Al enkele dagen, zo las ik laatst in de krant, vliegt er een oehoe rond bij ons in de wijk. Een oehoe, de grootste uilensoort ter wereld! Het blijkt om een mannetje te gaan, Willem genaamd, die vorig jaar is ontsnapt bij een vogelaar uit Voorst. Hij heeft de hele koude winter dus in het wild overleefd, knap toch? ‘s Avonds verschanst hij zich bij de torens van de Belastingdienst en overdag zoekt hij de beschutting van de bomen alhier. En vandaag hebben wij ‘m gezien, wat een prachtig beest!
We waren vanmiddag de stad in gefietst voor een bezoekje aan de bieb, spijkerbroekenjacht voor Carlijn en cadeautjes voor onze jarige neefjes. Op de terugweg zagen we ineens een groep mensen staan bij een boom, waaronder een paar met verrekijkers in de hand. “Hooooo, stop”, roep ik, “hier zit die Oeheo!” Carlijn knijpt ook gelijk in de remmen, Sophie wil als een speer van haar zitje af.
Na even wat turen in de boom zien we ‘m. Carlijn en Sophie mogen zelfs de verrekijker van een mevrouw lenen om ‘m goed te kunnen bekijken, cool! Mensen rijden af en aan, maar de vogel blijft onverstoorbaar ”Oehoe!” roepen. Deze hele setting doet me denken aan onze dagen in Glacier National Park, waar we door telescopen en verrekijkers van anderen mochten en konden kijken naar de spelende beren op de bergwand vlakbij onze camping.
Wanneer we verder fietsen richting huis zegt Carlijn, “Mam, dit is nou gaaf om op de blog te zetten.” Dus bij deze….
