maandag 15 december 2008

Mijn tas

En jawel hoor, ik had er al over gelezen op diverse andere blogs en nu ben ik ook aan de beurt. Sylvia was zo aardig om mij het virtuele stokje door te geven met de volgende opdracht (weer van Petra's blog gehaald):

- Kieper je tas om en benoem wat je ziet
- Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg
- Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze!
- Link naar deze 3 loggers

Nu ben ik, zeker na mijn Amerika-periode, in het bezit van veel te veel tassen. Dat bleek ook wel met de verhuizing. De verhuizers hadden onze toch niet kleine wasmand gebruikt om mijn tassen in te stoppen en nog hadden ze een extra doos nodig... Heel erg. Maar ja, soms heb je een rode bui, of een blauwe, of een groene, of een bruine, of een zwarte, of een turqoise of een lila. Of heb je veel spullen bij je, of juist niet. En ga zo maar even door.


















Op dit moment heb ik een middelgrote zwarte tas in gebruik, omdat ik mijn schrijfblok met al mijn notities over en maten van het huis overal mee naartoe sleep. Volgens mij heb ik 'm 2 jaar geleden van Santa gekregen. Geen topmerk of zo, 'gewoon' Nine West, maar dat is volgens mij niet in Nederland te krijgen en misschien daardoor krijg ik er veel complimenten over. Maar dan nu de inhoud...


















Op zich weinig spectaculair, een Filofax agenda, een telefoon, een hoesje met CD's, pennen, kortingsbonnen van mijn favoriete winkel, de GAMMA, C1000-zegels (we sparen inmiddels voor het tweede boodschappenpakket), sleutelbos met veel te veel sleutels, Kate Spade-zonnebril op sterkte (nog in Amerika gescoord, want daar waren we verzekerd voor brillen e.d.), mijn eerder genoemde schrijfblok, kauwgum, brillendoekjes, losse opener van de Volvo (ringetje is eraf gebroken waardoor ik 'm niet meer aan mijn toch al volle sleutelbos kan doen en hé een broodmes. Jazeker, om isolatiemateriaal mee door te snijden. Want dat heb ik vandaag gedaan...

Speciale vermelding verdient mijn portemonnee, nog gekocht bij de Bijenkorf ooit tijdens de Dwaze Dagen, van Claudio Ferrici. In Amerika kon ik 'm niet gebruiken omdat de dollarbriefjes er niet in pasten, maar nu heb ik 'm weer in ere hersteld. Hij gaat al jaren mee en zal dit nog jaren doen, want in dit geval geldt zeker dat kwaliteit uitbetaalt. Verder heb ik altijd mijn digitale camera bij me, maar daar heb ik de foto mee gemaakt, dus die staat niet op de foto. Da's logisch...

Zo, dat was het. Aan wie ga ik nu het stokje doorgeven? Even denken, het stokje blijft nog even in Europa bij Andrea in NL en Marijke in België en gaat daarna weer terug naar Amerika, naar Miranda. Veel plezier dames!!!