De dames hebben het maar druk met school. Niet alleen Myrthe is de pineut, ook Carlijn moet een project doen. In het kader van Martin_Luther_King_Jr. Day komende maandag en Black_History_Month volgende maand hebben alle kinderen in Carlijn's klas een naam gekregen van een belangrijke figuur uit de African-American geschiedenis. Carlijn heeft een boek van juf gekregen over haar persoon, Ruby_Bridges en de bedoeling is dat ze 5 zinnen moet schrijven over Ruby op bijgeleverd papier. Ook mag ze haar papier versieren of een foto erop plakken.
De kinderen hebben ruim de tijd, al 2 weken hebben we het boek in huis, Carlijn heeft het gelezen en de door juf opgestelde vragen beantwoord. Maar natuurlijk wordt pas op het laatste moment alles definitief op papier gezet. Carlijn vraagt of ik foto's van Ruby kan zoeken en terwijl ik op internet zoek, vraagt ze aan mij of ik vroeger ook op een 'all white school' heb gezeten. Als ik vertel dat dat in NL nooit zo geweest is, is ze oprecht verbaasd. Blijkbaar denkt ze, dat alles wat ze hier op school leert voor heel de wereld geldt.
Het verhaal van Ruby is natuurlijk bijzonder triest, dat zo'n jong meisje zoiets moet meemaken. Als enig 'zwart' meisje naar een 'witte' school, waar ze uiteindelijk in haar ééntje les krijgt van een juf, omdat alle andere ouders hun kinderen thuis houden. Naar school moeten onder politiebegeleiding, terwijl allerlei volwassenen hele erge dingen naar je roepen. En het bizarre is, dat het nog maar zo kort geleden is, ongeveer 40 jaar.
We vinden een mooi plaatje, die we op het andere papier plakken en Carlijn pakt de crayons erbij om het geheel mooi te versieren. Als je Carlijn's tekst leest, zie je dat haar verhaal wat vaag is, maar voor haar is het overduidelijk: "You have to integrate, not separate!" Ik heb niets voor haar geschreven, ze wilde het helemaal zelf doen. Verder had juf in haar nieuwsbrief gezegd, dat iedereen zijn verhaal aan de klas moet voorlezen, dus dat de kinderen dit moeten oefenen.Op woensdag de 16de moet het geheel ingeleverd worden en als we 's middags teruglopen naar huis vertelt Carlijn dat het voorlezen voor de hele klas heel goed ging en, bijna fluisterend, dat juf had gezegd, dat de hare 'the best one' was. Blijkbaar hadden maar weinig kinderen hun werk versierd en zo. Maar Carlijn's dag kon natuurlijk niet meer kapot.
