Feest!

Wat vliegt de tijd, het lijkt wel als gisteren dat we het eerste kerstfeest van school meemaakten. Toen we ons zo verbaasden, als halve Amerikanen, over maar ook zeker genoten van het schenken van alcohol op het schoolplein. Glühwein, bier, rode en witte wijn, alles was er. En ook vandaag was dat weer zo, plus een prima buffet voor alle ouders in de aula, verzorgd door de ouderraad. 

De kinderen aten allemaal in hun eigen klas, ze hadden allemaal wat meegenomen, al dan niet zelfgemaakt of in een groepje. Met Sophie had ik gistermiddag worstenbroodjes gemaakt, heel veel, een bakplaat van 90 cm breed vol, maar alles was op. Carlijn en Myrthe hebben samen met vriendinnen hun bijdrage gemaakt, dus dat was erg gemakkelijk voor mij, behalve dan dat ik iedereen overal naartoe moest taxiën.

Maar goed, om kwart voor 5 mochten we de dames afleveren bij hun klas. Alle lokalen waren stemmig verlicht met kaarsjes, alle kinderen waren feestelijk gekleed, helemaal goed. Net als vorig jaar werd er niet alleen gegeten, maar ook opgetreden. Carlijns klas mocht gelijk aan de slag.

‘t Is een beetje een zoekplaatje, maar Carlijn staat achteraan, maar wel precies in het midden van de foto…

Na Carlijn hadden we een half uur om zelf wat te eten en om kwart voor 6 stonden we weer klaar voor groep 8. Zij deden ‘The twelve days of Christmas’.

Ook Myrthe hoort, zelfs in NL, bij de langste kinderen van de klas en moet achteraan staan.

Na de grootsten komen de kleinsten, groep 1A van Sophie, zo schattig en zo’n verschil met vorig jaar. Ze ziet ons gelijk en zwaait en roept uitbundig (net als Kim trouwens, die voor op de foto staat en waarschijnlijk “hééééé mam en pap!”, roept).

 

Na het optreden gaan ze weer terug naar de klas om hun toetje te eten en om half 7 mogen we ze ophalen. Sophie sprint naar het schoolplein, want daar staat een treintje en daar wil ze in! Ze heeft mazzel, ze zit voorin.

Om 7 uur is het feest ook afgelopen voor de hogere groepen en kunnen we de andere dames ophalen. Bij Myrthe zijn ze nog niet helemaal klaar, want én eten én optreden op het schoolplein én stukjes in de klas met 35 kinderen kost wat tijd. Uiteindelijk zijn we rond half 8 thuis van een heerlijk avondje. Iedereen heeft zijn buik vol, alhoewel Carlijn niet echt te spreken was over het aanbod van haar buffet… Gelukkig is ze snel tevreden gesteld met een mandarijntje en een beker warme chocomel. 

En om de avond helemaal perfect af te sluiten, de dames liggen om kwart over 8 in bed en om half 9 zijn De Toppers op TV. Joehoe!!!

Creatief middagje

Komt het omdat we alweer zo lang uit Nederland weg zijn dat ik de onbedwingbare behoefte heb om oranje dingen in huis te halen? Dat ik erover denk om Myrthe en Carlijn morgenmiddag eerder uit school te halen om de hele wedstrijd van Nederland tegen Italia te kunnen zien en niet de eerste 15 minuten te missen. Ik weet het niet, maar bij gebrek aan kant en klare Oranje artikelen maken we ze zelf. En het is toch veel te warm en vochtig buiten om ergens heen te gaan of iets actiefs te doen.

Allereerst knippen we uit A4-tjes de vorm voor de vlaggetjes, daar is Myrthe het beste in en Carlijn en Sophie beginnen alvast met verven.























Daarna moet het verf drogen. Hiervoor heb ik draden zigzag gespannen van de tuindeur naar een kast in de keuken en weer terug naar het handvat van de oven.


















Terwijl ik het avondeten in elkaar draai, nieten en plakken Myrthe en Carlijn de vlaggetjes vast aan het draad.


















Na het eten hangen we de slinger op en heeft Myrthe oranje, rode en blauwe ballonnen opgeblazen. Tadaaaaaaaa!!!

Pfffffff, hot hier...

99°F Oftewel 37°C zegt de thermometer in de auto, als we terugrijden van een tripje naar de bank en Michaels. Bij de bank heb ik de stapel geld van de Subaru afgeleverd en bij Michaels waren we op zoek naar oranje spullen om het huis EK-klaar te maken. Ik heb van Sander begrepen dat zijn Duitse huurauto onder de Albert Heijn-welpies zit, dus ik kan niet achterblijven. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ze hebben wel veel rood-wit-blauw en daar nemen we wat bosjes plastic bloemen van mee, altijd fleurig in de erker. Ook vinden we een gezinsfles oranje verf, handig. Maar verder moeten we dus zelf creatief worden. Ze hebben niet eens ballonnen of slingers.

Myrthe wordt gebeld of ze bij Antonia wil/mag komen spelen, haar huis heeft nu de voorkeur omdat zij een zwembad in de tuin hebben. Terwijl Myrthe er gelijk induikt, staan 2 meisjes ernaast zeer verlangend te kijken. Gelukkig hebben we bij Michaels nog wat andere knutseldingetjes meegenomen, waarmee ik ze redelijk makkelijk naar huis krijg en ik spreek af dat we om 5 uur Myrthe komen ophalen, zodat Carlijn en Sophie dan ook nog wat kunnen zwemmen.














































Overal in huis klinkt het geronk van airco's en ontvochtigers. Toen ik vanochtend de garage uitreed, besloegen de ramen van de auto, aan de buitenkant!!! Ik moest mijn wissers gebruiken om wat te kunnen zien... Warme temperaturen gaan hier helaas gepaard met hoge luchtvochtigheid en dat maakt buiten zijn een stuk onaangenamer dan zonder die vochtigheid. Bij gebrek aan zwembad blijven wij dus lekker binnen, Carlijn en Sophie zijn aan het verven en ik ben assistent.

Met een half oog kijk ik naar de tweede helft van Portugal-Turkije. Het EK leeft hier totaal niet, behalve bij de jongetjes die 'soccer' spelen. De New York Times heeft vanochtend in de Sportkatern een kwart pagina aan het toernooi besteed, over Nederland zeiden ze dat ''this squad is powerfull on the attack, but suspect in the back'. Hoe kunnen ze dat nou zeggen, met Van der Sar op goal?! Italie vinden ze 'one of the most exciting and stylish teams of Europe', over Frankrijk zeggen ze niet veel en Roemenie zien ze als 'the outsiders in the group', met een zeer gevaarlijke en lange verdediger, Goian.

Maar ondanks het gebrek aan interesse worden alle wedstrijden hier life en integraal uitgezonden in HD met dolby surround sound! Dat wordt dus genieten maandag. Misschien zit ik zelfs al morgen te juichen op de bank met een stel Duitsers, want Antonia's ouders hebben geen DVR op hun kabelbox, dus ik heb aangeboden om de wedstrijd op te nemen, zodat we het later op de dag kunnen kijken. We zullen zien of ze voetbal willen kijken bij een Hollander thuis, die waarschijnlijk onbewust voor Polen gaat juichen ;-)

Al om 4 uur beginnen Carlijn en Sophie aan mijn hoofd te jengelen, dat ze naar Antonia willen. Carlijn kan haar bikini niet vinden en is chagerijnig, Sophie wil haar Dora-badpak aan die 3 maten te klein is. Leuk joh, zo'n play date... Om 5 uur gaan we naar Antonia en iedereen duikt in het water. Natuurlijk krijg ik ze met geen mogelijkheid mee naar huis. We zijn pas om 7 uur thuis en dan moeten we nog eten... Maar terwijl ik daar was, heeft de mevrouw van Craigslist gebeld over de dehumidifier. Show me the money! Joehoe!!!

KLAAR!!!

Gisteravond ontdekte ik, heel fijn, dat 'we' één project note card voor Myrthe's Native American Art Project te weinig hebben gemaakt... Wij vonden 4 een mooi aantal, maar in de kleine lettertjes van Juf staat dat het er minimaal 5 moeten zijn. Joepie, en wie gaat dat aan Myrthe vertellen? We zoeken in haar boeken naar een onderwerp voor de vijfde kaart en besluiten dat we nog veel kunnen vertellen over het dagelijkse leven van zowel de kinderen als de volwassenen.

Maar eerst doen we het leuke werk, de 'finishing touches' aan ons huis. Myrthe knipt nog wat houtjes op maat, ik plop er wat hete lijm op en Myrthe maakt ze weer vast aan het huis. Ook zijn de indianen aan de beurt, we spuiten het plastic onder hun voeten nog even in met lijm en strooien wat extra zand erop en lijmen ze vast. Twee indianen, sorry Native Americans, staan hout te hakken en de chief staat juichend met zijn boog omhoog voor het huis. Ook snij ik met veel moeite 2 rookgaten in het dak en klaar is Kees!!!










Na de lunch storten we ons op de laatste card, Daily Life genaamd. We hebben zoveel informatie dat we moeten schrappen in onze tekst om het op één kant te krijgen. We vinden een mooie foto van een dorp en dan telt Myrthe met kramp in haar vingers de laatste woorden, die ze nog moet schrijven. Joehoe!!! De titels van de 5 kaarten zijn geworden: Family, Food, Longhouses, Daily Life en Clothing.










































We zijn klaar! Eindelijk, is dit een feestje waard? Op maandagavond? Sander is vanochtend gewoon naar zijn werk vertrokken en heeft het de hele dag vol gehouden. Door al het project-gedoe moesten Carlijn en Sophie zichzelf vermaken, en dat is hartstikke goed gegaan, dus zij verdienen ook wat... We zullen zien.

En dan nu... Tromgeroffel: het resultaat van al onze noeste arbeid.

Carlijn's project

De dames hebben het maar druk met school. Niet alleen Myrthe is de pineut, ook Carlijn moet een project doen. In het kader van Martin_Luther_King_Jr. Day komende maandag en Black_History_Month volgende maand hebben alle kinderen in Carlijn's klas een naam gekregen van een belangrijke figuur uit de African-American geschiedenis. Carlijn heeft een boek van juf gekregen over haar persoon, Ruby_Bridges en de bedoeling is dat ze 5 zinnen moet schrijven over Ruby op bijgeleverd papier. Ook mag ze haar papier versieren of een foto erop plakken.

De kinderen hebben ruim de tijd, al 2 weken hebben we het boek in huis, Carlijn heeft het gelezen en de door juf opgestelde vragen beantwoord. Maar natuurlijk wordt pas op het laatste moment alles definitief op papier gezet. Carlijn vraagt of ik foto's van Ruby kan zoeken en terwijl ik op internet zoek, vraagt ze aan mij of ik vroeger ook op een 'all white school' heb gezeten. Als ik vertel dat dat in NL nooit zo geweest is, is ze oprecht verbaasd. Blijkbaar denkt ze, dat alles wat ze hier op school leert voor heel de wereld geldt.

Het verhaal van Ruby is natuurlijk bijzonder triest, dat zo'n jong meisje zoiets moet meemaken. Als enig 'zwart' meisje naar een 'witte' school, waar ze uiteindelijk in haar ééntje les krijgt van een juf, omdat alle andere ouders hun kinderen thuis houden. Naar school moeten onder politiebegeleiding, terwijl allerlei volwassenen hele erge dingen naar je roepen. En het bizarre is, dat het nog maar zo kort geleden is, ongeveer 40 jaar.

We vinden een mooi plaatje, die we op het andere papier plakken en Carlijn pakt de crayons erbij om het geheel mooi te versieren. Als je Carlijn's tekst leest, zie je dat haar verhaal wat vaag is, maar voor haar is het overduidelijk: "You have to integrate, not separate!" Ik heb niets voor haar geschreven, ze wilde het helemaal zelf doen. Verder had juf in haar nieuwsbrief gezegd, dat iedereen zijn verhaal aan de klas moet voorlezen, dus dat de kinderen dit moeten oefenen.

Op woensdag de 16de moet het geheel ingeleverd worden en als we 's middags teruglopen naar huis vertelt Carlijn dat het voorlezen voor de hele klas heel goed ging en, bijna fluisterend, dat juf had gezegd, dat de hare 'the best one' was. Blijkbaar hadden maar weinig kinderen hun werk versierd en zo. Maar Carlijn's dag kon natuurlijk niet meer kapot.

The Making of a Long House (it's a family affair)

Nadat we vorige week naar het NY State Museum in Albany zijn geweest, zijn we op dinsdag de 8ste echt begonnen met Myrthe's Long House project. In de garage lag nog een mooie plaat MDF, daar heeft Sander een stuk afgezaagd. Myrthe heeft er de vorm en grootte op uitgetekend, plus de plaatsen waar gaten geboord moeten worden voor de palen. Als de gaten erin zitten, bespuiten we de plaat met lijm en strooien zand erop voor een authentiek resultaat. Omdat Myrthe de rest van week vroeg naar bed moet van juf vanwege de NY State-testen, gaan we op vrijdag weer verder.

Bij Michaels (de knutselwinkel) hebben we allerlei soorten en maten houtjes, verschillende kleuren klei en een lijmpistool gehaald en nu de palen gelijmd zijn, kunnen we beginnen aan het binnenwerk. Carlijn knipt kleine houtjes op maat, zodat daarmee bedden gemaakt kunnen worden. In het ronde eind van de long house, rechts van de bedden, is de voorraadplek, dus daar maken we extra planken voor het fruit en groente, die we nog moeten maken.

Op zaterdagochtend, nadat we bij de Stop&Shop zijn geweest, gaan we op zoek naar indianen. Bij Toys'R'Us hebben ze natuurlijk niets, dus lopen we naar de Parent Teacher Store. Hier hebben ze alles, van schoolbenodigdheden als schriften en boeken tot verantwoord speelgoed (hout) tot Playmobil en Schleich-poppetjes. Na lang zoeken vind de winkelmevrouw een zak met indianen en cowboys voor ons. Intussen is een schoolgenoot van Myrthe met haar vader binnengekomen, ook op zoek naar indianenspullen en zij nemen ook graag een zak van de mevrouw af. Thuis gaan we kleien!!! Links boven zie je de schalen met fruit, 'corn, beans and squash', het eten van de indianen. Rechts de vuurplaatsen. Mooi hè?! Myrthe's oog voor detail komt nu naar boven, ze versiert zelfs de ieniemienie schalen met stipjes en sliertjes.

Inmiddels heeft Sander in de garage een constructie bedacht voor het buigen van de saté-prikkers. Hij gebruikt hiervoor de workmate, hebben we die ook weer eens nodig. Dat krijg je met een huurhuis, je hoeft niet meer te klussen. De prikkers hebben eerst een nacht in een fles met water gezeten en hopelijk blijven ze gebogen, als ze in een boog opdrogen.

Het wordt al snel duidelijk, dat de bouwmethode, die wij bedacht hebben er één is van veel geduld. De term monnikenwerk valt... Om straks nl. de 'houtschors' aan de wanden vast te kunnen maken, moeten er aan elke paal dwarshoutjes gelijmd worden. Maar het lijmpistool werkt geweldig, hij is de investering van wel $7,99 dubbel en dwars waard. Echter, voor Myrthe blijkt het teveel gepiel, dus neem ik het maar even over... Wat ook meeweegt, is dat een paar dagen geleden een enorme LEGO-doos bezorgd is, die nog steeds niet geopend is. Myrthe zit dus beneden te pielen en ik boven... In de LEGO-doos zit een handleiding voor één trein, maar je kan in totaal 30 modellen maken. Deze kan je binnenhalen via internet, vandaar dat Myrthe ook Sander's laptop moet gebruiken. Carlijn en Sophie spelen gelukkig erg lief samen vanmiddag en zijn veranderd in prinsessen.

Aan het eind van een lange knutseldag is dit het resultaat! We zijn echter nog lang niet klaar. We gaan één kant dichtmaken en laten één kant open, zodat je de binnenkant en de constructie goed kan zien. Ook wil Myrthe nog een groentetuin maken. Rechtsonder op de foto zie je één van de indianen, die aan het hout hakken is, met zijn hondje erbij. Dit project is echt leuk om te maken met z'n allen.

Sneeuw?!

Er wordt sneeuw voorspeld voor vannacht... Dat zou wel een record zijn en vol verwachting zullen we, ondanks dat het morgen zaterdag is, de wekker zetten om te kijken of er echt iets gevallen is voordat het wegsmelt.

De dames hebben een nieuwe hobby, bowlen in de gang. Nu nog doen ze het, heel creatief, met zelfgemaakte pins van LEGO, maar vanavond hebben we bij Target een heus bowlingset meegenomen. Nu Halloween geweest is, staat de winkel in het teken van Christmas. Naast veel kunstkerstbomen, glitterballen en lampjesfiguren voor buiten, zijn er ook heel veel spullen voor kinderen. En alles zingt, of heeft lampjes of beweegt. En Sophie heeft ze allemaal getest! Deze vrij klassieke draaimolen heeft mijn voorkeur, maar de dames vonden vooral de slee met zingende Elmo, Koekiemonster en Oscar erin het leukst.

Verder vindt Sophie waterverven tegenwoordig helemaal geweldig. Ze is zelfs zo gewend aan verven met een kwast, dat toen ze laatst op school mocht vingerverven, dit niet wilde. Ze heeft vervolgens een zeer abstract werk gemaakt met vingerverf en een vork. Ik moet trouwens alleen erg opletten dat ze wel op het papier verft, ze heeft nl. ook al, naast zichzelf, haar kastdeur 'mooier' gemaakt...

Knuffelen en knutselen

Sophie's klas wordt elke woensdagochtend verwelkomd door Junior, een grote beer die (mbv juf Julie) een trommel vasthoudt, waarop de kinderen mogen trommelen, terwijl de ouders zeer enthousiast (ahum) meezingen met de juf: We're glad you came today, we're glad you came today, beat the drum and say your name ..... Vervolgens gaat de juf voorlezen, wordt er geknutseld, meer gelezen e.d. Vandaag was het onderwerp 'herfst' en Sophie heeft een mooie boom gemaakt. Aan het einde van de les, na wel 45 minuten, wordt afscheid genomen van Junior met een grote knuffel. Volgende week is het Halloween en dan mogen de kinderen in hun kostuum komen en aan alle kinderen werd gevraagd, wat ze zouden dragen en Sophie vertelde tot mijn grote verbazing aan iedereen: Minnie Mouse! Carlijn was 2 jaar geleden Minnie, dus de jurk en oren hebben we nog. Nu nog op zoek zwarte lakschoentjes...

Thuis wilde Sophie verder gaan met knutselen, terwijl Myrthe en Carlijn met hun huiswerk bezig waren. Zij waren ineens heel snel klaar en toverden allerlei extra kwasten en verf tevoorschijn. Sophie heeft nog niet geheel door hoe je netjes moet waterverven en maakt prachtige abstracte werken. Carlijn houdt meer van productie draaien en heeft er 5 geschilderd en Myrthe werkt heel minutieus. Het grappige was, dat ze ineens kerstvoorstellingen aan het verven waren, kerstboom, stockings en dat is pas over 2 maanden! En het mooie was, dat de spullen niet gelijk opgeruimd hoefden te worden voor het avondeten, want we gaan uiteten vanwege een onverwachte meevaller! Volgens de Subaru-dealer moest er voor meer dan $1200 aan reparaties gebeuren aan de Sub, maar dat geloofden we niet en ben ik naar een 'gewone' garage gegaan, waar o.a. een Sub-rijdende 'collega'-moeder uit de buurt naartoe gaat. Volgens Pete van de garage was de lijst van de dealer grote B.S. en is de auto perfect, we hebben alleen een nieuwe accu nodig... Ik heb ons dus met dat korte bezoekje veel geld bespaard en dat moet gevierd worden. En ja, ik weet het, wij grijpen werkelijk elke gelegenheid aan om iets te vieren.

Tenslotte nog wat bladeren-hark-foto's.









Zondagmiddag hebben we alle bladeren uit de tuin weggehaald en aan de straat gedumpt, dat doet iedereen hier, de Highway Department komt 2 keer in het herfstseizoen langs om alle bladeren op te zuigen. Over een paar weken is onze bladerenberg manshoog en 10 meter lang. Vandaag (woe 24/10) en gisteren heeft het flink gewaaid en de tuin ligt weer helemaal vol. O ja, Carlijn heeft de laatste foto gemaakt...