Mijn dag...

• 7:00: de wekker gaat af


• 7:15: dames eruit halen, Mam, wat moet ik aan?, ontbijten, haren kammen, tandenpoetsen


• 8:10: iedereen ingepakt in jassen, sjaals en wanten, want het is weer k-k-koud


• 8:15: op weg naar school (3 km)


• 8:25: aankomst bij school, doei, doei, veel plezier!


• 8:30: terug naar huis (3 km)


• 8:42: aankomst thuis om de sporttas op te pikken, want te groot en zwaar om mee naar school te nemen


• 8:45: op weg naar Pellikaan, of wel de 'gym' (2 km)


• 8:53: aankomst Pellikaan, Sophie naar kinderclub, ik kleed me om


• 9:00: Body Pump start


• 10:00: klaar, naar beneden om Sophie op te halen, als verrassing gaan we samen zwemmen!


• 11:15: we hebben 'oma-handen', mijn oma van 94 bedoel ik..., helemaal rimpelig, eruit


• 11:35: gedoucht, afgedroogd en aangekleed fietsen we naar huis om mijn tas te droppen (2 km)


• 11:45: Sophie laat ik bij Sander, ik fiets naar school. NOT, ik pak de auto.


• 12:15: thuis, lunchen


• 12:50: weer naar school, met de auto


• 13:10: weer thuis


• 13:20: we pakken de fiets en rijden de stad in voor donswasmiddel, want Sophie heeft haar netgeschilderde creatie van Crea-circuit iets te dicht tegen haar jas gehouden... Sander vindt warme suede handschoenen en een sjaal (4½ km)


• 14:15: weer thuis, net even tijd om thee te zetten


• 14:50: naar school fietsen om de dames op te halen (3 km)


• 15:00: de dagelijkse ruilhandel start, Carlijn vind weer een nieuwe play date


• 15:10: alleen met Myrthe fiets ik naar huis, voor haar geen play date, ze moet leren voor haar geschiedenistoets van morgen (3 km)


• 15:20: weer thuis, thee drinken, strijken met 'De Wereld draait door' op de laptop


• 16:45: Carlijn ophalen, Sophie wil mee, lekker 20 kilo extra achterop... (3 km)


• 17:00: aankomst bij play date, mooi huis


• 17:15: terug naar huis, het begint al te schemeren en het begint te regenen, heerlijk (3km)


• 17:30: thuis en het avondeten staat al op!


• 18:00: hoe Hollands, diner is served...

Pfff, wat een dag! Want voordat de dames in bed liggen, moeten alledrie de bedden nog opgemaakt worden en kiest Sophie een extra lang boek uit om voor te lezen. Sander gaat naar de gym en om half 9 is het rustig beneden. Theetje?

K-k-k-koud

Vanochtend zagen we voor het eerst dat de temperatuur buiten onder het vriespunt was gezakt. Brrrr! -1,5°C was het, maar gelukkig hebben we een goede CV, hete luchtverwarming zelfs, dus binnen was het behagelijk warm. Maar Sander moest krabben voordat hij kon wegrijden en dat is iets, wat hij een paar jaar niet heeft hoeven doen (2 car garage én erg koude, maar droge winters in tegenstelling tot de waterkou hier in NL). Mijn bolide staat onder de car port, dus ik hoef niet te krabben als ik de dames naar school breng.

Ja, met de auto, slecht, ik weet het. Maar ik heb een afspraak bij een keukenboer en OK, excuses excuses, maar het is gewoon in énen te koud om dat end (6 km...) te fietsen... We moeten er weer even inkomen met deze temperaturen en 5 minuten meer rekenen voor het winterklaar aankleden van iedereen voordat we de deur uitkunnen. Ik zal vanavond even de zolder op moeten om alle sjaals en mutsen bij elkaar te zoeken.

Zoals gezegd, ik heb weer een keukentoko bezocht vanochtend. Eén die zeer duidelijk is over zijn prijzen, dit is het en geen cent minder en ze durven te beweren dat ze kunnen concurreren met elke keukenzaak in Nederland. Ook hebben ze veel spullen ín de zaak om te bekijken, zeker 15 vrijstaande fornuizen van elk mogelijk merk, ideaal. Zonder dat je het doorhebt, loop je zo 2 uur rond in zo'n winkel. Halverwege krijgen Sophie en ik een drankje aangeboden en ging 'mijn' keukenmeneer zijn kantoor in om de zaak globaal uit te rekenen. Al met al reed ik om 11 uur weg.

Even snel langs huis voor een mok thee en een banaan voor Sophie en om 10 voor 12 mogen we weer op pad naar school. Natuurlijk ga ik uiteindelijk, na een kwartier ruilhandel op het schoolplein, weer alleen met Sophie naar huis. Myrthe speelt bij haar grote vriendin Marit en Carlijn mag bij weer een ander meisje, Lisa, spelen. Zij heeft inmiddels bijna bij de hele klas, qua meisjes dan, gespeeld! Als zij zich niet geweldig heeft geïntegreerd heeft in haar klas, dan weet ik het niet meer. Myrthe doet het trouwens ook geweldig, als we in de wijk rondfietsen, wordt ze door allerlei kinderen begroet, meisjes én jongens... Maar met afspraakjes komt ze vaak bij hetzelfde meisje terecht. Maar zij is dan ook wel heel leuk!

Om 3 uur mag ik ze ophalen en is het huis straks weer vol. Gelukkig is de temperatuur dan weer flink gestegen, 16°C zelfs met een zonnetje! Het plan was om de dames gewoon op te halen en daarna nog lekker wat in de tuin te spelen of een filmpje aan te zetten. Maar ik krijg een lekkere kop thee aangeboden en die sla ik niet af. Pas om half 5 rijden we naar huis, Sander is zelfs al thuis. Biertje? Life is good, zeker nadat ik dit bericht las in de krant: Apeldoorn op 3 als populaire woonstad!

Da's nou flauw.

Toppers-serie definitief van de baan

HILVERSUM - De reallife serie die de TROS volgend jaar wilde uitzenden rondom de Toppers, is definitief van de baan. Gerard Joling krijgt van zijn werkgever SBS6 geen toestemming om mee te werken aan de serie. Dat heeft een woordvoerder van de zender maandag laten weten in het programma Shownieuws.

De TROS wilde begin volgend jaar een reeks uitzenden rondom de Toppers - Gordon, René Froger en Joling - in aanloop naar het Eurovisiesongfestival waar de drie zangers aan meedoen.
SBS6 stak daar echter een stokje voor. Volgens de woordvoerder van SBS snapt Joling de bezwaren van zijn werkgever en staat hij daar volledig achter.

Het is nog niet bekend op welke manier de TROS nu aandacht gaat besteden aan de voorbereidingen van de Toppers op het songfestival, dat volgend jaar mei wordt gehouden in Moskou.

'n Beetje Halloween

De pompoen straalt vrolijk de nacht in,

bezoekers worden hartelijk toegezwaaid

en in de erker hangen honderden oranje lampjes!

If the world could vote...

Nog 88 dagen en dan mag George W. Bush zijn koffers pakken, alhoewel, daar heeft hij vast mensen voor... Maar goed, hij weet al een tijdje dat hij gaat verhuizen en hopelijk wordt op 4 november, Laura Bush's verjaardag, iemand gekozen, die niet bij zijn partij hoort. Want zoals Hilary zei: "It took a Democrat to clean up after the first Bush, it will take another Democrat to clean up after the second (and hopefully last, MJ) one!!!

Op één van mijn favoriete Amerikaanse nieuwswebsites Huffington Post zag ik vandaag (een link naar) een aanlokkelijke zin: 'See map of how the world would vote in US elections'. Er opent een nieuwe pagina met een grote wereldkaart, waarop je met je muis landen kan aanklikken om te zien waar hun voorkeur ligt. Zoals te verwachten, staat Nederland in de top 10 van pro Obama landen op nr. 6. 74% Procent ziet liever dat Obama gekozen wordt en slechts 10 procent is voor McCain. In de top 10 staan eerst diverse Afrikaanse landen en als eerste Westerse eerste wereld land komt Nederland. Zelf bekijken? Klik hier.

Keukens kijken

Nu volgt het bewijs dat reclame maken toch wel degelijk helpt. Want ondanks dat minstens de helft van de reclamefolders rechtstreeks in de oudpapierbak verdwijnt, kom je toch af en toe wat leuks tegen. Zoals laatst, toen de folder van keukencentrum Paul Roescher bij ons op de mat viel. En daar had ik nog nooit van gehoord, laat staan dat ik in die hoek van de stad was geweest. Meteen op de voorkant staat een mooie strakke keuken (Duitse TOP KWALITEIT) voor onder de €4000 en de wervende tekst: "Paul Roescher houdt niet van zwammen, maar van vlammen. Dus geen loze bla-bla verhalen met cadeautjes en hoge kortingen, maar gewoon vlammen voordeel." Dat spreekt me aan, de showroom is enorm, 6000 m² met meer dan 500 opstellingen van keukens, badkamers en open haarden. Daar moet ik heen!

Maar het is donderdag, eerst even pumpen, body pump wel te verstaan, een uurtje flink de spieren aan het werk zetten. De les begint om 9 uur, gelijk nadat ik de dames naar school heb gebracht, fiets ik door naar de Pellikaan of All Sport zoals wij het nog steeds noemen of 'the gym'. Ik heb mijn sportkleren al aan en ook mijn sporthorloge met hartmeter om, voor de gein zet ik 'm aan als ik bij huis wegfiets. Als ik bij de gym aankom, heb ik al 200 KCal verbrand! Maar het is dan ook 6 km fietsen in totaal, met Sophie achterop op een oerhollandse zware stalen Batavusfiets. Na het sporten, lekker koffie gedronken met Sophie, tenminste zij vindt koffie heel lekker ruiken, maar krijgt het natuurlijk nog niet. Voor haar heb ik warme chocolademelk. Lekker even opwarmen, het was fris vanochtend. Daarna weer de dames van school halen en terug naar huis fietsen, opnieuw 6 km...

Om 10 voor 1 mogen we weer naar school, deze keer pakken we de auto, zodat ik makkelijk naar de keukenshowroom kan. De folder heeft niets teveel gezegd, wat een grote keukenboer! De keukens zijn op prijsniveau bij elkaar gezet, natuurlijk vind ik mijn favoriete keuken bij de hoek €15000 tot €65000... Maar het grote nadeel vond ik dat ze geen prijslijsten bij de keukens hadden staan. De keukenmeneer probeert dat goed te praten, door te zeggen dat dat soms mensen afschrikt of soms mensen dan er voorbij lopen omdat hij onder hun budget is. Want soms zit er een hele dure spoelbak in of mega duur inbouwapparatuur. Ja, maar de klant is toch niet achtelijk? Je kan toch best specificeren hoe duur de apparaten zijn en het blad per m² en de kastjes? Nee mevrouw, dat kunt U met een verkopen bespreken.

OK, dan moeten we maar een afspraak maken. Op woensdagochtend kan ik terecht, we zullen zien. 100 Meter naar rechts, aan dezelfde weg zit nog een keukenboer. En niet zomaar één, een Siematic Keukenstudio, een aparte hoek in opnieuw een megagrote zaak, Voortman Keukens. Ik word zo langzamerhand tureluurs van al die opstellingen, werkbladen, kranen, fornuizen, vaatwassers, kastdeuren en ga zo maar door. Maar wat zie ik daar? Een spoelbak met niet alleen een kraan, maar ook met een losse handdouche. Een handdouche! Zo'n megahandig ding, wat we ook in onze Amerikaanse keuken hadden. Ik loop waarschijnlijk zo juichend rond, dat ik de aandacht trek van een verkoopster. Zij vertelt dat ze boeken vol heeft met die dingen, maar dat ze blij is voor mij dat ik zo blij ben. Na een kort praatje blijkt dat zij uit Florida komt en onze gezamelijk Amerika-ervaring schept een band. Ook heeft ze geweldige ideeën, denkt actief mee en raadt bepaalde materialen af of juist aan.

Inmiddels is het echter alweer half 3 en moet ik bijna op pad om de dames van school te halen. Ze ziet dat ik een kladblok bij me heb met daarop de maten van de keuken. "Zal ik die even kopieren en dan wat ideetjes uitwerken?", stelt ze voor. Nou, graag! Ik vertel wat we willen uitgeven, welke dingen we écht in de keuken willen hebben en wat we wel en niet mooi vinden. Morgenochtend om 9 uur sta ik bij haar op de stoep, spannend!

Weer compleet

Na 2 heerlijk rustige dagen thuis mochten we op zondagmiddag de dames weer ophalen. Twee dagen, waarin we weinig spectaculaire dingen hebben gedaan, behalve dan dat we bv. niet continu met de kinderen rekening hoefden te houden en we op vrijdag pas om 8 uur aten omdat we daarvoor nog flink gesport hadden. Daarvoor waren we nog even bij ons toekomstige huis langsgeweest. We hebben de keuken opgemeten en de badkamer en de hoogte van de plafonds en het goede nieuws is, onze garderobekast, die ik zo ontzettend mis, past. Nu was ik daar niet echt bang voor, maar ja, je weet maar nooit. Boven zijn de plafonds ruim 2,5 meter hoog en beneden bijna 3 meter! Zaterdag de stad in gegaan, geluncht bij Subway (chicken bacon ranch grilled), maar daarvoor nog hadden we de weekboodschappen al gehaald, uitgebreid de krant gelezen én naar de kapper geweest. Ook zondagochtend zijn we naar de 'gym' geweest, dat blijft onze routine.

Zondag de 19de was ook de verjaardag van mijn oma, 94 jaar werd ze. And still going strong! Ze vierde het bij Pannenkoekenhuis - Midget Golf - Speeltuin - Jeu de Boules - Voor al Uw feesten en partijen De Bolle Buik. Drie vliegen in één klap, feestje van oma, kinderen ophalen en een lekkere pannenkoek eten. Toen wij aankwamen, was bijna iedereen er al. Maar ik heb laatst bij Max Westerman gezien dat dat echt typisch Nederlands is, als het feest om 4 uur begint, dan ben je er ook om 4 uur... Die aflevering (nr. 7 The Big Welcome) was trouwens zowiezo 'eye opening', vooral als je ziet wat de benoeming van Aboutaleb als burgemeester van Rotterdam laatst teweeg heeft gebracht en dan hoe men in Amerika met nieuwkomers omgaat, koester je afkomst, zeur niet over 2 paspoorten, dat soort dingen. En dan komt wat Geert Wilders in beeld tijdens een vergadering van de Tweede Kamer, wat hij verkondigt is echt schokkend.

Anyway, het feestje. Alle kinderen (oma's achterkleinkinderen) hadden een stempelkaart gekregen waarmee ze allerlei lekkers konden ophalen bij een snack counter én een rondje mochten midget golfen én in de speeltuin mochten spelen. Ja, en dat hoef je ze maar één keer te vertellen. De taart en het eerste flesje Fristi is al achter de kiezen, ze willen naar buiten.

Na een zeer spannende ronde van 18 holes eindigen Myrthe en Carlijn uiteindelijk op gelijk spel. Eén baan hebben we niet meegeteld, daar moesten ze de bal in een netje mikken en dat lukte niet. Ze kregen net niet genoeg vaart achter de bal. Maar met 60 slagen over 17 holes hebben ze een keurige score. Ondanks dat het niet echt warm is buiten, willen ze daarna een ijsje... Volgens hun kaart mogen ze elk ijsje uitkiezen op de lijst, wat kiezen ze? Geen Magnum of Cornetto, maar een waterijsje...

Na het golfen gaan we binnen opwarmen, natuurlijk onder het genot van een hapje en een drankje. Daarna wordt een heerlijk tomatensoepje geserveerd en komen de pannenkoeken tevoorschijn. Die gaan schoon op. Rond half 8 gaan wij weer op pad, tenslotte moeten we nog anderhalf uur rijden naar huis en is het maandag weer gewoon een schooldag. Maar eerst zetten we de jarige Job nog even op de foto, oma is net zo groot als Myrthe en ze schelen 84 jaar! We halen alle spullen van de dames uit de auto van mijn ouders, bij hen keert de rust weer terug in huis en wij rijden met een volle achterbank weer terug naar Gelderland.

Toeristje spelen

Na een behoorlijk rusteloze nacht word ik om 7 uur wakker, grappig, kan ik uitslapen, doe ik het niet. Sander is allang al op, heeft ook niet echt een geweldige nacht gehad. Onze kamer is een duplex, beneden bij de ingang staat een zithoekje met een TV, een bureau en ook de badkamer is beneden. Met een open trap ga je naar de slaapkamer boven, alleen daar blijft de warmte behoorlijk hangen en ik hou van een frisse slaapkamer. Helaas, pindakaas. Wat ook niet helpt, is als de verwarming overal aanstaat en de ventilatiesleuven van de Velux-dakramen zelfs dicht zijn. Natuurlijk hadden wij bij aankomst alle radiatoren dichtgedraaid en de ramen open gezet, maar nog was het warm. Het pand is in ieder geval goed geïsoleerd...


















Uitzicht vanuit de hotelkamer, rechts naast de schoorsteen het stadhuis en in het midden de Sint Pieterkerk

Om half 8 gaan we ontbijten, Sander gaat om 8 uur weg. Ik pak mijn boek en lees wat hoofdstukken met 'do not disturb' op de deur en om half 10 komt de zon door. Op pad! Vanaf ons hotel is het een kwartiertje lopen naar het Groot Begijnhof. Allereerst mag ik weer over de Grote Markt met zijn prachtige stadhuis. Daarna linksaf de Naamsestraat in en dan 'immer gerade aus'. Alle toeristische hoogtepunten van deze stad staan prima aangegeven en ik loop in één keer goed. Wel bemerk ik dat ik de verkeerde schoenen aan heb, ik had beter bergschoenen aan kunnen trekken... Kl*** keitjes!

Het Begijnhof is prachtig, het dateert al uit het begin van de DERTIENDE eeuw, echter de meeste gebouwen komen uit de zeventiende eeuw. Tot 1960 is er weinig aan onderhoud gedaan, de gebouwen stonden op instorten totdat de Universiteit bereid was de boel gefaseerd op te knappen. Eerst de wegen, daarna de huizen en nu wonen er hoofdzakelijk studenten en professoren. Wat een topplek om te mogen wonen, vlakbij alle faculteiten, want waar je ook loopt, overal zie je naambordjes van de KUL. Zelf heb ik veel foto's gemaakt, maar hier en hier kan je nog veel mooiere bekijken. En daar was het ook beter weer...























De kleine Dijle stroomt zeer snel door het Begijnhof


















Het Spaans Kwartier


















Schitterende gevels en een waterpomp uit 1648























Straatje naast de kerk, leuke keitjes...

Na al dit moois loop ik via een andere route terug naar het centrum. Mijn maag knort inmiddels en ik wil al die leuke boetiekjes gaan verkennen. Natuurlijk kom je uiteindelijk gewoon uit bij de bekende winkels, maar dat geeft niet. Ik vind 2 mooie truien bij Zara, helaas ben ik niet geslaagd voor een paar kekke laarzen. Mijn fietskuiten werken niet mee. Ook kan ik regelmatig geen verkoopster vinden, die mij aan mijn maat kan helpen. Geef mij maar DSW ;-)!























Bij Panos, de Belgische Subway, haal ik een lekker broodje en neem deze mee naar de kamer. Mijn voeten doen zeer! Een uurtje later komt Sander ook 'thuis' en hij wil ook even de stad bij daglicht zien. Wat erop neerkomt dat we neerstrijken op het terras links op de foto met een geweldig uitzicht op de markt en alle aanrijroutes kris kras over het plein en we zien diverse bijna-crashes van voetgangers en fietsers en fietsers en een enkele glijpartij, omdat het plein even natgeregend is. Veel fietsers hier en veel kinderen met veel te grote rugzakken.

Na 2 consumpties en een croque monsieur zijn we lekker afgekoeld en gaan we terug naar het hotel. Sander neemt een bad om even op te warmen en ik typ en surf wat. Zometeen gaan we ergens eten waar ze zeker frieten hebben, want die hebben we nog niet gehad. Maar eerst even de dames bellen, kijken wat zij uitgespookt hebben vandaag.

Naar Leuven, met z'n tweetjes!

Jawel, voor het eerst sinds heel lang geleden zijn Sander en ik weer met z'n tweeën op stap. Vanmiddag rond half 2 zijn onze dames door mijn ouders meegenomen voor een logeerpartij van wel 4 dagen (!). Tja, en wat doe je dan? Toevallig moest Sander voor 'den arbeid' op donderdagochtend in Leuven zijn, vrij vroeg zelfs, dus waarom niet een hotelletje boeken? Dat was nog een behoorlijke klus, want bijna alles zat vol. Op het laatst hebben we toch nog een kamer gevonden en zelfs op een prachtige lokatie, slechts een paar minuten van het autovrije centrum vol schitterende gebouwen.

Na een vrij voorspoedige autorit kwamen we rond Brussel toch nog in de file terecht, waardoor we een half uurtje verloren, maar het was lekker rustig op de achterbank, dus dat maakte niet veel uit. De auto konden we perfect middenin het centrum kwijt in een parkeergarage onder een groot plein. Op goed geluk liepen we naar het Noorden en kwamen in één keer goed uit bij de Bondgenotenlaan en ons hotel, Theater Hotel Leuven. Op de begaande grond zit een Leffe Café en daar zitten we binnen 5 minuten na het inchecken! Biertje?

Leffe Blonde van de tap smaakt erg goed, je wordt er zelfs behoorlijk licht van in je hoofd. Gelukkig hoeven we geen van beide de BOB te zijn en we lopen de stad in op zoek naar een restaurant. Leuven is een eeuwenoude Universiteitsstad en het centrum zit barstensvol kroegen, eetcafé's en restaurants. De meneer van de hotelreceptie had ons gewezen op de Muntstraat, daar zouden we zeker iets van onze gading kunnen vinden. En dat doen we, Quo Vadis, (h)eerlijk Italiaans.

De Grote Markt

Na het eten lopen we nog wat door het centrum, er zijn nog behoorlijk want mensen op straat en vanwege het heerlijke zachte weer zitten er zelfs mensen nog buiten op de terrassen te eten of drinken. Gezellig hoor. Met een omweg lopen we terug naar het hotel, duidelijk is dat ik mij morgen, als Sander op pad moet, zeker en vast zal vermaken. Mooie winkels hier!!! Echter, er is hier nog meer te doen, één van de grootste begijnhoven van Vlaanderen met een oppervlakte van ruim 3 ha. is te vinden in Leuven. En dat ga ik ook zeker bekijken.

GENIETEN!

De verhuizing, deel zoveel...

Vanaf vanmiddag kunnen we weer volledig gebruik maken van onze 'ruime oprit voorzien van carport voor ca. 3 auto’s'. De verhuisdozen zijn opgehaald! Net op het moment dat Sander naar de gym wilde gaan, reed het busje van de verhuizers voor en stopte midden op de weg. Gelukkig waren ze snel weer weg en moest er niet net een grote vrachtwagen langs. Maar we hebben ons pad terug en zijn niet meer de schande van de buurt met al die verhuisdozen vol inpakpapier en karton in het zicht. Natuurlijk hebben we ook een deel van de dozen bewaard voor als we weer gaan verhuizen, alleen wanneer dat is? Who knows?

Gigantic News

Na anderhalve maand begin ik eindelijk de Digitale KabelBox te begrijpen. Want je kan wel de gebruiksaanwijzing blijven lezen, maar eigenlijk werkt de SB-methode het beste... gewoon 'n beetje pielen. En wat ontdek ik? De 'guide'-knop werkt eindelijk en nu kan je verder vooruit kijken in de programmering van de zenders dan alleen maar 'nu en straks'. Ook kan je genres kiezen, zoals bv. speelfilms, nieuws, muziek, jeugd of sport. En wat zie ik daar?

Vannacht, om half 3 wordt LIVE de wedstrijd van de NY Giants uitgezonden, die ze spelen in en tegen Cincinnati. De 'record'-knop had ik natuurlijk al wel gevonden en die wordt gelijk ingedrukt!!! YES. Gelijk surf ik naar de website van de NY Giants en zie dat ze in het reguliere seizoen, gestart op 4 september, alle wedstrijden tot nu toe gewonnen hebben. Maar goed, ze moeten er nog 12 de komende 3 maanden, van San Francisco naar Pittsburgh naar Minnesota naar Dallas. Dat zijn flink wat airmiles voor de mannen.

Maar het ziet ernaar uit, dat mijn American Football schaal niet voor niets meeverhuisd is!

Nog 100 dagen

Picture of president George W. Bush with American soldiers died in Iraq

For President Bush, the end is near. On Sunday, he will have 100 days left in his presidency. He warned everyone that he would be "sprinting'' to the finish, but nobody had an international financial meltdown in mind when Bush vowed that he would be working to the very end. Bush may be down in the polls - with 25 percent public approval, his all-term low, in the latest Gallup Poll - but he still finds comfort in certain quarters. The Simpsonville Little League Softball team, the world champions, where happy to see him. The team greeted Bush at his landing Friday night at the Charleston Air Force Base. Another couple hundred people were assembled behind a fence on the tarmac on an overcast evening at the end of a rainy day - one assumes this was the family and extended family of the 2008 World Series of Little League Softball champions.

Voor de rest van het verhaal, lees hier verder. Nog 100 dagen, zoals iemand opmerkte in de 'comments', kunnen ze 'm niet gewoon met betaald verlof sturen? Hij heeft al genoeg ellende veroorzaakt.

Tenslotte, ik kan het niet laten, nog wat grappige foto's...

Heerlijk herfstweer

We hebben mazzel de afgelopen dagen met het weer, zonnig en een lekker temperatuurtje. Helaas is de weersverwachting voor de week niet echt jofel, wat kouder en meer kans op regen, dus nu moeten we het ervan nemen. De tv en computer blijven uit, de dames gaan de tuin in. Gooi wat nieuw zand in de zandbak en ze zijn uren zoet...























Hoewel de natuur overal zijn bladeren laat vallen, staan er toch nog wat mooie bloeiers in de tuin, zoals een prachtige hortensia.


















Vanmiddag zijn we naar Park Berg en Bos gefietst. Afgesproken wordt dat we eerst een stukje gaan wandelen en dat we daarna langs de speeltuin gaan. Jawel, onderhandelen met Sophie van 3, het moet niet gekker worden... We beginnen met de Sprengenroute, echter die bleek niet echt diep het bos in te lopen, maar langs de beide kanten van een, jawel, spreng te lopen. Ook duurde hij niet 90 minuten, wat we dachten, maar waren we binnen een half uurtje weer klaar. Dan maar naar de zwijntjes. Maar hé, wat is dat? Ze zijn aan het klussen in het bos. Beter nog, er hangen bordjes, dat ze nu echt bezig zijn een klimbos aan te leggen!!! Sander meende zich iets te herinneren van een klimbos in Frankrijk en dan zien we ook nog eens een Franse auto bij de bouwkeet staan. Toeval? In ieder geval staat de opening gepland voor Pasen 2009 en Myrthe en Carlijn staan al te popelen om het uit te proberen.























Carlijn spotte deze paddestoel en ik moest 'm fotograferen zodat ze die foto kon meenemen naar school voor de herfsttafel... "Carlijn, je hebt vakantie!"























Foto vanaf de uitkijktoren op de Royal Mile, een 1½ km. lange weg middenin Park Berg en Bos met speciaal ontworpen borders, die inmiddels helaas wat verdord zijn. Maar da's logisch, zou Cruijff zeggen.


















Mooie herfstkleuren


















Na de Royal Mile komen we weer terug bij de speeltuin, YES!








































Op de terugweg moeten we natuurlijk langs de vijver met zijn enorme karpers. Wat een heerlijk idee trouwens dat we straks op werkelijk een steenworp afstand van dit park en het bos wonen. We kunnen er lopend heen, de jaarkaart hebben we al!

Hoezo crisis?

Vanochtend gelezen op nu.nl:

"Zo'n 1,25 miljoen Nederlanders gaan dit jaar tijdens de herfstvakantie op reis. De helft blijft binnen de grens, de andere helft vertrekt naar het buitenland, meldt het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen. Vrijdag begint de herfstvakantie voor de regio's Midden en Zuid. De week erna zijn de scholen in de rest van het land vrij. Volgende week trekken zevenhonderdduizend mensen erop uit, de week erna nog eens een half miljoen. Populaire buitenlandse bestemmingen zijn Duitsland, België en Frankrijk. Binnen Nederland worden de helft van de vakanties in bungalows doorgebracht. Vakanties in de buurt zijn populairder geworden door de vliegtax en brandstoftoeslagen. De auto blijkt het meest populaire vervoersmiddel.

De ANWB waarschuwt vrijdag voor extra drukte op de wegen in de regio's Zuid en Midden. De vakantie-uittocht wordt rond het middaguur al merkbaar, maar de ANWB verwacht geen extreem lange files. Vanaf het middaguur worden de gevolgen van de uittocht merkbaar op de wegen. Rond Arnhem wordt wel extra drukte verwacht, dit in verband met een concert van zanger Marco Borsato in het Gelredome."

Er moet écht heel veel gebeuren wil 'de Nederlander' zijn weekje weg opgeven. Zelfs een wereldwijde kredietcrisis, instortende aandelenbeursen, wankelende banken en failliete landen houdt hem niet tegen! Onze dames gaan uit logeren, alledrie, dus wij zijn een paar dagen kinderloos. Dat zal heel apart voelen. Maar ook wel lekker rustig eventjes. We hadden gehoopt dat we die dagen wat zouden kunnen gaan klussen, maar helaas, een huis kopen duurt errug lang. Tenminste, vanaf onze kant is alles in orde, nu de andere kant nog... Heel frustrerend allemaal.

Doe eens gek!

Ach, doe eens gek, dachten we. Dus vanmiddag ben ik naar de Primera hier in de buurt gefietst en heb de resterende loten gekocht voor een 'straatje' Staatsloterijloten. Ik zag trouwens op de website van de Staatsloterij dat je tegenwoordig ook 'boulevards' kan kopen, d.w.z. 100 loten! Nou, zoveel heb ik er niet, vind dit wel genoeg. En nu duimen morgenavond... Misschien is één van de loten wel goed voor een mooi fornuis of, doe eens gek, een hele keuken. Of kunnen we een paar klusjesmannen een paar dagen laten komen. Maar waarschijnlijk is de opbrengst net genoeg voor een paar potten verf. Maar een mens kan dromen, nietwaar?

Geen nieuws...

Geen nieuws is goed nieuws, zo gaat het gezegde. Maar niet voor ons, want wij wachten juist met smart op nieuws. Nieuws van De Hypotheker, nieuws van de notaris. Niet het nieuws wat je elke avond op het nieuws ziet en hoort, want daar word je zwaar depri van. Die kredietcrisis hakt er wel in zeg. Het gaat over niets anders. De bedragen die staten reserveren om banken overeind te houden zijn niet te bevatten zo groot. En waar draait het uiteindelijk om? Om de banken in leven te houden zodat ze, als alles weer in een wat rustiger vaarwater is gekomen, 'ons' geld weer aan ons kunnen lenen met rente! Maar door al deze ellende vraag je je wel af of het wel verstandig is om nu een huis te kopen...

Ach, vooralsnog is er nog steeds geen huis gekocht. Tenminste, er is wel voor van alles getekend, maar voordat je daadwerkelijk bij de notaris zit en je de sleutels krijgt, man, man, wat kost dat een hoop tijd. Ondertussen rij ik vrijwel dagelijks langs 'ons' huis en mijn handen jeuken. Ik wil struiken snoeien, muren slopen, een keuken ontwerpen, bouwvakkers, elektriciëns en installateurs van koffie voorzien, vloerbedekking uitzoeken, een Rembrandt vinden in de kruipruimte...

Eerst nog even de Staatloterij winnen, komende vrijdag is de trekking. We hebben één lot, misschien moet ik toch maar een heel straatje kopen, meer kans op de Jackpot van 9,2 MILJOEN!!! Maar ja, dan heb je dat en gaat je bank failliet en is je spaargeld 'maar' voor een ton gegarandeerd...

Roofvogelshow

Het is Werelddierendag vandaag en bij gebrek aan eigen huisdieren gaan wij naar een Roofvogelshow! Bij onze 'gym' is dat georganiseerd en dat hoef ik maar één keer aan de dames te vertellen en ze staan al klaar om te gaan. Het begint om half 10, maar voordat we weg kunnen, moet ik eerst nog even naar de zolder, op zoek naar winterjassen, sjaals en wanten. Het is k-k-k-koud, waterkoud, 5°C. Natuurlijk kan ik de helft niet vinden en zijn mijn laarzen ook nergens te bekennen. Ik heb alle dozen gehad en inmiddels loopt het zweet langs mijn rug. Niet alleen vanwege het feit dat de CV-ketel uit de vorige eeuw daar staat te loeien, maar ook omdat je er niet rechtop kan staan. De kinderen wel, maar als je boven de 1,20 meter bent, wordt het lastig... Ook is de zolder verdeeld in 3 delen met een smalle doorgang en elke keer stoot ik daar mijn hoofd of rug of heup of iets anders. Grrrr

Maar goed, om kwart over 9 fietsen we helemaal ingepakt richting de Pellikaan, Health & Racquet Club. Het busje van Valkerij De Valkenhof staat al bij de tennisbanen en als we onze fietsen parkeren, zien we alle prachtige vogels op een rijtje klaarzitten! Wauw, ze hebben allerlei uilen, een buizerd en we zien zelfs een zeer bekende vogel voor ons, een 'turkey vulture'.

De show begint met het voorstellen van de vogels en zichzelf. Het echtpaar Hueben zit al ruim 5 jaar in de vogels en het ziet er behoorlijk professioneel uit. Ze hebben zelfs een draadloze microfoon, versterkt en wel, we kunnen ze prima verstaan. Ze laten de vogels over ons heen vliegen, maar op een gegeven moment moeten de kinderen in het midden gaan staan. Na wat aarzeling doen ze dat en vliegt een woestijnbuizerd rakelings over hen heen. Ze moeten bukken, door de knieën en bijna liggen, ze vinden het prachtig!

Een andere indrukwekkende vogel die ze bij zich hebben, is een Europese Oehoe. Met grote oranje ogen, want het zijn schemerjagers, 2 oorpluimen en een groot lijf zijn deze uilen de grootste ter wereld. Ze schijnen zelfs hier in de buurt voor te komen. Ze laten hem ook rondvliegen en je hoort 'm niet eens, ondanks zijn (of was het haar?) spanwijdte van ruim anderhalve meter...

Impressive!

More impressive!!!

Na een uur is de show afgelopen en zijn mijn voeten ijskoud. Ik had nl. wel alle jassen en toebehoren gevonden, maar mijn laarzen waren nog steeds zoek. Na een lange zomer is het nu echt tijd voor sokken en warmere schoenen, ik heb het toch nog behoorlijk lang uitgehouden zonder die knellende dingen aan mijn voeten... Maar die koude voeten had ik wel over voor dit spektakel, de dames vonden het geweldig, ze hebben zelfs de borstkas van de Oehoe geaaid. En Sophie stond te dansen op de tennisbaan uit enthousiasme. Daar doe je het voor!

De Drie Dwaze Dagen

De Drie Dwaze Dagen zijn vandaag begonnen, oftewel de DDD. Ik hoorde het gisteravond op de radio tijdens de 'Krant van Morgen' tijdens Het Oog. "O ja", dacht ik. Het is wel frappant hoe snel je dit soort dingen vergeet, terwijl toen ik nog bij de Bijenkorf werkte, deze dagen het hoogtepunt van het jaar waren. Een stuk in de Volkskrant van vandaag beschrijft het fenomeen, dat door vele winkelketens is geprobeerd na te apen, maar wat nooit echt gelukt is... Zo waren wij zaterdagochtend per ongeluk bij de openingsdag van het Prijzencircus van de V&D, maar het haalt het niet qua drukte en vooral sfeer bij de DDD.

Maar ik kreeg gelijk flashbacks naar mijn Bijenkorftijd, ik heb er zelfs van gedroomd vannacht. Deze week was zo ongeveer de drukste van het hele jaar. Je draait dagen van minstens 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds. De hele maand september gaat op aan voorbereidingen. Er worden extra loodsen gehuurd om alle spullen in kwijt te kunnen. Er worden pendeldiensten georganiseerd, zodat personeel vanaf het filiaal naar die loodsen kan om daar te gaan werken. Alles moet uitgepakt worden en daarna begint het grote schuiven. Wat hoort bij welke dag, want één geniaal iemand heeft op een gegeven moment bedacht dat het leuk zou zijn om de aanbiedingen op de verschillende dagen te laten starten. En dus ook 3 boekjes te maken, voor elke dag één. En die boekjes zijn top, top, topsecret. Ook voor het personeel.

Weken voordat de DDD begonnen, werden we in de winkel al bestookt met vragen van klanten. Welke merken komen in de aanbieding? Geen idee. Kan je dingen reserveren? Nee. Kan je dingen die op vrijdag komen, op donderdag al bekijken? Nee. Pakken jullie ook dingen in in cadeaupapier? O, come on....

Voordat de winkel op donderdagochtend opengaat, heeft het personeel al de kans gehad om te shoppen op woensdagavond. Dat was echt een traditie, de hele winkel hing al vol en je mocht heerlijk 2 uur lang rondlopen, alles bekijken en veel te veel geld uitgeven, zodat je de rest van de maand voor noppes aan het werk was. Nou ja, voor die DDD-aankopen dan... Eén jaar had een grapjas op het hoofdkantoor bedacht dat die woensdagavond een Vaste Klanten Koopavond moest worden. Ik heb nog nooit zoveel chagrijnig personeel zien rondlopen als die avond. Ten eerste waren 'wij' onze rustige aanloop naar de DDD kwijt, ten tweede was het vreselijk druk en stonden we om half 11 nog in de winkel terwijl we de volgende dag om half 8 weer verwacht werden.

Die beslissing werd snel teruggedraaid, het volgende jaar was de woensdagavond weer van ons. Ook zag men in dat door die koopavond, de donderdag ontzettend tegenviel. En ook dat het personeel lang zo veel niet had gekocht en laten we eerlijk zijn, het personeel van de Bijenkorf is tegelijkertijd ook een erg goede klant.

Op donderdagochtend gaat de winkel om 8 uur 's ochtends open. Als je aankomt staan er al massa's mensen voor de deuren. Voordat deze open gaan, houdt de directeur nog even snel een motiverende speech en begint het aftellen. Tijden dit aftellen werd de muziek van '1492' van Vangelis gedraaid. Dit is begonnen in 1995, toen deze muziek werd gedraaid in de aanloop naar het slotconcert, na een geweldig feest ter ere van het 125 jaar bestaan van KBB in de Jaarbeurshallen in Den Haag. Tijdens dat concert traden o.a. Marco Borsato (had toen de hit met 'Dromen zijn bedrog') op, André Rieu en Two Brothers on the Fourth Floor. Daarvoor waren diverse zalen omgebouwd tot bv. de Chill Out, waar je lekker kon dansen en een Literair Café, waar je een lekker biertje kon drinken en kon luisteren naar bv. Jan Mulder en Jules Deelder. TOPFEEST!!!

Mijn eerste jaren in Amsterdam waren het spectaculairst, mensen kwamen gewoon naar binnen sprinten op weg naar een in hun ogen ongekende deal. Zo had de inkoop een jaar een hele lading oude Chineze fietsen op de kop getikt. Wat moet je ermee, zou je denken. Nou, blijkbaar iets, want ze waren binnen een half uur uitverkocht. Hetzelfde gold voor 'antieke' houten ski's, ook zo weg! Een ander maf idee was K'nex scheppen voor een vast bedrag per zakje. Midden op de speelgoedafdeling kwam een grote ton te staan vol met K'nex. Puntzakken erbij, klaar. Totdat een slimme klant bedacht dat je ook in de winkel al kon gaan beginnen met bouwen en wij puntzakken aangeboden kregen met halve meter hoge bouwwerken. Tja, dat was niet de bedoeling, maar wat doe je eraan?

Bijenkorf-klanten zijn mondige klanten en tijdens de DDD zijn ze dat nog 'n beetje extra. Maar dat gaf niks, tijdens de DDD was de sfeer veel losser en konden wij ook best wat terugzeggen... En hoewel de dagen slopend lang en zwaar en druk waren, als team was het heel gezellig. Elke afdeling verzon outfits in speciale thema's of passend bij hun goederen. Zo liepen we op de Kinderwereld een keer met grote Nijntjes op onze rug. Ik heb dat shirt nog steeds, Sophie vindt 'm geweldig.

Wat ons ook op de been hield, was de gedachte aan het eindfeest. Zodra de laatste klant het pand verlaten had, konden wij naar het restaurant, alwaar de koks een heerlijke maaltijd hadden bereid. Daarna volgde het praatje van de directeur, de uitreiking van prijzen voor bv. de meest origineel verklede afdeling, voor de afdeling met de grootste omzetgroei, voor de grootste pechvogel, voor weet ik veel wat... Veel prijzen en als laatste werd op een ludieke wijze de omzet van het gehele filiaal bekend gemaakt. Zo hebben we in Amsterdam eens een stripper gehad, tot grote hilariteit van zowel het mannelijke als het vrouwelijk personeel!!! Een collega van mij had zelfs het kapot gescheurde T-shirt van de stripper gescoord...

Maar het blijven pittige dagen, vooral als je er werkt. Want dat is wel grappig om te lezen in het artikel van de Volkskrant. Er is onderzoek gedaan naar de mensen die de DDD hebben bezocht en die kwamen volgens de onderzoekster psychotherapeute Carien Karsten meestal verdwaasd en zonder besef van tijd en plaats naar buiten. ‘Het menselijk brein heeft moeite te verwerken wat er binnen in de winkel gebeurt'. Maar wat gebeurt er met je brein als je drie dagen in die gekte staat?

En als je enigzins aangestoken bent door mijn DDD-gekte, ze verkopen ook een deel van de aanbiedingen online...Klik hier. Zelf zit ik al erg lang te turen naar de Smeg fornuizen...