Tweede Paasdag in Nederland, wat gaan we doen? Nee, niet naar de meubelboulevard, ons huis staat al vol. Naar de autodealers dan? Nee, we hebben al 2 auto’s. Blijft er nog een populaire bestemming over: de dierentuin. En niet zomaar een dierentuin, deze ligt bij ons om de hoek!
Vorige maand werd bekend dat Apenheul de burenkaart weer in ere ging herstellen. Voor een prijs lager dan een gewoon entreekaartje kan je als inwoner van ons mooie dorp een seizoenkaart kopen. Da’s nou leuk! Zaterdagmiddag ben ik er heen gefietst en zonder dat de dames er weet van hadden, heb ik 5 kaarten gehaald.
Sanders plan voor vandaag was een stukje hardlopen met zijn broer in Utrecht, dus het was Ladies Day in huize B. Na de lunch stelde ik voor om de eendjes te gaan voeren in Park Berg en Bos ;). Onze heerlijke naïeve dochters zien totaal niet dat ik mijn hele tas meeneem, fototoestel, zonnebril, alles. “Leuk!”, roepen ze, en vragen of ze ook weer bij de jonge zwijntjes mogen kijken.
Aan het eind van de vijver kan je linksaf naar de speelweide, maar rechtsaf ga je naar Apenheul. “Heee jongens, zullen we daar heen gaan?”. “Maham, we zijn geen jo……, wat zei je?”. Zoals verwacht hebben de dames daar geen probleem mee, juichend nemen ze het nieuws in zich op dat ze tot 22 oktober hier, als ze willen, elke dag heen kunnen!!!
Na de gorilla’s, die overigens met z’n tienen een eiland van een hectare hebben, lopen we verder naar de berberapen. Daar trilt mijn telefoon, SMS van Sander, hij heeft de halve marathon 1 uur 42 minuten en 15 seconden gelopen!!! Dat is idioot snel, 12,4 km per uur. Op dat moment schuifelden wij met minder dan 2 km per uur door Apenheul. Maar als ineens de kinderen beginnen te rennen, kan dat maar één ding betekenen: speeltuin!
Niet veel later belt Sander met het bericht dat hij al in de trein zit en dat hij iets na 5 aan zal komen bij ‘ons’ station. OK, dat loopt heel soepel daar in Utrecht. De dames smeken om nog één keer van de glijbaan af te mogen, maar daarna moeten we écht naar huis. Het park gaat trouwens toch ook zo dicht. Vraag me af hoe ze dat voor elkaar krijgen, iedereen eruit, er liepen nog heel veel mensen rond een kwartier voor sluitingstijd.
Het is wel heel prettig om gewoon naar huis te kunnen lopen, geen files en zo. Thuis stappen we gelijk in de auto om Sander op te halen. Wij, en hij, hoeven niet eens te wachten, hij komt net aanlopen (lees: strompelen). Wat een timing!
Thuis laat hij lekker het bad vollopen met Kneipp badolie Jeneverbes, want volgens het flesje “verlicht dat vermoeide en stijve spieren na lichamelijke inspanning”. Ik stort mij op het avondeten en de kinderen storten neer voor de tv.
Na zo’n dag heb je behoefte aan een paar vrije dagen…
