Kleine wasjes, grote wasjes!!!

Toen we 3 jaar geleden naar Amerika vertrokken, hebben we onze geweldige wasmachine en droger hier in NL gelaten. Het huis dat we gehuurd hadden, had immerse een wasmachine en droger in een aparte ruimte zelfs staan, dus er was geen noodzaak voor. En wat heb ik die afgelopen 3 jaren met heimwee gedacht aan mijn Miele Novotronic met 1600 toeren centrifuge. Die Amerikaanse wasmachines lijken qua ontwerp nog uit de jaren '30 te komen, toen ze hun was nog in een tobbe deden. Gewoon een grote bak water met een schudder in het midden, volgooien met water, klaar. En zo zien de wasmachines er nog steeds uit. Ook zijn ze ontzettend snel klaar, binnen een uur, maar schoon wordt je was niet echt. De temperatuur kan je ook al totaal niet regelen; het is 'cold', 'warm' of 'hot'. 'Warm' is niet eens lekker warm, maar meer lauw (30°C) en 'hot' is zo heet als het water uit de cv komt, want mijn wasmachine haalde zijn water gelijk van de warm-waterleiding. En dat was heet, brand-je-handen heet.

Maar goed, onze machines hadden we dus gestald in de werkplaats van mijn vader, hoog en droog. En vandaag had mijn vader vrij en kwam ze brengen, samen met 2 tv's, één heel kleintje van ons uit 1991 (!) en een iets grotere van mijn broer. Ik dacht dat mij verteld was dat het een 'flat screen' was en daarom wilde ik 'm graag wel even lenen, maar helaas... Maar we kunnen in ieder geval zo meteen de Olympische Spelen zien en af en toe Sesamstraat of zoiets. De wasmachine past in de bijkeuken precies naast de vaatwasser. Het nieuwe kraantje, wat Sander net erop gedraaid heeft, lekt niet en de eerste was komt er kraakhelder en helemaal schoon uit. Drie jaar heeft dat ding stil gestaan, maar je stopt de stekker weer in het stopcontact en alles doet het weer zonder piepjes of gekraak, bijna droog komt het eruit.























Dat brengen ging alleen gepaard met één maar... Of Myrthe en Carlijn dan mee terug konden rijden met opa en een paar nachtjes mochten logeren tot het weekend, wanneer wij toch naar Noord Holland moesten vanwege een verjaardag. Uuuuhm, is dit chantage, mam? Maar natuurlijk gaan Myrthe en Carlijn dolgraag mee, ze pakken zelfs hun eigen tas in, elk met een outfit voor elke dag!!! Iets na enen gaan ze met een 'big smile' op pad, met profiand paraat.

Wij eten ook een boterham en fietsen de stad in om de bibliotheek aan Sander te showen. Ik heb op maandag een klein abonnement genomen, goed voor het lenen van 30 boeken tot het eind van het jaar. We zijn nu 'al' 2 dagen lid en ik heb er al 7 geleend! Met slechts één kind aan de hand is het erg makkelijk om je stad te verkennen. Zo vinden we een erg goede ijssalon met verrukkelijk straciatella-ijs en om de hoek zit een notenbar/bonbonnerie, erg lekker allemaal. Natuurlijk lopen we ook even bij de HEMA naar binnen en wat is in de uitverkoop? Het buitenspeelgoed!


















In een poging om Sophie weer in een normaal ritme te krijgen, willen we op tijd eten. Maar oeps, we missen een essentieel produkt, nodig voor de bereiding van onze onovertroffen aardappeltjes uit de oven: bakpapier. Ik spring op de fiets, met Sophie achterop en in 8 minuten sta ik bij de C1000 voor. Dat is sneller dan ons ritje in Nijmegen. Sander is intussen al met de voorbereidingen begonnen en het wordt weer een koningsmaaltijd. Kogelbiefstuk met haricot verts gewikkeld in parmaham, dat is ingesmeerd met pesto. Bah, wat lekker! En natuurlijk onze onovertroffen aardappeltjes uit de oven. Sophie eet pannekoeken en zo is iedereen tevreden.


















Na al dat ge-eet stappen we 's avonds nog even op de fiets, we hebben tenslotte weer een vaatwasser tot onze beschikking, dat karwijtje hoeven we niet meer te doen. Ongemerkt rijden we toch weer een uurtje in de omgeving rond en hoewel ik Sophie om kwart over 9 naar boven bracht, was ze om half 11 nog aan het spoken. Eens kijken tot hoe lang ze uitslaapt donderdag.

Fietstocht naar Radio Kootwijk

Opnieuw een heerlijke dag in Nederland, niet zo drukkend warm als gisteren en dus prima fietsweer. Sander heeft 'n beetje vrij vandaag, hij hoeft alleen om 10 uur een 'conference call' te doen en daarna kunnen we op pad.























Vlakbij ons huis is een kleine, zoals je het in Amerika zou noemen, strip mall met een Halfords, BCC, Praxis, Kwantum etc. Daar rijden we eerst even langs om bij Halfords een inbussleutel-setje te halen om mijn stuur vast te zetten en nog zo'n stuk gereedschap voor Sander's trapper. Natuurlijk hebben we al 20 van die dingen in onze gereedschapskist zitten, maar ja, die dobbert ergens op de oceaan...























Het doel van onze fietstocht is Radio_Kootwijk, dat op ongeveer 10½ km van ons huis ligt. Radio Kootwijk is naast een heel klein dorpje in 'the middle of nowhere', ook een voormalig zenderpark uit de vorige eeuw. Wat klinkt dat oud, antiek en lang geleden, pas in 2000 verloor het zijn originele functie als zenderpark. Echter 20 jaar daarvoor was al de grootste zendmast neergehaald. Inmiddels is, het meest bekende, gebouw A een monument en eind 2005 werd het vier kilometer lange hekwerk rond het terrein verwijderd, waardoor wandelaars, fietsers en wild na 80 jaar weer vrij toegang hadden tot dit stuk Veluwe, totaal 450 hectare groot.


















Boven de ingang is een typisch 'art deco' beeldhouwwerk van Hendrik van der Eijnde. In de sculptuur is een vrouwenhoofd met een Europese uitdrukking en één met een Indonesische uitdrukking te zien, beiden met de handen achter de oren. De open mond in het gezicht tussen de beide vrouwen symboliseert de omroeper. Aan weerszijde zie je radiogolven. Deze sculptuur geeft symbolisch de radioverbindingen tussen Nederland en Nederlands-Indie weer.


















Gebouw A wordt in de volksmond ook wel de Kathedraal genoemd en als je de grote zaal binnenkomt, begrijp je dat meteen. De zaal is zo groot omdat er plaats moest zijn voor de gigantische dynamo's die nodig waren om energie voor de zendapparatuur op te wekken. Daar kwam veel warmte bij vrij en dat verklaart waarom de zaal zo hoog is. Verder kon de warmte door luiken in het dak naar buiten. Op dit moment is er een tentoonstelling gaande in het kader van de Triënnale, ‘A Wider View on Cultural Landscape Challenges in Europe’ genaamd. Koningin Beatrix opende op 11 juni 2008 in Radio Kootwijk de Triennale Apeldoorn 2008, tevens bezocht zij als eerste de eerdergenoemde tentoonstelling over bedreigde Europese landschappen.

Na het wegvallen van de zendfunctie verkocht KPN Telecom in 2003 de gebouwen en de omliggende 400 hectare natuur aan het Rijk. Verschillende overheden zoeken nu samen naar een nieuwe bestemming voor dit unieke en kwetsbare complex. Klik hier voor meer info.


















Als laatste nog even de prijslijst... Bellen met familie in Nederlands-Indie was indertijd niet zomaar iets. Je moest ervoor naar een telegraafkantoor bij één van de grotere postkantoren. Op zaterdagochtend gold een voordelig tarief van 34 gulden voor 3 minuten bellen. Dat was een vermogen in die tijd. Mensen ervoeren het bellen als een hele belevenis en trokken hiervoor hun netste kleren aan. Daarom wilde de overheid niet zomaar een hal neerzetten, maar echt iets moois bouwen.

Op weg naar de Kathedraal hadden we bordjes gezien die naar één van de bijgebouwen wezen, Coffee and Joy. Dat klinkt goed, we lusten wel een bakkie. Dus we fietsen even terug en komen aan bij een schitterende tent, prachtige lokatie voor feesten en partijen, maar helaas gesloten. OK, dan fietsen we maar weer door, er komt vast nog wel iets. En jawel, net op het moment dat het rommelen wel erg dichtbij komt, steken we het spoor over bij Assel en zien een heel leuk tentje. Ik herken het meteen, dit had ik zaterdag ook vanuit de trein gezien. Halte Assel heet het en ze hebben Fristi en Chocomel, dus de dames keuren het gelijk goed. We bestellen onze lunch en gaan met ons drinken buiten op het terras zitten.


















Wanneer de regen echt doorzet, verhuizen we naar binnen en wachten we op ons eten. Sander en ik hebben saté van de haas met friet en salade en het smaakt uitstekend. De porties zijn royaal, voor de volgende keer weten we dat we niet voor elk kind frieten hoeven te bestellen. Tijdens de lunch regent het echt pittig, we hebben weer eens mazzel. Na een half uurtje is het droog, zitten onze buiken vol en vervolgen we onze tocht. Deze keer is het een fietspad, dwars door een heidegebied, langs het spoor, maar die zie je niet, want deze ligt in een geul. Je hoort de langsrazende intercity zelfs bijna niet. Na een paar kilometer steken we het spoor over en duiken we het Orderbos in.


















Het bos is lekker klam en vochtig en er vallen dikke druppels uit de bomen, vandaar dat mijn bril op de foto volledig beslagen is en vol druppels. Maar dat mag de pret niet drukken, het fietspad door het bos is geweldig, licht dalend en we racen zo Apeldoorn West in. Dan herkennen Myrthe en Carlijn ook ineens waar we zijn en fietsen zo naar huis. Al met al hebben we zeker 25 kilometer gefietst en Carlijn en Myrthe deden het prima op hun nieuwe fietsen. Vooral Carlijn blijkt een echte diesel, ze blijft stug doortrappen en reed mij bijna uit haar wiel op een stukje omhoog!

Na wat drinken thuis, gaan we weer op pad. Myrthe wil thuisblijven, prima. We vinden een goedkope vuilnisbak en magnetron/grill bij de Kwantum. Checken de nabijgelegen Gamma uit, die veel groter blijkt dan de Praxis en gaan weer naar huis. Thuis kijken we via YouTube 'So you think you can dance'. Wat een topshow en zo aanstekelijk, je zit gewoon mee te bewegen op je stoel. RTL5 gaat dit najaar starten met een Nederlandse versie, het zal mij benieuwen of het niveau van de Nederlandse dansers ook zo idioot hoog is als in Amerika.

De kinderen liggen er weer laat in, Sophie kan maar niet geloven dat het om 9 uur avond is, want de lampen buiten zijn nog niet eens aan... It's still morning!

Onze eerste dag in Apeldoorn

Boy o boy, wat is het warm. Van het éne uiterste val je in het andere, van kil, nat herfstweer gaan we zonder overgang boem hoogzomer in. En het is ook nog eens klam warm, bij de geringste inspanning druipt het zweet van je rug. Maar dat weerhoudt ons niet van een fietstocht het centrum in, naar de centrale bibliotheek.

De bieb is gevestigd in een groot modern gebouw, CODA genaamd. CODA (Cultuur Onder Dak Apeldoorn), zo staat te lezen op hun website, wil voor een groot en breed publiek een cultuurwarenhuis zijn waar in een bibliotheek, archief en museum ervaren en beleven centraal staan. Belangrijke maatschappelijke ontwikkelingen worden verzameld en getoond, discussie wordt gevoerd, publicaties worden geïnitieerd, kennis, informatie en documentatie op het gebied van literatuur, muziek, film, archieven, de geschiedenis van Apeldoorn en de regio, kunstenaarsboeken, sieraden, beeldende kunst op én van papier wordt aangeboden. De kortst mogelijke samenvatting van die missie: Cultuurwarenhuis met een breed en gevarieerd aanbod.

Het lidmaatschap voor de kinderen is gratis en alledrie worden ze lid, vol trots nemen ze hun eigen pasjes in ontvangst. Ook ik word lid, goed voorbeeld doet goed volgen. De hele kelderverdieping is gereserveerd voor de jeugdafdeling. Opnieuw moeten we er weer helemaal inkomen hoe de boeken zijn gerangschikt, want nu blijkt dat het oude vertrouwde AVI-systeem binnenkort wordt aangepast. Maar goed, Carry Slee voor Carlijn is altijd goed. We vinden voor iedereen 3 boeken en gaan naar de begaande grond voor nog wat boeken voor mij. Bij de Engelstalige boeken vind ik 'Promise_Me' van Harlan_Coben. Vorige week heb ik in één dag het boek The Woods van hem uitgelezen en dat smaakte naar meer.

De bieb ligt aan de rand van het centrum en we lopen nog even door de winkelstraat, maar met een zeer zware tas vol boeken (13 stuks) en 30°C is dat geen pretje. Verder is Sophie de laatste weken erg gewend geraakt aan het constante uit eten gaan en terrasje pikken, dat ze nu denkt dat we elke keer ergens gaan zitten. Ik houd mijn poot stijf, we gaan thuis lunchen.

Na de lunch kijken we naar Project_Runway. In Amerika is Season 5 laatst begonnen en dit programma was samen met 'American Idol' en 'So you think you can dance' absolute favoriet bij ons. Ik nam het altijd op en samen keken we het in het weekend. Dankzij YouTube en iemand bij de naam van 'Neolimmik83' kunnen we ook nu we in NL wonen elke aflevering zien!!! En de 'designers' worden elk seizoen beter, het is ongelofelijk wat ze met een relatien klein budget van $75 kunnen maken.

De dames hebben de smaak van het fietsen helemaal te pakken, dus als ik voorstel om nog even op pad te gaan, staan ze bij de schuurdeur te springen. Wat ze niet weten is dat ik een zigzagroute door Apeldoorn West heb uitgestippeld, langs allerlei te koop staande huizen. Maar goed, op deze manier leren zij ook de omgeving goed kennen en raken ze gewend aan het fietsen in NL, met overal fietspaden en vluchtheuvels en scooters en oude-van-dagen op scootmobiels en vreemde voorrangssituaties. We rijden langs een makelaarskantoor, die 2 huizen in de verkoop heeft, die wij wel interessant vinden, dus daar stoppen we even en maken een afspraak voor komende maandagochtend.

Sander is inmiddels thuis en samen rijden we naar de Praxis voor wat basisbenodigdheden als een simpele vuilnisbak en een kraantje voor de wasmachine. Simpele Curver bakken hebben ze niet, wel €130 kostende Wesco Pushboy's. Daar hadden we even niet op gerekend en gaat ons iets te ver. Wie weet waar we over 6 maanden wonen en of we dan plek hebben voor zo'n design vuilnisbak. Thuis draaien we ons eerste avondmaal in elkaar en het smaakt goed. What's for dessert? We googlen of er een ijssalon in de buurt zit en jawel, op 1,2 km zit Ijssalon Van Buren. Opnieuw komen de fietsen van stal! Onze Giants weten niet wat ze overkomt, ze hebben in Amerika 3 jaar staan te verstoffen en nu worden ze dagelijks meerdere malen gebruikt.

Na het ijsje fietsen we met ruime omweg terug naar huis. Alle mooie straatjes pikken we mee en we vergapen ons aan de mooie huizen, maar ook aan de verbouwwoede die in deze wijk heerst. In vrijwel elke straat staan grote pallets met bouwmaterialen of sloopcontainers en als je goed kijkt, lees: naar huizen (binnen)loert, zie je dat 8 op de 10 huizen zijn uitgebouwd. En als zij het kunnen, waarom zouden wij die sprong dan niet wagen? Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Bye bye huurauto, bye bye Rabbit Hill

En ineens zitten we op het eind van onze 4 weken durende betaalde 'relocation'-periode, wat wil zeggen, huurauto inleveren en Landal Green Parks Rabbit Hill verlaten.

Op zaterdagochtend valt aan mij de eer om de auto weg te brengen. Naar Schiphol, tijdens het drukste weekend van het jaar. Dit weekend zullen zo'n half miljoen mensen op Schiphol aankomen of van Schiphol vertrekken. Op de weg ernaartoe had ik daar totaal geen last van, in mijn ééntje met de radio op tien en de cruise control op 125 km per uur zoef ik over de Nederlandse snelwegen. De kilometerteller in deze nagelnieuwe Volvo (met slechts 5000 km op de teller) is niet zo nauwkeurig als de onze, als je 125 rijdt, rij je in werkelijkheid 122 en dat is precies goed. Ook valt het weer op hoe ontzettend keurig er gereden wordt op de A1. Ligt het aan de weg, of? In mijn herinnering werd er op de A2/A12 veel harder gereden, ook door mijzelf trouwens.

Ik zit nog geen 5 minuten in de auto, als ik de verkeersberichten hoor. Geen files op mijn route, maar erger, het treinverkeer rondom Amersfoort is gestremd vanwege een blikseminslag bij het station van Amersfoort. Da's lekker, de eerste keer in zeker 4 jaar dat ik de trein neem en ik moet gelijk 'rekening houden met lange vertragingen en proberen om via een ander station te rijden'. Ik bel Sander om te vragen wat op Teletekst vermeld staat en om voor mij uit te zoeken welke route ik dan moet nemen, want zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte van het NS-netwerk. Even later SMS't hij een alternatief en hopend op een snelle reparatie door ProRail rij ik naar Schiphol.

Ik volg de borden 'Rental Car Return', maar dat is dezelfde weg die naar de 'Kiss and Ride'-strook gaat. En het is druk... Maar dat komt goed uit, dan hebben de Rental-jongens het ook vast druk. Onze auto heeft nl. wat afwijkingkjes, die ons pas na een paar dagen opvielen, plus, je haalt zo'n auto op in een donkere parkeergarage en tekent voor een onbeschadigde auto en als je 'm in het daglicht ziet, zie je ineens deukjes en krasjes. De auto is verzekerd, maar met een eigen risico van €440 en dat zou zonde zijn om die kwijt te zijn. Maar de Europcar-jongen kijkt 'm niet eens grondig na, checkt alleen de kilometerstand en ondertekent zijn deel. Toch raar, voor zo'n dure auto, maar ik vind het prima en snel loop ik de garage uit naar de verhuurbalie voor de rekening.

Volgende onderdeel van de reis, kijken of ik een treinkaartje uit zo'n automaat kan krijgen. Op zich zijn de automaten in die 4 jaar niet zoveel veranderd, maar mijn pasjes werken vanochtend niet mee. Ik probeer 4 verschillende automaten, maar elke keer zeggen ze bij mijn Postbankpas, foute pas o.i.d. en bij mijn Amerikaanse pas, die hier als credit card wordt gezien, kon de automaat geen verbinding krijgen. Tja, en daar sta je dan, de rechtstreekse trein vertrekt over 3 minuten en de rijen voor de serviceloketten zijn enorm. Maar héééé, wat is dat voor iets, 2 loketten waar geen rij staat, waarom staat daar niemand? En dat is wel iets nieuws, snelloketten, waar je gelijk aan de beurt bent, maar waar je wel €0,50 toeslag betaalt op je kaartje. Nou, dat heb ik er graag voor over, de volgende directe trein gaat pas over een uur.

Stationsplein Apeldoorn

Door al dit gedoe heb ik niet eens tijd om een krant kunnen halen of een sloot koffie bij Starbucks. Maar de treinreis gaat door een voor mij nieuw stukje Nederland en verder kan ik meegenieten van diverse zeer interessante (telefoon)gesprekken. NOT, vooral die man die in het Engels een zakendeal aan het sluiten was, was tenenkrommend. Maar ik mag niet klagen, er is geen vertraging meer op de lijn, de dienstregeling is net weer op gang gekomen met 'mijn' trein. Na een uur en een kwartier mag ik eruit en komt Sander net aancrossen in de Focus. We halen boodschappen voor het weekend bij de C1000 en verdelen de buit over de verschillende koelkasten, die we tot onze beschikking hebben. We rijden de stad in om wat boekjes te halen met fiets- en wandelroutes hier in de buurt en een nieuw leesboek voor Carlijn. Zij is helemaal bevangen door het leesvirus en heeft een Ned. boek uit op AVI_-3 niveau. De mevrouw in de boekenwinkel wil haar gelijk een AVI-6 boek aansmeren, maar ik wil niet te hard van stapel lopen en haar leesvreugde bederven.

We vinden een leuk boek en ook Sophie weet een boekje op de stapel te friemelen. Na het afrekenen (€40 please) besluiten we dat het eerste ding wat we maandag moeten regelen een bibliotheekpas is! 's Avonds eten we lekker bij het huisje, schnitzel jammie en in de verte hoor ik het rommelen. Als wij in het zwembad liggen, barst het onweer los en het halve park staat in no time blank.

Zondag de 27ste is onze laatste dag op Rabbit Hill. We mogen officieel tot maandagochtend blijven, maar dan moet Sander naar kantoor en dat gaat meestal erg vroeg. Ook hebben we er wel een beetje genoeg van, van dit krappe huisje op dit reuze gezellige park. Ik draai nog even een wasje en Sander rijdt met Myrthe en de koffers naar ons huis in Apeldoorn. Op deze laatste dag komen mijn ouders nog even genieten van het Landal leventje, net als Sander en Myrthe terugkomen, komen zij ook aanlopen. Tijd voor koffie en daarna een lekkere lunch. Natuurlijk rijden we 's middags nog even met z'n allen naar ons huis, hij wordt goedgekeurd. Via de mooie route door de bossen rond Apeldoorn rijden we terug naar Rabbit Hill, om half 7 heb ik gereserveerd in het restaurant voor ons galgenmaal.

Op zondagavond is het familiebuffet in het restaurant, groot voordeel is dat je niet zo lang hoeft te wachten op je eten, het is 'all you can eat' als je sommige mensen met hun bordjes ziet langslopen, maar nadeel is wel dat vooral de warme gerechten snel verpieteren. En het is erg warm in het restaurant, airco mensen? Ooit van gehoord? Na de koffie zwaaien we mijn ouders uit en lopen we terug naar ons huisje. Alles is leeg en ook wij gaan op pad. De sleutel kan in een speciale brievenbus, DONE. Weer een hoofdstuk in deze verhuizing afgesloten.

Jazeker, de hypotheker

In mijn zoektocht naar informatie over hypotheken, overlijdensrisicoverzekeringen, maximale renteaftrek, afsluitkosten etc., etc., etc. kwam ik vanochtend terecht bij De Hypotheker. Gistermiddag heb ik het rapport ontvangen van Drs. Marco van de Rabobank, nu begrijp ik waarom hun kantoren er altijd zo prachtig uitzien... Ongelofelijk, wat zij rekenen aan premie voor een overlijdensrisicoverzekering. Dat kan beter!

En inderdaad, binnen een half uur heeft de hypotheker alles haarfijn uitgelegd en mij gerustgesteld dat je je hele hypotheekbedrag kan verzekeren voor een veel redelijker bedrag. Maar je blijft het natuurlijk hebben over vreselijke bedragen en na een uurtje Hypotheker tolde mijn hoofd van alle getallen die ik had gehoord. Gelukkig hebben de dames zich keurig gedragen, het hielp natuurlijk ook dat Myrthe en Carlijn met een Playstation konden spelen en dat Sophie warme chocomelk kreeg.























Door al deze uitstapjes beginnen we het centrum al aardig te kennen. Zonder problemen vinden we belangrijkste winkelstraat weer terug en halen een heerlijk ijsje, "with chocolate sprinkles, please", vroeg Sophie. De ijsman staart haar met open mond aan. HUH? We rijden naar ons huis, waar Sander druk bezig is internet aan te sluiten. Gistermiddag kwam de buurvrouw de UPC modem brengen, die ze van de postbode had aangenomen. En na wat pielen heeft hij het aan de praat, even een Hub ertussen en straks kunnen we allebei tegelijk internetten, weliswaar met een snoer, maar dat geeft niet. Want wat zijn we vergeten bij de air freight te stoppen? Een 'wireless Router'. Ook hadden we Carlijns radio mee moeten nemen, die is duo voltage. Het zijn de kleine dingen, maar dat zijn nou net de dingen die zo'n Settle Service zou moeten vertellen. Een soort paklijst voor dingen, waar je zelf niet aan denkt.

Anyway, meer is er niet te doen daar, dus we rijden achter elkaar aan naar Rabbit Hill. Lekker zwemmen! Buiten eten, spelen in de speeltuin, het lijkt bijna wel op vakantie. Behalve de afwas, die is wat groter dan op de camping, puur omdat hier de keukenkastjes volstaan. Als wij kamperen hebben we 5 borden, 5 bekers, 5 lepels, vorken en messen, lekker overzichtelijk.

Tot slot, de 'welkom thuis' ballonnen hebben nu eindelijk het loodje gelegd, ze hebben het nog best lang volgehouden. Maar we hebben er wel veel lol mee gehad...

De luchtvracht is er!!!

Na 23 dagen, toen de spullen werden ingepakt en meegenomen naar het verhuisbedrijf, is het vandaag eindelijk zover, onze luchtvracht aangekomen. Nadat mij verteld was, dat het op vrijdag was aangekomen, bleek uiteindelijk dat onze spullen op zondagochtend in Brussel zijn aangekomen. De Brusselse douane schijnt sneller te zijn met het vrijgeven van vrachten, maar ja, dat heeft in ons geval niet gewerkt. Pas na 4 dagen was het zover, maar ze hebben wel gelijk de spullen in een busje gestopt en naar ons toegereden!

De mannen kwamen dus uit Zaventem, spraken geen Nederlands of Frans, maar Pools. Natuurlijk... Maar ze sjouwen alles naar binnen en pakken de fietsen uit, want dat waren de meest kwetsbare dingen en ik wil zeker weten dat ze de vlucht hebben overleefd. Alles ziet er prima uit en binnen 10 minuten zijn ze klaar en mag ik alle 'release forms' tekenen. Sander is inmiddels ook aangekomen en samen pakken we alles uit en draaien de tafelpoten aan het blad. Na jaren in het rommelhok mag onze oude tafel (die we al hebben sinds 1991) weer in de woonkamer staan, samen met de reservestoelen. Onze echte tafel en stoelen zijn veel zwaarder en zitten in de container.

Myrthe en Carlijn staan te trappelen om te gaan fietsen. Onze fietsen zijn echter van hun trappers ontdaan, het stuur staat dwars op het frame en de banden zijn leeg. Ook dit is zo te verhelpen en al snel rijdt Carlijn achter Myrthe aan. Op Myrthe's oude fiets, in één keer, terwijl die fiets een stuk groter is dan haar oude. Ook Sander en mijn Giant hebben geen trappers meer en moeten wat lucht in de banden. Sophie's stoeltje gaat bij mij achterop, de dames zetten hun helmpjes op en daar gaan we. Heerlijk een stukje fietsen. We rijden naar het centrum en het is ook nog eens koopavond vanavond. De fietsenstalling is open en ook dat doet Carlijn prima, alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, rijdt ze haar fiets naar beneden.

Het is gezellig druk in de stad. Door het mooie weer lijkt het of de stad ineens tot leven is gekomen. De terrasjes zitten vol en overal staan de deuren en ramen open. We moeten nog wat eten en gaan naar het favoriete restaurant van de kinderen... McDonalds. Ook die zit in het centrum, daarna halen we een fles rosé voor straks op het terras en daarna fietsen we naar huis. Wat een concept eigenlijk, zo'n fiets! Geen parkeerproblemen, je bent lekker buiten bezig en zit niet met je luie kont in de auto. Bij het huis nemen we de post mee, zetten de fietsen in de schuur en rijden terug naar Rabbit Hill. Sophie wil bij Sander in de auto en ze slaapt al na een minuut. Bij het huisje trekken wij de fles rosé open en gaan Myrthe en Carlijn redelijk gemakkelijk naar bed. Moe van het fietsen?

Money Talk

Deze ochtend staat in het teken van bankenbezoek. En dan geen zitbanken, maar echte banken!!! We kunnen nl. wel steeds huizen gaan bekijken en fantaseren wat we allemaal willen doen met die huizen, we moeten wel even uitzoeken wat we kunnen en vooral willen uitgeven. Om half 10 heb ik bij de Rabobank, de grootste hypotheekverstrekker van NL, een afspraak met een echte account-manager. Sander was al vroeg op pad naar zijn werk, dus ik moet de dames ook meenemen. Maar als ik beloof dat we daarna naar de Postbank gaan voor hun nieuwe rekeningen gaan ze graag mee. Om kwart voor 9 rijden we weg, voor het eerst met z'n allen in 'mijn' Focus.

Ik rijd, zonder Tomtom, in één keer goed naar de parkeergarage en ruim op tijd komen we aan bij de bank. Het gesprek verloopt heel gemakkelijk, ik krijg voor het eind van de week te horen wat de Rabobank ons kan bieden. Ze schenken trouwens ook prima koffie daar en de dames hebben zich ook keurig gedragen. Hopelijk hebben ze niet teveel opgelet, want op zich moet je tijdens zo'n gesprek financieel toch behoorlijk met je billen bloot. Maar ach, veel benul van geld hebben ze nog niet, daar gaan we nog aan werken.

Want schuin tegenover de Rabobank zit een supernieuw postkantoor/postbankvestiging. Wij zitten al jaren bij de Postbank en nu is het tijd om voor Myrthe en Carlijn ook een eigen rekening te openen. Het wordt een Easy Blue Kinderrekening, waarbij ze een Blue Box-spaarpot krijgen, 2% rente op het saldo en als klap op de vuurpijl een eigen giropas! Die Blue Box kunnen ze aansluiten op de computer en dan komen ze in de Blueworld, een "digitale wereld waar uw kind met allerlei leuke spelletjes leert omgaan met geld. Het blauwe leeuwtje Numa woont in de Blue World en ontdekt samen uw kind wat hij of zij precies kan kopen van het echte geld dat in de digitale spaarpot wordt gestopt. Daarnaast krijgt uw kind in de Blue World virtueel geld om bijvoorbeeld spulletjes mee te kopen".

Met een grote 'smile' op beider gezicht ondertekenen Myrthe en Carlijn het aanvraagformulier en gelijk krijgen ze de Blue Box en een bewaarmap mee. Dan is Sophie aan de beurt. Zij heeft allang de blauwe leeuw/spaarpot zien staan. Maar ik had gelezen dat die gekoppeld is aan een spaarrekening, waar je maandelijks een minimum bedrag op MOET storten en daar wilden wij niet aan. Maar, mazzel voor Sophie, op dit moment geldt die eis niet en hoef je 'slechts' €25 in te leggen en dan is de leeuw voor jou. Hij gromt nl. als je geld erin stopt en in zijn staart zit een lampje... OK dan, vul voor die kleine meid ook maar zo'n formulier in. Nu heb ik tenminste 3 blije meisjes.

Dan wil ik nog even een afspraak maken voor een gesprek met een hypotheekadviseur van de Postbank, maar dat gaat niet zo snel. De jongeman achter de balie wil vanalles weten en vraagt naar ons jaarinkomen en spaargeld en overwaarde en weet ik veel allemaal, terwijl er inmiddels al 5 mensen achter mij ongeduldig staan te worden. Eigenlijk had ik toen al zoiets van, laat maar, zo onprofessioneel. Totaal niet afgeschermd en middenin het postkantoor lepel ik alle gegevens uit mijn hoofd fluisterend op. We zijn al zo lang klant, misschien kunnen ze ons wel een prachtig aanbod doen. Maar eigenlijk reken ik er niet op. Morgenochtend word ik teruggebeld, we zullen zien.

Koffietijd, we lopen terug naar De Oranjerie en de dames zoeken hun eigen favoriete drankjes en vragen om en krijgen een bladerdeeg-met-suiker-en-kaneelstick. Na het drinken moet iedereen plassen en we ontdekken dat het piestarief is verhoogd van €0,25 naar €0,35, belachelijk. Ik moet voor ons vieren €1,40 afrekenen. En de wc's waren niet eens schoon en het stonk er ook nog. Als ik wegloop, neem ik mezelf voor om de volgende keer voor dat geld schone wc's te eisen. We gaan nog even op zoek naar een broek voor mij. Niet rekenend op dit regenachtige weer heb ik 3 weken geleden slechts één spijkerbroek ingepakt. En die heb ik nu wel heel vaak aan en tevens is de rits kapot, heel fijn. Ik moet me alleen echt over de nederlandse prijzen heenzetten, in de uitverkoop is een broek nog steeds €40, dat is $60. Shit, dat heb ik in die 3 jaar echt niet uitgegeven aan een broek. Daarna gaan we snel naar huis. Weliswaar via ons toekomstige huis, even kijken of er post ligt en toevallig staat er iemand van TNT Post voor de deur met de HD DVR kast voor de kabel. Dat is toeval. We rijden langs alle te koop staande huizen terug naar Rabbit Hill.























Heel blij met haar Spaarleeuw

Inmiddels is de zon echt doorgebroken en kunnen we buiten lunchen. De wereld ziet er gelijk een stuk mooier uit als de zon schijnt! Sander is lekker vroeg thuis en we trekken een fles rosé open en kijken vanaf het terras met een half oog naar hoe de wielrenners in de Tour de France zich met ware doodsverachting van de Col de la Bonnette afstorten. Geweldige beelden!

De Blue Box aangesloten op mijn laptop zodat ze de Blue World kunnen verkennen.

Vanaf nu zijn de weersvoorspellingen erg goed, de korte broeken en rokken kunnen eindelijk uit de kast en de thermometer in de woonkamer stond aan het eind van de middag zelfs op 27°C!!!

Lekker binnen zitten

Wat ben ik blij dat we in een huisje zitten hier, i.p.v. in een tent... Het regent vandaag, maandag, al de hele dag, ongelogen, de h-e-l-e dag en als ik naar de voorspelling kijk, blijft dat voor de rest van de dag ook zo. Ik heb zelfs vanochtend even de verwarming aangezet, toen het 17°C was in de woonkamer. Ik zag net op teletekst of zoiets dat juli tot nu toe erg nat is dit jaar en dat dat, toevallig, vorig jaar ook zo was. En dan zien we mensen hier op het camping gedeelte staan met caravans en goede, grote auto's ernaast en dan vraag je je af, waarom blijven die hier? Waarom pakken ze de zooi niet in en rijden ze naar zonniger oorden? Gelukkig komen er, nu het zo rustig buiten is, af en toe wel wat dieren langslopen en dat is natuurlijk wel weer leuk. En hebben we een overdekt zwembad, waar het prima vertoeven is, maar toch, tot nu toe valt de zomer ons vies tegen. Maar, morgen mooi weer, zegt Gerrit Hiemstra.























Op zondagmiddag zijn we op familiebezoek geweest, hiervoor moesten we een uurtje in de auto zitten en de dames kijken hun ogen uit, rijdend over de Nederlandse snelwegen. Ze vinden het vooral erg leuk dat er zoveel dieren te zien zijn, koeien, schapen, 'horsies' en Myrthe zag zelfs een giraffe, maar die was van plastic, zei ze later. Vanwege verkeersdrukte op de route laat de Tomtom ons over de A1, A2 en de A9 naar Haarlem rijden. De binnenstad van Haarlem ligt helemaal open, dus we zetten aan de rand van het centrum onze auto in een parkeergarage en lopen het laatste stukje naar het prachtige appartement van pa en ma B. Arne, Laura en Thom zijn er al. Alleen Sander is hier al geweest, wij, de dames, zien het voor het eerst. Mooi, mooi, mooi.























Thom, zeer geconcentreerd bezig met blokken

Na de late lunch rijden we allemaal naar de jarige Job Machteld en is de gehele familie B. compleet. Wat vooral erg leuk is voor al het kleine grut, ineens heeft iedereen neefjes en/of nichtjes, allemaal familie en dat hebben onze dames natuurlijk een tijdje niet meegemaakt. En ze kunnen het ook nog eens allemaal erg goed met elkaar vinden. Gelukkig is het droog en dus gaan de tuindeuren open en kan er flink buiten gespeeld worden.


















Voor het avondeten wordt chinees gehaald, maar deze Chinees levert voor kinderen ook frietjes met kipnuggets en dat gaat er beter in bij ze. Gezellig zitten ze samen buiten alles op te smikkelen. Voor 8 volwassenen worden 4 porties van diverse lekkernijen gehaald en dat is meer dan voldoende. Ongelofelijk eigenlijk dat ze zoveel eten meegeven, Gordon_Ramsey zou er hoofdschuddend bij staan. Als toetje is er ijs, Magnums, ook al iets wat we in geen tijden gegeten hebben en is het weer tijd om naar huis te gaan. Alleen, nu hoeven we maar een uurtje te rijden, i.p.v. de anderhalf uur die we eerst moesten rijden. En omdat de route nieuw en erg mooi is, gaat de terugreis voor het gevoel heel snel.























Sander 'Billy' the Kid, Laura maakte deze geweldige actiefoto, het pijltje is al onderweg naar haar!!!

Rabbit Hill in the Rain

3 Kidz Menu's alstublieft

Handig, zo'n laptop. Zelfs Sophie kan ermee overweg. Je moet toch wat op een regenachtige dag

Je kan natuurlijk ook een spelletje spelen.

Of een auto kopen!!!

Dit is 'm. Een zeer nette, vrijwel krasloze Ford Focus. Net één van de allerjongsten, uit '99, maar met een voor die leeftijd gering aantal kilometers (70000) en altijd door de Ford dealer onderhouden met APK tot volgend jaar maart. Hij rijdt als de brandweer, geen kraakjes of piepjes of rammeltjes. Kortom, I'm in business, tsjakka!

Le Tour de France

De laatste jaren kan ik mij zeer verheugen op de Tour de France. Dit is niet altijd het geval geweest, 'vroegah' had ik een gruwelijke hekel aan vooral Radio Tour de France. Want dat wilden de mannen altijd beluisteren in de bollenschuur, waar ik met mijn vriendinnen in het begin van onze schoolvakantie ons vakantiegeld bij elkaar pelden. Voor ons bestond de dag 's ochtends uit Radio 3 met, volgens onze mening, lekkere muziek en na de lunch uit de door ons verfoeide Jean Nelissen, de tourartiest en allerlei andere vage Franse chansons, die je alleen gedurende die 3 weken op de radio hoorde.

Maar tegenwoordig worden de etappes prachtig in beeld gebracht en vooral sinds vorig jaar, toen we onze idiootgrote Plasma TV kochten, werd het nog mooier. De beelden vanuit de helicopter zijn adembenemend mooi en het lijkt alsof je zelf meevliegt over de stadjes, kastelen, cols en bergwanden. Hiervoor gebruiken ze een camera, die onder de heli hangt en die alle kanten kan opdraaien. En als dan ook nog een Nederlandse ploeg het heel erg goed doet, dan is het helemaal genieten. Hun kopman, Michael_Rasmussen, reed in 2007 geweldig, won de 2 zwaarste bergetappes, de achtste_etappe naar Tignes en de Zestiende_etappe, de koninginnerit, naar de Aubisque. Hij reed 8 dagen in de gele en de bolletjes trui. Totdat bekend werd dat hij niet helemaal eerlijk was geweest over zijn verblijfplaats tijdens zijn voorbereiding voor de Tour. Hij werd op staande voet ontslagen, ondanks dat hij op dat moment, vier dagen voor het einde van de Tour, de gele trui droeg en een voorsprong van ruim drie minuten had op de nummer twee Contador.

Hij was dus niet betrapt op doping, hij had aan de ploegleiding gezegd dat hij in Mexico was, terwijl hij gezien is in Noord Italie. Het was zo deprimerend, net als bij het Nederlands elftal. Vooraf denk je, ach, ze worden toch niet kampioen. Dan doen ze het best goed en denk je, misschien gaat het deze keer wel lukken en ineens is het over. Schieten ze weer die penalties er niet in of in het geval van Rasmussen, haalt de eigen team hun winnaar uit de wedstrijd. En dan de gezichten van zijn teamgenoten, van Michael_Boogerd, die bezig was met zijn laatste Tour en zich uit de naad heeft gereden voor zijn kopmannen.

En dit jaar, zonder een duidelijke Nederlandse favoriet, maar wel met een kopman van de Rabobank die het behoorlijk goed doet, ga je er weer blanco in. Zou het deze keer wel vrij van schandalen blijven? Natuurlijk niet, want wat lees ik vanochtend op alle nieuwswebsites? Ricco_betrapt, Saunier-Duval_uit_Tour. De Italiaanse renner, die 2 etappes won en drager van de bolletjestrui was, is net als de Spaanse renners Moises Dueñas en Manuel Beltran na de tijdrit in Cholet positief getest op epo. Zijn hele ploeg is zelfs uit de Tour gestapt. Ik ben benieuwd wat Mart Smeets en de zijne straks te melden hebben tijdens het live verslag van de etappe van vanmiddag.

Keuzes

De kogel is door de kerk, we hebben een school uitgekozen. Na een weekendje nadenken en peilen bij de dames komen we op De Heuvellaan uit. Op maandag bel ik om een afspraak te maken, dit kan pas op woensdag. Prima, wij kunnen, mijn agenda is niet zo vol tegenwoordig. Nu we toch aan het bellen zijn, even een rondje makelaars en zoals verwacht, zij hebben het ook niet druk. Ik bel er 3 en alledrie kunnen ze op dinsdagochtend mij een huis laten zien.

De eerste afspraak is om half 10, de tweede om kwart over 11 en de derde om half 1 en ik heb Myrthe en Sophie mee. De eerste twee huizen staan allebei leeg en ze dienen geheel gerenoveerd te worden, bij het tweede huis heeft de oud-bewoonster zelfs de best aardige schouw met kachel meegenomen naar haar nieuwe appartement. En zit er dus een enorm gat op die plaats...

Tussen de eerste en tweede afspraak ben ik naar een autodealer gereden om wat auto's te bekijken. Er staat o.a. een erg leuke Smart Forfour, deze auto heeft echter weinig ruimte voor boodschappen, terwijl het toch eigenlijk een typische boodschappenauto is. Wat een hoop keuze, 350 auto's staan er en ze hebben nog zo'n aantal op een andere lokatie. Ik spreek af dat we op zaterdag terugkomen, dan staan de door mij van internet uitgezochte auto's klaar om uit te proberen.

Na het tweede huis halen we wat bruine en mueslibolletjes bij de Spar en lunchen we bij een speeltuintje vlakbij de nieuwe school. En wie zit daar ook? Een meisje, dat volgend jaar ook naar groep 7 gaat en die ook nog eens Myrte heet en die onze Myrthe herkent van ons bezoekje vorige week. Heel leuk, de meisjes raken in gesprek en Myrthe is helemaal blij. Het derde huis ligt om de hoek van de speeltuin, dus daar lopen we even heen. Van dit huis hadden we hoge verwachtingen, het was fiks duurder dan de eerste 2 en zag er redelijk onderhouden uit, maar ook hier geldt weer: moet volledig gemoderniseerd worden. Overal enkel glas, 30 jaar oude keuken, slaapkamers boven hebben vreemde indeling, aparte kleurkeuzes, maar wel erg mooie authentieke details zoals kamer en suite met prachtige schuifdeuren, hele hoge plafonds en mooi houtwerk buiten en binnen. Maar opnieuw, behoorlijk aan de prijs voor wat er nog moet gebeuren.

Drie huizen op één ochtend is meer dan genoeg en we rijden naar terug naar Rabbit Hill. Sander is druk aan het werk en Carlijn zit op mijn laptop 'Barbie Modeshow' te spelen. Ik vertel over mijn huizenjacht en we komen tot de conclusie dat als we in deze wijk, Apeldoorn West, willen wonen, dat we hoe dan ook de handen uit de mouwen moeten steken. Want duidelijker dan hoe één van de makelaars het omschreef, kan ik het niet zeggen, mensen blijven tot hun laatste snik hier wonen en dat is te zien. Het is alleen zo jammer dat je zoveel geld moet betalen voor dit stukje Apeldoorn.























Om mijn ietwat negatieve gedachten ergens anders op te krijgen, gaan ik lekker zwemmen met de dames. Het is er zelfs zo luidruchtig, dat ik mezelf niet eens kan horen, laat staan nadenken. We eten in ons huisje vanavond, nasi met babi pangang, oeioeioei, wat lekker! Daarna gaan we hiken, tenminste zo noemt Sophie elke wandeling, die niet een direct doel heeft zoals naar de winkel, zwembad of school. Onze bergschoenen zitten ergens in een container, dus we doen het op de Crocs/sandalen, maar dat mag de pret niet drukken.

Op woensdag mogen we om 10 uur op school verschijnen. De directeur is nog even bezig en we krijgen koffie en limonade in de lerarenkamer. Na een kwartiertje komt Meester Tom ons halen en gaan we gelijk door naar de toekomstige klasgenoten van Myrthe en Carlijn. Terwijl ik nl. het papierwerk regel, mogen zij even meedraaien in de klas! Erg leuk, Myrthe kent al één meisje en daar gaat ze gelijk naast zitten. Ook Carlijn loopt direct de klas in en zwaait me lachend uit, helemaal goed. Sophie wordt ineens een aapje en klemt zich vast aan mij, zij wil liever bij ons blijven


















Helft van het schoolplein

Maar voordat we aan de inschrijving kunnen beginnen, moeten er eerst minstens 6 jarige Jobben worden gefeliciteerd, verjaardagskaarten worden getekend, traktaties aangenomen en bedankt worden. Schijnbaar is dat traditie op deze school dat alle jarigen bij Meester Tom langsgaan voor een tekening op hun kaart en iedereen mag zeggen wat ze wilden, vandaag waren de paarden favoriet. Ondertekend werd met 'Gefelicihinnik of gefelicimiauw!'.

Het inschrijven zelf is een fluitje van een cent, ons gezin is gelukkig erg standaard, behalve dan dat we 3 jaar in Amerika hebben gewoond. Maar geen scheidingen of hulpverlening of andere ellende, dus we zijn zo klaar. De dames staan vanaf nu officieel ingeschreven en zijn vanaf 1 september meer dan welkom in hun nieuwe groep. We gaan Myrthe en Carlijn ophalen en zij hebben het ontzettend naar hun zin gehad. De juf van groep 3 van Carlijn steekt haar duim naar mij op en gebaart dat zij het ontzettend goed heeft gedaan. Carlijn vertelt dat ze zelfs een stukje heeft voorgelezen, in het NEDERLANDS!!! Ook Myrthe is in een prima stemming, ze vond het vooral heel leuk dat iedereen zoveel vragen voor haar had. De meisjes wilden o.a. weten of je goed kon shoppen in Amerika en of de kleren die ze aanhad uit Amerika kwamen. Allebei hebben ze buiten mogen spelen en toen hebben ze elkaar even opgezocht.

We rijden via de C1000, "wilt U zegeltjes?" en ons huis voor de post, terug naar Rabbit Hill. Maar o jee, het tanklampje gaat aan, dus ik mag voor het eerst gaan tanken in NL. En dan springen echt de tranen in je ogen. Er gaat 65 liter Euro 95 Ongelood in de tank en ik mag €104 afrekenen. Honderdvier EURO. HONDERDVIER!!! Dat zijn 229 onvervalste guldens, dat is toch belachelijk veel? Ik houd me dus even in qua gaspedaal intrappen, het valt me zowiezo op dat er bijzonder rustig wordt gereden op de Nederlandse snelwegen. Wat ik me nog herinner van 'vroeger' was dat er flink gejaagd kon worden op de A50 en A12 en dat ik daar zelf ook behoorlijk aan meedeed. Standaard 10 tot 20 km. boven de snelheidslimiet en zo. Maar dat is nu niet meer. Via de Tomtom kan je precies zien hoe hard je gaat, ik stel de cruise control in op 125 en ik word niet ingehaald.

We eten een Frankfurter op een bruine bol en gaan weer op pad. Sander moet nog wat regelen op kantoor in Nijmegen en wij gaan even mee. Kunnen we onze oude wijk bekijken en zien of er nog iets veranderd is. Natuurlijk is alles nog hetzelfde, behalve dan dat in winkelcentrum Dukenburg de supermarkten een stoelendans hebben gedaan, maar voor de rest zit alles er nog, de HEMA, de Jamin, alleen de kledingwinkels zijn niet echt indrukwekkend. We rijden langs ons oude huis, het ziet er wat verslonst uit, de voortuin is helemaal leeggehaald, al 'onze' mooie struikjes zijn weg en er groeit onkruid voor in de plaats. Sanders telefoon gaat en we rijden naar het tankstation langs de snelweg, waar hij deze kan beantwoorden en ik loop met de dames het winkeltje in voor wat drinken. Ik rij terug naar Apeldoorn, een waar genot die Nederlandse snelwegen. Onze auto weet straks niet wat hij meemaakt als we 'm de container uitrijden!!!

Op ons terras maken we een fles Rosé d'Anjou soldaat en besluiten we voor de verandering weer eens uit eten te gaan. Voordat we hier weg zijn, wil ik de hele kaart geprobeerd hebben... Het was verrukkelijk vanavond, ik had lamshaasjes met 3 verschillende soorten mosterd en crème brûlée na, echt genieten. We komen op de terugweg langs de speeltuin, even rennen en daarna naar bed. Tenminste, dat is de bedoeling, maar Sophie denkt om 10 uur dat het al ochtend is. Ze kan maar niet wennen aan de lange zomeravond hier.