Wat wordt het mooi

Eerst de voorzolder, en ja, we zijn best wel ‘n beetje trots, want wat een hoop uren werk zitten er in deze verdieping…

Carlijn is NEGEN!!!

Wat wordt ze groot! 9 Jaar geleden alweer geboren op de 24ste om 10 voor 4 ‘s middags, 3320 gram schoon aan de haak en 50 cm lang. Het was toen al een lieverd en dat is het nog steeds. Om de exacte tijd te weten, pak ik ‘het groene boekje’ er even bij en daarin staan zulke leuke dingen. Wanneer ze voor het eerst écht teruglachte (1 maand), dat ze haar hoofdje terwijl ze op de buik ligt goed omhoog kon houden met 2½ maand, dat ze zich omrolde van buik naar rug en weer terug toen ze nog niet eens 6 maanden was en een maand later kroop ze al. Snelle meid, die Carlijn. Eind oktober liep ze al langs de bank en de tafel en moesten we écht alles gaan opbergen, want ze vond en vindt nog steeds alles interessant.

Vanaf begin 2005 hebben we een digitale camera en al die foto’s zijn door de wondere wereld der techniek direct beschikbaar om hier te plaatsen. Dus voilà, Carlijn de afgelopen 5 jaar…

4 jaar:

5 jaar:

6 jaar:

7 jaar:

8 jaar:

9 jaar:

Nog meer feestjes

Afgelopen donderdag werd het Spetterproject feestelijk afgesloten met een Middeleeuwse markt. Om dit te realiseren was behoorlijk wat tijd nodig en daarom hadden de kinderen ‘s middags vrij en mochten om 5 uur weer op school verschijnen. Het hoge hek bij de ingang van het schoolplein was omgebouwd tot slotpoort, overal stonden vuurkorven en kraampjes waar alle kunstwerken van de kinderen te bewonderen en kopen waren. Aan de inwendige mens was ook gedacht, er was erwtensoep, koffie, warme chocolademelk (met slagroom!) en de kinderen konden broodjes roosteren. Ondertussen traden alle klassen ook nog op, kortom een vol programma.

Volledig album bekijken

Vrijdag stond er weer een feest gepland, Sophie was weer uitgenodigd door een klasgenootje. Alleen, helaas was bijna de halve klas geveld door griep o.i.d. en ook de jarige Job was ziek geworden. Ook Sophie voelde zich niet helemaal geweldig, moest vooral erg hoesten, en met een hoogzwangere juf wilde ik het risico niet lopen om haar te besmetten. Sophie mocht dus een ochtendje thuis blijven en prompt voelde ze zich een stuk beter…

Zaterdag was het klusfeest in Huize BJ, maandag verwachten we de tapijtlegger en dus moesten wij zorgen dat alles daarvoor in orde was. Dat betekent alle gereedschap en verfspullen weg, schoonmaken en vervolgens de ondervloer leggen. En doordat het geen vierkante ruimtes zijn, maar één L-vormige overloop en één 9 meter lange overloop met een trapgat erin en niet altijd even rechte muren ben je daar zo weer een hele dag mee bezig. Gelukkig hadden we goede hulp van onze stampmeiden…

Zondag was het écht feest, we vierden de verjaardagen van Sander en Carlijn. Maar eerst moest er hard gelopen worden, 18½ km wel te verstaan! Bijna in onze achtertuin loopt het parcours van de Achmea Midwintermarathon een buitenkansje voor de ‘Brothers in tights’.

Wij hebben onze taak volbracht, 2 keer de mannen aangemoedigd, nu over naar belangrijkere zaken: eendjes voeren!

Daarna lopen we een rondje door het park en laten Thom de speeltuin zien. Hij vindt het allemaal geweldig, zijn zusje wat minder… Zij vindt dat het etenstijd is en hoe maak je dat kenbaar als baby? Je zet het op een brullen. Gelukkig is het een lief, klein baby'tje en klinkt het huilen schattig en bovendien zijn we zo thuis. Daar eten we een boterham en gaat Noor heerlijk slapen op Sophie’s kamer. 

Om half 2 staan 2 bezwete mannen voor de deur, ze hebben in anderhalf uur hun ‘rondje’ gelopen. Da’s best wel heel erg goed, vooral als je bedenkt dat Sander al 2 weken niets heeft gedaan qua hardlopen vanwege een blessure aan zijn voet.

Een uurtje later staat de rest van de familie op de stoep met als grote verrassing neef Roy. Tijd voor taart en cadeautjes en daarna spelen!

Hieperdepiep Hoera

Sander is jarig vandaag en wat wil hij als verjaardagsmaal? Pannenkoeken!

Daar waren de dames het helemaal mee eens…

Nieuwe fiets

Gisteren hebben we voor Sophie een ‘nieuwe’ fiets gekocht. Haar oude van 16 inch was veel te klein geworden en kan op Marktplaats gezet worden. Doordat haar benen zo lang zijn (ze kwamen boven het stuur uit), kon ze er op dat kleine frame bijna geen kracht mee zetten en was daardoor niet vooruit te branden. Haar nieuwe fiets is 20 inch, prachtig groen met roze, heeft een slot, voor- en achterlicht en een mandje!!!

Vanmiddag hebben we ‘m even uitgeprobeerd en ze gaat als een speer. Tenminste, op plekken waar geen sneeuw of ijs lag. Ook vond ze het na 10 minuten wel weer mooi geweest, het was weer eens kkkkkoud.

Nooit meer!

Het is weekend, geen verplichtingen en dan plan je voor het avondeten iets waar je door de week geen tijd voor hebt, of puf. Bijvoorbeeld iets wat lang op moet staan, zoals Sanders heerlijke, onovertroffen runderstoofpotje.

Al voor 3 uur worden de uien gefruit, de magere blokjes spek erbij gegooid en de in stukken gesneden runderlappen. Daar gaat een sloot bouillon bij en dat mag lekker pruttelen. De bedoeling is dat het om half 7 op tafel staat, dus denken we dat 2 uur van tevoren de groente (aardappelen, winterpeen, champignons) erbij doen vroeg genoeg is. 

NOT, om half 7 zijn de aardappels nog behoorlijk hard en dat zijn ze om 7 uur nog steeds. Wel potver…, wat nu? Naar McDonalds dan maar, daar zijn de winterweken bezig en de dames zaten laatst al kwijlend te kijken naar de reclame voor de McRookworst. Het stoofpotje eten we morgen wel.

Goedenavond, wat mag het zijn? Eén Happy Meal (voor Sophie), één Big Tasty Menu Medium (voor Sander), één Chicken Sensation Menu Medium (voor mij), 2 McRookworsten, één grote frites, één chocomel en één kleine cola (voor Myrthe en Carlijn). Dat is dan €27,85.

POK, da’s best wel duur. En wat maken die kinderen (niet de onze natuurlijk :)) in dat klimding een herrie en wat is het vies op de vloer en bij de vuilnisbak. Klopt het eigenlijk wel, die €28? Want wat heb je daarvoor? Vooral een hoop afval, een tijdelijk vol gevoel en vooral de rest van de avond een knagend schuldgevoel, omdat je naderhand op de verpakking ziet dat één McTasty 905 Kcal bevat. 

Gelukkig genieten Myrthe en Carlijn erg van hun McRookworst, alleen hij vult zo ontzettend, dat ze de rest niet op kunnen. Sophie knabbelt haar ‘Chicken Nuggets’ op en drinkt de chocomel, maar wil daarna vooral spelen. In het kleverige speelding, waar duizenden kinderen met hun vettige vingertjes haar zijn voorgegaan. Schoenen uit, maar binnen een minuut staat ze weer bij onze tafel, klaar met spelen. Haar schoenen staan alleen nog wel bij dat klimding, dus is ze lekker op haar sokken door de zaak gelopen. En ik ben echt geen ‘germ freak’, maar dat vind zelfs ik niet echt fris. Dan ziet Sophie dat Myrthe haar Happy Meal speeltje in de hand heeft en accepteert dat niet, heel gezellig allemaal.

Ook Sophie’s frieten blijven dus liggen. En wie eten die frietjes op? Foei, foei, foei. Ondertussen bedenken we dat we voor €28 minstens 3 super lekkere extra grote pizza’s kunnen halen bij Frank en An. En we besluiten ter plekke, dat we NOOIT meer naar McDonalds gaan. Dames, geniet er maar van, want dit is de laatste keer dat we bij McDonalds zijn geweest.

Zo kom je nog eens ergens

Niet alleen in het oosten van Amerika hebben ze er last van, wij in het oosten van Nederland hebben ook last van een ‘snoverkill’. Op woensdag begon het weer te sneeuwen en aan het eind van de dag lag er weer zo’n 10 cm! En laat de groep van Carlijn nou net op donderdagochtend naar Deventer gaan, opnieuw ter ere van het Spetterproject.

Woensdagmiddag had Carlijn een feestje en bij het ophalen sprak ik de klassenmoeder. Natuurlijk hadden we het over deze idiote winter en of het tripje door zou gaan. “Nou, wij hebben winterbanden op de auto en zijn beschikbaar, dus mocht er iemand niet willen of kunnen rijden, dan mag je ons bellen…” En jawel hoor, ik breng de kinderen op donderdagochtend naar school en dan is er nog niets aan de hand, geen afmeldingen, dus ik stap in de auto terug naar huis. Ik sta nog geen 2 minuten in de keuken als de telefoon gaat. Of we toch maar wel willen rijden…

Nu mag Sander, ik ben dinsdag al op pad geweest. De reis gaat dus naar Deventer, het historisch museum om precies te zijn. De auto’s worden geparkeerd aan ‘onze’ kant van de IJssel en de klas met begeleiders gaat met het pontje de rivier over. Ideaal, want gelijk sta je middenin het historische centrum, ik lees net op Wikipedia dat Deventer één van de vijf oudste steden van NL is.  

Het Historisch Museum is gevestigd in de Waag, een prachtig gebouw uit 1528. Dat vertelde Sander tenminste, ik was er niet bij, gelukkig hebben we de foto’s:

Om half 1 waren ze weer op school, het was een erg leerzame ochtend. “Maar”, vertelde juf, “ze hadden het de hele middag alleen maar over het pontje over de IJssel!!!”     

Doornenburg

Vandaag mocht ik in het kader van het Spetterproject chauffeuren naar Kasteel Doornenburg voor groep 8. Om 9 uur reden we weg, ik had een volle bak: 3 kinderen achterin en de PABO-stagiaire voorin. Volgens de website van het kasteel krijgen we straks “in de uiterste uithoek van de Over Betuwe waar de Rijn en de Waal splitsen het robuuste middeleeuwse kasteel Doornenburg te zien.

Het kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw, omgeven door een gracht. Het kasteel telt 9 woon- en verblijfruimtes. De ridderzaal en overwelfde kelders zijn typerend voor de middeleeuwse architectuur. Om het kasteel ligt op ruim 8 hectare agrarische grond, die in het kader van natuurbeheer extensief wordt beweid. De uitgestrekte voorburcht wordt wel eens de grootste en mooiste middeleeuwse van Nederland genoemd.”

1. Hoofdburcht, 2. kapel, 3. koffiekamer, 4. woonhuis kasteelbeheerder, 5. boerderij, 6. potstal, 7. poortgebouw, 8. weergang met hoektoren, 9. langeracktoren met wapenkamer.

Natuurlijk rij ik als eerste van de 9 auto’s de parkeerplaats bij het kasteel op. OK, al snel zijn de anderen er ook. Er is afgesproken dat om 10 uur de eerste groep hun rondleiding begint en de tweede om half 11. Vrijwel alle rijouders willen graag met de tweede groep mee, vooral als ze zien dat er een ‘herberg’ (3) is waar koffie geschonken wordt. Even opwarmen, want het is mega kkkkkoud vandaag.

Als de koffie zijn werk heeft gedaan, mogen wij naar de hoofdburcht. Alleen, vanwege renovatiewerkzaamheden aan de vloeren van de entree en de ridderzaal kunnen we niet via de binnenplaats naar binnen, maar daar kan ik natuurlijk wel wat foto’s van maken…

We moeten dus buitenom, weer terug door de grote poort (7) over de brug over de Linge. Maar op deze manier zien we wel goed, hoe mooi het kasteel is.

Een klein stukje geschiedenisles:

Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd.

De Doornenburg is bewoond geweest door de zeven elkaar opvolgende geslachten Van Doornick, Van Bylandt, Van Homoet, Van Voorst, Van Amstel, Van Heemskerk en Van Bemmel. De laatste bewoner was Maria Clara von Delwig, barones van Bemmel. Zij is in 1847 op hoogbejaarde leeftijd overleden. Daarna is het kasteel nog lange tijd in eigendom geweest van de familie Van der Heijden. Deze familie heeft het kasteel echter nooit bewoond. Het gebouw raakte zelfs ernstig in verval. In 1936 kwam textielbaron J.H. van Heek in beeld. Deze vermogende industrieel uit Enschede richtte Stichting tot Behoud van den Doornenburg op. Deze kocht het kasteel van de familie Van der Heyden. In 1937 begon Van Heek aan de restauratie die in 1941 werd voltooid.

Veel plezier kreeg Van Heek niet van zijn restauratie. In het laatste half jaar van de Tweede Wereldoorlog lag de Betuwe in de frontlinie, het kasteel deed dienst als hoofdkwartier van de Duitsers. In januari en maart 1945 heeft de Engelse luchtmacht het kasteel gebombardeerd. Bij de eerste luchtaanval werden verschillende gebouwen van de voorburcht verwoest. De tweede aanval was funest voor de burcht. Er bleef een grote puinhoop over. Extra zuur was dat de geallieerden niet wisten dat de Duitsers al waren vertrokken.

Na de oorlog begon Van Heek weer van voren af aan. Met hulp van de overheid en verschillende particulieren heeft de stichting De Doornenburg geleidelijk aan weer helemaal laten herstellen. In 1968 stond het robuuste kasteel er in volle glorie bij.

 

Dit verkleedpartijtje was het laatste wat we deden in het kasteel. We gaan terug naar de herberg en de kinderen eten hun meegebrachte lunch. In colonne rijden we daarna over de dijkjes langs de IJssel terug naar de snelweg en school. Ik ken de wegen rond Arnhem en tot grote hilariteit van de kinderen op de achterbank haal ik iedereen in bij het Velperbroekcircuit. Opnieuw komen wij als NUMBER 1 aan bij school!!!

Spetterproject

Vandaag is op de school van onze dames het jaarlijkse Spetterproject begonnen. Twee weken lang staat het reguliere programma op een laag pitje en wordt er schoolbreed gewerkt aan een gezamenlijk thema. De afgelopen jaren kwamen onder andere de onderwerpen kunst, beweging, gezonde voeding en techniek voorbij. Dit jaar staat het Spetterproject in het teken van de Middeleeuwen en werd geopend met een Roofvogelshow op het schoolplein!

Roofvogelshow

Omroep Gelderland/TV Apeldoorn was aanwezig om opnamen te maken, 2 klasgenoten van Myrthe werden geïnterviewd. Zowel Sophie als Myrthe zijn te zien, rond 30 seconden zie je Sophie enthousiast klappend op de achtergrond in een rode jas en roze sjaal. Van Myrthe zie je alleen de achterkant links van Meester Tom als hij geïnterviewd wordt. Carlijn was er natuurlijk ook bij, maar is helaas niet te zien.

Alle klassen gaan ook op excursie, te beginnen met groep 8 morgen al, en ik ben weer eens de pineut… Maar we gaan wel naar iets moois: Kasteel Doornenburg, dat ten zuidoosten van Arnhem ligt, precies in de punt waar de Rijn splitst in de Waal en de Rijn. Het belooft alleen wel een beetje koud te worden morgen(-5°C in de ochtend), eens zien of ik mijn thermisch ondergoed kan vinden.

Feestje

Mijn ouders waren dit weekend samen ongeveer 120 jaar jong en vonden dat een prima reden voor een feestje. Er werd een zaal gehuurd en vanaf 4 uur waren de genodigden welkom, party time! Zoals gewoon had ik mijn camera in m’n tas en o.a. daarmee hebben de dames zich prima vermaakt. Tja, en elke ouder weet, als je kinderen het naar hun zin hebben…

    

Rond half 10 was het feest afgelopen en om 10 uur of zo reden we bij mijn ouders weg. Volgens de Tomtom zouden we in een uur en 40 minuten thuis zijn, NOT… file bij Diemen op zaterdagavond 11 uur!!! Het is ver na 12 uur als we thuis zijn, gelukkig hebben de dames heerlijk kunnen slapen op de achterbank en zo fris als een hoentje als ze zich omkleden e.d. “Mam, je leest toch nog wel een verhaaltje voor?”