Tja, het begint een beetje gewoon te worden, al die sneeuw. Dit afgelopen weekend is er alweer een laag bijgevallen, het houdt niet op! En hoewel het lijkt dat in heel Nederland de zoutvoorraad op is, strooien ze hier gewoon door. Zelfs de fietspaden langs de doorgaande wegen worden schoon geschoven en gestrooid. Als je daarna echter afslaat en een woonwijk inrijdt, dan is het een ander verhaal, glibber de glibber.
De nieuwe sneeuw plakt goed en Carlijn gaat helemaal los om haar oude sneeuwpop weer tot leven te brengen. Hij wordt mooi gemaakt voor zowel de weggebruikers als onszelf en krijgt zelfs oorbellen! Ze is er zeker een uur mee bezig.
Het resultaat:
Dat is toch een prachtige sneeuwpop? Je hebt wel elke keer als je de woonkamer in loopt het idee dat er iemand in de tuin staat, maar á la, dat heb je er wel voor over… En dan, dan ben je een dag verder, maandagmiddag 1 uur en komt terug van school waar je ‘n uurtje overblijfjuf bent geweest. en dan zie je dit:
De fietsbandsporen lopen er vlak langs. Eén of andere flapdrol vond het nodig om onze pop te onthoofden. Wat ben je dan een onnoemelijke *bleep* zeg. Ik heb er geen woorden voor. De pop staat midden in onze voortuin, de voortuin is bijna 8 meter diep. Bah, bah, bah. Gelukkig vat Carlijn het goed op, ze is dan ook in een opperbeste stemming, omdat ze haar boekbespreking erop heeft zitten. Daar was onze doorgaans zeer coole dochter toch wel wat zenuwachtig voor. Maar met haar Ruim Voldoende was ze zeer tevreden. En na haar ‘play date’ met Isa maakt ze, ondanks de schemering en kou, weer een nieuw hoofd en zet ‘m er gewoon weer op.
