U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2 U2

Eindelijk is de dag daar, spaceship U2 landt in Amsterdam. En samen met nog 59.998 mensen gaan Myrthe en ik ze bekijken. Na de lunch stappen we in de auto, flesjes water mee, bananen en Evergreens. Sander stopt de hele achterbak vol alsof we een week weg gaan naar onbewoonde streken. Maar we gaan naar Amsterdam, de hoofdstad van Nederland, op dit moment bomvol met buitenlandse toeristen.

Omdat we natuurlijk veel te vroeg bij de Arena waren, zijn we met de trein naar Amsterdam Centraal gereden. We = Myrthe en ik, Walter en zijn vriend(inn)en. Na een wandelingetje komen we bij het Rembrandtplein aan en de eerste vrije tafel is voor ons. Biertje?































































Na een paar rondjes is het tijd om onze magen te vullen en wat past er nou beter bij zo'n dag als vandaag als heerlijk bezoekje aan de FEBO. Mmmm, satekroketje anyone? Die had ik al niet meer gehad sinds 1990, toen ik nog in Alkmaar op school zat en veel te vaak tussenuren had...

De trein terug richting de Arena zit vol met U2-fans. De conducteur wenst ons via de intercom een mooi concert en de vrijwel lege trein gaat door naar Rotterdam. Wij volgen de meute naar het stadion en zoeken onze ingang M. Voordat we de trappen omhoog mogen beklimmen, worden we eerst gefouilleerd, maar zoals jullie kunnen zien, hebben zij mijn camera niet gezien :-)!!!






















Om 8 uur begint het voorprogramma van Snowpatrol, errug goed. Laatst traden zij ook op bij Pinkpop en dat had ik op tv gezien en zij hebben ook een paar behoorlijke hits gehad met 'Chasing cars' en 'Crack the shutters'. Je kan alleen wel merken dat de mensen van het geluid nog druk bezig zijn met het testen van alle boxen, want m.n. de lage geluiden gaan door merg en been. Na 3 kwartier houdt Snowpatrol het voor gezien en komen de roadies van U2 alle spullen klaarzetten. Inmiddels is het stadion behoorlijk volgelopen en draait de wave zijn rondjes over de tribune. Heel leuk om dat eens mee te maken.























Myrthe met Walter en Rein, die de kaartjes had geregeld

In het stadion is het lekker warm, vooral waar wij zitten, op de tweede ring vlakbij het dak. Dus wij laten ons ook lekker vollopen. Ik ben alleen overgestapt op de Sprite, want ik ben de BOB. Nog 7 jaar wachten, dan kan Myrthe terugrijden... Myrthe heeft trouwens vandaag haar hele maandtegoed aan cola opgedronken, ach, ze had alle suikers nodig om wakker te blijven tot tenminste kwart voor 12.

Iets na half 10 komen de bandleden één voor één het podium op, het dak gaat er bijna af!!!

Na een concert van ruim 2 uur is het helaas veel te snel afgelopen. U2 heeft een mooie mix van nieuwe en oude songs gespeeld en ze hebben niets teveel gezegd, het podium met al zijn lichten en videoscherm was spectaculair. Op de middelste foto hierboven kan je zien dat het scherm ook als een soort harmonica omlaag kon. Schitterend.

Alleen dan moeten 60.000 mensen het stadion uit en naar hun auto's/trein en op pad naar huis. Wat een crime, gelukkig had ik mijn auto vlakbij de uitrit van de parkeergarage gezet, maar nog reden we pas om iets voor één uur de snelweg op. Myrthe had toen al de stoel in de ligstand gezet en die heb ik niet meer gehoord tijdens de rit naar huis.

Het was geweldig, maar tjongejonge, wat suisten mijn oren toen ik eindelijk om 2 uur in mijn bed lag!!!

YES!!!

Ik had er al niet eens meer aan gedacht sinds in maart de voorverkoop was. U2 komt volgende week naar Nederland en ik ga er heen!!! Wat een verrassing, yes, yes, yes!!! Mijn broer heeft een extra kaartje voor mij geregeld, we zitten ergens bovenin, maar dat mag de pret niet drukken. Geweldig!!!

BEDANKT, WALTER!!!

We hadden het kunnen weten...

Op de KNMI-site valt te lezen dat in Nederland jaarlijks gemiddeld genomen de meeste neerslag rond Vaals in Limburg valt en op de Veluwe vlakbij Apeldoorn. Dat de kans op zware buien daar dan ook iets groter is dan elders... Nou, dat weten we inmiddels wel.

Vorige week hebben we natuurlijk die enorme hoosbui gehad en sindsdien is het gedaan met het mooie weer. De temperatuur is langzaam gedaald, met als dramatisch dieptepunt vanochtend, toen zelfs de verwarming even aan moest om de eetkamer wat op te warmen. En vanmiddag ging ik de dames van school halen met regenlaarzen aan en onder mijn trench coat een spijkerbroek en trui. En wat heel erg is: SOKKEN!!! Ik haat sokken, ik heb al sinds 1 april geen sokken meer aan, maar vandaag werd het me echt te koud.

Gelukkig zegt weer.nl dat het vanaf morgen beter gaat worden. Ook gaat het Kristalbad dan weer open, zij zijn een week gesloten geweest, nadat de machinekamer na het noodweer van vorige week was volgelopen en de brandweer 1 miljoen liter water eruit gepompt heeft. Ik kan dat getal bijna niet geloven, maar het staat echt op de website van het bad... Op bijna 3 km van ons huis ligt Pretpark Koningin Juliana Toren en daar is het ook flink tekeer gegaan. Er zijn diverse blikseminslagen geweest en er was voor een ton aan schade.

Maar gelukkig hebben we tijdens dit kl***weer altijd nog de Tour de France, puur genieten van de mooie plaatjes. Helaas doet de Raboploeg het niet echt geweldig, maar dat mag de pret niet drukken.

O ja, en vandaag was de laatste schooldag. "Eindelijk vakantie!", volgens Carlijn. Woensdag hebben we al een afscheidslunch gehad met Carlijn's klas, gistermiddag was er een dank je-middag op school voor alle hulpouders en bij Myrthe en Sophie hebben we vandaag de handen van de meesters en juffen geschud. Myrthe en Carlijn hadden tassen vol werkboeken, schriftjes en knutselkunstwerken mee en die moesten natuurlijk allemaal bewonderd worden. Ook zijn de laatste rapporten binnen en ze zijn prachtig. Myrthe hoort volgend jaar in groep 8 tot de oudsten van school en Carlijn gaat juichend naar groep 5, alwaar ze juf Susan weer tegenkomt.

Maar eerst 6 weken VRIJ!!!

Eén jaar!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat we na 3 jaar afwezigheid weer voet zetten op Nederlandse bodem.

In één jaar tijd een maand in een vakantiehuisje gewoond, daarna 8 maanden in een huurhuis en nu in ons eigen paleis!!! In Amerika al onze spullen ingepakt, na 2 maanden wachten weer uitgepakt, in maart alles weer ingepakt en daarna weer uitgepakt. En tussendoor diverse tripjes naar de milieustraat gemaakt en nóg steeds hebben we genoeg stuff.

In één jaar hebben onze geweldige dochters zich helemaal 'gewoon' gemaakt op school. Mensen denken dat we al jaren hier wonen. Ze hebben vriendjes en vriendinnetjes, in de stad worden we continu begroet. De resultaten op school zijn uitstekend, beter dan we hadden kunnen hopen. Zo heeft Carlijn zichzelf in een paar maanden aangeleerd om aan elkaar te schrijven en is ze van AVI 3 naar AVI 9 gegaan. Bij Myrthe is het stuivertje gevallen met rekenen en haalt alleen maar goede cijfers en dat geldt ook voor geschiedenis en aardrijkskunde. Toch knap als je dat nog nooit gehad hebt.

In één jaar hebben we met veel hulp een volledig afgewoond huis prachtig verbouwd, OK we zijn nog niet klaar, maar we wonen hier heerlijk.

In één jaar hebben we één auto verkocht, één auto zelf uit- en ingevoerd en één auto gekocht, allemaal dingen die we nog nooit gedaan hebben. En met die auto's doen we eigenlijk niets anders dan naar familie rijden, die niet echt om de hoek wonen, want voor de rest doen we bijna alles met de fiets. HEERLIJK!!!

Ik ben hoogstwaarschijnlijk nog heel veel vergeten, er is ook zoveel gebeurd de afgelopen maanden. Maar..., we denken nog vrijwel dagelijks met zeer veel plezier terug aan onze tijd in Amerika, maar hebben hier gelukkig ook helemaal onze draai gevonden.

Weeralarm

Het KNMI heeft vanmiddag om 10 over 2 een weeralarm afgegeven vanwege zwaar onweer: gevaarlijk en grote overlast. En wij zaten er middenin...

De dag begon zo mooi, lekker gesport en omdat de airco het niet deed in de spinningruimte kregen we een tegoedbon voor een gratis drankje. Die hebben we gelijk gecasht op het terras... Daarna snel boodschappen gehaald en de dames opgehaald. Na school was afgesproken dat Carlijn gelijk met haar vriendinnetje Naomi en haar moeder naar het Kristalbad zou gaan, dus voor haar had ik een tas met zwemspullen en eten mee. Sophie en ik zijn gegaan na de lunch thuis. Myrthe moest helaas naar school 's middags.

De zwembaden van het Kristalbad zijn niet verwarmd, dus we frissen lekker op van de duik. Sophie durft eindelijk van de glijbaan af, die je kan zien op de foto bij de blog van gisteren. Maar dan komen de stapelwolken toch wel snel opzetten vanuit het Westen en ineens begint het te onweren. Over de omroep klinkt de mededeling dat iedereen het zwembad uit moet en richting het gebouw met de kleedruimtes moet komen. Ze willen waarschijnlijk niet dat er mensen op het terrein blijven schuilen onder de hoge bomen. Al snel begint het te druppelen, gooien we alle spullen in de mand en lopen naar de uitgang. Inmiddels komt de regen met bakken naar beneden, maar ach, we zijn toch al nat...

Veel mensen proberen te schuilen, maar dat zie ik niet zitten in zo'n menigte. Inmiddels is het onweer écht losgebarsten en ik wil naar huis. Gelukkig hebben ze de slagboom open gezet, dus we fietsen in een grote meute terug de woonwijk in. Wat een hoop water komt er omlaag vallen en wat gaat het tekeer hierboven. We zijn drijf- en drijfnat als we thuis zijn! En Carlijn en Sophie hebben het koud, dus die zet ik snel onder een warme douche. Myrthe moet nog uit school komen en die wordt opgehaald door Sander, met de Volvo zodat haar fiets achterin kan. Da's wel zo veilig in dit noodweer.

De regen blijft vallen, in no time staat de straat blank!!! Overal moeten lampen aan in huis, want het is hartstikke donker.







Rond 4 uur is de bui afgelopen en kunnen we buiten de schade opnemen. Het huis is droog gebleven, alles is keurig langs ons heen gegaan. Ook de kelder is nog droog, gelukkig. Maar op straat is het een bende, auto's rijden heel langzaam om niet hun motor te verzuipen. Eén auto laat het afweten en moet geduwd worden. Wat een sensatie, zo recht voor ons huis.

Als laatste nog wat bewegende beelden van de rivier naast ons huis...

Sophie's topdag

Al dagen kijkt Sophie uit naar vandaag, maar eigenlijk ook 'n beetje naar gisteren... Want vandaag is de dag van de schoolreis, maar gisteren mocht ze, naar wekenoude traditie, snoep scheppen bij de Kruidvat. Toen Sander haar gisterochtend wakker maakte, lag ze met haar armpjes omhoog in de hoerahouding, ogen nog dicht. "Sophie, wakker worden, en weet je wat je morgen gaat doen? Op schoolreis!". En wat zei ze toen, nog half in slaap? "Ja, en vandaag snoep scheppen...".























Maar goed, vandaag was dus eindelijk de schoolreis. Het is weer prachtig weer, de voorspelling zegt dat het zelfs 30°C gaat worden. Dat betekent goed smeren en dat doen we, Sophie zit van top tot teen in de No-Ad Factor 60. Ze ontbijt goed met cornflakes en een extra boterham. Daarna pakken we de tas in, zak snoep, drinken, brood, sultana's. Sophie zal niet verhongeren vandaag.























Om kwart over 8 fietsen we weg, Sophie haar mond staat niet stil. Ook in haar klas stuitert ze door, maar dat doen alle kinderen. Arme juffen... Iets na half 9 worden de ouders de klas uit gebonjourd en begint voor ons het lange wachten. Om 9 uur komen de bussen pas, maar er blijven heel veel ouders wachten. De kleuters voelen zich echt als sterren als ze naar hun bussen lopen, de ouders vormen een erehaag. In totaal gaan 5 klassen op pad in 3 bussen, een heel aantal. Vrijwel de hele school is uitgelopen, ook Myrthe en Carlijn kunnen Sophie uitzwaaien.

Iets voor half 10 rijden de bussen luid toeterend weg, ik fiets met een vreemd gevoel in mijn buik naar huis. Sophie is nog nooit zonder ons op pad geweest, ze is nog maar 4... In Amerika kwam de kinderboerderij, de 'petting zoo', naar school en in Nijmegen gingen de groepen 1 en 2 niet op schoolreis. Maar op deze school is het gebruikelijk dat ze gaan, de hele boerderij is voor 'ons' en er is genoeg te doen. Juf heeft al onze telefoonnummers, dus het zal wel goed gaan...

Ik stort me op project Kristalbad, het grootste en mooiste openluchtbad van Nederland. Zeggen ze zelf. We willen een gezinsabonnement hebben, maar de rijen die gisteren bij de kassa's stonden waren zo belachelijk. Dat doen we niet. Dus vanochtend ben ik weer heen gefietst, blijkt dat ik óf pasfoto's moet hebben van iedereen óf dat iedereen erbij is en je direct op de foto gaat via een camera en de computer. En dat kan ook bij het Sportfondsenbad in het centrum, waar geen rijen zijn, want niemand wil nu in een overdekt zwembad zwemmen. Tsjakkaaa.

Om 3 uur halen we Sophie en Myrthe en Carlijn natuurlijk op. Sophie is helemaal bezweet en voelt warm aan, maar ze heeft een geweldige dag gehad. Alleen, een hondje heeft haar bruine bolletje met pindakaas opgegeten, ja, ja. We fietsen naar het Sportfondsenbad en scoren 5 pasjes voor het Kristalbad. Nu maar hopen dat het weer zo lekker blijft als de afgelopen dagen, dan kan onze zomer niet kapot.
















Thuis drinken we wat en trekken de badpakken aan en fietsen de 1,1 km. naar het zwembad en kunnen zo doorlopen! Ideaal. In het water ziet Carlijn gelijk 2 klasgenootjes en ook Myrthe komt haar halve klas tegen. Wat heerlijk dat Carlijn haar diploma's heeft, zodat we alleen nog maar écht op Sophie moeten letten. Hoewel, die was zo moe van de schoolreis en onder de indruk van alle zwembadspeeltjes, dat ze heel dicht bij mij bleef. Maar als ze eenmaal alles doorheeft, zal ook zij niet te houden zijn...

Het zwembad is vandaag tot 6 uur open en zo lang blijven we ook. Het is inderdaad een prachtig zwembad, het is alleen zo jammer dat niet iedereen dat op de juiste waarde kan schatten. Tjonge jonge, die jongelui van tegenwoordig, ze nemen niet alleen veel te veel troep (ooit een waterpijp meegenomen naar het zwembad?) mee, ze ruimen ook nog eens niks op. Maar genoeg gezeurd, morgen gaan we weer. Carlijn werd 's avonds al gebeld voor een zwemafspraakje en ook Myrthe zal wel bezet zijn. Laten we hopen dat de voorspelde regen pas na 6 uur valt. Duimen allemaal!!!