We gaan naar Apenheul en wat zien we?
Twee ara’s die het leven zuur maken van twee ringstaartmaki’s
Een prachtige,trotse pauw (Carlijn en Sophie zagen voor het eerst ééntje in zijn volle glorie)
Twee schildpadjes bij het Gorilla-eiland
O, toch wel twee apen…
En een hele mooie draaimolen
Tweede Paasdag in Nederland, wat gaan we doen? Nee, niet naar de meubelboulevard, ons huis staat al vol. Naar de autodealers dan? Nee, we hebben al 2 auto’s. Blijft er nog een populaire bestemming over: de dierentuin. En niet zomaar een dierentuin, deze ligt bij ons om de hoek!
Vorige maand werd bekend dat Apenheul de burenkaart weer in ere ging herstellen. Voor een prijs lager dan een gewoon entreekaartje kan je als inwoner van ons mooie dorp een seizoenkaart kopen. Da’s nou leuk! Zaterdagmiddag ben ik er heen gefietst en zonder dat de dames er weet van hadden, heb ik 5 kaarten gehaald.
Sanders plan voor vandaag was een stukje hardlopen met zijn broer in Utrecht, dus het was Ladies Day in huize B. Na de lunch stelde ik voor om de eendjes te gaan voeren in Park Berg en Bos ;). Onze heerlijke naïeve dochters zien totaal niet dat ik mijn hele tas meeneem, fototoestel, zonnebril, alles. “Leuk!”, roepen ze, en vragen of ze ook weer bij de jonge zwijntjes mogen kijken.
Aan het eind van de vijver kan je linksaf naar de speelweide, maar rechtsaf ga je naar Apenheul. “Heee jongens, zullen we daar heen gaan?”. “Maham, we zijn geen jo……, wat zei je?”. Zoals verwacht hebben de dames daar geen probleem mee, juichend nemen ze het nieuws in zich op dat ze tot 22 oktober hier, als ze willen, elke dag heen kunnen!!!
Na de gorilla’s, die overigens met z’n tienen een eiland van een hectare hebben, lopen we verder naar de berberapen. Daar trilt mijn telefoon, SMS van Sander, hij heeft de halve marathon 1 uur 42 minuten en 15 seconden gelopen!!! Dat is idioot snel, 12,4 km per uur. Op dat moment schuifelden wij met minder dan 2 km per uur door Apenheul. Maar als ineens de kinderen beginnen te rennen, kan dat maar één ding betekenen: speeltuin!
Niet veel later belt Sander met het bericht dat hij al in de trein zit en dat hij iets na 5 aan zal komen bij ‘ons’ station. OK, dat loopt heel soepel daar in Utrecht. De dames smeken om nog één keer van de glijbaan af te mogen, maar daarna moeten we écht naar huis. Het park gaat trouwens toch ook zo dicht. Vraag me af hoe ze dat voor elkaar krijgen, iedereen eruit, er liepen nog heel veel mensen rond een kwartier voor sluitingstijd.
Het is wel heel prettig om gewoon naar huis te kunnen lopen, geen files en zo. Thuis stappen we gelijk in de auto om Sander op te halen. Wij, en hij, hoeven niet eens te wachten, hij komt net aanlopen (lees: strompelen). Wat een timing!
Thuis laat hij lekker het bad vollopen met Kneipp badolie Jeneverbes, want volgens het flesje “verlicht dat vermoeide en stijve spieren na lichamelijke inspanning”. Ik stort mij op het avondeten en de kinderen storten neer voor de tv.
Na zo’n dag heb je behoefte aan een paar vrije dagen…
Al enkele dagen, zo las ik laatst in de krant, vliegt er een oehoe rond bij ons in de wijk. Een oehoe, de grootste uilensoort ter wereld! Het blijkt om een mannetje te gaan, Willem genaamd, die vorig jaar is ontsnapt bij een vogelaar uit Voorst. Hij heeft de hele koude winter dus in het wild overleefd, knap toch? ‘s Avonds verschanst hij zich bij de torens van de Belastingdienst en overdag zoekt hij de beschutting van de bomen alhier. En vandaag hebben wij ‘m gezien, wat een prachtig beest!
We waren vanmiddag de stad in gefietst voor een bezoekje aan de bieb, spijkerbroekenjacht voor Carlijn en cadeautjes voor onze jarige neefjes. Op de terugweg zagen we ineens een groep mensen staan bij een boom, waaronder een paar met verrekijkers in de hand. “Hooooo, stop”, roep ik, “hier zit die Oeheo!” Carlijn knijpt ook gelijk in de remmen, Sophie wil als een speer van haar zitje af.
Na even wat turen in de boom zien we ‘m. Carlijn en Sophie mogen zelfs de verrekijker van een mevrouw lenen om ‘m goed te kunnen bekijken, cool! Mensen rijden af en aan, maar de vogel blijft onverstoorbaar ”Oehoe!” roepen. Deze hele setting doet me denken aan onze dagen in Glacier National Park, waar we door telescopen en verrekijkers van anderen mochten en konden kijken naar de spelende beren op de bergwand vlakbij onze camping.
Wanneer we verder fietsen richting huis zegt Carlijn, “Mam, dit is nou gaaf om op de blog te zetten.” Dus bij deze….
Niet alleen in het oosten van Amerika hebben ze er last van, wij in het oosten van Nederland hebben ook last van een ‘snoverkill’. Op woensdag begon het weer te sneeuwen en aan het eind van de dag lag er weer zo’n 10 cm! En laat de groep van Carlijn nou net op donderdagochtend naar Deventer gaan, opnieuw ter ere van het Spetterproject.
Woensdagmiddag had Carlijn een feestje en bij het ophalen sprak ik de klassenmoeder. Natuurlijk hadden we het over deze idiote winter en of het tripje door zou gaan. “Nou, wij hebben winterbanden op de auto en zijn beschikbaar, dus mocht er iemand niet willen of kunnen rijden, dan mag je ons bellen…” En jawel hoor, ik breng de kinderen op donderdagochtend naar school en dan is er nog niets aan de hand, geen afmeldingen, dus ik stap in de auto terug naar huis. Ik sta nog geen 2 minuten in de keuken als de telefoon gaat. Of we toch maar wel willen rijden…
Nu mag Sander, ik ben dinsdag al op pad geweest. De reis gaat dus naar Deventer, het historisch museum om precies te zijn. De auto’s worden geparkeerd aan ‘onze’ kant van de IJssel en de klas met begeleiders gaat met het pontje de rivier over. Ideaal, want gelijk sta je middenin het historische centrum, ik lees net op Wikipedia dat Deventer één van de vijf oudste steden van NL is.
Het Historisch Museum is gevestigd in de Waag, een prachtig gebouw uit 1528. Dat vertelde Sander tenminste, ik was er niet bij, gelukkig hebben we de foto’s:
Om half 1 waren ze weer op school, het was een erg leerzame ochtend. “Maar”, vertelde juf, “ze hadden het de hele middag alleen maar over het pontje over de IJssel!!!”
Vandaag mocht ik in het kader van het Spetterproject chauffeuren naar Kasteel Doornenburg voor groep 8. Om 9 uur reden we weg, ik had een volle bak: 3 kinderen achterin en de PABO-stagiaire voorin. Volgens de website van het kasteel krijgen we straks “in de uiterste uithoek van de Over Betuwe waar de Rijn en de Waal splitsen het robuuste middeleeuwse kasteel Doornenburg te zien.
Het kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw, omgeven door een gracht. Het kasteel telt 9 woon- en verblijfruimtes. De ridderzaal en overwelfde kelders zijn typerend voor de middeleeuwse architectuur. Om het kasteel ligt op ruim 8 hectare agrarische grond, die in het kader van natuurbeheer extensief wordt beweid. De uitgestrekte voorburcht wordt wel eens de grootste en mooiste middeleeuwse van Nederland genoemd.”
1. Hoofdburcht, 2. kapel, 3. koffiekamer, 4. woonhuis kasteelbeheerder, 5. boerderij, 6. potstal, 7. poortgebouw, 8. weergang met hoektoren, 9. langeracktoren met wapenkamer.
Natuurlijk rij ik als eerste van de 9 auto’s de parkeerplaats bij het kasteel op. OK, al snel zijn de anderen er ook. Er is afgesproken dat om 10 uur de eerste groep hun rondleiding begint en de tweede om half 11. Vrijwel alle rijouders willen graag met de tweede groep mee, vooral als ze zien dat er een ‘herberg’ (3) is waar koffie geschonken wordt. Even opwarmen, want het is mega kkkkkoud vandaag.
Als de koffie zijn werk heeft gedaan, mogen wij naar de hoofdburcht. Alleen, vanwege renovatiewerkzaamheden aan de vloeren van de entree en de ridderzaal kunnen we niet via de binnenplaats naar binnen, maar daar kan ik natuurlijk wel wat foto’s van maken…
We moeten dus buitenom, weer terug door de grote poort (7) over de brug over de Linge. Maar op deze manier zien we wel goed, hoe mooi het kasteel is.
Een klein stukje geschiedenisles:
Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd.
De Doornenburg is bewoond geweest door de zeven elkaar opvolgende geslachten Van Doornick, Van Bylandt, Van Homoet, Van Voorst, Van Amstel, Van Heemskerk en Van Bemmel. De laatste bewoner was Maria Clara von Delwig, barones van Bemmel. Zij is in 1847 op hoogbejaarde leeftijd overleden. Daarna is het kasteel nog lange tijd in eigendom geweest van de familie Van der Heijden. Deze familie heeft het kasteel echter nooit bewoond. Het gebouw raakte zelfs ernstig in verval. In 1936 kwam textielbaron J.H. van Heek in beeld. Deze vermogende industrieel uit Enschede richtte Stichting tot Behoud van den Doornenburg op. Deze kocht het kasteel van de familie Van der Heyden. In 1937 begon Van Heek aan de restauratie die in 1941 werd voltooid.
Veel plezier kreeg Van Heek niet van zijn restauratie. In het laatste half jaar van de Tweede Wereldoorlog lag de Betuwe in de frontlinie, het kasteel deed dienst als hoofdkwartier van de Duitsers. In januari en maart 1945 heeft de Engelse luchtmacht het kasteel gebombardeerd. Bij de eerste luchtaanval werden verschillende gebouwen van de voorburcht verwoest. De tweede aanval was funest voor de burcht. Er bleef een grote puinhoop over. Extra zuur was dat de geallieerden niet wisten dat de Duitsers al waren vertrokken.
Na de oorlog begon Van Heek weer van voren af aan. Met hulp van de overheid en verschillende particulieren heeft de stichting De Doornenburg geleidelijk aan weer helemaal laten herstellen. In 1968 stond het robuuste kasteel er in volle glorie bij.
Dit verkleedpartijtje was het laatste wat we deden in het kasteel. We gaan terug naar de herberg en de kinderen eten hun meegebrachte lunch. In colonne rijden we daarna over de dijkjes langs de IJssel terug naar de snelweg en school. Ik ken de wegen rond Arnhem en tot grote hilariteit van de kinderen op de achterbank haal ik iedereen in bij het Velperbroekcircuit. Opnieuw komen wij als NUMBER 1 aan bij school!!!
Het is 21 december, de kortste dag van dit jaar én het begin van de winter. En als ik naar buiten kijk, dan ís het ook echt winter. Sneeuw op de daken, struiken, tuinspullen en de weg (er kwam vandaag zelfs een sneeuwschuiver langs!), kkkkkoud buiten, ronkende CV-ketel binnen, slee’s tegen de muur, overal wanten, sjaals, mutsen en snow boots. Elke dag sinds donderdag is er wel wat sneeuw gevallen, inmiddels ligt er zeker 20 cm. op de tuintafel, het is een prachtig winterwonderland hier!
Maar goed, de kortste dag dus vandaag, ik pak Wikipedia er even bij: dit is de dag waarop de zonnewende plaatsvindt, d.w.z. de gebeurtenis waarbij de zon, vanuit de aarde gezien, de meest noordelijke of zuidelijke positie bereikt. De winterwende luidt het begin van de winter in. Al duizenden jaren wordt de winterwende in vele culturen op het noordelijk halfrond als feest gevierd, omdat deze stand van de zon het moment bepaalt, waarop het licht na een periode van duisternis en verwijdering, als het ware rechtsomkeert maakt en de dagen weer gaandeweg beginnen te lengen. Daarom ging het feest rond de winterwende veelal gepaard met het maken van veel licht in al haar gedaanten: lampen, kaarsen, vuur...
In huis moesten het licht, de lampen dus, al om 4 uur weer aan en ook de foto’s van de wandeling, die we vanochtend maakte, waren wat donker. Het leek wel of het al laat in de middag was i.p.v. 1 uur ‘s middags. Toch deed de zon erg zijn best om mooie plaatjes te creëren, maar door wat sluierbewolking kwamen er niet veel krachtige stralen doorheen.
Het was erg lastig om een keuze te maken uit de meer dan 50 foto’s die we vanochtend gemaakt hebben, maar hier komt een selectie:
Zaterdagmiddag werd Myrthe gebeld door een vriendinnetje, Julie, of ze mee wilde gaan sleeën in Hoog Soeren. “Tuurlijk!”, zei ze gelijk. Een kwartiertje later stond het vriendinnetje op de stoep met haar vader en twee broertjes. Altijd gretig om iets te weten te komen van de omgeving vroeg ik waar die geweldige sleelocatie dan wel was. “Bij hole 9!”, was het antwoord van de vader…
Tja, dat had ik zelf kunnen verzinnen, sleeën op een golf course, dat deden we tenslotte ook in Amerika, nadat sleeën in het park ‘absolutely’ verboden was. Na 3 uur kwamen ze terug, ze hadden zoveel lol gehad dat ze ook er gelogeerd moest worden. Dat moest bij Julie gebeuren, want ons avondeten werd afgekeurd door de dames. Wat is er mis met een varkenshaasje, broccoli (=superfood) en frietjes?
Zondagochtend haalde ik Myrthe weer op, samen met Carlijn en Sophie op de slee. Er was nl. ‘s nachts weer sneeuw gevallen, geweldig! En terwijl wij de straat in liepen, zagen we nog net dat Myrthe en Julie hun slee vastknoopten aan een andere slee, die weer vastzat aan een andere en uiteindelijk aan de trekhaak van een grote 4X4 Range Rover van een buurman. Al gillend werden rondjes gereden door de wijk, te leuk.
‘s Middags zijn wij ook gaan kijken bij hole 9.
