Keukens kijken

Nu volgt het bewijs dat reclame maken toch wel degelijk helpt. Want ondanks dat minstens de helft van de reclamefolders rechtstreeks in de oudpapierbak verdwijnt, kom je toch af en toe wat leuks tegen. Zoals laatst, toen de folder van keukencentrum Paul Roescher bij ons op de mat viel. En daar had ik nog nooit van gehoord, laat staan dat ik in die hoek van de stad was geweest. Meteen op de voorkant staat een mooie strakke keuken (Duitse TOP KWALITEIT) voor onder de €4000 en de wervende tekst: "Paul Roescher houdt niet van zwammen, maar van vlammen. Dus geen loze bla-bla verhalen met cadeautjes en hoge kortingen, maar gewoon vlammen voordeel." Dat spreekt me aan, de showroom is enorm, 6000 m² met meer dan 500 opstellingen van keukens, badkamers en open haarden. Daar moet ik heen!

Maar het is donderdag, eerst even pumpen, body pump wel te verstaan, een uurtje flink de spieren aan het werk zetten. De les begint om 9 uur, gelijk nadat ik de dames naar school heb gebracht, fiets ik door naar de Pellikaan of All Sport zoals wij het nog steeds noemen of 'the gym'. Ik heb mijn sportkleren al aan en ook mijn sporthorloge met hartmeter om, voor de gein zet ik 'm aan als ik bij huis wegfiets. Als ik bij de gym aankom, heb ik al 200 KCal verbrand! Maar het is dan ook 6 km fietsen in totaal, met Sophie achterop op een oerhollandse zware stalen Batavusfiets. Na het sporten, lekker koffie gedronken met Sophie, tenminste zij vindt koffie heel lekker ruiken, maar krijgt het natuurlijk nog niet. Voor haar heb ik warme chocolademelk. Lekker even opwarmen, het was fris vanochtend. Daarna weer de dames van school halen en terug naar huis fietsen, opnieuw 6 km...

Om 10 voor 1 mogen we weer naar school, deze keer pakken we de auto, zodat ik makkelijk naar de keukenshowroom kan. De folder heeft niets teveel gezegd, wat een grote keukenboer! De keukens zijn op prijsniveau bij elkaar gezet, natuurlijk vind ik mijn favoriete keuken bij de hoek €15000 tot €65000... Maar het grote nadeel vond ik dat ze geen prijslijsten bij de keukens hadden staan. De keukenmeneer probeert dat goed te praten, door te zeggen dat dat soms mensen afschrikt of soms mensen dan er voorbij lopen omdat hij onder hun budget is. Want soms zit er een hele dure spoelbak in of mega duur inbouwapparatuur. Ja, maar de klant is toch niet achtelijk? Je kan toch best specificeren hoe duur de apparaten zijn en het blad per m² en de kastjes? Nee mevrouw, dat kunt U met een verkopen bespreken.

OK, dan moeten we maar een afspraak maken. Op woensdagochtend kan ik terecht, we zullen zien. 100 Meter naar rechts, aan dezelfde weg zit nog een keukenboer. En niet zomaar één, een Siematic Keukenstudio, een aparte hoek in opnieuw een megagrote zaak, Voortman Keukens. Ik word zo langzamerhand tureluurs van al die opstellingen, werkbladen, kranen, fornuizen, vaatwassers, kastdeuren en ga zo maar door. Maar wat zie ik daar? Een spoelbak met niet alleen een kraan, maar ook met een losse handdouche. Een handdouche! Zo'n megahandig ding, wat we ook in onze Amerikaanse keuken hadden. Ik loop waarschijnlijk zo juichend rond, dat ik de aandacht trek van een verkoopster. Zij vertelt dat ze boeken vol heeft met die dingen, maar dat ze blij is voor mij dat ik zo blij ben. Na een kort praatje blijkt dat zij uit Florida komt en onze gezamelijk Amerika-ervaring schept een band. Ook heeft ze geweldige ideeën, denkt actief mee en raadt bepaalde materialen af of juist aan.

Inmiddels is het echter alweer half 3 en moet ik bijna op pad om de dames van school te halen. Ze ziet dat ik een kladblok bij me heb met daarop de maten van de keuken. "Zal ik die even kopieren en dan wat ideetjes uitwerken?", stelt ze voor. Nou, graag! Ik vertel wat we willen uitgeven, welke dingen we écht in de keuken willen hebben en wat we wel en niet mooi vinden. Morgenochtend om 9 uur sta ik bij haar op de stoep, spannend!