Trots

Sander is heel trots. Hij was weliswaar gisteravond pas om half 10 thuis, maar hij heeft wel meegewerkt aan de totstandkoming van de aller, aller, aller drukste avondspits ooit…

Gelukkig hadden we ‘s ochtends net de winterbanden gemonteerd, want er werd sneeuw en kou voorspeld. En jawel, er is 2 cm sneeuw gevallen in Nederland en het hele land ligt op z’n gat. Bijna negenhonderd kilometer file, ‘t is toch niet te geloven?!

Maar wij zijn helemaal klaar voor de winter, zondag hebben we bij Decathlon geweldige skihelmpjes gehaald voor de dames. En omdat een effen helm wel wat saai is, kon je er plakplaatjes bij kopen. Carlijn had een doodgewone rode helm, maar na wat geknutsel is het nu een lieveheersbeestje! Die foto volgt vast nog wel. Sophie staat er in ieder geval al wel mooi op.

Vanochtend stonden we voor de keuze, gaan we krabben of fietsen? Het werd fietsen, want dat is anders niet leuk tegenover Myrthe, vond Carlijn. Die was al op de fiets naar school…

Zevenheuvelenloop 2010

Zondagavond, ik zit op de bank met de laptop op mijn schoot, Studio Sport op tv en een lekkere kop koffie naast me. We hebben zojuist een heerlijke pasta met spinazie en zalm naar binnen ‘gehammerd’, in elkaar gedraaid door Sander. Ja, daar had hij nog puf voor, zelfs na het lopen van 15 kilometer rond Nijmegen. Maar hij is dan ook in een euforische stemming…

Bij het inschrijven voor de Zevenheuvelenloop moet je aangeven wat je als eindtijd verwacht en Sander en Arne hopen op 1 uur 7 minuten. Hiermee wordt je ingedeeld in een bep. startvak, dit jaar beginnen ze in geel. Vorig jaar hadden ze hun tijd te conservatief ingeschat, waardoor ze steeds mensen moesten inhalen. Hiervan geleerd, staan ze nu tussen allemaal snelle lopers!

Zo snel zelfs, dat ze vlak na de wedstrijdlopers mogen starten, om 5 over 1 zien we ze langs flitsen. Zij zien ons niet, ze lopen aan de andere kant van de weg, maar ík heb ze wel op de foto! Wel goed kijken, ze lopen naast elkaar, Sander met een oranje shirt.

Het lijkt op deze foto alsof het heel rustig was, maar niets is minder waar. De stroom lopers is enorm, er starten vandaag 32.000 mensen. Na een kwartier hardlopers kijken, we hadden daarvoor ook al een poos staan wachten, gaan wij een stukje lopen. Maar binnen 200 meter zien we een heel leuk eettentje waar ze allerlei lekkers verkopen. Snert, warme chocolademelk, glühwein én een broodje rookworst. Myrthe kijkt me aan…, mogen we die? 

Daarna wordt het alweer tijd om de wedstrijdlopers toe te juichen. Zij lopen gewoon 20 km per uur en zijn in ruim 41 minuten alweer terug… Vorig jaar is het wereldrecord bij de vrouwen hier gevestigd, dit jaar willen de mannen dit ook doen. De omstandigheden zijn in ieder geval perfect, heerlijk weer en een prachtig parcours. De man in vorm is Leonard Patrick Komon en hij is ook de eerste man die werkelijk met een gigantische vaart langs rent. De auto van de organisatie geeft de tijd aan (40:06) en hij zit al vrijwel de hele route onder het wereldrecord, zou het dan toch gaan lukken?

Ik houd mijn camera klaar en druk op goed geluk…

Na de nieuwe wereldrecordhouder (41:15!!!) Komon begint het grote binnenlopen, maar terwijl aan de linkerkant mensen finishen, vertrekken er nog steeds mensen aan de rechterkant van de weg. Dat lijkt me écht ontmoedigend.

Dankzij de SMS service van MyLaps weet ik dat Sander keigoed aan het lopen is en dat we ‘m weer kunnen verwachten na 1 uur en 7 minuten. Tenminste dat is zijn voorspelde eindtijd n.a.v. zijn tussentijden. Het klopte bijna, alleen Sander was me te vlug af en ik heb helaas een foto gemaakt van iemand anders zijn achterhoofd… Uiteindelijk doet hij 1 uur, 6 minuten en 21 seconden over de loop, idioot snel. Arne volgt snel daarna en dan zetten wij het ook op een lopen. Wij hebben alle spullen bij ons en de mannen zullen het wel koud hebben.

Bij het Keizer Karelplein vinden we elkaar en kunnen we de medaille bewonderen. Maar eerst: kleren aan!

Tijd voor een biertje! Of warme chocomelk! Of dubbel friss! Of koffie! Maar zeker ook bitterballen!

Snert

Vanochtend stond ik al om 5 over 8 bij Appie, da’s veel te vroeg eigenlijk voor mij. Zeker als ik dan ook nog mijn hersenen aan het werk moet zetten en eten voor de hele week wil halen. Op hoop van zegen gooi ik mijn kar vol en meestal kan ik daar de week wel mee vol maken. Dagje pasta, dagje stamppot, dagje Indisch…

Echter, in het weekend mag het wel eens anders zijn. Of iets uitgebreids, waarvoor je de tijd moet nemen. En vandaag viel mijn oog op een snertpakket, oftewel alle ingrediënten voor erwtensoep heel handig bij elkaar gedaan door Appie. Ik hoefde alleen nog maar een pond schouderkarbo’s en peper en zout toe te voegen.

Volgens het recept moeten we beginnen met aan de kok brengen van 2 liter water met daarin de schouderkarbo’s, het laurierblad, een halve eetlepel zout en de spliterwten. Terwijl dit staat te pruttelen, storten Carlijn en ik ons op de rest van de groenten. Alles moet in kleine stukjes gesneden worden en Carlijn doet de knolselderij. Wat ruikt dat lekker trouwens…

We nemen de tijden van het recept iets ruimer en laten alles lekker gaar koken. Tenslotte de rookworst erbij en dan smullen maar!

Prince!!!

Twee weken geleden aangekondigd, Prince komt na 8 jaar weer naar Nederland. Afgelopen zaterdag bedachten we dat dat best wel gaaf was om heen te gaan. Alleen, veldkaartjes waren toen al uitverkocht. Geen nood, daar bestaat Marktplaats voor!

Gelukkig kon oma I. oppassen, dus thuis kon alles doorgaan en konden Sander en ik samen op stap. De auto hebben we geparkeerd bij Burgers Zoo, van daaruit reden pendelbussen. 30.000 Mensen in één keer zo’n stadion in krijgen, geeft veel drukte. De rij om het veld op te komen was enorm, hij liep bijna om het hele stadion heen. Maar uiteindelijk waren we binnen en kon de pret beginnen!

We stonden erg goed, behoorlijk vooraan en door onze lengte konden we alles prima zien. Bovendien waren er drie grote schermen om alles te volgen. Om 10 over 8 begonnen ze en pas na 3 uur vonden ze het welletjes. Geweldig!

Purple Rain

En niet alleen wij vonden het geweldig, de recensenten van Parool, de Gelderlander, nu.nl, AD, en Metro dachten er net zo over.

Hij is weer in het land

De wekker ging vandaag net zo vroeg af als door de week, dat zorgde voor enige verwarring bij mij. Waarom gaat dat ding nou af, het is toch zaterdag? Na 2 keer de snooze-knop ingedrukt te hebben, ging er uiteindelijk een lampje branden. Carlijn moest hockeyen in Kampen en om 5 voor 8 vertrekken en wij moesten de stad in voor de intocht van Sinterklaas. Alleen, ze houden hier van vroege intochten, al om kwart over 9 begon het festijn. Maar het is allemaal voor een goed doel, de aanblik van al die blije kinderen is het meer dan waard.

Sander was dus met Carlijn de hort op, dit jaar had ik mijn oudste en mijn jongste mee. We hadden een mooi plekje aan het water, we konden alles prima zien. De vrijwillige brandweer deelde snoepjes uit, een pietenband zong leuke liedjes en als klap op de vuurpijl kwam iets na 10 uur de boot met Sint en pieten aan en was Sophie’s hart gerust; ze hebben gelukkig de juiste route gevonden.

Ondertussen liepen op de kade allerlei zwarte pieten rond, die pepernoten uitdeelden en de zwarte piet op de onderste foto zei tot grote hilariteit van alle omstanders tegen Myrthe: “Jeetje, wat ben jij groot geworden!”

 

Alvast inzingen…

Sophie oefent Sinterklaasliedjes

Sinterklaas is in aantocht!!!

Het feestseizoen is begonnen, tenminste, als het aan Sophie ligt. Al dagen loopt ze te verkondigen dat Dieuwertje de studio al aan het opruimen is en dat we op woensdag om 10 over half 6 klaar moeten zitten voor het Sinterklaasjournaal!!!

Komende zaterdag komt de goedheiligman aan in Nederland en langzaam aan worden de kinderen van Nederland opgewarmd; tot 5 december is elke dag het Sinterklaasjournaal te zien. Want er gebeuren vreemde dingen in Harderwijk, bewegende juten zakken in de pakjeskelder, een pakjesboot, wat al in de haven ligt. En er is natuurlijk van alles te vertellen over het grootste kinderfeest van het jaar.

Ook het Jeugdjournaal doet mee, zo was er vandaag een item te zien over de grootste pepernotenfabriek ter wereld, geweldige beelden. Lopende banden met duizenden pepernoten, die een meterslange oven ingaan. Én leuke weetjes, zoals dat er in Nederland per jaar 6,3 miljoen kilo pepernoten worden gegeten.

Maar goed, de decemberfeesten komen met rasse schreden dichterbij en dat houdt vooral Sophie erg bezig en om haar zo te zien is puur genieten.

PS. Check out our wonderfully redesigned donut lamp (boven Sophie’s hoofd)… Afgelopen zaterdag hield Hurricane Thomas niet alleen huis in het Caribisch gebied, maar ook zeer lokaal in Nederland :(.

Vandaag 21 jaar geleden…

Vandaag, 21 jaar geleden viel de Berlijnse Muur. Deze gebeurtenis was volgens TIME magazine één van de 80 dagen, die de wereld veranderd hebben. Ik weet nog dat ik die avond ergens aan het oppassen was en ik ademloos naar de nieuwsberichten heb zitten kijken.

Op Wikipedia kan je het hele, trieste, verhaal lezen van de bouw en val van de Muur. In 1961 begon de DDR met de bouw en binnen een paar weken stond hij en bleef uiteindelijk ruim 28 jaar staan.

Die maand november van het jaar 1989 was sowieso een zeer bijzondere maand, toen kwamen Sander en ik elkaar voor het eerst tegen… in de disco!!!

In één dag geel

Rondom huis verandert al het groen langzaam in geel, oranje, bruin en foetsie, weg is het blad. De bladblaasteams van de gemeente trekken in colonne door de wijken om de enorme hoeveelheid bladeren van de wegen te verwijderen.

Eén boom echter, aan de overkant bij de buren in de tuin, hield zich dapper staand tussen al het herfstgeweld en had tot gister nog al zijn blad en was nog fris en fruitig groen. Tot vandaag, in één klap geel geworden, het leek wel of onze keuken goudgeel kleurde.

Een dag vol familie

Het was maar goed dat we zondagochtend vanwege het ingaan van de wintertijd een uurtje extra hadden gekregen, want er stond een hoop op het program. Allereerst een rondje hardlopen voor Sander en mij, alleen Sander is ‘iets’ eerder weg en was ‘wat’ later terug. Vervolgens snel wat eten en douchen en dan de auto in naar Noord Holland.

Mijn oma is vorige week 96, zesennegentig, ZESENNEGENTIG jaar geworden, wat een leeftijd!!! Om dit heugelijke feit te vieren zijn we, kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, allemaal uitgenodigd voor een brunch in Hotel Akersloot. Dit enorme hotel ligt aan de A9 en wanneer je er ook langsrijdt, de parkeerplaats staat altijd vol. En elke keer verbazen wij ons daarover. Dus nu is eindelijk het moment daar om uit te vinden wat al die mensen daar doen.

En wat doen ze daar? Eten!!!

Er was een enorm buffet met zeer veel eten, ook aan de kinderen was gedacht, vandaar dat Myrthe om 10 over 11 ‘s ochtends al een kroket met friet op haar bord had liggen… Bij Sophie was de chocoladefontein favoriet en Carlijn heeft gewoon van alles wat geprobeerd. Ik heb vooral veel vis gehad en kleine hapjes, bovendien was de cappuccino erg lekker, natuurlijk met bonbons…

Om 2 uur was het buffet gesloten en gingen wij als enige van de hele familie richting het zuiden, maar nog even niet naar huis. Nu we toch in Noord Holland zijn, gaan we ook even bij mijn schoonouders langs. Mijn schoonmoeder was laatst een ketting verloren bij ons, hij lag gelukkig op het pad, en die konden we mooi terugbrengen. Dat hadden we tenminste op zaterdag bedacht. Alleen op zondagochtend waren we er allebei niet echt bij, we zaten al een poosje in de auto toen we ons realiseerden dat de ketting nog in de keuken lag….

Maar dat mag de pret niet drukken, na een kopje thee en een heerlijk stukje appeltaart, jawel, we hadden nog een plekje, zijn we lekker gaan uitwaaien op het strand van Bloemendaal aan Zee.

We eindigen de dag in een leuk tentje langs het strand, waar lekker lokaal bier geschonken wordt, behalve voor de Bob natuurlijk. Maar hun soep van de dag maakt veel goed, net als alle andere gerechten trouwens. Zo ga je tijden niet uit eten en zo eet je op één dag twee keer buiten de deur. Het kan niet op.

Iets voor 8 uur zijn we weer thuis, Sophie en Carlijn rollen gelijk hun bed in, maar Myrthe moet nog snel haar huiswerk maken. Aaaaaa, wat zielig… maar wel een leermoment: maak je huiswerk als het kan op zaterdag, je weet nooit hoe je zondag verloopt.