Michael Jackson

Slechts 50 jaar geworden, very sad...

Spelletjes en sprinten

Woensdag was een zeer leuke en sportieve dag voor onze dames. Allereerst stond er op school voor groep 1 t/m 4 een spelletjesochtend op het program. Elk jaar organiseren de kinderen van groep 8 dit, ze zetten alles klaar, delen de groepen in, bemannen de spelletjes en leiden de groepen rond. Sophie zat met haar grote vriendin Kim bij de poezen, samen met allerlei andere kinderen uit groep 1 en 2. Carlijn was een lieveheersbeestje en zij zat met kinderen van groep 3 en 4. Ik was er zelf niet bij, maar de dames waren zeer enthousiast over de ochtend. Sophie vertelde dat ze zelfs een berenijsje had gekregen, ze bedoelde vast een perenijsje... Er liep een fotograferende leerkracht rond, dus ik houd de website van school goed in de gaten voor foto's.

Op woensdagmiddag wordt er vaak afgesproken met vriendinnetjes, maar dat zat er deze keer niet in. Myrthe en Carlijn hadden zich vorige week ingeschreven voor een sprint clinic bij onze 'gym', Pellikaan. Sinds een paar maanden loopt er een zeer atletische jongeman rond en hij blijkt een zeer getalenteerde Zuidafrikaanse atleet te zijn, Sidwell Mithi genaamd. Hij wil volgend jaar heel graag meedoen aan de Olympische Spelen en ik heb begrepen dat zijn persoonlijk record op de 400 meter (46,20 sec.) beter is dan wat Nederlandse atleten in de afgelopen jaren hebben geklokt.

Maar allereerst moeten er gympen gehaald worden voor Carlijn. We eten een lekkere boterham en fietsen de stad in. Ik dacht we gaan even bij een Scapino o.i.d. naar binnen en scoren een simpel paar, maar dat plan wordt gevetod. Vooruitlopend op haar nieuwe hobby na de zomer halen we keigave voor kunstgras geschikte hockeygympen. Carlijn is er helemaal blij mee en na de les vertelde ze dat ze heel veel grip had met haar schoenen. Tja, 't kost een paar centen, maar dan heb je wel wat.

Om 3 uur begint de sprintles, de opkomst is behoorlijk goed en ondanks dat Sidwell alleen Engels spreekt, begrijpen de kinderen hem prima. En wij hebben het ook prima, het is heerlijk weer, de club heeft een prachtig terras met dito bar, witbiertje?

We hebben veel te veel foto's gemaakt en ook Sophie had de camera een paar keer te pakken. Maar zij maakt dan weer zulke grappige foto's, van de vuilnisbak bijvoorbeeld of haarzelf of haar schaduw. Dus die heb ik er ook tussen gezet. Bij de renfoto's herken je Myrthe aan haar enorm lange benen en Carlijn is degene met de cool gympen :-D!!! En de oranje korte broek en oranje sokken...

Vaderdag

Het is alweer dinsdagavond, Carlijn en Sophie zitten in bad en ik pak mijn laptop erbij. Vanuit onze slaapkamer hebben wij een deur naar de badkamer, reuze handig, het lijkt net op een master bathroom zoals we in Amerika hadden en daar heel normaal is. Hier moeten wij 'm delen met de rest van het gezin. Maar zij kunnen er via de overloop in. Als ik één dezer dagen het kozijn heb geschilderd en de luxaflex hangt, zal ik wat 'voor en na'-foto's plaatsen.

Maar goed, op zondagavond was ik al begonnen met een mooi verhaal over vaderdag. Dat volgens een onderzoek van luchtjesmerk Van Gils ruim de helft (61%) van de vaders een zelfgemaakt cadeau van hun kinderen wil. En dat de cadeautjes voor Sander voor 66,66% bestond uit zelfgemaakte kleine kunstwerkjes van Carlijn en Sophie, helemaal goed. Sophie had er zelfs een rijmpje bij geleerd. Myrthe kwam met een zakje drop, dat zij de vorige dag had gekocht bij de C1000.

Da's een mooi verhaal trouwens, Myrthe en Carlijn mogen zaterdagmiddag op de fiets 2 flessen Karvan Cevitan halen bij de C1000 en krijgen €5 mee. Ik geef ze nog een €2-stuk erbij, voor het geval dat. Een half uurtje later komen ze thuis met 2 flessen siroop en €1,15 wisselgeld. Huh, jongens, klopt dat wel? Ja hoor, beweren ze bij hoog en laag, dit is wat we hebben teruggekregen. En de bon dan? Die hebben we daar gelaten, zegt Carlijn met een glashard gezicht. We maken er verder niets van, maar toch vinden we het erg vreemd, €5,85 voor 2 flessen siroop. Even later is Sander in de keuken bezig en sta ik met Myrthe in de gang en vraag nogmaals hoe het nou zit met het wisselgeld. Ineens gebaart Myrthe dat ik mijn mond moet houden, "Ssst mam, kom mee naar de kamer!" en daar komt de aap uit de mouw. In groep 7 maken ze geen vaderdagcadeautje meer en alleen een tekening vond ze wat kaal, dus hebben ze van die €7 ook nog een zakje Klene Laurierdrop meegenomen. Goede keus, dat geef ik toe en ik lach me een breuk vooral ook omdat we even keihard in de maling zijn genomen door vooral Carlijn. Zij kan echt haar gezicht in de plooi houden zeg.

Zondag ofwel vaderdag begon zoals gewoonlijk met het ontbijt aan tafel en kreeg Sander zijn cadeaus. Sophie had een placemat gemaakt en Carlijn een sleutelhanger van brooddeeg in de vorm van een hart. Daarna zijn we wezen sporten en zwemmen. Na een heerlijke lunch zijn we in de auto gestapt, tenminste, eerst hebben we de DVDspeler in de auto gehangen voor de dames. En het was maar goed ook dat we dat gedaan hadden, want de A1 zat behoorlijk vol. Iets voor 4 uur komen we bij mijn ouders aan, ook mijn broer is er, dus de hele familie was compleet. Ondanks dat we pas de avond ervoor hadden gemeld dat we langs zouden komen, stond er weer vanalles op tafel. En vooral als je kleinkinderen hebt, helpt het ook als de snackbar op loopafstand zit. Ok, who are we kidding, ook bij ons ging het Kwekkeboom-kroketje er met veel plezier in... :-). Om 8 uur gaan we weer op pad, want hoewel we nu iets meer naar het noorden wonen en niet onder de rivieren, blijft de terugreis toch 149 km lang. Iets na half 10 zijn we weer thuis, de dames laten zich gedwee naar bed brengen en niet lang daarna lagen wij ook op één oor.

Naar Hellendoorn

Wat een prachtige dag om op schoolreisje te gaan, blauwe lucht, af en toe een wolkje en 22°C!!! De kinderen van de groepen 5, 6 en 7 hebben ontzettende mazzel. Ze worden gewoon om half 9 op school verwacht en wachten in hun klaslokaal samen op de bussen. Ondanks dat de kinderen geen eten mee hoeven, want tussen de middag wordt voor een lunch gezorgd, heeft iedereen een volle tas bij zich. Zo ook Myrthe...

Gistermiddag zijn we de stad in gefietst en hebben bij Kruidvat snoep geschept en ik geloof dat de hele school dat gedaan heeft. Ik hoorde vorige week van die traditie in sommige (heel veel) gezinnen en dat vind ik een hele leuke. Natuurlijk was Carlijn lichtelijk ontstemd, omdat de traditie nog niet vorige week gold, dus totaal onpedagogisch mocht zij van mij ook wat scheppen. Op voorwaarde dat ze het met ons zou delen. Maar naast mij stond die kleine opdonder van ons te springen, want over 2 weken gaat zij op schoolreis en dan "mag ik ook scheppen!".

In tegenstelling tot vorige week stonden de bussen gelukkig niet in de file en even voor 9 uur kwamen ze keurig op tijd aan rijden. Inmiddels stond het hele schoolplein vol, ook de lagere klassen kwamen de bovenbouw uitzwaaien. Luid gejoel stijgt op als één van de bussen een dubbeldekker blijkt te zijn en groep 7 gaat helemaal uit zijn dak als zij boven mogen zitten. En waar zit Myrthe? Vooraan, breed lachend, druk zwaaiend naast haar beste vriendin Marit. Beter en mooier kan je natuurlijk niet zitten in een dubbeldekker, maar ik gebaar nog wel even naar de dames of ze hun gordel om willen doen. Gelukkig is het maar een uurtje rijden naar Hellendoorn, hoewel een ongeluk in een klein hoekje zit... En als de buschauffeur dan ook nog eens met een flinke vaart over een verkeersdrempel rijdt en de bus bijna los komt van de grond kijken Marit's moeder en ik elkaar aan met een blik van 'als dat maar goed komt'. We weten nu wel waar de barst in het voorruit vandaan komt en de buschauffeur is gelijk de held, want iedereen is al door elkaar geschud voordat ze in de achtbaan zijn geweest!

Ook Myrthe had de oude fotocamera mee...


































Om 5 uur werden de kinderen weer terug bij school verwacht, dus dan sta je daar ook. Uiteindelijk hebben we daar 25 minuten staan wachten om vervolgens 2 lege bussen te begroeten. Huh, waar zijn de kinderen nou? Die grap is zo oud als de weg naar Rome, maar zelfs de buschauffeur deed mee. Terwijl hij weer met een noodgang over de drempel reed, haalde hij zijn schouders op en spreidde zijn armen zo van 'ik weet het ook niet...' Grapjas, de deuren zwaaien open en honderd kinderen rennen naar buiten.

Was het leuk? Het was geweldig!

Weekly Update

Zo, er zit weer een week op en hij is voorbij gevlogen. Veel gesport, veel op school bezig geweest en ook nog 'even' de overloop ontdaan van het linoleum. Tenminste, dat was de bedoeling. Eén deel was al los, ik wilde nl. een paar maanden geleden weten wat eronder zat, omdat er een niveauverschil leek te zitten in de vloer. Bleek dat het stukje voor de badkamer alleen maar kranten als ondervloer had, direct op de houten planken... Dat is wel makkelijk weghalen en ik ging er vanuit dat dat ook voor de rest zou gelden. NOT!

Ten eerste bleef net als bij de trap de rug van het zeil met lijm e.d. achter op de ondervloer. En er was niet één laag triplex als ondervloer, tuurlijk niet, zeg maar nee, dan krijg je er twee. Maar wat meer verontrustend was, was de grijzige laag die ertussen zat. Sander vertrouwt het gelijk niet en ik bel onze bouwkundig adviseur, a.k.a. mijn vader. "Tja, dat klinkt erg veel als asbest, maar dat is niet erg, gewoon nat spuiten, mondkapjes voor en snel weghalen die troep." En dat doen we, Sander gaat met de koevoet aan de slag en ik stop alles in vuilniszakken en voer het af naar buiten. Wat een rotzooi.

Maar gelukkig is de overloop leeg als ik om iets voor 12 de kinderen ophaal van school. Sophie heeft weer eens mazzel en is gelijk uit school met haar vriendinnetje Kim mee. We halen haar om 3 uur op en daarna fietsen we gelijk de stad in om schoolreisproviand te halen voor Carlijn. We zijn trouwens vaak in de stad te vinden deze week, maandag ben ik met Sophie naar het postkantoor gefietst om Thom's beer te versturen. Hij was 'm nl. vergeten na het feestje op zondag en Sophie was heel bezorgd dat Thom nu niet zou kunnen slapen. Maar ze heeft goed voor Thom's beer gezorgd, 's nachts heeft hij bij haar geslapen en overdag stond hij in de kamer, zodat hij niet alleen zou zijn :-). Dinsdag had ik een tussenuur, tussen overblijfjuf zijn en creacircuitjuf zijn en zijn we naar Subway gefietst, mmm, half a footlong chicken bacon ranch. In een flits was ik even in Amerika.

's Ochtends bij het ontbijt, Carlijn heeft er zin in!

Donderdag was de dag van het schoolreisje voor groep 3 en 4. Vier klassen met 7- en 8-jarigen stuiteren over het schoolplein. Allemaal vergelijken ze hun buit, hoeveel snoep heb jij mee? Ik heb chips!!! Helaas staat één van de bussen in de file en moeten de kinderen 3 kwartier wachten in hun lokaal. Maar dat gaat wonderbaarlijk goed, vooral ook omdat ze zien dat het buiten hoost van de regen. Om kwart over 9 staan de bussen voor en Carlijn's klas is de laatste klas die buiten komt. Een mevrouw staat bij de deur koppen te tellen en precies tussen Carlijn en haar vriendinnetje laat ze haar hand zakken en zegt dat de bus vol is en stuurt Carlijn met de laatste 6 kinderen met hun juf naar een klein bestelbusje. He, potverdorie, Carlijn heeft zich zo verheugd op de busrit, speciaal afgesproken naast wie ze gaat zitten en nu dit. Alles moet snel, snel, snel, de juffen lijken gestresst door het tijdverlies en Carlijn loopt verloren achter haar juf aan.

Op dat moment was ik erg blij dat ik had gewacht en grijp in, sta even versteld van mijn eigen assertiviteit, en neem niet genoegen met de oplossing die de juffen aandragen. Ze willen Carlijn op de voorstoel naast de chauffeur laten zitten. OK, als je een busfanaat bent, is dat natuurlijk de mooiste plek, maar Carlijn wil gewoon bij haar vriendinnetjes zitten. Ook lijkt me die plek nou niet echt de veiligste. De tranen stromen inmiddels over haar wangen, dit is toch geen leuk begin van de schoolreis? Dan gaat juf kijken waar het nieuwe jongetje van het AZC zit, die nog geen Nederlands spreekt. En waar zit die? Naast het vriendinnetje van Carlijn... Gelukkig wil hij ruilen en gaat Carlijn uiteindelijk toch nog met een big smile op pad.


















De schoolreis gaat naar De Spelerij in Dieren, 'de wonderlijkste speel- en ontdekplek van Nederland. Carlijn had op de website al bekeken wat er zoal te doen was en het zag er erg leuk uit. Om alles vast te leggen, had ze onze oude digitale camera mee, dat vond ze megastoer, zo in een tasje aan haar riem.

Voor lunch mogen ze hun eigen broodjes bakken, Carlijn heeft er wel 3 op en allemaal met hagelslag. Op de website van school stonden heel veel foto's en één daarvan laat mooi zien hoe dat ging. Om 3 uur waren ze weer veilig terug en het busbedrijf had voor de terugreis een extra grote bus geregeld, zodat niemand meer apart in een klein busje hoefde. Want zeg nou zelf, de helft van het plezier van een schoolreisje is de busreis.

Terwijl Carlijn dus de hele dag weg was van school was ik er niet weg te slaan. Nadat we de kinderen hebben uitgezwaaid, mogen we terug het gebouw in voor een cursus TSO. Je vraagt je vooraf af of dat wel nodig is, om moeders les te gaan geven hoe ze een uurtje wat kinderen moeten opvangen, maar blijkbaar is er een markt voor. De cursus is nl. 3 ochtenden van 9 tot half 12 en we hebben zelfs huiswerk meegekregen. Ach ja, slechter zal je er niet van worden en ik geef toe, bij sommige kinderen heb je af en toe wel de gedachte van, dit is toch wel een lastiger typetje dan ik gewend ben. Hoe red ik me hier nu weer uit... Na de cursus mag ik gelijk door naar het lokaal van Myrthe om daar overblijfjuf te zijn, pas na énen ben ik weer thuis.

Het weekend is er één van vele eerste keren. Op zaterdag neemt Sander Myrthe en Carlijn mee de stad in naar de markt. De dames willen hun pinpas mee... en gebruiken hem voor de eerste keer! Allebei hebben ze oorbellen gekocht en kunnen niet wachten tot hun bankafschrift komt, waarop staat dat ze gepind hebben. Ik had Sophie meegenomen naar de gym, ik had zo'n spierpijn van een bodypumpklas van donderdagavond, dat ik dacht dat een uurtje spinning wel goed zou voelen. NOT!!! Wel verbrand ik flink wat calorieën, altijd prettig. 's Middags wandelen we naar Park Berg en Bos, even de kinderen uitlaten. De zon schijnt, voetbal mee, heerlijk en Sophie doet voor het eerst de monkey bars. Ik weet niet eens de juiste term in het Nederlands, maar Sophie is erg trots en doet het daarna nog tig keer!!!

Zondagochtend blijft onze vaste sportochtend en zeker als we naar buiten kijken, komen we niet eens in de verleiding om iets anders te gaan doen, het is hondeweer. Ik heb geen zin in een klas en stap naast Sander op de loopband, maar ga niet zoals hij rennen, maar zet de band op een helling en loop 20 minuten, daarna is de elliptische machine aan de beurt. Sanders hardloopritme is een goede en zorgt dat ik flink opwarm. Maar daarna komt het echte werk, de roeimachine, daar ga je pas echt van zweten. Binnen 25 minuten roei ik 5 km, een record. Ook Sander is goed bezig, hij loopt voor het eerst 10 km achter elkaar op de loopband.

Klaar voor vandaag, we gaan zwemmen met de dames. Na het zwemmen hebben we altijd ontzettende honger, er gaat zo een heel brood doorheen. Sophie is zelfs in een avontuurlijke bui en ontdekt dat gebakken ei best lekker is. De rest van de dag zijn we 'rundum Hause', gisteren hebben we al het gereedschap uit het huis gehaald en gelijk de garage in- en opgeruimd, vandaag is het rustdag. Wasje draaien, tomatensoepje maken, GFT-bak vullen met de 2 maanden geleden gekapte conifeer (nog 2 legingen en dan zijn alle takken weg!) foccacia bakken. Na het avondeten lopen we een rondje door de wijk, Sophie gaat mee op de fiets en Carlijn pakt de step. Myrthe blijft thuis, vindt het af en toe heerlijk even alleen thuis zijn.

Tijdens de wandeling komen we bovenop een heuveltje uit met wel 6 paadjes naar beneden, welke nemen we? "Deze!", roept Sophie en zonder na te denken zet ze af en vliegt gelijk omlaag. Door de snelheid krijgt ze haar voeten niet op de trappers, waardoor ze niet achteruit kan trappen, haar handrem is niet sterk genoeg. Haar fietsje stuitert over de boomstronken en stenen, o o, en binnen 5 seconden ligt ze languit op de grond. Brullen, ze heeft een schaafwond op haar voorhoofd, haar neus bloedt, haar handen doen pijn en haar kleren zitten onder de prut. Gelukkig heb ik een zakdoekje bij me, maar als ze haar eigen bloed daarop ziet, gaat ze nog harder brullen. Uiteindelijk krijgen we haar rustig met de belofte dat ze zometeen nog lekker even in bad mag, alleen ze wil even niet fietsend naar huis, dus Carlijn pakt het kleine fietsje en Sophie gaat op de step.

Eind goed, al goed.

DE GANG IS DONE!!!

Na weken opruimen, krabben, schuren, schuren, schuren, stofzuigen, St. Marcs-en, gronden, gronden en aflakken zijn we eindelijk zover dat we kunnen zeggen dat de gang klaar is. En we zijn best wel trots op het eindresultaat. Onze garderobe, gekocht in Amerika, past geweldig en de kleur, die we uitgekozen hebben voor de onderrand is werkelijk schitterend. Kortom, DONE!

Voor:























Tijdens de bouwinspectie in augustus '08























December '08: het originele plafond moet er helaas uit























15 Januari: En toen was er licht!!!

Na:

Voor:























Na:























En tenslotte: eindelijk weer een plek om onze jassen, sjaals, wanten, sleutels en tassen op te bergen in plaats van in een grote verhuisdoos in de woonkamer...

Party time

Tot mijn grote schaamte zie ik dat ik al bijna 10 dagen niets heb geschreven op mijn blog. Foei! Maar we hebben het dan ook erg druk gehad, en dat terwijl de kinderen het hele Pinksterweekend uit logeren waren bij mijn ouders. Die vrije dagen hebben we benut met schuren en schilderen en het resultaat is er zeker naar. We hadden nl. een reden om zo hard te werken, een birthday/housewarming party.

Myrthe is 20 maart 11 jaar geworden en dat hebben we gevierd, maar niet met de hele familie. Dat kwam allemaal niet écht uit zo vlak voor de verhuizing en middenin de eindsprint, waar we toen in zaten. Inmiddels hebben we alle stress van de verhuizing achter ons gelaten, zijn vrijwel alle dozen uitgepakt en kunnen we zeer goed leven in ons huis. En dat is voldoende reden voor een feestje, voor Myrthe, maar ook om vol trots het (bijna)eindresultaat van al ons harde werk te laten zien.

Maar dat neemt niet weg dat we de afgelopen dagen zeer, zeer druk zijn geweest. Tot op het laatste moment waren we alles in orde aan het maken. En was Sander ook nog eens een feestmaal in elkaar aan het draaien. Helaas kon mijn broer er niet bij zijn vanwege zijn werk, maar voor de rest was de hele familie present. Na de koffie met taart mocht Myrthe haar cadeaus uitpakken en daar heeft ze lang op moeten wachten, wel ruim 2 maanden. Maar het grootste cadeau was dat ze haar kleine nichtje Noor de fles mocht geven, met zo'n BIG smile.