dinsdag 9 februari 2010

Doornenburg

Vandaag mocht ik in het kader van het Spetterproject chauffeuren naar Kasteel Doornenburg voor groep 8. Om 9 uur reden we weg, ik had een volle bak: 3 kinderen achterin en de PABO-stagiaire voorin. Volgens de website van het kasteel krijgen we straks “in de uiterste uithoek van de Over Betuwe waar de Rijn en de Waal splitsen het robuuste middeleeuwse kasteel Doornenburg te zien.

Het kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw, omgeven door een gracht. Het kasteel telt 9 woon- en verblijfruimtes. De ridderzaal en overwelfde kelders zijn typerend voor de middeleeuwse architectuur. Om het kasteel ligt op ruim 8 hectare agrarische grond, die in het kader van natuurbeheer extensief wordt beweid. De uitgestrekte voorburcht wordt wel eens de grootste en mooiste middeleeuwse van Nederland genoemd.”

omschrijving_kasteelgebouwen
1. Hoofdburcht, 2. kapel, 3. koffiekamer, 4. woonhuis kasteelbeheerder, 5. boerderij, 6. potstal, 7. poortgebouw, 8. weergang met hoektoren, 9. langeracktoren met wapenkamer.

Natuurlijk rij ik als eerste van de 9 auto’s de parkeerplaats bij het kasteel op. OK, al snel zijn de anderen er ook. Er is afgesproken dat om 10 uur de eerste groep hun rondleiding begint en de tweede om half 11. Vrijwel alle rijouders willen graag met de tweede groep mee, vooral als ze zien dat er een ‘herberg’ (3) is waar koffie geschonken wordt. Even opwarmen, want het is mega kkkkkoud vandaag.

Als de koffie zijn werk heeft gedaan, mogen wij naar de hoofdburcht. Alleen, vanwege renovatiewerkzaamheden aan de vloeren van de entree en de ridderzaal kunnen we niet via de binnenplaats naar binnen, maar daar kan ik natuurlijk wel wat foto’s van maken…

Binnenplaats met zicht op de poortBrug naar hoofdingangDe 3 wapens boven de deur

We moeten dus buitenom, weer terug door de grote poort (7) over de brug over de Linge. Maar op deze manier zien we wel goed, hoe mooi het kasteel is.

Hoofdburcht

Een klein stukje geschiedenisles:

Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd.

De Doornenburg is bewoond geweest door de zeven elkaar opvolgende geslachten Van Doornick, Van Bylandt, Van Homoet, Van Voorst, Van Amstel, Van Heemskerk en Van Bemmel. De laatste bewoner was Maria Clara von Delwig, barones van Bemmel. Zij is in 1847 op hoogbejaarde leeftijd overleden. Daarna is het kasteel nog lange tijd in eigendom geweest van de familie Van der Heijden. Deze familie heeft het kasteel echter nooit bewoond. Het gebouw raakte zelfs ernstig in verval. In 1936 kwam textielbaron J.H. van Heek in beeld. Deze vermogende industrieel uit Enschede richtte Stichting tot Behoud van den Doornenburg op. Deze kocht het kasteel van de familie Van der Heyden. In 1937 begon Van Heek aan de restauratie die in 1941 werd voltooid.

Veel plezier kreeg Van Heek niet van zijn restauratie. In het laatste half jaar van de Tweede Wereldoorlog lag de Betuwe in de frontlinie, het kasteel deed dienst als hoofdkwartier van de Duitsers. In januari en maart 1945 heeft de Engelse luchtmacht het kasteel gebombardeerd. Bij de eerste luchtaanval werden verschillende gebouwen van de voorburcht verwoest. De tweede aanval was funest voor de burcht. Er bleef een grote puinhoop over. Extra zuur was dat de geallieerden niet wisten dat de Duitsers al waren vertrokken.

Ruïne na WO2

Na de oorlog begon Van Heek weer van voren af aan. Met hulp van de overheid en verschillende particulieren heeft de stichting De Doornenburg geleidelijk aan weer helemaal laten herstellen. In 1968 stond het robuuste kasteel er in volle glorie bij.

Oudste, nog originele deel vh kasteelKinderstoel en mooi zitjeVanuit het kasteelMode van die tijd Allemaal ridders 

Dit verkleedpartijtje was het laatste wat we deden in het kasteel. We gaan terug naar de herberg en de kinderen eten hun meegebrachte lunch. In colonne rijden we daarna over de dijkjes langs de IJssel terug naar de snelweg en school. Ik ken de wegen rond Arnhem en tot grote hilariteit van de kinderen op de achterbank haal ik iedereen in bij het Velperbroekcircuit. Opnieuw komen wij als NUMBER 1 aan bij school!!!