Eline is VIJF!

Ons enige nichtje Eline, hier op de foto met haar broer, is vandaag vijf jaar geworden. Gefeliciteerd!!! Dankzij de uitvinding van de eeuw, internet shopping, hebben we bij haar een heel origineel cadeau laten bezorgen, een water slide. En toen we hoorden, nadat we het besteld hadden, dat haar kinderfeestje één groot waterballet was met waterpistolen e.d. lijkt dit een schot in de roos, denken wij. Ik bel de jarige Job en krijg een paar zinnen uit haar, maar ze gaat snel weer terug naar haar gasten, spelen in de tuin.

Eerder op de ochtend is een echtpaar met hun zoon langsgeweest om naar de Sub te kijken. Ze hebben een testrit gemaakt en ze willen 'm! Ze willen alleen dat hun eigen automonteur er naar kijkt, maar dat moet geen probleem opleveren. Ze rijden al in een Subaru (Forester), 'once a subaru driver, always a subaru driver'. Het enige vervelende is, dat de monteur in New Paltz zit, een half uur rijden hiervandaan. Maar goed, ook dat passen we wel weer ergens in ons schema. Toen de kopers wegreden, kwam de overbuurman naar ons toelopen, of we de auto verkocht hadden. Want als deze deal niet doorgaat, mag ik bij hem aanbellen, hij zoekt nog een auto voor zijn dochter.

Sander gaat vandaag weer op reis, hij moet naat Moskou. We gaan 'm wegbrengen naar JFK-airport. Maar voordat we vertrekken, worden we gebeld door Vicki, de moeder van Morgan, een vriendin van Myrthe. Morgan heeft vanmiddag een balletvoorstelling in 'the Bardavon' en ze hebben een kaartje over, of ze meewil. Daar moet ze even over nadenken, maar nadat ze aan Sander heeft gevraagd of we meegaan naar binnen of dat we 'm gewoon droppen bij de 'kiss and fly'-zone, is de beslissing snel gemaakt. JFK is nl. niet echt een supervliegveld, geen half winkelcentrum als Schiphol, het is gewoon een... vliegveld, mensen checken in en vertrekken. We droppen Sander dus en Myrthe voelt zich niet schuldig om naar Morgan's voorstelling te gaan.

Even voor 1 uur gaan we op pad, we leveren Myrthe af en ik krijg de geruststelling dat we ons niet hoeven te haasten, geen stress als we in een file belanden, ze zal zelfs avondeten krijgen als we later aankomen. Good friends! Carlijn en Sophie kunnen dus ruim zitten achterin en ik heb de DVDspeler opgehangen voor ze, het wordt een lange rit. Sophie zit met een grote smile in haar stoel, normaal zit zij in het midden, maar nu heeft ze een schermpje voor haar neus. De route leidt ons via de I84 East over de I684, die overgaat in de Hutchinson_river_parkway. We rijden dwars door de Bronx en steken het uiterste puntje van de Long Island Sound over via de Whitestone Bridge a $5. We zien de indrukwekkende skyline van Manhattan liggen, ook Sophie ziet het en roept: "Kijk, New York City!". Carlijn is niet onder de indruk, haar reactie: "So?" na de brug kom je in Queens en zien we Shea_Stadium, dit jaar voor het laatst de thuisbasis van de Mets. Daarnaast ligt Flushing_Meadows, waar elk jaar de US Open wordt gespeeld. Ondanks dat het zaterdag is, is het redelijk druk op de weg, maar we kunnen gelukkig overal doorrijden en zijn mooi op tijd bij JFK. We kunnen Sander direkt aan de terminal afzetten en ik neem het stuur over. We rijden dezelfde weg terug zonder enige problemen. Net als ik de Taconic_Parkway opdraai, gaan m'n telefoon af en stopt abrupt als ik wil opnemen, lege batterij. Handig, nu weet ik dat ik gebeld ben, maar ik kan niet opnemen en dat terwijl er nog één blokje op stond.

Ik rij naar huis, bel Sander en hij was het inderdaad, die mij belde. Er is niets aan de hand, hij stond in een bar met een Guinness in de hand en wilde even kletsen. Toen ik terugbelde, zat hij inmiddels in het vliegtuig met 5 cm beenruimte. We gaan Myrthe ophalen bij de Hammond family, zij hebben Myrthe mee naar huis genomen, ook zij hebben 3 dochters en zelfs bijna in dezelfde leeftijden als onze dames. En we hebben mazzel, ze hebben pizza gehaald van Giacomo's, Carlijn's favoriet. Alle kinderen verdwijnen naar alle richtingen en ik kan even bijpraten met Pam en Adam. Als we 1½ uur later, en 2 pizza's, weg willen, barst er een enorm onweer los, het hoost, maar na een kwartiertje is het weer over.

Thuisgekomen zetten we 'So you think you can dance' aan. Nu 'American Idol' is afgelopen, is er een nieuwe show gestart, waarin jonge mensen kunnen laten zien hoe goed ze kunnen dansen. Ook hier wordt begonnen met audities, deze eerste weken zijn er 2 uitzendingen per week. Het is een leuke show, vol goede muziek en enthousiaste jonge mensen. Vorig jaar waren wij ook fan, één van de beste dansen was de dans van Sabra en Neill, die ik vond op youtube.com. Sabra heeft uiteindelijk de show gewonnen.

Daarna is het bedtijd voor de dames, morgenochtend moeten we er weer vroeg uit voor All Sport en Carlijn's zwemles erna. Gistermorgen is er trouwens een vertegenwoordiger van het verhuisbedrijf langsgeweest om naar onze hoeveelheid inboedel te kijken. Hij kwam helemaal uit New York City (Flushing, wat vroeger Vlissingen heette) en uiteindelijk kwam het erop neer dat we weer een 40 feet container nodig hebben. Net als op de heenweg, dat had ik 'm ook kunnen vertellen en hem de trip kunnen besparen. De datum, dat ze komen inpakken, is ook gezet, 1-2-3 juli. Het wordt nu wel erg definitief. Een andere spannende ontwikkeling speelt in Nederland, we hebben een huis gevonden, wat we erg mooi vinden, beter gezegd, het ligt in een hele mooie buurt en het huis heeft karakter, maar er moet veel aan gebeuren. Mijn vader heeft het van binnen bekeken en nu gaan we bedenken hoe graag we het willen. En wat we ervoor over hebben.

Ook kwamen Myrthe en Carlijn thuis met hun lente portretfoto's. En hoewel ik natuurlijk enorm bevooroordeeld ben, moet ik zeggen, ze zijn prachtig, die dames van ons! De kinderen mogen zelf hun pose uitkiezen uit een lijst van voorbeelden. De afbeelding hier is een foto van de foto en m.n. Carlijn's foto kon ik niet scherp krijgen. Maar allebei staan ze er heel kenmerkend op, zoals Carlijn lacht, precies zoals ze in het echt ook is. Ze had gekozen voor de kleermakerszit en daar had ik niet op gerekend, die dag hadden ze een field trip, waarvan van tevoren werd gezegd dat de kinderen comfortabele schoenen aanmoesten, want er moest veel gelopen worden. Carlijn heeft dus haar bergschoenen aan...

Spring Fling

Vanavond was de jaarlijkse 'fund raiser' voor de PTA (=Parent Teacher Association) van onze school, Spring Fling genaamd. Andere jaren werd het festijn eerder in het jaar gehouden en binnen, maar dit buitengebeuren is zeker voor herhaling vatbaar. Het ingezamelde geld wordt besteed aan allerlei trips en activiteiten, die anders niet gedaan kunnen worden wegens gebrek aan 'funds'. Zo wordt de Field Trip naar Albany op 10 juni voor de Fourth Graders betaald door de PTA en was er dit jaar voor de First Graders een 'Puppet Project'. Ik heb alleen Carlijn nog nooit daarover horen praten, morgen maar eens vragen. Voor elke Grade wordt iets speciaals gedaan, verder organiseren ze de 'Teacher Appreciation Week', 'picture day', er worden schrijvers uitgenodigd om lezingen te houden voor de kinderen. Kortom, ze zorgen voor extraatjes.

Deel van de opbrengst komt uit het entreegeld, per persoon $5 of $20 per gezin. Hiervoor krijg je 3 grote springkussens, spelletjes, een DJ draait leuke muziek, etc. Elke klas heeft de afgelopen weken een themamand bijeengeregeld, gecoordineerd door de class mom. Het thema van Myrthe's klas is Movie night, Carlijn's klas was gift cards. Carlijn heeft 17 kinderen in de klas, er zaten 6 gift cards in de mand......, waaronder één van ons natuurlijk van mijn favoriete winkel Target. Myrthe's mand zit aanzienlijk voller, maar met heel veel pocorn en snoep, schijnbaar hoort dat bij een movie night. Om een mand te winnen moet je lootjes kopen, je naam erop schrijven en in een bakje bij de mand stoppen. 15 Lootjes voor $10, het geld gaat snel vanavond.

Ook is er een 'silent auction'. Bedrijven en particulieren hebben goederen en diensten gedoneerd en daar kan je op bieden. Bij elke 'lot' ligt een lijst waarop het openingsbod staat, met hoeveel je moet verhogen en wat het ongeveer waard is. Zo wordt 'Principal for a day' aangeboden en de mevrouw van de auction vertelde dat zodra de Spring Fling begon, iemand $100 heeft geboden en niemand is eroverheen gegaan. Ook zijn er kaartjes voor de Yankees, een 3-maanden lidmaatschap voor All Sport, allerlei sieraden, Star Wars prullaria (geschatte waarde $600, echter, de lijst bleef angstvallig leeg, dus na 2 uur ging de waarde omlaag naar $300), gift cards voor Amazon.com, waar wij op geboden hebben, etc.

Natuurlijk is er FOOD, hamburgers, hotdogs, frisdrank en ijsjes. Als er een biertap was geweest, was het een perfect feest geweest... Voor het eten moet ook betaald worden, voor niets gaat de zon op. $3 voor een hamburger, $2 voor een hotdog, maar je krijgt er wel een zakje chips bij. Dit zeer gezonde maal moet echt afgesloten worden met een ijsje, vinden de dames, Carlijn kiest voor een chocolade ijsje, maar Myrthe en Sophie willen een icee, bah, wat lekker!

De opblaas-hindernisbaan, Carlijn en Maddie gaan tegen elkaar racen. Maddie klimt erin, maar Carlijn vindt dat de race in het rondje begint en start dus met een schterstand. Maar fanatiekeling als ze is, haalt ze Maddie uiteindelijk toch in bij de klimwand.

Kom op, Carlijn!
















Aan het eind van de race kunnen ze toch nog lachen.









Sophie wil ook racen,
maar heeft ondertussen wel tijd om te poseren















en ondervindt dat de wand toch iets te stijl voor haar is en dat de voetsteunen net iets te ver van elkaar zitten.













Al met al een leuke avond, we lopen pas om kwart voor 8 richting huis en daarna duurt het nog een tijdje voordat de dames in bed liggen. Wanneer gaan kinderen dat doen, uit zichzelf naar bed? Nooit waarschijnlijk...

Time flies when you're having 'fun'

De dagen van deze week vliegen voorbij, ze zijn gevuld met allerlei afspraken, verplichtingen en taxiritten en laten een zeer onbevredigend gevoel achter als je 's avonds eindelijk op de bank zit en bedenkt wat je nou eigenlijk gedaan hebt. Veel rondrijden...

Zoals dinsdag, Sander moest naar New York City voor een Russisch visum. De parkeerplaats bij het treinstation heeft slechts een minimaal aantal parkeerplaatsen voor 'non permit'-houders. En dus bied ik aan om hem wel even weg te brengen. Alleen..., de trein gaat om 7:17 AM. En dus moet ik ook de dames om iets na half 7 eruit halen en zitten we met z'n allen om 10 voor 7 in de auto. Gaap. Voordeel was wel dat we heel rustig aan konden doen met het ontbijt.

Half 9 Myrthe en Carlijn naar school, 9 uur Sophie naar school, half 10 stepklas begint, daarna gewichtentraining, 11 uur snel douchen want om half 12 is Sophie's school uit. Bij mooi weer zijn de kinderen altijd buiten aan het spelen en pikken de ouders ze op bij de speeltuin. Zodra ik aan kom lopen en Sophie mij ziet, begint ze te huilen. Ik krijg een verhaal te horen over dat Sophie aan één tafel zat met allemaal B O Y S, juf spelt het woord ipv het te zeggen, en dat ze dat niet wilde, maar dat juf het eerst niet begreep en dat ze niet van tafel mocht wisselen, tranen met tuiten. Ook voelt ze warm en hoest ze veel. Kortom, ik voel me bijna schuldig dat ik haar naar school gebracht heb vanochtend, terwijl er om 9 uur niets met haar aan de hand was. Ze huilt op weg naar de auto, ze huilt in de auto, totdat ze in slaap valt. Thuis zegt ze ineens dat haar oor pijn doet. Dat heb ik nog nooit gehoord. Ik bel met Sander en we besluiten dat dit toch wel het moment is om de dokter te bellen. En alsof ze het door heeft... Sophie wordt wakker, zet een stralend gezicht op en vraagt naar warme chocomel met slagroom! Het is 28°C buiten. Maar als mijn zieke meisje dat wil, kan ze het krijgen. Maar volgens haar is ze niet meer ziek, "mijn oor doet geen pijn meer".

Sander was dus naar New York voor een visum en vanaf nu zijn wij Friends of Russia! Als inwoner van een EU-land is het veel gemakkelijker om een visum te krijgen dan voor Amerikanen. Sander moest $100 betalen en kon 'm na een uurtje ophalen. Amerikanen in dezelfde rij moesten $131 betalen en hebben 'm pas na 10 werkdagen. Wil je 'm sneller, dan moet je betalen, voor 'same day' $300. Sander vreesde dat hij bv. op vrijdag weer heen zou moeten, dus was erg blij met deze snelle service. Om 14:17 uur kon ik 'm weer ophalen bij het station, echter Sophie's afspraak bij de dokter was een half uurtje later en toen de trein ook nog eens vertraging had, begon ik 'm flink te knijpen. 10 Minuten te laat kwam de trein eindelijk aan, snel rij ik naar huis, drop Sander, die als een speer Myrthe en Carlijn gaat ophalen van school. Ik rij naar de dokter, maar het is druk op de weg, nu alle scholen uit zijn. Lang leve de mobiele telefoon, ik bel dat we later komen, no problem.

We hoeven totaal niet lang te wachten bij de dokter, vreemd, ik heb wel eens afspraken aan het begin van de werkdag gehad, die al een half uur te laat starten en nu, aan het eind van de dag loopt ze op schema. Wat Sophie meldde over haar oor blijkt juist, de dokter ziet een beginnende (of eindigende?) oorontsteking. Ik krijg een recept mee voor anti biotica, maar omdat Sophie alweer zoveel beter is, mag ik het aankijken of zo'n kuur echt wel nodig is. Fijn zo'n dokter die je laat meedenken. Ik betaal de 'co payment', Sophie krijgt een sticker en ik rij weer naar huis, drop Sophie en ga bijna dezelfde weg weer terug, want ik heb een afspraak bij mijn kapper. Lekker even een uurtje relaxen.

Met een fris, strak kapsel kom ik weer thuis, Sander is gaar van een dag reizen, maar is gelukkig van zijn al 4 dagen durende hoofdpijn af. Dat moet gevierd worden: Applebee's!!!

Op woensdag mocht ik om 9 uur bij de Volvo dealer verschijnen voor een minimale reparatie (er komt geen vloeistof uit de ruitensproeier) en een 'software update'. Duurt ongeveer een uurtje werd van tevoren gezegd. Ze hebben geen leenauto beschikbaar, maar een uurtje kunnen Sophie en ik het wel uithouden in de speelruimte bij de dealer. En het moet gezegd, de krakkemikkige lego tafel van de Ned. dealer valt in het niet bij de hoeveelheid speelgoed die hier beschikbaar is. Een enorme BRIO treintafel, heel veel Barbie-poppen met kleertjes, TV met videobanden("Wat zijn dit?", vraagt Sophie). Maar ja, al het speelgoed in de wereld zorgt niet voor een snelle fix van mijn auto. Na een uur komt de service mevrouw vertellen dat ze nog steeds bezig zijn met de software, daarna is het ruitenwisserprobleem aan de beurt. Na een half uur komt ze vertellen dat de nieuwe pomp erin zit en dat ze 'm aan het testen zijn. Even later komt ze vragen wat voor spul wij op de ruiten spuiten, want alle leidingen zijn verstopt... O come on! Alsof we bewust dat ding volgooien met troep, zodat ik voor mijn lol 2 uur bij een autodealer met crappy koffie kan zitten.

Ondertussen is de salesmeneer ook al tig keer langs gelopen, mij glimlachend aankijkend. Vorige week heb ik nl. een testrit gemaakt in een auto, waarna ik heb besloten dat ik geen SUV-rijders ben. Je zit veel te hoog en hebt totaal geen contact met de weg. Wat ook suckte, was dat ik de auto (XC90) niet alleen meekreeg. Die verkoper kwam naast mij zitten en vertelde welk rondje ik mocht rijden. Het voelde net alsof ik weer op rijles zat: bij het volgende stoplicht rechtsaf. Alsof je in een rondje van 5 minuten beslist of je een auto gaat kopen. Wat ik wil weten, was wat dat ding op de snelweg kan en ik wilde naar Sander's kantoor rijden zodat we er even samen in konden zitten. Dan maar niet.

Anyway, na 2½ uur was de auto klaar, het enige wat gedaan is is de software update. De pomp bleek uiteindelijk niet kapot te zijn, maar een heel klein tussenstukje was verstopt. Deze moet besteld worden, dus daar mag ik nog voor terugkomen. Joepie. Ook probeerden ze me nog een megareparatie aan de airco aan te smeren. Het houdt nooit op bij die dealers en ondertussen $100 per uur schrijven. Ik krijg prompt Andre Hazes in mijn hoofd, die zingt over de laatste keer.

Ik mag nog even bij Sander langs om iets voor zijn laptop af te leveren en dan doe ik iets wat ik eigenlijk maar zeer zelden doe, ineens sta ik bij de Starbucks drive thru. En ik doe helemaal gek, ik bestel geen kleintje (Tall), maar een medium (Venti) Caramelatte Macchiato. $4,05 please, op zich is het natuurlijk bezopen dat je 4 dollar uitgeeft aan één beker koffie, maar wat smaakt het goed na de bocht van de Volvodealer. Ik rij gelijk door naar de Stop&Shop voor boodschappen, de (koel)kast was vanochtend zo leeg, ik had niet eens fruit voor snacktime en moest 3 Graham_crackers aan Myrthe en Carlijn meegeven. Niet dat zij dat erg vonden... Pas tegen half 2 ben ik thuis, snel alles uitpakken, want dat heerlijk warme weer is niet echt goed voor je vlees- en melkprodukten. Lunchtime voor Sophie en mij.

We halen Myrthe en Carlijn van school, natuurlijk blijven we spelen. Nu Sander binnenkort weer op reis mag, misbruik ik, nu het nog kan, zijn BBQ kwaliteiten ten volste, vanavond staan porc chops op het menu, jammie. De dames liggen op een redelijke tijd in bed en 's avonds zitten we allebei met een laptop voor onze neus aan tafel. gezellig joh!

Vandaag, donderdag, moet ik echt de was doen. De sokkenmanden van de dames worden erg leeg. Maar ook is het mijn vaste sportdag en moet Sophie naar school. Gelukkig is ze helemaal beter en ze belooft dat ze niet zal huilen. Om 7 uur zit ik al de was te sorteren en gaat de eerste lading in de machine, er zullen nog vele volgen. Dames eruit, ontbijten, lunchbags klaarmaken, nu met fruit, 'permission slip' tekenen en check bijvoegen voor Myrthe's school trip naar Albany, opfrissen voor school, lekker op de fiets. Het belooft een mooie dag te worden. Het sporten gaat lekker, ik ken inmiddels zoveel mensen daar dat het zelfs gezellig is. Na het sporten volgt weer een korte douchebeurt, voordeel van het korte haar is dat ik supersnel klaar ben.

Bij school word ik luidkeels begroet door Sophie, die roept dat ze niet gehuild heeft! Gelukkig maar. Thuis staat er nog veel was op mij te wachten, maar ook bel ik de opticien of mijn brillen binnen zijn gekomen. Vorige week heb ik 2 nieuwe brillen besteld, één gewone en één zonnebril met galzen op sterkte. En hoera, mijn zonnebril is binnen!!! Die wil ik gelijk hebben, want de voorspellingen zijn erg goed voor de komende dagen. Verder is hij ook vooral erg cool! Snel halen we bij Blockbuster nog een gift card voor de Movies basket, die Myrthe's klas maakt voor het schoolfeest van morgenavond en het is alweer tijd om naar school te fietsen. Crazy, er zitten te weinig uren in een dag. We blijven niet te lang spelen, want Myrthe heeft veel huiswerk. Dat komt mooi uit, want er is nog genoeg te doen in huis. Morgen komt iemand van het verhuisbedrijf langs, je wilt zo iemand niet door een rommelhuis laten lopen. Hoewel, bij een verhuizing blijft je huis ook niet echt netjes...

Sander brouwt een heerlijk tomatensoepje en ik bak mijn 'signature' brood, focaccia. Gepaard met Boursin is dat onovertroffen lekker. Na het eten schrijft Myrthe een juich-email aan haar beste vriendin Antonia. Vandaag kreeg ik nl. een brief over Field day(=soort sportdag), waar ik teamleader zal zijn, samen met nog 5 ouders over een team van +/- 20 kinderen. Antonia zit bij ons in het team, net als nog 3 vriendinnen van Myrthe en Carlijn. Helemaal geweldig, field day is pas op de 17de, maar de voorpret is het halve werk.

De was is nog lang niet klaar, maar ik wel. Bedtijd!

Waterpret!

Allereerst, er is weer een tand uit bij Carlijn. Vanochtend werd ze wakker en hij lag op haar kussen. Met één grote voortand voor de helft uitgegroeid, de andere voortand nog helemaal niet zichtbaar en nu een zijtand eruit ziet het er prachtig uit. Het tweede wat ze dus zei vanochtend was: "Geen foto maken!". En dat doe ik dan ook niet. Jammer, maar helaas...

Bij gebrek aan een zwembad, de tuin loopt ietsje schuin af en we hebben weinig zin om grote grondwerkzaamheden uit te voeren hier, hebben we vorig jaar een 'water slide' gekocht. Maar die is toendertijd na gedane arbeid niet echt netjes opgeruimd, beter gezegd, hij heeft de hele winter onder het deck gelegen. Foei. En dus moest hij eerst even flink geboend worden, voordat hij weer gebruikt kon worden. Carlijn biedt zich gelijk aan om te helpen, maar is vooral geïnteresseerd in het schoonspuiten, ik mag op mijn knieën het boenwerk doen. En tja, wat is nou leuker dan totaal in controle zijn en lekker je grote zus nat te spuiten?!

Het éne uiteinde van de 'slide' steek je met 2 pinnen vast in de grond, het andere eind is het uitglijpunt met een opstaande rand, wat gevuld is met water, waardoor hij mooi op zijn plaats blijft. Je koppelt een tuinslang eraan vast en zo ontstaat een lange rij van kleine sproeiertjes, die de baan nat houden. De baan is niet geschikt voor volwassenen, helaas. Je neemt een goede aanloop, duikt op de baan en glijden maar!



Sophie heeft het allemaal rustig zitten bekijken en beluit dat ze ook wil glijden. Dus help ik haar in haar badpak en laat haar even voelen aan het water, maar zodra ze met haar voeten op het oranje plastic staat, wil ze niet meer. OK, dan niet. Kijken is ook leuk. Inmiddels heeft iedereen honger en de dames willen picknicken in de tuin. Of ik ook nog even hun lunch wil maken en naar beneden wil komen brengen. Gelukkig is Sander voor ons een overheerlijke turkey-wrap aan het maken, dus zo zorgen we uiteindelijk allemaal voor elkaar.

's Middags is het tijd voor een 'extreme room make-over'. Carlijn's kamer ziet er al weken uit alsof er een windhoos doorheen gegaan is. Ook mist zij opvallend veel sokken. En waar liggen die allemaal? Juist, onder haar bed. In een uurtje is haar kamer weer prachtig ruim en kunnen we de vloerbedekking weer zien, alhoewel Carlijn die liever niet ziet, hij is nl. knalblauw. Heeee, er gaat een lampje branden. Zou ze daarom al die bende op de vloer laten liggen?

Sophie helpt mij met het maken van een foccacia brood voor bij het avondeten, terwijl Myrthe en Carlijn in de tuin hyper-dash aan het spelen zijn. Zo kan ze even tot rust komen, even daarvoor is ze volledig uit haar dak gegaan omdat ze niet op haar beurt kon wachten met dat spel. Volgens mij was ze een kilometer verderop nog te horen. Ja mensen, ze ziet eruit als een engeltje, maar ze kan een keel opzetten, niet normaal.

Na het avondeten nog wat spelen, lekker douchen en naar bed, want morgen moeten ze alledrie naar school. Heerlijk.

Pow Wow on the Hudson

Denken we even relaxed naar Bowdoin Park te gaan voor een uurtje of wat spelen in de speeltuin aldaar, komen we middenin een Pow_wow terecht!

Het enige nadeel van het niet meer geabonneerd zijn op de plaatselijke krant, The Poughkeepsie Journal, is, dat ik niet meer helemaal op de hoogte ben van alle activiteiten in de omgeving. Maar The New York Times, die nu elke ochtend op het pad ligt, is 1000x beter en heb je tenminste niet in een kwartiertje uit. Alleen, we wonen niet in Manhattan, en de berichtgeving voor wat betreft festivals en dergelijke is toch wel vooral op New York City en de daaromheen liggende counties gericht. Nu moet ik zeggen dat de organisatie van de Pow Wow het ook wel wat beter had mogen adverteren, er stond alleen maar een bord bij de ingang van het park, maar als je bv. een 'sign' langs Route_9 zou zetten, dan zien dagelijks duizenden automobilisten het.


















Bowdoin Park is een prachtig park aan de Hudson River, 301 acres groot (=240 voetbalvelden), waar in de zomer veel concerten worden georganiseerd en bv. ook de 'Town of Poughkeepsie-days' met elke nacht ter afsluiting een knallende vuurwerkshow. En dit Memorial Day Weekend is er dus een Pow Wow. Het getrommel komt ons al tegemoet als we de heuvel richting de sportvelden aflopen. Twee 'native americans', want 'indians' mag je niet zeggen, dansen en in een grote cirkel staan marktkramen, waar vooral sieraden, 'dreamcatchers' en erg kitscherige schilderijen verkocht worden. Zodra de 'friendship dance' wordt aangekondigd en mensen worden uitgenodigd om mee te dansen in de grote cirkel maken we dat we wegkomen...

Tijd om te spelen! Via het heerlijke groene vijfertje vol 'bull_frogs' lopen we naar de speeltuin. Daar komt Myrthe haar vriendin Claire tegen en zien we dat de schildpadden weer water spuiten. Huh? Dit zijn 3 grote stenen schildpadden, ongeveer een meter hoog, waar van 's ochtends vroeg tot 6 uur 's avonds water uit omhoog spuit. Volgende keer dus een badpak aan onder de kleren. Gelukkig zijn de dames nu tevreden met de 'monkey bars', de glijbaan en de diverse klimrekken.



Na 2 uur spelen heeft iedereen het warm en gaan we naar huis voor vocht. Het grappige is dat je overal Amerikanen ziet lopen met grote bekers van Starbucks, McDonalds en Dunkin' Donuts, wij denken aan al het lekkers in onze koelkast en denken er niet eens aan om langs een 'drive thru' te gaan. Thuis wordt Indiana Jones and the Temple_of_Doom in de DVD speler gestopt en drinken wij een biertje op het deck. Life is good, vooral in mei, als het kwik rond de 25°c blijft zitten en het nog niet zo vochtig is.

Wandelen en zo

Niet veel uitgevoerd vandaag, lekker uitgeslapen, uitgebreid The New York Times gelezen, maar ik heb 'm nog steeds niet uit. De zaterdagkrant is HUGE, met 10 katernen en een magazine en op zondag komt ér nog zo één het pad op zeilen. Ze zijn zo zwaar, dat één van onze tuinlampjes gesneuveld is toen de krantenmeneer 'm ertegenaan heeft gegooid. Hij heeft het waarschijnlijk niet eens gezien, hij komt enorm vroeg en bezorgt met de auto (hoe anders?).

Ook zijn we weer wat meer in het Nederlands aan het lezen. Sander heeft laatst op Schiphol een in NL zeer veel verkocht boek gekocht, 'Komt een vrouw bij de dokter' van Kluun. Ik dacht dat het boek a la Youp of Giphart zou zijn met vooral veel grapjes en zo, maar het blijkt een tragisch verhaal te zijn van een jong stel (onze leeftijd en ik vind mijzelf nog jong...), waar bij de vrouw een zeer agressieve vorm van borstkanker wordt geconstateerd. Het verhaal speelt in Amsterdam en is qua lokaties erg herkenbaar, de kroegen die hij bezoekt, ken ik ook etc. Sander heeft het boek al gelezen en nu ben ik erin begonnen en door de enigzins popie jopie schrijfstijl leest het erg makkelijk, maar het thema is erg aangrijpend en stemt je erg droevig.

's Middags zijn we om de hoek een frisse neus gaan halen bij het Samuel Morse estate, even de dames uitlaten.


















Het huis























Girls, girls, wacht op mij!


















Lach eens voor de camera


















Uitzicht vanaf het bankje op de Hudson River en de Mid_Hudson_Bridge

Dit weekend gaat de nieuwe Indiana_Jones-film in premiere en je kan geen winkel instappen, geen tv programma bekijken of je ziet Harrison Ford of hoort de zeer herkenbare filmmuziek. De dames zijn heel benieuwd hoe die eerste drie films zijn en ook ik vind ze erg leuk, dus die horen in onze DVD-collectie en vanmiddag bekijken we de eerste, Raiders_of_the_Lost_Ark. De film is PG, wat wil zeggen Parental Guidance suggested en er zijn inderdaad een paar heftige maar grappige stukjes te zien, maar dat deert Myrthe en Carlijn niet. Ze vinden het een geweldige film.

Sander stookt de BBQ op, d.w.z. draait de gaskraan open en gaan met die banaan. We eten lekker Amerikaans, hamburgers, maar wel van Nature's_Promise, met frieten en salade. 's Avonds zet ik de Subaru te koop op internet, het zal mij benieuwen of we 'm zo kunnen verkopen. Fingers crossed!

Lang weekend

Ik weet niet of er iets fout is gegaan op het schooldistrictskantoor bij het plannen van dit schooljaar, maar het lijkt erop dat onze kinderen on-Amerikaans vaak vrij hebben. Een week in februari, een week in april en nu een extra vrijdag vrij én maandag i.v.m. Memorial_Day. Op deze dag herdenkt men de Amerikaanse militairen die tijdens hun dienstperiode gesneuveld zijn. Tevens wordt Memorial Day ook wel gezien als het onofficiële begin van het zomerseizoen en er worden vaak sportieve evenementen georganiseerd rondom Memorial Day. Zomerse attracties als splashdown beach bij ons in de buurt openen hun poorten en voor mensen met een zwembad in hun tuin, en dat zijn er best veel hier..., is het dit weekend hard werken. Alle reclames op tv willen ons doen geloven dat je vanaf maandag op een schitterend ligbed aan de rand van je brandschone zwembad moet liggen, terwijl je tuin er superstrak gemaaid en groen bijligt en de BBQ opgewarmd klaar staat voor de eerste hamburgers van het seizoen.

Gelukkig hebben wij geen zwembad en onze tuin is wel groen, maar dat komt meer door het mos, want gras groeit er niet echt door de schaduw van de hoge bomen rondom ons. Wel hebben wij een keigave BBQ, maar we wachten echt niet tot Memorial Day voordat we 'm gebruiken. Als opwarmertje voor dit weekend had Carlijn donderdagmiddag een 'pool party' bij een klasgenootje even verderop in de straat. Helaas werkte het weer niet echt mee, tenminste dat dachten wij als ouders, maar vertel maar eens aan 20 First Graders dat ze niet mogen zwemmen, terwijl er op de uitnodiging, die al 2 weken op de koelkast hangt, 'pool party' staat. Dan zijn ze ineens erg letterlijk, dus ondanks dat het hooguit 16°C was, heeft Carlijn donderdag in een buitenzwembad gezwommen...

Verder begint de verhuizing nu echt vorm te krijgen. Volgende week komt een vertegenwoordiger van het verhuisbedrijf langs om onze inboedel op te nemen. Veel is er echter niet veranderd in 3 jaar qua grote meubelstukken, we hebben 2 banken vervangen, een nieuwe tv gekocht en beneden een kantoorhoek gecreëerd met twee grote open boekenkasten (ikea 40047675). Het wordt gewoon weer één grote container, waar alles makkelijk in kan. Misschien past de auto er wel bij...


Daarnaast hebben we 2 relocation consultants toegewezen gekregen, één dame zit in California en zij kan ons alles vertellen over wat de werkgever betaalt of niet, alleen dat hadden we begin mei al in een email gezien, dus wat haar toegevoegde waarde is? Verder is het tijdsverschil ook heeeeel handig. NOT. De andere consultant zit in Nederland en in een email somde ze dingen op waarbij ze ons zal assisteren, zoals het openen van een bankrekening (hebben we al), het vinden van een huisarts, hulp bij het wijzigen van ons rijbewijs (hebben we al), inschrijven bij de gemeente (welke?), verkrijgen van een BSN-nummer (wat is dat, maar als ze bedoelt sofinummer, die hebben we al), het regelen van telefoon en internet (voor welk huis dan?), coördinatie van gas-water-licht services en ga zo maar door. Opnieuw, bijzonder nuttig deze dames, dit hadden we 3 jaar geleden nodig toen we naar dit voor ons vreemde land verhuisden, nu gaan we terug naar The Motherland, maar dat kwartje blijkt nog niet gevallen te zijn bij onze Nederlandse Relocation Coordinator. Weggegooid geld!

Zoals het er nu naar uit ziet, gaan we één van onze auto's meenemen naar Nederland en één verkopen. Vandaag hebben we die even grondig gewassen en zelfs Myrthe heeft actief meegewerkt, zij heeft de hele binnenkant gestofzuigd. Sophie hielp op haar manier mee, helaas dacht zij dat de auto alleen maar schoon kon worden m.b.v. water en veel schuim, zodat één kant weer opnieuw uitgeboend kon worden. Maar morgen halen we bij de winkel een 'for sale' sign en hopen dat hij redelijk snel verkocht wordt. Ik vraag me alleen af of ik nu heel beheerst moet gaan rijden of juist pittig bv. bij het wegrijden bij een stoplicht, wil je laten zien dat je rustig met je auto hebt gedaan of dat er een beste motor met 150 trappelende paarden onder de motorkap zit...

Anyway, verder weinig gedaan vandaag, Myrthe had haar vriendin Antonia 'n paar uurtjes hier om mee te spelen, daardoor was Sophie iets uit haar doen, omdat de grote meiden haar er niet bij wilden. Maar gelukkig mocht ze wel meespringen op de trampoline. Ik ben nog even naar Group Power geweest en stond naderhand te trillen op mijn benen, wow, dat was pittig voor de spieren. Als we straks in NL wonen, is dat één van de eerste dingen die ik ga zoeken, een goede sportschool. Maar allereerst een huis!!! Dat zou al mooi genoeg zijn.

Poetry Party

Toen Sander vrijdagmiddag thuiskwam, was één van de eerste dingen die Carlijn hem vroeg of hij er ook op woensdag zou zijn. Hoezo dan? Nou, dan hebben we een poetry party! Carlijns klas is er al weken mee bezig, hebben versnaperingen geregeld en drinken. Carlijn heeft zelfs een briefje geschreven aan Mrs. Darcy met de vraag of Myrthe ook naar de party mag komen. Om kwart voor 2 zal het feest beginnen. Ondanks dat Sander het erg druk heeft, lukt het hem toch om op tijd te komen. Ik sta al klaar op het pad met Sophie in de kar als hij aan komt rijden. Snel lopen we naar school en komen precies op tijd binnen.

Mrs McGurl begint met een kort praatje over het belang van (voor-)lezen, dat kinderen die veel lezen of voorgelezen worden met een aanzienlijk grotere woordenschat aan school beginnen, wat het ook makkelijker voor ze maakt om instructies te volgen en te begrijpen. Ook vertelt ze over het verschijnsel dat kinderen aanvankelijk veel lezen, maar naarmate ze verder groeien, zo rond 4th Grade, dit niet meer zoveel doen. En dat komt niet omdat ze er geen lol meer in hebben, maar meer omdat ze de rust er niet voor hebben, door alle drukte van clubjes, hobbies en sport. Laat liever wat verplichtingen vallen, want kinderen die lezen scoren aangetoond hoger in hun testen later in High School.

Maar daarna is het tijd voor de kinderen. Iedereen heeft een gedichtje ingestudeerd. Alle kinderen worden ingeleid door een klasgenootje en na elk gedicht volgt applaus. 17 Gedichten mogen we aanhoren en Carlijn mag de laatste opzeggen, een knaller:

I just don't understand it
when the kids all run and shout
Every time I'm in a room
it begins to empty out
I don't know why they scream
how come they're so alarmed
Do you suppose they've noticed
the spider on my arm!



Daarna doen de kinderen nog een paar gedichtjes in groepjes en besluiten de voorstelling met de 'Presidents Song'. Tijd voor wat drinken en veel koekjes! Myrthe zit vlakbij de tafel, waar alles uitgestald staat en scoort gelijk wat chocolate chip cookies, maar wil gelukkig delen met Sophie. Ze gaat weer terug naar haar klas voor de laatste 20 minuten. Inmiddels is het bijna half 3 en Carlijn mag gelijk mee naar buiten. Daar moeten we natuurlijk op Myrthe wachten, maar dat geeft niet, het is mooi weer. Om 10 voor 3 is de school uit en komt Myrthe naar buiten. Het is uitzonderlijk druk bij de speeltuin, iedereen heeft het naar zijn/haar zin. Op de foto zit Sophie zeer diep in gesprek met haar grote vriend Kyan.

Het is al ver voorbij 4 uur als we naar huis lopen en daar vallen we met de neus in de boter, het laatste deel van de Champions League Finale is op tv in HD! Natuurlijk zijn we voor Manchester United vanwege Van der Sar en als hij na een bloedstollende penaltyreeks de laatste penalty stopt en zo Man. United de titel bezorgd, staan wij ook te juichen. Maar er is nog een finale vanavond: American Idol. We hebben de uitzending van gisteren nog niet gezien, maar dat geeft niet, we houden een Idolmarathon. Eerst even lekker eten, pasta met spinazie en zalm, alle kinderen douchen en fris ruikend zitten ze om 7 uur klaar.

De aflevering van gisteren frustreert mij doordat Simon na elke ronde zegt wie volgens hem de beste was. Hij is telkens voor David Archeletta, aaaaagggghhhhh! En dat terwijl David Cook 'I still haven't found...' van U2 zingt en goed ook, fenomenaal. Om 8 uur begint de live uitzending van de 2 uur durende 'results show', er zijn grote sterren als George Michael, Donna Summer, ZZ Top, Brian Adams, OneRepublic. Voor Sophie duurt het alleen te lang, om half 9 vindt ze het welletjes, want ze moet morgen naar school, ze wil naar bed. 1 Minuut voor het eind van de show komt eindelijk de uitslag, maar niet voordat Simon zijn excuses heeft aangeboden aan David Cook voor zijn 'almost disrespectfull comments' van gisteravond. And the winner is DAVID COOK!!!! YES, helemaal goed.

Myrthe's Field Trip naar NYC

Het zijn drukke tijden voor de kinderen op school deze laatste weken. Het lijkt wel of alle field trips , schoolconcerten, sportdagen en art shows in deze laatste maand geperst zijn. Zo is het vandaag eindelijk zover, alle Fourth Graders gaan naar New York City!!! Deze trip is georganiseerd door de art teacher, Mrs. Ciccone, en de music teacher, Mrs. Rattick. Ik denk dat we inmiddels al 5 brieven hebben thuisgekregen met toestemmingsstrookjes, schema's, regels en voorschriften, maar dat mag de pret niet drukken.

De kinderen moeten tussen 7:00 en 7:15 uur bij school afgeleverd worden, absoluut niet later, want de bussen vertrekken om 7:30 uur. Er zijn kledingvoorschriften, 'dress appropriately, no shorts and T shirts please'. De kinderen moesten een 'bag lunch' mee, geen glaswaren, geen prikdrankjes, geen kauwgom en helemaal belangrijk: vanwege een extreem allergisch kind geen broodbeleg of snoepgoed met pinda's of noten. En dus zat ik op de vroege maandagochtend alle etiketten te spellen, je wilt toch niet verantwoordelijk zijn voor een allergische reactie. Want bijna had ik Nutella op een boterham gesmeerd... Gelukkig heeft Sander uit Nederland kokosbrood meegenomen en staat er duidelijk op de verpakking dat het geschikt is voor mensen met een pinda en/of notenallergie. Poeh, dat scheelt, anders had Myrthe 4 boterhammen met vleeswaren meegekregen.

Eerste stop van de dag is Carnegie_hall, één van de meest vooraanstaande en prestigieuze zalen voor zowel de klassieke als de populaire muziek in de VS. De grote zaal, de Stern Auditorium, staat niet enkel bekend om zijn architectuur en bewogen geschiedenis, maar ook om de akoestiek. De nagalmtijd bedraagt met publiek 1,80 seconden, zonder publiek 2,10 seconden. Er kunnen 2,804 mensen zitten verdeeld over vijf 'levels'.

Het concert begon om 10:15 uur, duurde ongeveer 50 minuten en was niet open voor het 'gewone' publiek, maar is onderdeel van een muziekprogramma, linkUp! genaamd, waarin de kinderen de kans krijgen om te zingen en te spelen (op blokfluit) in Carnegie Hall met dirigent John Morris Russell en the Orchestra of St. Luke's. Dit is wat werd gespeeld:

SUZUKI
“Twinkle, Twinkle Little Star” Variations (arr. Maggio)
IVES
Variations on "America"
HAYDN
Andante from Symphony No. 94 in G Major, “Surprise”
SCARIM
"A Simple Melody" (arr. Joe Price)
BEETHOVEN
Presto from Symphony No. 9 in D Minor, Op. 125

Helaas was het niet toegestaan om een fototoestel mee te nemen, en aangezien Myrthe erg van de regeltjes is, wilde ze niet eens ons oude cameraatje mee. Na het concert werden de kinderen voor Carnegie Hall opgepikt door hun bussen om vervolgens naar The Museum_of_Modern_Art gebracht te worden. In de bus eten ze hun lunch en, volgens de planning, gaan ze om 11:45 uur het museum binnen. Ook hier is het weer strak geregeld. De 4 klassen, zo'n 90 kinderen, worden in groepjes van 7 of 8 gedeeld en krijgen hun eigen chaperone mee, die elk een fel gekleurde sjaal omhebben om goed herkenbaar te zijn. De tour door het museum is van te voren opgezet door de leraren, ze kregen een soort grote afstandsbediening mee, Myrthe's woorden, waarmee ze allerlei informatie konden beluisteren over bep. kunstwerken. Bij elk kunstwerk waren er activiteiten of instructies, kortom ze werden de hele tijd bezig gehouden.

Rond 3 uur waren ze hier klaar en gingen ze gelijk naar de bussen. Myrthe zei dat ze bep. dingen van Manhattan had herkend, zoals Central Park en de Trump Tower (You're fired!). Volgens de o zo strakke planning zouden de bussen tussen 17:00 uur en 17:15 uur terug bij school moeten zijn en wat doe je dan als punctuele Hollander, dan ben je er om 5 uur. Helaas, pas om kwart voor 6 kwamen de 2 bussen het schoolterrein oprijden... Overal om mij heen waren moeders naar huis aan bellen of werden gebeld over hoe het nou moest met het avondeten, bij mij was het andersom, ik hoopte alleen maar om op tijd thuis te zijn voor Sander's culinaire hoogstandje, 'top round roast' uit de BBQ!

Het is weer zondag

En de dag zit weer lekker vol. Twee weken geleden heeft Sophie haar eerste echte uitnodiging voor een kinderfeestje gekregen. Haar klasgenootje Jalene is deze week 4 jaar geworden en dat moet gevierd worden en wel bij Chuck E. Cheese's. Joehoe!!! Sophie ging door het dak, toen ze de uitnodiging zag, want ondanks dat ze nog niet kan lezen, herkent ze ontzettend veel logo's. En dat zijn nou niet echt de logo's, waar ik trots op ben: McDonalds, Applebee's, Ruby Tuesday, Giacomo's (onze pizza-leverancier), hotels, Chuck E Cheese's... OK, ook de Target, Stop&Shop, Walmart herkent ze.

Maar goed, omdat heel lang onduidelijk was wanneer Sander terug zou komen, heb ik de boot wat afgehouden, maar toen bleek dat Sander dit weekend thuis zou zijn, heb ik gebeld en gezegd dat we komen. Samen hebben we een cadeau uitgezocht met een gift bag erbij, helemaal goed. We gaan vanochtend natuurlijk eerst met z'n allen naar All Sport, daarna neemt Sander Carlijn en Myrthe mee naar de zwemles en ik ga met Sophie naar huis. Daar trekken we schone feestkleren aan en om 12 uur begint het feest. Sophie krijgt een eigen beker met muntjes en als eerste wil ze 2 keer in de Bob the Builder-auto!

Alle 'games' moeten gespeeld worden, overal wil ze in, ze durft alleen nog niet in het enorme klimrek annex buizenstelsel dat hoog tegen het plafond langs loopt en eindigt in een grote glijbaan. Lamgzamerhand druppelen al haar klasgenootjes binnen en ze ziet ze allemaal. Caaaaaaaaaaarl, hier ben ik! Eliiiiiiiiiiza, look at me!!! Haaaaaaaai Krista!!! Ze gaat helemaal los en vermaakt zich uitstekend. Inmiidels is het tijd voor pizza, alleen Sophie lust dat niet. Ze weet wel aan iedereen te verkondigen dat: "when I'm 4, I will eat everything." Na het standaaroptreden van Chuck is het tijd voor taart en wat voor een taart. Het is een enorm roze gevaarte en Sophie heeft mazzel, ze krijgt een stuk met lekker veel 'frosting', smullen. Er is genoeg voor iedereen, ook de ouders krijgen een stuk en dat gaat er goed in na mijn ochtend sporten.

Daarna is er nog even tijd om te spelen. Sophie gaat samen met haar vriendin Eliza in de 'roller coaster ride', een wagonnetje met een tv scherm ervoor, waarop een film wordt afgespeeld van een echte achtbaan. Het wagonnetje beweegt mee met de film en dat gaat Eliza iets te ver, ze wil eruit. Maar Sophie blijft stug zitten, de vorige keren heeft ze met Carlijn en Myrthe erin gezeten, dat helpt.

Met de laatste 2 muntjes wil Sophie samen met mij in de 'photo booth', alwaar je een tekening kan laten maken. De eerste tekening mislukt omdat ik op het moment van foto nemen, een omgevallen beker rechtop zet... De tweede is echter prachtig. Alle muntjes zijn op, we 'cashen' onze tickets en Sophie heeft wel een lollie en een stickervel bij elkaar verdiend. We bedanken de ouders van Jalene en gaan gauw naar huis, want er staat nog meer op het program.

Dit weekend was de art exhibit van 'young emerging artists of the Hudson Valley' in de Franklin_D._Roosevelt_Presidential_Library_and_Museum, waarvoor een werkstuk van Myrthe, samen met werken van nog 11 andere kinderen van haar school, was uitgekozen. Drie dagen lang hangen werken van kinderen van scholen uit 5 schooldistricten en 4 'private schools' in een grote zaal in het bezoekerscentrum van het FDR park. Het weer werkt vanmiddag niet mee, het park rondom het museum en het huis van FDR is prachtig en leent zich uitstekend voor een mooie wandeling. Helaas, het regent pijpestelen.

Zodra we binnenkomen, vraagt een dame van de National Park Service gelijk of we voor de Art Show komen en wijst ons de weg. Zien we er soms uit als 'art show mensen' of komt het door onze kinderschare? We moeten het hele gebouw door, langs een grote groep mensen, die zeer aandachtig staan te luisteren naar een Ranger/gids. We zijn hier al eens geweest en kennen het verhaal, vandaag willen we kunst zien!

We vinden Myrthe's bijdrage aan de exhibit vrij snel, het hangt vlakbij de ingang. De stukken zijn niet per school opgehangen, we moeten flink zoeken naar werken van andere Haganleerlingen. Het valt ons op dat er wel heel veel dingen hangen van leerlingen van de dutchess day school. Maar als we even later in gesprek raken met de organisator van de exhibit blijkt al snel waarom. Zij is tevens art teacher van de bovengenoemd school... Ze vraagt of Myrthe haar werk wil laten zien en of ze een foto mag nemen met haar erbij. Dat wil Myrthe wel. Ook is ze zeer geïnteresseerd in hoe het tot stand is gekomen.

Myrthe's voorstelling heet 'Scenes from the Hudson Valley' en is gemaakt met Oliepastel-krijt. De kinderen kregen ieder een (oude) ansichtkaart of foto en moesten daarop hun werk baseren. Nice!