Eerste Paasdagochtend staan we in de keuken. Ik heb mijn moeder beloofd om brownies mee te nemen voor haar high tea en Sander maakt zijn overheerlijke bananen-kokosmuffins. Ondertussen gaan de dames om de beurt in bad. Het huis ruikt verrukkelijk en de oven is goedgekeurd, we kunnen wel 10 bakblikken vol muffins en brownies erin kwijt. Iets na twaalf uur gaan we op pad en zien we dat er een enorme rij staat bij de ingang van Apenheul. Ongelofelijk, ik dacht dat dat soort dingen, dierentuin-, meubelboulevard, autoshowbezoek, meer werd gedaan op Tweede Paasdag. Maar goed, zij liever dan ik, en trouwens wij gaan ook de drukte in. Er zijn weliswaar geen files, maar rustig is het ook niet op de weg naar Noord Holland.
Traditiegetrouw verzamelt de hele familie van mijn moeders kant zich bij feestdagen al roulerend bij één van de broers of zussen. Dit jaar is mijn moeder aan de beurt en als wij aankomen om kwart voor 2 zit het huis al half vol. Ook staat de speeltent weer op in de achtertuin en de skelter staat klaar. Naast onze dames heeft mijn oma nog 6 achterkleinkinderen en die komen bijna allemaal. Het is heerlijk weer, ze kunnen lekker buiten spelen en we zien dus alleen als er wat te eten valt of als er een snottebel afgeveegd moet worden of zo.
Even poseren...
oals gezegd, we begonnen met een 'high tea', onze baksels gingen erin als koek, maar ook alle andere zoetigheden op tafel waren erg lekker. Maar het bleef niet alleen bij thee, al snel werd het warme vocht ingeruild voor koelere dranken en warme hapjes. Jammie! Maar quiches en toastjes met vis e.d. is niet iets waar kinderen warm of koud van worden, dus als mijn vader bij de plaatselijke snackbar een grote zak patat haalt met kroketten en frikadellen is hij gelijk de held. Wij krijgen o.a. zelfgemaakte soep, dus wij gaan ook niet met een lege maag naar huis.Het is al 8 uur geweest als we naar huis rijden, de dames zijn helemaal gaar van het vele spelen en buiten zijn, dus het is vrij rustig op de achterbank. Opnieuw is het niet écht rustig op weg, maar ondanks de dag zijn er niet veel zondagsrijders op pad... Om half 10 draai ik ons pad op en draag Sophie zo van de auto hup haar bed in. En ze slaapt zo door! Ook Myrthe en Carlijn gaan gelijk door naar boven, ik neem nog een lekker verfrissend pilsje, Alfa, mijn nieuwe favoriet, en daarna duiken ook wij onder de wol.
Op Tweede Paasdag slapen we uit, het is al half 10 geweest als we aan de ontbijttafel zitten. We hebben geen verplichtingen vandaag, OK het huis schreeuwt om aandacht, maar dat gaan we morgen weer doen. Vandaag doe ik de was, stort Sander zich op de afwerking van de keukenplanken en genieten we van het mooie weer. En als Sander Sophie belooft dat we een stukje gaan fietsen vandaag, zij op de aanhangfiets, wordt hij niet meer met rust gelaten. "Wanneer gaan we nou? Pahaap, wanneeheeer?" OK Sophie NU! Dolblij zit ze achterop en trapt heel hard mee.
We fietsen weer langs de Apenheul en het is nu nog drukker dan gisteren. De parkeerplaats is vol, de toegangsweg is zelfs afgesloten en mensen parkeren langs de weg op aanwijzing van verkeersregelaars. Wauw, als ik zou zien dat het zo druk was, zou ik gelijk rechtsomkeert gaan... Maar goed, wij fietsen er lekker langs en doen een mooi afwisselend rondje langs heide en door bossen. Alleen op de terugweg maakt Carlijn een behoorlijke val als ze met haar voorwiel naast het fietspad raakt. De bermen ernaast zijn altijd enorm omgewoeld door de wilde zwijnen en daardoor is er een fiks hoogteverschil tussen het harde asfalt en de zachte berm. Gelukkig heb ik papieren zakdoekjes in mijn stuurtas en stopt een langsfietsend gezin, die het zag gebeuren ook voor ons en mogen we hun water gebruiken om de wond wat schoon te spoelen. Haar knie is flink gehavend en ook haar handen doen pijn, gelukkig zijn we niet ver van huis en is het alleen nog maar afdalen. Maar de schrik zit er goed in. Op donderdag heb ik haar nog aanhoudend gewaarschuwd dat ze te dicht langs stoepranden e.d. reed, helaas moet ze dit meemaken om te realiseren dat ik niet altijd nutteloos loop te zeuren.
Thuis maken we de wond nog eens goed schoon en laat Carlijn zich lekker bedienen, ze zit in de Adirondack stoel, leest een Suske en Wiske en houdt zich rustig. Wij doen dat ook, lezen een boek, bedenken welke bomen gekapt moeten worden zodat we optimaal van de zon kunnen genieten en werken de zoveelste lading was weg. Sander draait een enorme pizza in elkaar, we eten, hoe Hollands, zelfs voor 6 uur en daarna lopen we een rondje door de wijk. Tenminste wij lopen, Sophie fietst.
Morgen gaat het normale leven weer beginnen, om kwart voor 8 staat de tegelzetter weer voor de deur en om half 9 begint school weer. Myrthe heeft entreetoetsen van CITO en o ja, groot nieuws: CARLIJN MAG VOLGENDE WEEK AFZWEMMEN VOOR DIPLOMA A!!!!
