Het huis ligt aan een hele mooie, rustige laan, het heeft een ruime en diepe tuin met een houten garage achterin. Het huis zelf is helaas niet zo groot, maar door de relatief grote tuin eromheen is er veel mogelijk. Deze mogelijkheden zijn ook duidelijk bij de buren, die de benedenverdieping naar opzij en naar achteren heel mooi hebben uitgebouwd. Net als alle andere huizen in deze wjk heeft ook in dit huis een mevrouw tot haar negentigste gewoond. Maar op zich ziet het er keurig uit. Alleen wat krap dus. Ook moet de zolder flink aangepakt worden, willen we voor alle dames een aparte slaapkamer realiseren.
Na een half uur hebben we het huis goed bekeken en stappen op de fiets om naar het tweede huis te rijden. O, o, wat is dat nou? Lekke band... Het 'grappige' was nog dat we op de heenweg zeiden, dat de gemeeente nodig het fietspad moest schoonvegen, er lagen ontzettend veel (kapotte) eikels op het pad. "Je zou nog een lekke band ervan krijgen", onze letterlijke woorden. Die zin had ik dus even moeten afkloppen. Sander rijdt vooruit met Myrthe en Carlijn en ik mag lopen met Sophie achterop. Oppompen heeft geen zin, binnen een minuut is hij weer leeg. En aangezien ik nog steeds geen fitness club heb, komen deze extra wandelkilometers goed uit.
Huis 2 is de 'goedkoopste' van de drie en heeft een erg aparte indeling. Zo is de badkamer op de benedenverdieping, helemaal achterin het huis. Boven zijn 3 slaapkamers en via een hele smalle, steile trap kom je op de zolder, die nog in volledig originele staat verkeert. De tuin in redelijk, maar allebei hebben we niet 'het' gevoel bij dit huis. De verkopende makelaar had dit al verwacht, maar het is goed om ook dit huis te zien, want van dit soort staan er meer te koop. We nemen niet eens een brochure mee, deze valt gelijk af. Het volgende huis ligt slechts 700 meter verderop, Sander neemt Sophie mee op de stang, wat ze heeeeel spannend vindt, Carlijn fietst bijna 'sur place' met mij mee.
Het laatste huis is echt geweldig. In die zin dat het bijna niet te geloven is dat deze huizen en vooral de inrichting nog bestaan. De voordeur staat open en Sander staat in de eetkamer en begroet me met "Welkom in de Fifties!!!" Maar de entree is echt mooi, als je voorbij de afgebladderde verf kijkt tenminste. De originele en onbeschadigde granito-vloer is prachtig. Bovenaan de trap zijn 3 ramen met glas-in-lood en ook in de woonkamer zitten de en-suite deuren er nog in met hetzelfde glas als in de erker. Kortom, mooi, maar ook een hoop mooi werk. Wat wel gunstig is, is dat het huis lekker ruim is. Je hoeft nergens gevels uit te breken of muren weg te halen o.i.d. Lokatie is prima, de tuin niet helemaal super, maar werkbaar, vooral veel snoeiwerk.
Inmiddels is het half 11, we staan in de tuin en er stopt een auto op het pad, voor de volgende bezichtiging. Het huis staat al 6 maanden leeg en al 9 maanden te koop en ineens komen er 2 partijen op één ochtend kijken, achter elkaar? Toeval, I think not... vast een kantoormedewerker met zijn vriendin of zo. Maar het werkt wel, je voelt gelijk een soort druk om dingen te gaan regelen. Don't worry, we laten ons niet gek maken. Eerst maar eens een bouwtechnische keuring laten doen. En om dat rond te krijgen is ook geen simpele zaak, zeker als je laptop niet meewerkt, je printer ergens op de oceaan dobbert en je je systeembeheerder net op de trein hebt gezet voor een kort tripje naar het buitenland. Grrrrrr.
