Ten eerste bleef net als bij de trap de rug van het zeil met lijm e.d. achter op de ondervloer. En er was niet één laag triplex als ondervloer, tuurlijk niet, zeg maar nee, dan krijg je er twee. Maar wat meer verontrustend was, was de grijzige laag die ertussen zat. Sander vertrouwt het gelijk niet en ik bel onze bouwkundig adviseur, a.k.a. mijn vader. "Tja, dat klinkt erg veel als asbest, maar dat is niet erg, gewoon nat spuiten, mondkapjes voor en snel weghalen die troep." En dat doen we, Sander gaat met de koevoet aan de slag en ik stop alles in vuilniszakken en voer het af naar buiten. Wat een rotzooi.
Maar gelukkig is de overloop leeg als ik om iets voor 12 de kinderen ophaal van school. Sophie heeft weer eens mazzel en is gelijk uit school met haar vriendinnetje Kim mee. We halen haar om 3 uur op en daarna fietsen we gelijk de stad in om schoolreisproviand te halen voor Carlijn. We zijn trouwens vaak in de stad te vinden deze week, maandag ben ik met Sophie naar het postkantoor gefietst om Thom's beer te versturen. Hij was 'm nl. vergeten na het feestje op zondag en Sophie was heel bezorgd dat Thom nu niet zou kunnen slapen. Maar ze heeft goed voor Thom's beer gezorgd, 's nachts heeft hij bij haar geslapen en overdag stond hij in de kamer, zodat hij niet alleen zou zijn :-). Dinsdag had ik een tussenuur, tussen overblijfjuf zijn en creacircuitjuf zijn en zijn we naar Subway gefietst, mmm, half a footlong chicken bacon ranch. In een flits was ik even in Amerika.
's Ochtends bij het ontbijt, Carlijn heeft er zin in!
Donderdag was de dag van het schoolreisje voor groep 3 en 4. Vier klassen met 7- en 8-jarigen stuiteren over het schoolplein. Allemaal vergelijken ze hun buit, hoeveel snoep heb jij mee? Ik heb chips!!! Helaas staat één van de bussen in de file en moeten de kinderen 3 kwartier wachten in hun lokaal. Maar dat gaat wonderbaarlijk goed, vooral ook omdat ze zien dat het buiten hoost van de regen. Om kwart over 9 staan de bussen voor en Carlijn's klas is de laatste klas die buiten komt. Een mevrouw staat bij de deur koppen te tellen en precies tussen Carlijn en haar vriendinnetje laat ze haar hand zakken en zegt dat de bus vol is en stuurt Carlijn met de laatste 6 kinderen met hun juf naar een klein bestelbusje. He, potverdorie, Carlijn heeft zich zo verheugd op de busrit, speciaal afgesproken naast wie ze gaat zitten en nu dit. Alles moet snel, snel, snel, de juffen lijken gestresst door het tijdverlies en Carlijn loopt verloren achter haar juf aan.Op dat moment was ik erg blij dat ik had gewacht en grijp in, sta even versteld van mijn eigen assertiviteit, en neem niet genoegen met de oplossing die de juffen aandragen. Ze willen Carlijn op de voorstoel naast de chauffeur laten zitten. OK, als je een busfanaat bent, is dat natuurlijk de mooiste plek, maar Carlijn wil gewoon bij haar vriendinnetjes zitten. Ook lijkt me die plek nou niet echt de veiligste. De tranen stromen inmiddels over haar wangen, dit is toch geen leuk begin van de schoolreis? Dan gaat juf kijken waar het nieuwe jongetje van het AZC zit, die nog geen Nederlands spreekt. En waar zit die? Naast het vriendinnetje van Carlijn... Gelukkig wil hij ruilen en gaat Carlijn uiteindelijk toch nog met een big smile op pad.
De schoolreis gaat naar De Spelerij in Dieren, 'de wonderlijkste speel- en ontdekplek van Nederland. Carlijn had op de website al bekeken wat er zoal te doen was en het zag er erg leuk uit. Om alles vast te leggen, had ze onze oude digitale camera mee, dat vond ze megastoer, zo in een tasje aan haar riem.
Voor lunch mogen ze hun eigen broodjes bakken, Carlijn heeft er wel 3 op en allemaal met hagelslag. Op de website van school stonden heel veel foto's en één daarvan laat mooi zien hoe dat ging. Om 3 uur waren ze weer veilig terug en het busbedrijf had voor de terugreis een extra grote bus geregeld, zodat niemand meer apart in een klein busje hoefde. Want zeg nou zelf, de helft van het plezier van een schoolreisje is de busreis.
Terwijl Carlijn dus de hele dag weg was van school was ik er niet weg te slaan. Nadat we de kinderen hebben uitgezwaaid, mogen we terug het gebouw in voor een cursus TSO. Je vraagt je vooraf af of dat wel nodig is, om moeders les te gaan geven hoe ze een uurtje wat kinderen moeten opvangen, maar blijkbaar is er een markt voor. De cursus is nl. 3 ochtenden van 9 tot half 12 en we hebben zelfs huiswerk meegekregen. Ach ja, slechter zal je er niet van worden en ik geef toe, bij sommige kinderen heb je af en toe wel de gedachte van, dit is toch wel een lastiger typetje dan ik gewend ben. Hoe red ik me hier nu weer uit... Na de cursus mag ik gelijk door naar het lokaal van Myrthe om daar overblijfjuf te zijn, pas na énen ben ik weer thuis.
Het weekend is er één van vele eerste keren. Op zaterdag neemt Sander Myrthe en Carlijn mee de stad in naar de markt. De dames willen hun pinpas mee... en gebruiken hem voor de eerste keer! Allebei hebben ze oorbellen gekocht en kunnen niet wachten tot hun bankafschrift komt, waarop staat dat ze gepind hebben. Ik had Sophie meegenomen naar de gym, ik had zo'n spierpijn van een bodypumpklas van donderdagavond, dat ik dacht dat een uurtje spinning wel goed zou voelen. NOT!!! Wel verbrand ik flink wat calorieën, altijd prettig. 's Middags wandelen we naar Park Berg en Bos, even de kinderen uitlaten. De zon schijnt, voetbal mee, heerlijk en Sophie doet voor het eerst de monkey bars. Ik weet niet eens de juiste term in het Nederlands, maar Sophie is erg trots en doet het daarna nog tig keer!!!
Zondagochtend blijft onze vaste sportochtend en zeker als we naar buiten kijken, komen we niet eens in de verleiding om iets anders te gaan doen, het is hondeweer. Ik heb geen zin in een klas en stap naast Sander op de loopband, maar ga niet zoals hij rennen, maar zet de band op een helling en loop 20 minuten, daarna is de elliptische machine aan de beurt. Sanders hardloopritme is een goede en zorgt dat ik flink opwarm. Maar daarna komt het echte werk, de roeimachine, daar ga je pas echt van zweten. Binnen 25 minuten roei ik 5 km, een record. Ook Sander is goed bezig, hij loopt voor het eerst 10 km achter elkaar op de loopband.
Klaar voor vandaag, we gaan zwemmen met de dames. Na het zwemmen hebben we altijd ontzettende honger, er gaat zo een heel brood doorheen. Sophie is zelfs in een avontuurlijke bui en ontdekt dat gebakken ei best lekker is. De rest van de dag zijn we 'rundum Hause', gisteren hebben we al het gereedschap uit het huis gehaald en gelijk de garage in- en opgeruimd, vandaag is het rustdag. Wasje draaien, tomatensoepje maken, GFT-bak vullen met de 2 maanden geleden gekapte conifeer (nog 2 legingen en dan zijn alle takken weg!) foccacia bakken. Na het avondeten lopen we een rondje door de wijk, Sophie gaat mee op de fiets en Carlijn pakt de step. Myrthe blijft thuis, vindt het af en toe heerlijk even alleen thuis zijn.
Tijdens de wandeling komen we bovenop een heuveltje uit met wel 6 paadjes naar beneden, welke nemen we? "Deze!", roept Sophie en zonder na te denken zet ze af en vliegt gelijk omlaag. Door de snelheid krijgt ze haar voeten niet op de trappers, waardoor ze niet achteruit kan trappen, haar handrem is niet sterk genoeg. Haar fietsje stuitert over de boomstronken en stenen, o o, en binnen 5 seconden ligt ze languit op de grond. Brullen, ze heeft een schaafwond op haar voorhoofd, haar neus bloedt, haar handen doen pijn en haar kleren zitten onder de prut. Gelukkig heb ik een zakdoekje bij me, maar als ze haar eigen bloed daarop ziet, gaat ze nog harder brullen. Uiteindelijk krijgen we haar rustig met de belofte dat ze zometeen nog lekker even in bad mag, alleen ze wil even niet fietsend naar huis, dus Carlijn pakt het kleine fietsje en Sophie gaat op de step.
Eind goed, al goed.
