Zaterdag de 6de maart, een dag waar al weken naar wordt uitgekeken. En niet alleen door Carlijn, maar ook door 8 andere meisjes uit haar klas. Want die dag is de dag van Carlijn’s (slaap)feestje!
Maar eerst moet er gehockeyd worden, voor het eerst voor het echie, heel, heel spannend. Het feit dat je kinderen sporten, zorgt er voor dat je als ouder op zaterdag nog vroeger je bed uit moet dan door de week… om half 7 ging mijn wekker. Ik heb één keer op ‘snooze’ gedrukt, maar toen moest ik er toch écht uit. Snel tafel gedekt en daarna Carlijn en Sophie gewekt, Sophie gaat met ons mee, want Sander moet Myrthe’s team coachen.
We verzamelen bij één van de coaches thuis, de ouders staan in de keuken te kletsen en in de woonkamer zitten 8 meisjes zeer stil naar Disney Channel te kijken. Er komt werkelijk geen zinnig woord uit. Iets na achten gaan we op pad en blijkt dat vrijwel alle ouders meegaan, het is tenslotte de allereerste wedstrijd voor iedereen. Ik neem één extra meisje mee voor de gezelligheid, maar haar ouders rijden ook mee in het treintje… Voor de gezelligheid had het trouwens niet gehoeven, ook in de auto wordt helemaal niks gezegd. Ik ben blij met Sophie naast me, want die is inmiddels klaarwakker en kletst me de oren van het hoofd!
Iets na half 9 komen we aan bij de tegenstander en zoeken we het veld waar we mogen spelen. Alle kinderen hebben hun officiële clubtenue aan, keurig.
De vader van een vriendinnetje van Carlijn is coach en neemt de dames mee voor een kleine peptalk en vertelt wie begint en waar moet staan. Carlijn begint als wissel, maar dat deert haar niet gelukkig. Dan moet er een team ‘yell’ bedacht worden en uitgevoerd, erg grappig om te zien.
De wedstrijd duurt 2 keer 25 minuten en ze spelen met 6 meisjes op een kwart wedstrijdveld. Hierdoor hoeven ze niet enorme afstanden af te leggen van doel naar doel en wordt er dus effectief meer gespeeld. Dat wil zeggen, in een kluitje achter de bal aan gehold… Maar onze meiden doen het boven verwachting goed, ze zijn fanatiek, proberen over te spelen en zijn niet bang voor de bal.
Na 5 minuutjes mag Carlijn erin en hoewel ze achter in de verdediging zou moeten beginnen, trekt ze al snel naar voren en SCOORT!!! En nog een keer, het is niet te geloven. De uiteindelijke uitslag is 5-3 voor ons, de eerste wedstrijd gewonnen.
Snel worden de trainingspakken aangetrokken, want het is nog steeds erg fris buiten. Daarna gaan we even opwarmen in het clubhuis, waar de kinderen ranja krijgen en wij ‘koffie’ mogen kopen. Carlijn is niet geheel ongeschonden uit haar eerste wedstrijd gekomen, ze heeft een stick op haar vinger gekregen en is ‘pootje gehaakt’ waardoor ze een wond(je) op haar knie heeft. Dat wilde ze ook graag weten, ze heeft de hele tijd met haar broek omhoog gezeten…
Op de terugweg krijg ik de 2 vriendinnen én klasgenoten van Carlijn mee op de achterbank, het is heel wat luidruchtiger dan op de heenweg. Ze zingen zelfs al “We are the champions!”. Ik breng eerst hen thuis en helemaal hyper stuiteren ze naar hun ouders. En dan te bedenken dat zij straks ook bij het feestje zullen zijn, wat een super dag voor ze.
Thuis stapt Carlijn onder de douche en komen Sander en Myrthe thuis. Hun uitslag was helaas wat minder, maar Myrthe heeft lekker gespeeld. Goed, deel 1 van de dag zit erop, we gaan nu beginnen met de voorbereidingen voor het feest. Sander gaat hardlopen en ik fiets met Carlijn en Sophie de stad in om taart te halen. Chocolade en mokka wordt het, that’s my girl!
Om 5 uur verwachten we de meisjes en wat ik tot nu toe aan feestjes hier in A. heb meegemaakt, dan zijn ze er ook echt gelijk. In Amerika kwamen mensen gerust 15 tot 30 minuten te laat en de feestjes waren daar ook nog veel korter. En heel vaak wilden de ouders er bij blijven, nou hier niet hoor. We hadden slechts één afmelding gekregen, de rest stond te popelen om te komen slapen.
Samen met Carlijn hebben we het menu voor vanavond samengesteld. In het kort komt het hier op neer: 3P’s. Pizza, patat en pannenkoeken. En ‘s avonds bij de film komt de vierde P tevoorschijn: Popcorn. Om 3 uur begin ik eerst met de pannenkoeken en Sander zet ondertussen de saus op voor de pizza. Ja, het lijkt wel makkelijk eten, maar we zijn er druk mee de rest van de middag, alles wordt tenslotte zelf gemaakt.
Al voor 5 uur staat de eerste gast op de stoepen in no time is het een drukte van jawelste, wat kunnen die meiden een herrie maken. Ze hebben ook allemaal enorme tassen mee, het lijkt wel of ze 3 weken komen logeren. Die tassen, slaapzakken en matjes gaan in één hoek van de kamer, het is tijd voor taart!
En daarna cadeautjes uitpakken…
Bij een meisjesfeestje hoort knutselen, je merkt dat ze dat nog steeds ontzettend leuk vinden. Gelukkig heb ik bij het vorige feestje van Carlijn (nog in Amerika!) mega veel verf, glitters, ‘edelstenen’ en ander prul ingeslagen bij de Walmart en Michaels. Ik hoefde nu alleen maar wat te vinden wat ze konden beschilderen. En mijn vondst was een schot in de roos, toen ik de sieradendoosjes uit de tas haalde, klonk er een welgemeende “Ooooooo”.
Na het schilderen beginnen de buiken te knorren, tijd voor de 3 P’s!
Na het eten is het tijd voor de film, unaniem wordt besloten dat deze bekeken moet worden in hun pyjama’s. Gelukkig hebben we sinds een tijdje prachtige vouwgordijnen, dus de dames kunnen zich gewoon in de woonkamer omkleden. Voordat de film begint, moeten Sander en ik nog even de woonkamer verbouwen, zodat iedereen de film goed kan bekijken. Myrthe en Sophie slepen hun Fatboys naar beneden, die zijn zeer gewild.
Natuurlijk moeten alle lampen uit, voor het echte bioscoopgevoel, en staat Sophie te popelen om de ‘glow in the dark’-armbandjes uit te delen. Alsof de kinderen nog niet genoeg hebben gegeten, verdwijnen er ook nog eens 4 zakken popcorn in hun magen, ongelofelijk. Carlijn heeft de film uitgezocht, het moest Nim’s Island worden en geen van allen had ‘m al gezien. De film was leuk, grappig, spannend, niet verdrietig en precies lang genoeg, 1½ uur.
Na de film maken we ons klaar om te gaan slapen, nou ja, slapen… eerst moeten alle matjes, slaapzakken, dekbedden, kussen en knuffels worden georganiseerd. Uiteindelijk ben ik om kwart over 12 voor de laatste keer naar beneden gegaan en was het daarna redelijk stil. Maar ik heb begrepen dat sommigen om 1 uur nog steeds wakker waren…
Myrthe en Sophie mochten van Carlijn ook beneden slapen en deden dat graag. Volgens Myrthe heeft zij ervoor gezorgd dat onze lampen ‘s ochtends nog rechtop stonden na een kussengevecht, maar ik heb ook begrepen dat ze griezelverhalen verteld heeft. In ieder geval hoorde ik om kwart over 7 voor het eerst de wc doorgetrokken worden en zijn we er om een uur of 8 uit gegaan. Tijd voor ontbijt en opnieuw, er werd niet gegeten, maar gevreten. Ik heb geen croissantje of bolletje gehad, slechts een kop thee.
Na het ontbijt maken we de doosjes af met glitters, mooie stickers en steentjes. Er zitten ware kunstwerkjes bij en om stipt 10 uur staan de eerste ouders voor de deur. Gelukkig zijn alle meiden zeer enthousiast en vertellen honderduit wat ze allemaal gedaan hebben, de ouders zijn vooral bezorgd of en hoe wij het overleefd hebben.
De rest van de dag doen wij het rustig aan, Carlijn zelfs heel rustig, die heeft ‘s middags een tukje gedaan van ruim 3 uur...
TOPFEEST!
