Dag 14 (11/8): On the road again...

Het is koud als we eruit moeten (3°C), we hebben de wekker gezet op half 7 en gaan geen thee of koffie zetten, want dat duurt eeuwen. We halen wel een beker als we wegrijden. Myrthe smeert broodjes voor ons allemaal terwijl wij de tent en de rest inpakken. Om half 9 rijden we weg, hopende dat we koffie kunnen halen bij de winkel vlakbij. Helaas, die gaat pas open om 9 uur. Dan maar een stukje verder rijden en langs een tankstation.

Oeps, opnieuw is het fototoestel in de hoes gebleven deze dag. Ik heb wat plaatjes van de website van de National Park Service gehaald... Het eerste stuk is bekend, we rijden weer door Hayden Valley en hoewel we mooi vroeg zijn, zien we helaas geen beren. Na Norris komen we op de weg naar de noorduitgang van het park, hier zijn we nog niet geweest. Het wordt ons al meer duidelijk waarom dit park het eerste Nationale Park van Amerika, in 1872, werd. Het landschap verandert met elke bocht. Uiteindelijk komen we bij Mammoth Hot Springs, hier heeft calcium carbonate geweldige terrassen gevormd. Het hete water stijgt door kalkrijke bodem op en zodra het afkoelt slaat de kalk neer. Erg mooi.

Even verderop ligt Fort Yellowstone, een oude legerplaats. De eerste gebouwen komen uit 1891, toen duidelijk werd dat het leger, dat al 5 jaar aanwezig was, langer zou blijven in het park om ervoor te zorgen dat het motto 'to preserve en protect' kon worden nageleefd. Er waren nl. veel stropers actief en toeristen namen iets teveel souveniers mee. In 1910 waren hier 324 soldaten gestationeerd en al met al is het leger 30 jaar gebleven.

Maar we gaan verder, Montana wacht! Het bovenste stukje van het park ligt in Montana, dus ineens rijden we in een andere staat. We rijden door Gardiner en blijven de Yellowstone rivier tot Livingstone volgen. De route die we vandaag en morgen rijden, hebben we uit ons favoriete boek, Scenic highways, en voorspelt veel moois. Het is meteen duidelijk waarom er op de kentekenplaten van Montana 'Big Sky Montana' staat. Wat een ruimte! Wat een vergezichten!

Gedurende de hele dag komen we continu dezelfde namen tegen: Lewis en Clark. Ze hebben een highway, trail, bos, state park, town, wie zijn die lui? Nu hadden we graag even de laptop bij ons gehad. Het blijken 2 'ontdekkingsreizigers' te zijn, die in 1804 door president Jefferson werden uitgezonden om over land het nieuw verworven Louisiana Territory te verkennen. De expeditie heeft 2 jaar geduurd en was een groot succes. Hier kan je er meer lezen, het zijn helden in dit land en het is een geweldig verhaal: http://nl.wikipedia.org/wiki/Expeditie_van_Lewis_en_Clark

We rijden over een schitterende weg. Overal mag je 70 miles per uur en dat rijdt lekker door. We lunchen ergens in het Lewis and Clark National Forest en gaan op weg naar Great Falls. Cultuurshock! Van het heerlijk rustige Yellowstone staan we ineens weer middenin een typisch Amerikaanse stad. Overal fastfood restaurants en 'shop 'till you drop'. Maar de supercooler is leeg en we zien op de Tomtom dat hier een Walmart is. Eerst nog even een plek vinden om te slapen. De dames vinden alles goed, als het hotel maar een zwembad heeft. Het wordt de Holiday Inn. Natuurlijk willen ze gelijk zwemmen, maar wij hebben eerst zin in een biertje en willen onze Teva-voeten wassen voordat we ons in het zwembad vertonen... Na het zwemmen gaan we shoppen bij de Walmart. Morgen zetten we onze tent weer neer in een Nationaal Park, waar waarschijnlijk de dichtstbijzijnde supermarkt op 20 miles rijden ligt. We halen nieuw ijs en laten 35 liter water op de parkeerplaats weglopen.

We besluiten te gaan eten in het restaurant van het hotel, want 'kids stay and eat for free'. Alles is prima tot de serveerster de rekening op tafel neerkwakt en wegloopt, terwijl we nog maar net het eten op tafel hebben. Natuurlijk staat het eten van de kids er ook op en ik had toch duidelijk gemeld dat we hotelgasten zijn. We wilden eigenlijk nog een ijsje of koffie toe en ook vragen hoe het zit met die rekening, maar de serveerster negeert ons. Ik ga haar zelfs nog even zoeken, maar niks. OK, dan regelen we het zelf wel. De kindermenu's trekken we af van het totaalbedrag, leggen de coupon erbij, waarop staat 'kids eat free' gekregen bij het inchecken en tot op de cent nauwkeurig passen we het bedrag af, geen fooi. Lekker puh! We hebben dit al eens eerder meegemaakt bij een Holiday Inn, dat ze zogenaamd vergeten de kindermenu's eraf te halen. Het is gewoon een truuk, maar wij zijn Hollanders en betalen niet voor iets waarmee ze door het hele land op grote billboards adverteren dat het gratis is... We zetten koffie in onze hotelkamer en denken dat de kinderen gaan slapen. NOT!!! En dus lig ik om half 10 's avonds met 3 kinderen opnieuw in het zwembad. Maar daarna liggen ze binnen 5 minuten te slapen.

Milesstand: 3504
Doorkruiste staten: Wyoming, Montana

Dag 13 (10/8): Brug, badge, bizons!

We gaan weer een beetje actief doen vandaag en hoeven hiervoor niet ver weg, want vanaf de camping start een wandeling naar een 'natural bridge'. Het is niet zo'n lange wandeling, maar omdat Sophie ook zelf wil lopen, worden we wat beperkt in onze keuzes. Maar dat geeft niet, het is eigenlijk overal prachtig. De hike zelf is niet lang, hooguit 6 kilometer heen en terug, maar loopt door een bos met veel besjes, beren!, en heeft een mooi einddoel. De brug zelf is 18 meter hoog en is ontstaan door slijtende werking van het water van de Bridge Creek. Via een stijl pad kan je naar boven, de brug zelf is afgesloten. Sophie heeft het saaiere gedeelte over het bospad in de drager gezeten, maar nu we het spannend paadje omhoog mogen, wil ze zelf lopen en onze dame klimt net zo hard als iedereen naar boven. Even een appel eten en we gaan weer naar beneden en terug richting de camping. Opnieuw geen beren gezien, maar misschien komt dat wel omdat we onze uiterste best doen om zo luid mogelijk te praten, zodat ze ons horen aankomen. Dat is nl. de beste manier om confrontaties met beren te ontlopen, zorgen dat ze weten dat je eraan komt zodat ze niet verrast worden terwijl ze met hun snuit in een bessenstruik zitten.

En dan is het eindelijk zover, na de lunch gaan we de Junior Ranger-badges ophalen. Apetrots lopen Myrthe en Carlijn met hun programs het Visitor Center binnen. Ongeduldig staan ze te wachten tot er een ranger beschikbaar is, maar gelukkig neemt ze alle tijd voor ze. Aandachtig worden beide boekwerken bestudeerd, of ze wel aan alle vereisten hebben voldaan. De ranger vraagt of ze een openbare 'inhuldiging' willen of dat ze het liever kleinschalig houden. Myrthe en Carlijn kiezen voor de laatste optie en allebei moeten ze de Junior Ranger Pledge nazeggen en daarna krijgen ze de badge overhandigd. We did it! Vervolgens willen ze heel graag naar het strand en daar zien we de enorme rookwolk van de bosbrand, die aan de overkant woedt.

De dag is nog lang niet voorbij, dus wat kunnen we nog meer bijzonders zien in dit park? In het noorden is er bv. een 50 miljoen jaar oude 'petrified tree'. Aangezien je die niet dagelijks ziet, gaan we daarheen. We mogen weer door de Hayden Vallei, en komen terecht in een bisonfile. Die beesten gaan gewoon op de weg staan en gaan geen kant op. Mensen klimmen omhoog door hun schuifdak om de dieren te fotograferen. Omdat het bronstijd is bij de bizons, moet je vooral uitkijken voor de mannetjes. We willen geen afdruk van zo'n enorme kop in onze auto... Normaal gesproken leven de mannetjes afgezonderd van de kuddes, de vrouwtjes 'voeden' de kalfjes op. Maar in augustus komen de mannetjes erbij op zoek naar passende vrouwtjes. Als er even later eindelijk beweging in de rij auto's komt, schiet ik de volgende foto, wat mij betreft één van de mooiste deze vakantie. De rivier op de achtergrond is de Yellowstone.

Dit park is enorm, uiteindelijk moeten we 40 miles rijden om de boom te kunnen bewonderen. Door een keten van vulkaanuitbarstingen miljoenen jaren geleden ontstonden er enorme aardverschuivingen. De mix van as, water en zand begroef hele bossen en die verstikkende mix zorgde ervoor dat de bomen niet konden verrotten, maar uiteindelijk versteenden.

We moeten dezelfde weg terug, maar parkeren nu even de auto bij een parkeerplaats, waar we op de heenweg voorbij flitsten en die er veelbelovend uitzag. We moeten over een heuveltje heen en ineens kijken we de diepte in. Dit is dezelfde Yellowstone, die wat miles terug zo lieflijk stroomde door de Haydenvallei en nu dendert hij door deze vallei. We zien een bald eagle vliegen, schitterend! Wat we ook zien, is hoe enorm de bosbrand van 1988 moet zijn geweest. We zijn nu in het noorden van het park, we zijn binnen gekomen via de zuidingang en daar zagen we al heel veel verbrande stammen. In totaal hebben in dat jaar 248 branden gewoed in greater Yellowstone en is 36% van het park (793000 acres) totaal verbrand. Uiteindelijk waren 7 grote branden verantwoordelijk voor 95% van de verbrande acres. Hier kan je nog veel meer lezen: http://www.yellowstone-bearman.com/yfire.html

We gaan het anders doen vanavond, we hebben al 2 avonden een geweldige kampvuur, dat gaan we nu echt gebruiken en zo hoeft de BBQ niet aan. De worstjes smaken zo goed, het hele pak gaat op! Zelfs Myrthe en Carlijn smullen ervan. Als toetje roosteren we marshmallows en nog steeds is het vuur niet uitgebrand. Verder pakken we alvast wat spullen in, want morgen gaan we weer op pad. Het volgende reisdoel is Glacier National Park, maar omdat dat meer dan 450 miles rijden is, gaan we dat in 2 dagen doen, met een hotelovernachting na ongeveer 300 miles.

Milesstand: 3221

Dag 12 (9/8): Bootje varen

Naast de camping is een jachthaven(tje) en Sander was gisteravond met de dames er naartoe gelopen en gezien dat ze daar bootjes verhuren. En niet alleen roeiboten, maar ook motorboten! Maar eerst doen we het rustig aan. We slapen uit, wat heel goed gaat hier, want je brandt niet veel te vroeg je bed uit. De nachten zijn fris, om 7 uur 's ochtends is het 4°C. Het waait weer vandaag, maar we gaan gewoon, als je hier niet gaat, ga je nergens. Iedereen krijgt een zwemvest en met de Amerikaanse claimcultuur moet het wel veilig zijn...

De dames zijn eerst nog een beetje huiverig over het hele idee, varen in een rubberbootje op een rustig meertje in Zweden ok, maar dit is toch iets van een ander kaliber. Er zit een fikse motor op met 50 PK, dus het kan snel gaan. Om te beginnen krijgt Sander een praatje te horen over hoe de motor werkt en wat te doen als hij uitvalt. We zijn niet de enigen, die een bootje huren, dus we moeten even op onze beurt wachten voordat we aan boord mogen. Sander begint met sturen, de boot heeft een echt stuur en gashendel, je hoeft dus niet bij de motor te zitten. Het eerste stukje, de haven uit, moet je zachtjes aan, de zgn. no-wake-zone, en verder mag je helaas nergens aanleggen en niet verder dan een bep. eiland varen middenin het meer. Maar er blijft genoeg meer over om op te varen.

Natuurlijk gaan we gelijk los zodra we de haven uit zijn. Even de motor uittesten. Aan deze kant van het meer lijkt het wel veel meer te waaien dan aan de andere kant. Sophie wil natuurlijk ook sturen en hier kan het. Ze wil nl. ook dolgraag sturen in de auto, maar dat is iets te gevaarlijk. Alleen stuurt ze erg abrupt en snel, links-rechts-links-rechts en dat vindt de motor niet zo leuk. Wie wil overnemen? Het vraagt wat overtuigingskracht, maar uiteindelijk zit Myrthe achter het stuur. En daar blijft ze zitten voor het komende half uur: varen is toch wel erg leuk. We zien een pelikaan overvliegen en zwaaien naar de mensen langs de strand bij het Visitor Center.

Ook Carlijn wil het nu wel proberen en vindt het gelijk erg leuk. Was Myrthe meer een relaxte kapitein, Carlijn wil speed en Sander helpt haar met het maken van een donut.
OK, dan kan ik niet achterblijven en test het vermogen van de motor ook even, maar daar is geen foto van (iedereen had zijn/haar beide handen nodig om de boot vast te grijpen...) In de verte komen imposante wolken opzetten en we zitten inmiddels al bijna 2 uur in de boot, tijd om terug te gaan. Opnieuw zijn er flinke golven vlakbij de haven en we stuiteren over het water. Gelukkig zijn er 'need help'-kussens aan boord voor onze bottoms. Maar al snel zijn we weer terug in de haven en dobberen naar de steiger.

Bij de haven zit naast de botenverhuurtoko en de rangerstation, een winkeltje en daar halen we wat lekkers voor de late lunch. Ook zie ik een bijl en Sander een lintzaag en die worden natuurlijk gekocht. Nu zijn we echt 'in business' voor het hout sprokkelen vanavond. En als we toch bezig zijn, kan ik net zo goed die mooie beker meenemen en natuurlijk grijpen Myrthe en Carlijn dit moment aan om twee mooie parkspeldjes te scoren. De rest van de dag besteden we met huishoudelijke klusjes. Na 12 dagen moet er nodig een was gedraaid worden en in hetzelfde gebouw zitten de douches, dus daar gaan we gelijk heen. Sander kan in z'n ééntje naar de herenkant en ik krijg 3 dames mee. Gelukkig zijn het gewone douches, zonder muntjesgezeur en kan Myrthe in haar ééntje in een hokje. Als we allemaal klaar zijn, is de wasmachine ook klaar, handig zo'n Amerikaanse wasmachine die in 35 minuten klaar is. Of het schoon is, is een tweede. Alles gaat de droger in en ondertussen halen we avondeten. De General Stores worden gerund door hetzelfde bedrijf dat ook de campings en hotels runt en het lijkt erop dat zij hun medewerkers óf van over de halve wereld halen, dit zijn meestal de jongeren óf bij de AARP. Voor de derde keer reken ik wijn af bij dezelfde gepensioneerde, zeker de 70 gepasseerde oudere heer en elke keer wil hij mijn rijbewijs zien. Ik ben toch echt al bijna 15 jaar de 21 gepasseerd... Hij wil zelfs de wijn niet aan Carlijn meegeven toen ik zei dat zij die papieren zak wel kon dragen. Nee, nee, als je het niet mag drinken, mag je het ook zéker niet dragen. Inmiddels is de droger klaar en kunnen terug naar de tent, alles is weer fris en fruitig. O, vergeet ik nog dat ik bij de souvenierafdeling een geweldige Yellowstone-pyjamabroek heb gekocht met beren erop die geweldig past bij mijn berennachthemd uit Banff. Het staat zó charmant, zegt Sander, maar het slaapt zoveel lekker dan met die ellendige lakenzak in mijn slaapzak.

Bij de camping aangekomen moet er weer hout gesprokkeld worden, deze keer gaat Sophie ook mee en komt heel stoer het bos uitlopen met 2 takken (van elk 30 cm.) in haar handen. Zo'n kampvuur is erg prettig, het koelt flink af 's avonds en al die knapperend kampvuren overal op het veld geeft de camping een rustiek sfeertje, ook al is er plaats voor 400 tenten, caravans en campers. Verder is er weer genoeg te zien, ditmaal niet de buren, maar een geweldige storm aan de overkant van het meer. Het flitst en dondert daar en het is een geweldig schouwspel, vooral omdat het aan die kant van het meer blijft. Helaas ontstond er door die storm een bosbrand, die dagenlang heeft gewoed. De oost-ingang van het park is diverse keren dicht gegaan en er is 29 square miles ( of 17000 acres) bos verloren gegaan. En ik heb het even opgezocht, maar 1 acre is 40468.6 m², dus dat is veel!!! Wij hebben er verder geen last van gehad, we zagen alleen de imposante rookwolken later. Wij hebben meer 'last' van Myrthe en Carlijn, die hun Junior Ranger-boeken klaar hebben en niet kunnen wachten tot we naar het Visitor Center gaan om hun badge te scoren. "Wanneer gaan we nouououou?" Maar dat gaan we morgen doen, onder andere...

Dag 11 (8/8): Geisers en stinkpoelen

Elke ochtend is het weer een verrassing wat er langs de tent loopt, nu zijn we hertjes wel gewend, ze lopen tenslotte ook in onze tuin, maar dit is een mule deer, of muildierhert, die niet voorkomt aan de oostkust. Ondanks dat de camping groot is en behoorlijk vol staat, blijkt toch weer dat we midden in de wildernis staan, want ook zien we als we later wegrijden een bizon naast een tent staan grazen. Da's fijn wakker worden.

We zijn vroeg op vanochtend, want we willen naar de geisers en hoe eerder je daar bent, hoe beter, beating the crowd. We komen rond half 9 aan bij de Old Faithfull Area en in het Visitor Center hangt een schema, waarop je kan zien hoe laat verwacht wordt dat de verschillende geisers gaan spuiten. Hoewel Old Faithfull niet de grootste geiser in het park is, hij spuit wel veel vaker dan de rest, om de 94 minuten. We hoeven maar een half uurtje te wachten, want de voorspelling is 9:08 AM. En jawel, op de minuut af, begint hij te borrelen en onder luid gejuich barst het spektakel los. Helaas is het snel afgelopen en roepen we "nog een keer!", maar daar moet je weer anderhalf uur op wachten. We hebben honger en zien geen geschikte picknickplek en gaan op zoek naar een cafetaria oid. Alles is echter gesloten, dus we halen sandwiches bij een winkel en eten ze op een bankje op.

We gaan weer verder en beklimmen Geyser Hill, hier liggen 7 geisers vlak bij elkaar. Bij de Anemone geiser is heel goed de verschillende fases te zien van hoe een uitbarsting verloopt. Eerst loopt de pool vol, stroomt over en vervolgens verschijnen er grote bubbels. Ineens begint hij te spuiten, ongeveer 3 meter hoog. Maar het leuke is, je staat er vlakbij. Het water zakt weg in het gat en de cyclus begint weer opnieuw, elke 7 tot 15 minuten. Het is trouwens maar goed, dat er nog geen geurfoto's bestaan want de lucht hier is niet gezond. Wat een stank, rotte eierenlucht.

Wat ook heel bijzonder is, zijn de verschillende 'pool'-en. Dit is een foto van Heart Spring, heart vanwege de vorm. De pool heeft een prachtige kleur blauw en ook dit water is behoorlijk heet.

En links staan Myrthe en Carlijn voor de Grotto Geyser. Alles stoomt, pruttelt, bubbelt en stinkt hier. Omdat de bodem zeer kwetsbaar is, loop je over een boardwalk. Die kwetsbaarheid is eigenlijk heel vreemd aangezien je een behoorlijk stevige ondergrond nodig hebt om al het natuurgeweld aan te kunnen. Volgens ons boekje zit er hier maar 3 tot 8 miles tussen ons en het magma, dat het water verhit.

Natuurlijk is alles prachtig en heel speciaal, maar na een tijdje heb je het wel gezien. Ook is Sophie in slaap gevallen en aangezien we de drager niet meehebben, moeten we haar om beurten dragen. Goede training voor de spierballen, want ze weegt inmiddels 15 kilo. Ongemerkt hebben we zeker 4 miles gelopen, geslenterd beter gezegd en daar krijg je moeie benen van. We gaan een picknickplek zoeken. Onderweg zien we een broodmagere coyote en dit dier rechts. Ik zeg: "vos", maar de rest zegt "weer een coyote". Na een tijdje rijden vinden we een plek en genieten van onze Hollandse lunch, bruinbrood met kaas, ham, salami, leverworst of pindakaas, sinaasappelsap of chocomel.

Gisteravond had de ranger verteld dat je de meeste kans om wildlife tegen te komen hebt in Hayden Valley en dus gaan we daar naartoe. Elke keer als een auto voor je remt, kijk je als een bezetene om je heen, wat is er hier te zien? Ineens doemen er erg veel stilstaande auto's op, er staat zelfs een ranger het verkeer te regelen, blijkt dat daar de afgelopen dagen beren zijn gezien en mensen rijden dan naar die plek en gaan wachten tot een beer zich weer laat zien. Maar helaas, nu is er niets te zien. We zien we verderop bizons, heel veel bizons. Mensen halen de meest wilde capriolen uit voor een foto, terwijl overal staat: do not approach wildlife!

De weg volgt de Yellowstone River en slingert mooi door het landschap. Ineens is er een parkeerplaats, er zal wel iets te zien zijn. Beter gezegd, te ruiken! Hier zien we de Mud Vulcano en Dragon's hole, in principe zijn het pool-en zoals hierboven, maar er is niet zoveel water beschikbaar. Het is een mix van water en prut uit de diepte. We hebben weer veel gezien vandaag en gaan terug naar de camping. Geen rangerpraatje vanavond, maar gewoon eten, fikkie stoken en naar bed.

Milesstand: 3141

Dag 10 (7/8): Naar Yellowstone

Hadden we gisteren een mannetjes-moose op de camping, vandaag lopen er 2 vrouwtjes te grazen. Hun dieet bestaat voornamelijk uit de lage struikjes, die je op de foto kunt zien.

We moeten opnieuw de tent inpakken vandaag, maar gelukkig staat er een korte route op het programma. We hoeven 'maar' 87 miles te rijden, want Grand Teton en Yellowstone liggen vrijwel aan elkaar vast. Echter, in alle reisgidsen lees je dat je in het hoogseizoen vroeg aan moet komen bij de campings in Nationale Parken, dus dat we zo dichtbij zitten, komt goed uit. Het plan is om gelijk bij de eerste camping te informeren waar plaatsen vrij zijn. Omdat de campings en hotels in Yellowstone geëxploiteerd worden door een semi-commercieel bedrijf, Xanterra genaamd, hebben ze hier een heus reserveringssysteem en kunnen ze precies zien waar plaatsen vrij zijn. En dat is wel zo handig in zo'n groot park met 11 campings.

De eerste camping, die we proberen bij Grant Village is vol, de meneer van de receptie vertelt dat dit een superzomer is, ze zitten qua bezoekersaantal dit jaar al 10% boven vorig jaar, wat een recordjaar was. Lekker is dat, is er dan ergens een plek voor ons? We willen hier 4 nachten blijven en de enige camping die beschikbaar is, is Bridge Bay Campground. We'll take it! Als we aankomen bij onze plek lijkt het alsof we naast familie Flodder zijn geplaatst. Twee gammele tenten, oude aanhanger, overal stoelen, 3 tafels en een enorme berg hout. Maar goed, de bewoners zijn er niet, dus we zullen zien of onze bedenkingen uitkomen... Verder zijn we tevreden met onze plek, alle ruimte, aan de rand van de camping grensend aan het bos, ideaal voor hout sprokkelen.

De tent staat snel en we gaan op pad naar het Visitor Center bij Fishing Bridge. Hier halen we Junior Ranger-programs voor Myrthe en Carlijn. Ze worden al prijziger, waren ze in de Rockies gratis en in Teton $1, hier moeten we $3 per stuk betalen. Maar aangezien we hier een paar dagen blijven, gaan ze er nu voor. Die Rangerbadge zal er komen. Het Visitor Center ligt aan Lake Yellowstone en dit is een schitterend meer. Het is het grootste meer in Noord Amerika boven de 7000 foot (zgn. high elevation), met 141 miles kustlijn. Myrthe en Carlijn hebben al snel hun schoenen uit en testen het water en we zijn zeer verbaasd als Sophie snel volgt. Een paar maanden geleden tijdens een stranddag aan de Long Island Sound wilde ze absoluut niet met blote voeten in het zand. Nu is ze in no time drijfnat. Maar ze hebben alledrie lol!

Terug bij de camping storten Myrthe en Carlijn zich op het Junior Ranger-boek. Ze hebben allebei een verschillende versie, passend bij hun leeftijd en afhankelijk van je leeftijd moet je een X-aantal pagina's invullen. Ze moeten er allebei tenminste 4 doen plus de achterpagina en ze moeten een rangerprogram bijwonen. Dat komt goed uit, want in het amphitheater bij de camping komt vanavond een ranger (gepensioneerde leraar uit Virginia) vertellen over de bizon. Weliswaar pas om 9 uur, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben dan tenminste tijd genoeg om te eten, af te wassen (clean campsite, want ook hier geldt: BE BEAR AWARE, a fed bear is a dead bear!!!) en een kampvuur te maken.

Voor het kampvuur moet hout gehaald worden en dat kan je natuurlijk kopen, maar het is veel leuker om het zelf in het bos te zoeken. Dus gewapend met de favoriete tool van iedere kampeerder, de Swiss army knife, verdwijnen Sander, Myrthe en Carlijn het bos in om een kwartiertje later triomfantelijk terug te keren met armen vol hout! Zoom in op Carlijn's gezicht: stoer! En het hout brandt ook goed.

Het valt ons trouwens op dat het flink waait hier, ook als er geen wolkje aan de lucht is, maar we zitten natuurlijk op flinke hoogte (2357 meter). We zagen/voelden daardoor de storm niet echt aankomen, die ons er zelfs toe dwong om de luifel af te breken. We kwamen net terug van het ranger program, opnieuw weer veel geleerd deze avond, toen het lichtjes begon te regenen. Het waaide wel, maar dat deed het de hele dag al. De buren waren inmiddels 'thuis'gekomen en jawel, familie Flodder, maar dan 2 stellen... Ze hadden een megavuur gestookt en één van de dames had een enorme partytent opgezet. Hun plek hadden ze tenslotte afgebakend met tuinfakkels. Gezellig. En ineens begint het te waaien, niet normaal, we kijken elkaar aan en zeggen tegelijk: weg met die luifel. Inmiddels is het 10 uur 's avonds, hartstikke donker, overal zie je kampvuren oplaaien en figuren heen en weer rennen om alles bij elkaar te houden. Sander begint haringen los te trekken en ik ga maar gewoon op het doek zitten, knappe storm die mij wegwaait... De dames zitten in de tent en vinden het niet leuk, de buren hangen alle vier aan de stokken van de partytent, want die is natuurlijk helemaal niet op stormvastheid getest. Je maakt nog wat mee. Zo snel als de storm kwam, gaat hij ook weer liggen en kunnen we naar bed. De luifel hebben we hierna niet meer opgezet, pas na 10 dagen mocht hij weer uit de zak.

Milesstand: 3043

Dag 9 (6/8): Grand Teton National Park

Zoals iedereen hebben ook wij onze vaste routines in de ochtend, Sander is er vrijwel altijd als eerste uit en zet thee en zo ook vandaag. Het was nog vroeg en heerlijk rustig, toen er ineens een moose de camping op kwam lopen. En als je goed kijkt op de foto zie je trouwens in de achtergrond de ruggen van de grazende bizons. Anyway, ik kwam terug van het toiletgebouw, want ze leggen geen douches aan, maar hebben gelukkig wel stromend water en echte wc's, en Sander komt mysterieus, zachtjes pratend naar mij toe: kijk, een MOOSE!!! Geweldig. In Zweden hebben we kilometers over dirt roads gereden om een eland te zien en hier komt er gewoon één langslopen. Gelijk de kinderen wakker gemaakt, zodat ook zij dit prachtige beest van dichtbij kunnen bekijken. Over de bizons, de mannetjes zijn in augustus 'in the rut' (bronstig) en maken een herrie!! Alsof er 10 Harley's langs komen rijden.

We gaan vandaag Grand Teton NP verkennen. Myrthe en Carlijn hadden in Rocky Mountain NP van een ranger een boekje gekregen, waar allerlei leuke activiteiten en opdrachten in stonden, het zgn. Junior Ranger-program. Ze zijn eraan begonnen, maar omdat we niet in het park kampeerden, was het erg lastig om bep. opdrachten te voltooien, dus hier willen ze het weer doen. Op naar het Visitor Center dan maar. Sander heeft ineens bereik met zijn mobiel en checkt zijn email, had hij beter niet kunnen doen, of wel, want de volgende 15 minuten staat hij te bellen om een kleine crisis op te lossen.

We parkeren de auto bij Jenny Lake en gaan daar hiken, want dat hebben we al een paar dagen (4) niet gedaan. Jenny Lake wordt het hart van het park genoemd, van waaruit veel wandelingen starten. Kijkend naar de foto van hierboven ligt het Lake ergens in het midden in het bos, we kunnen met een bootje oversteken en daar gaat het gelijk omhoog de Cascade canyon in op weg naar Hidden Falls. Tijdens de boottocht krijgen we weer het praatje te horen over de beren en dat je je rugzak ten alle tijden bij je moet hebben. OK, we weten het nu wel...

De wandeling naar de waterval is prachtig. Alleen Sophie is in het begin wat eigenwijs en wil zelf lopen, maar dat schiet natuurlijk niet op. We creëren opstoppingen op het pad, dus na haar even haar gang te laten gaan, wordt ze vriendelijk doch dringend in de drager gestopt. Al snel is ze het ermee eens en kunnen we verder. Al snel zijn we bij de waterval, Myrthe en Carlijn willen verder, maar het pad houdt op. Terug dus en blijkbaar willen ze meer, dus gaan we klimmen naar Inspiration Point. In de brochure staat dat de wandeling moderate/strenuous is, maar ze lopen er fluitend tegenop. Waar halen die kinderen de energie vandaan? Boven aangekomen, nemen we wat te drinken, gaan de dames verder met rotsen klimmen, nemen wat foto's en maken een plan voor de rest van de dag: douchen!

Maar eerst nog naar beneden en naar de boot. Er staat een flinke rij en we moeten 4 boten wachten totdat we meekunnen. Er staat een Nederlands gezin voor ons en Myrthe doet erg haar best om te laten merken dat wij ook Nederlanders zijn: "Héé mam, zij praten ook Nederlands", net iets harder dan noodzakelijk. Maar ze happen niet, ze hebben het over de lunch, uitgebreid gaan ze lunchen, uitgebreid.

Wij gaan ook lunchen, maar uit onze cooler en vinden een mooi plekje vlakbij de Jackson Lake-dam. Vervolgens kunnen we door naar de openbare douches/wasserette. Omdat we alle toiletspullen in de auto moeten bewaren vanwege de beren, hoeven we niet eerst terug naar de tent. Toch wel handig, die regeltjes, af en toe. En wat voelt een douche lekker na 4 dagen. Gelijk boodschappen halen, waar de kassier een fout maakt in ons voordeel. Altijd fijn, we hebben er weer een beker bij en Myrthe en Carlijn een speldje. Sander scoort een nieuwe waterzak (oude lekt) en schoonmaakborstels, want die zijn niet meegegaan van huis. Bij de tent aangekomen, volgt weer een andere routine, Sander kookt, als je inzoomt zie je dat vandaag wraps met groente en kip op het menu staat. Na het eten loopt Sander met de dames nog even naar het riviertje, dat langs de camping stroomt. Tijdens 'dusk and dawn' heb je nl de meeste kans om wildlife te zien. Helaas zien ze niets, maar er zijn wel veel keien om te gooien en een prachtige zonsondergang. De dag wordt afgesloten met marshmallows en thee bij het kampvuur.

Milesstand: 2956

Dag 8 (5/8): Op naar de Cowboy State

Vandaag wacht ons een geweldige dag qua natuurschoon en gek genoeg hebben we geen foto's om al dit prachtigs te tonen, maar gelukkig kan je veel vinden op het internet. We rijden naar Vernal en draaien daar de 191 op en zullen op deze weg blijven totdat we vlakbij Grand Teton National Park zijn, want dit is ons reisdoel voor vandaag. We hebben in het boekje van KOA (kampgrounds of America) gezien dat er vlakbij een mooie camping ligt. We hadden beter moeten weten...

Langs de route ten noorden van Vernal zijn bordjes neergezet, waarop te zien is uit welk tijdperk de bodem is waar je overheen rijdt en wat erin te vinden is. We rijden door State Parks en National Forests naar Flaming Gorge National Recreation Area. Door een dam in de Green river is hier een 91 miles-lang reservoir ontstaan, erg mooi, veel bootjes. Hierna rijden we Wyoming binnen, hieieiehaaaaaa, the cowboy state! Nog steeds is het landschap prachtig, big skies, we rijden over een plateau en zijn vaak erg blij met onze turbo om langzame medeweggebruikers in te halen.

Even een plaspauze bij het eerste tankstation in 100 miles, voordat we een klein stukje op Interstate 80 mogen, héé kennen we dat wegnummer niet? Gelukkig hoeven we hier maar 6 miles op te blijven, alleen de weg daarna is wel erg recht en niet zo scenic als eerder. Langzaam komen de echte bergen weer in beeld en zijn benieuwd hoe de camping eruit ziet, echter de Tomtom stuurt ons eerst de verkeerde kant op, maar uiteindelijk vinden we Jackson South / Snake River KOA. Natuurlijk barst net op dat moment een gigantische hoosbui los en moet ik sprinten naar de receptie. Onbegrijpelijk, maar deze totaal niet mooi gelegen hutjemutje camping is vrijwel volgeboekt. We krijgen een plek toegewezen, waar wij net onze tent op kwijt kunnen, maar dat blijkt niet één plek te zijn maar een 'veld' voor 4 tenten. Opnieuw word je als tentkampeerder bij KOA op de meest ongelofelijke sh**plekken neergezet! De KOAgids is misleidend en gaat gebruikt worden als starter voor ons volgende kampvuur. We besluiten verder te rijden naar Jackson en d.m.v. de nuttige plaatsen-optie in de Tomtom een camping te zoeken. De volgende camping is ook niks (was een KOA, nu niet meer), dus we gaan extreem doen en nemen de stap: we gaan kamperen IN het nationale park, in BEAR COUNTRY!!!

Zodra je bij de rangerstation aankomt, zijn de waarschuwingen en voorschriften m.b.t. beren niet te ontwijken, be bear aware. Geen eten of toiletspullen in de tent, maar in de auto, de cooker en BBQ mogen ook niet buiten blijven liggen tenzij je ze gebruikt. De cooler en drinkflessen, idem dito!!! Alles staat in het teken van het niet aanwezig zijn van verleidingen voor een beer, want m.n. in augustus en september denken zij alleen maar aan FOOD.

Maar voordat we ons hierover druk gaan maken, is het zaak om de tent op te zetten, want er zitten nog wat buien in de lucht. We hebben geen zin om te koken, het is zondag, dus we gaan uit eten. Al is het alleen maar om de naderende storm te ontduiken, hij valt toch wel, maar dan zitten wij tenminste niet in de tent. In Jackson aangekomen, moeten we eerst 'even' de regen/hagelbui uitzitten in de auto, maar daarna kunnen we op zoek naar een restaurant. Echter, meer mensen zijn met hetzelfde idee hiernaartoe gekomen en uiteindelijk belanden we bij Wendy's. O ja, we hebben ook nog bizons gezien!!! Deze eerste keer was heel speciaal, met piepende banden stoppen we om foto's te maken. Weten wij veel, dat we over een paar dagen helemaal genoeg hebben van die beesten. Ze veroorzaken alleen maar file's, gaan 'n beetje loom op de weg staan enzo...

Milesstand: 2886
Doorkruiste staten: Utah, Wyoming

Dag 7 (4/8): Dinosaur Day

Om te beginnen een foto van onze kampeerplek. De plek in Estes Park, CO was zo lelijk, daar hebben we niet eens een foto van, maar dit is er één om in te lijsten!

Vandaag gaan we het park verkennen en rijden hiervoor allereerst naar het Visitor Center. Helaas is de belangrijkste reden voor bezoek aan Dinosaur NM, de Quarry gesloten. De quarry huist de Dinosaur Wall, een ongelofelijke vindplaats van fossielen uit de Jurassic tijdperk. Meer dan 2000 botten zijn te zien en complete skeletten zijn er gevonden en staan tentoongesteld over de hele wereld. Maar goed, de quarry is dus dicht vanwege problemen met de fundering, maar de ranger geeft ons een goede tip: in Vernal, een plaatsje verderop is een prachtig nieuw museum, waar ook echte dinosaurusbotten te zien (en voelen) zijn, het Utah Field House of Natural History State Park Museum. Dat bewaren we voor de warme middag, eerst gaan we als ware toeristen op de foto met een dino!!!

Maar eerst gaan we op pad voor een 'journey through time', into geological past! In een ander deel van het park loopt een weg dwars door canyon country met geweldige vergezichten, die kunnen wedijveren met de Grand Canyon. Allereerst klimt de weg naar het Yampa Plateau, terwijl je je ondertussen vergaapt aan alle verschillende kleuren rots en steen en zand. Boven aangekomen start een korte nature trail, waar dmv bordjes meer verteld wordt over de planten en dieren die hier leven. De dames zijn meer gefascineerd over de enorme hopen poep die overal liggen. Van welk dier kan dat zijn? Ook staat in het gidsje dat je de Morrison Formation in de verte kan zien liggen, waar al die fossielen gevonden zijn. Helaas is die foto wat wazig... We blijven een poos op dezelfde hoogte rijden totdat we bij bordje 12 worden gewaarschuwd dat we zojuist over een breuk in de aardkorst zijn gereden. Fijn dat we even gewaarschuwd worden en we rijden nu over land dat ouder is dan de dino's, cool! Een stukje verder 'valt' het plateua ineens abrupt naar beneden. Ook hier zijn twee breuklijnen en door verder werk van de Yampa rivier begint hier canyon country.

Waar de foto is genomen, is tevens een prachtige picknickplek. We zijn nog nimmer zo gezond bezig geweest als op deze vakantie. Lunch bestaat uit bruinbrood met verschillende soorten vleeswaren of kaas, fruitje erbij, sinaasappelsap iemand? Nomaals, die cooler hadden we jaren eerder moeten hebben. Na de lunch hebben we een fiks schrikmoment als we wegrijden. Tenminste, willen wegrijden, de auto reageert niet, start wel, maar doet verder niets als het gaspedaal wordt ingetrapt. Uh oh... Dat wil je echt niet hebben als je in de middle of nowhere zit met een auto, waarvoor in de verste verte geen dealer te vinden is. Dit is pick up-country. Gelukkig houdt Sander zijn hoofd koel en zegt: even opnieuw opstarten, werkt ook 'altijd' bij computers . En hij doet 't weer. We moeten dezelfde weg weer terug, alleen deze keer stoppen we maar niet...

We gaan op pad naar Vernal, waar het eerder genoemde museum te vinden is. De dames weten van niets, vragen de hele dag al wanneer we nou dino's gaan zien. Zij zijn dus erg enthousiast als ze het gebouw zien, vooral vanwege de tuin eromheen waar allerlei dino's op ware grootte staan. Je begint je bezoek met een korte film, waarin wordt uitgelegd waarom dit gebied zo bijzonder is. Ook laten ze zien hoe in het echt naar fossielen gezocht wordt. Vervolgens loop je aan de andere kant de zaal uit en sta je midden in een fossielenvindplaats. De kinderen kunnen zelf ook fossielen opgraven en schoonpoetsen, dat is Myrthe aan het doen. Verderop zien we de fossielen, waarvan de opgraving te zien was in de film. Al met al een erg geslaagde tip van de ranger!

Nu we toch in de bewoonde wereld zijn, kunnen we gelijk boodschappen doen en vooral ijs halen voor de supercooler. Ze hebben hier geen Safeway, maar een Smith's, dus moet ik een nieuwe kortingpas scoren. We vullen in Margo Vos (meisjesnaam van oma Jorna) en het adres van Lam in Fishkill. Met gevulde cooler en eten voor een paar dagen vertrekken we weer naar de camping. We willen op tijd terug zijn want ranger Gary gaat vanavond vertellen over dinosaurs!!! Daarna willen de dames marshmallows, zelfs Sophie kan ze inmiddels roosteren. Bedtijd!

Milesstand: 2553