk plastic onder je tent hebben ze nog nooit gehoord en meer dan $200 geven ze niet uit aan een tent. Ja, en dan houdt je het niet droog in zo'n stortbui. Wij hebben de bui redelijk overleefd, onze slaapcabine is van binnen een beetje doorgelekt, maar gelukkig zijn de slaapzakken drooggebleven en zijn de matjes waterdicht. De voortent is heel vies, doordat we een stroompje door de tent hebben gehad, maar nadat dat is opgedroogd, vegen we zo alles weg. Tijd voor ontbijt en snel op pad naar Wind Cave National Park.
Iets wat we nog nooit met de kinderen hebben gedaan, is een grot bezoeken. En op zeer korte afstand van onze camping liggen 2 wereldvermaarde grotten, nl. Jewel Cave en Wind Cave. Omdat alle boeken melden dat ook de omgeving van Wind Cave prachtig is en er een hoop wildlife te zien is, besluiten we daarheen te gaan. Wind Cave is de op drie na langste grot ter wereld, tot nu toe is 202,39 km 'ontdekt' en in kaart gebracht (http://www.caverbob.com/wlong.htm).
We rijden via een prachtige, maar bochtige, route naar het bezoekerscentrum, waar we kaartjes kopen voor een tour. We gaan mee met de Fairgrounds Tour, deze duurt 1½ uur en vergt wat conditie (staat erbij voor waarschuwing, want deze tour heeft 450 traptreden...). De ranger, die de kaartjes verkoopt, meldt een hele rij regeltjes en waarschuwingen: het is koud in de cave, je mag er niet eten of drinken, ga naar de wc voordat je de cave ingaat, ga er niet in als je claustrofobisch bent (o ja?), het is er nat, kijk uit waar je loopt, raak niets 
aan, mag ik Uw schoenen zien, geen slippers. OK, OK, we gaan naar de auto, eten een banaan, drinken wat water, trekken onze bergschoenen aan en onze fleecevesten en gaan allemaal naar de wc. Wij zijn er klaar voor. De tour begint bij het liftgebouw, dat een stukje van het bezoekerscentrum aflegt. Hier moeten we verzamelen. Onze groep bestaat uit ongeveer 25 personen, van jong tot oud, maar Sophie is de jongste en ze gaat in de drager.
Een lift levert ons bijna 100 meter lager af en de eerste grote ruimte waar we langslopen is de Elks Room, waar we voor het eerst 'box-work' zien. Ik kan wel proberen uit te leggen hoe box-work ontstaat, maar Wikipedia kan dat veel beter (http://en.wikipedia.org/wiki/Boxwork)... Ik weet wel, dat het heel bijzonder is om te zien, het ziet er ook erg kwetsbaar uit, als chips eigenlijk. Onze gids is een zeer enthousiaste jonge dame, die erg leuk kan vertellen. Ze betrekt de kinderen in de groep bij de tour door ze af en toe taken te geven, zoals m.b.v. een zaklamp dingen aan te wijzen voor de rest van de groep. Op een gegeven moment komen we in een redelijk grote ruimte waar banken staan en de hele groep moet gaan zitten. Ze 
vertelt over een jonge man, Alvin McDonald genaamd, die aan het eind van de 19de eeuw geobsedeerd was geraakt door deze grot nadat hij met zijn familie naar dit gebied was verhuisd. Hij is degene, die begonnen is met het verkennen van de grot en leidde ook mensen rond. Dat ging wel eens verkeerd, zoals een keer dat hij tijdens zo'n tour een groep mensen vergeten was, omdat hij opeens een nieuwe gang had ontdekt. De groep wilde rusten, hij wilde door en zei, "ik ben zo terug hoor!". In zijn enthousiasme rende hij echter naar huis om het nieuws van de nieuwe doorgang te vertellen, helemaal vergetend dat er nog een groep mensen in de grot zat. En bleef zitten, de hele nacht lang. Zonder elektriciteit, maar met kaarsen, die één voor één uit gingen. En dan gaat bij ons ook het licht uit. En dat vindt Sophie niet leuk. Huilen. We kunnen haar niet uit de drager halen, want de grot is veel te smal en te donker voor haar om zelf te lopen en eventueel een hand vast te houden. Uiteindelijk wordt ze door onze gids benoemd tot zaklampvasthouder en krijgt ze een speciale Sophie-zaklamp en ineens is ze stil. Vijf minuten later slaapt ze, met de zaklamp stevig vast! Daarna is de tour afgelopen en komen we weer bij de lift uit. Eénmaal buiten valt de warmte als een deken over je heen, zeker als je je fleecevest niet uit kunt doen, vanwege de drager op je rug met een slapende Sophie erin.
We nemen een andere route terug naar de camping, maar stoppen wel even bij een prairie dog town. Enorme velden zijn hier met allemaal prutheuvels en prairie dogs eromheen. Geinige beestjes, in Dinosaur NM, meer dan 2 weken geleden, hebben we erover gehoord, nu zien we ze ook.
Bij de camping is het tijd voor een late lunch, vroeg diner, een luner of zoiets, want we zijn nog niet klaar voor vandaag. We willen ook nog naar Mount Rushmore National Memorial!!! Zoals ik al eerder zei, we zijn aangenaam verrast door de Black Hills, het is hier prachtig! De route naar Mount Rushmore gaat over een zeer smalle weg richting Sylvan Lake, veel bos en rotsformaties en voordat we bij 
de doorgaande weg uitkomen een paar fijne, zeer smalle tunnels. Maar gelukkig is het heerlijk rustig op de weg, ondanks dat dit het hoogseizoen is. De dames achterin vinden het niet leuk mee, deze weg heeft wel heel veel bochten. Dat is geen probleem voor degene die stuurt (ik dus), maar de rest schuift alle kanten op. Gelukkig mogen we het laatste stuk over een doorgaande route, logisch ook, want we zijn op weg naar een mega toeristische attractie.
Het wordt drukker op de weg en we verdraaien onze nek bijna vol verwachting op wat gaat komen. Je verwacht die 4 hoofden overal, want je herken het soort rotsen waaruit ze gemaakt zijn. Er staan auto's stil, is het hier? Nee, er staan 3 schapen op de weg. We rijden door en ineens in een bocht naar links doemt een enorme parkeergarage op. Hier zal het wel zijn en jawel hoor, in de verte staren 4 granieten hoofden de verte in. Sander zegt, OK daar zijn ze, we hebben ze gezien, zullen we doorrijden? Maar dat gebeurt niet, we parkeren de auto à $8 (jaarkaart, dus we mogen gratis
terugkomen tot volgend jaar) en lopen via de Avenue of Flags (van alle staten) naar het Grand View Terrace. Ja, daar zijn ze... Hier voelen we ons echt een stel toeristen, maar daar gaan we wat aan doen. I.p.v. op onze kont te gaan zitten en een enorme ice cream naar binnen te werken, gaan we de Presidential Trail lopen. En we nemen niet de lift naar beneden, maar de trap. Onamerikaans!!! En let op, de trail wordt na het eerste stuk strenuous (zeer inspannend), nou we zullen wel eens zien. De trail
loopt langs de voet van de berg en biedt uitzicht op alle hoofden en uitleg over de ontstaansgeschiedenis. De dames vinden het vooral een mooi pad, met veel trappen, omhoog en omlaag, ze rennen wat af. Sommige gebouwen, zoals de 'sculptor's studio' zijn al gesloten, maar ondanks dat krijgen we een goed beeld hoe men dit voor elkaar heeft gekregen bijna 100 jaar geleden. Bij de studio vraagt een stel of ik een foto van ze wil maken met de hoofden op de achtergrond en dat geeft zo'n mooi plaatje, dat ik de dames ook even op die plek neerzet. SMILE! Terug bij het onvermijdelijke restaurant & gift shop hebben wij zin in koffie en krijgen de dames een ijs, geen ijsje, dat kennen ze niet hier.
We hebben genoeg gezien en gaan terug naar de camping. Op de terugweg vangen we nog een glimps op van Washington. We gaan niet dezelfde weg terug, dat willen we de dames niet aandoen en zijn bang dat anders het ijs eruit komt... En nu komen we ook nog langs het Crazy Horse Monument. Twee vliegen in één klap. Is Mount Rushmore al een beetje vreemd, Crazy Horse slaat alles.
Ze blazen een hele rots op om een Lakota indiaan met paardekop
te creëren. De 4 hoofden van Mount Rushmore passen in het éne hoofd van Crazy Horse. Bizar. We rijden door, we hebben genoeg van hoofden in rotsen en het is een lange dag geweest. Onze camping heeft douches en daar gaan we van genieten, super grote hokken, waar ik alle drie in kan meenemen. Zowel gezellig als handig! Daarna, bedtijd.
Milesstand: 4613
Om iets voor half 8 rijden we weg en even later (na 15 miles) rijden we Pennsylvania binnen, een prachtige staat met heel veel bos/woud. De weg is geweldig en biedt op het éne moment prachtige vergezichten op de glooiende beboste heuvels en op het andere moment zie je alleen maar bomen links en rechts. Een groot deel van onze route gaat door een gedeelte van de staat dat
Pennsylvania Wilds wordt genoemd. Er zijn hier 29 State Parks, 8 State Forests, 1 National Forest en 300.000 acres zgn. gameland, voor 'hunters and wildlife'. Het is echt jammer dat augustus zo'n hete maand is hier, want het ziet er schitterend uit. Misschien kunnen we in de lente hier terugkomen, ze hebben hier zelfs beren, dus we voelen ons helemaal thuis!
Hoe meer we naar het oosten rijden, hoe koeler het wordt. Het is zelfs zo fris dat we tijdens de lunch onze jas aan moeten. Daarna wordt het tijd om afscheid te nemen van de I80 en gaan we de drukte van de I81 in. We kennen dit stukje snelweg goed en weten dat het maar een klein stukje is bij Wilkes-Barre en Scranton. Bij W-B gooien we de tank vol voor het laatste stukje naar huis, want we hoeven nog maar 2 uur te rijden! Het landschap wordt ruimer en voordat we er erg in hebben, zien we de vuurwerk-billboards langs de weg staan. Aha, New York State is nabij, want vuurwerk is bij ons illegaal, dus (ver)
kopen ze het net over de grens in Pennsylvania. Zodra we New York inrijden, verslechtert het wegdek aanzienlijk. Dit hebben we NIET gemist! Maar we lijken wel ons huis te ruiken, want de miles knallen weg. Middletown, Newburgh, "heeeeeeee", horen we vanaf de achterbank, "is dat onze brug?" Jazeker, de laatste tol wordt betaald en we gaan via de 'mooie', rustige route richting Poughkeepsie. We zijn nog niet toe aan de 9.
