dinsdag 4 september 2007

Dag 15 (12/8): Naar Glacier National Park

We hebben geen haast vanochtend, want we zijn vlakbij Glacier National Park, onze eindbestemming deze dag, d.w.z. 180 miles. Volgens Het Boek pakken we een stukje van The Great Plains mee richting de rand van de Rocky Mountains. Maar eerst moeten we weer op Highway 89 zien te komen. De Tomtom wil ons vrijwel het hele stuk over Interstate 15 laten rijden, maar dat willen we niet, dus kiezen we voor de optie 'kortste route'. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Al bij het eerste kruispunt moeten we een woonwijk in en niet één van de fijnste. De weg wordt al slechter totdat we bij een grindpad staan met de snelweg ernaast, maar geen oprit. We zijn nu met onze eigen auto, al was het een gehuurde 4X4 Jeep geweest, zoals we in Utah hadden tijdens de Spring Break-trip, waren we waarschijnlijk wel doorgereden. Nu gaan we terug en komen m.b.v. ons eigen richtinggevoel weer op een gewone geasfalteerde weg terecht. Na een stukje op de I-15 mogen we eraf en rijden we door het 'prachtige' Vaughn. Waarom willen mensen hier wonen? Het is plat, er is niks en het is niet echt mooi. Waarschijnlijk missen wij iets... Maar daarover later.

We krijgen honger, maar zoals ik al zei, er is hier niks behalve soms wat agrarische activiteit, en al helemaal niet voorzieningen voor toeristen. Pas na 50 miles komen we in Choteau, waar we picknicktafels zien. Dit is tegelijk ook een museumcomplex en schijnbaar zijn hier dinosaurusfossielen gevonden, want anders zet je niet zo'n megadino buiten. Het is echter zondag, er is geen kip op de weg en alles is gesloten. Wel kunnen we eindelijk even de krant inkijken, die we hebben meegenomen uit het hotel in Great Falls en daar lezen we over alle wildfires die in deze regio woeden. Ook staat er een informatiebord bij de picknicktafels en daar zien we dat de weg aan de zuidkant van Glacier NP gesloten is vanwege de bosbranden. Verder is te lezen dat er 3 brandweermannen helemaal uit New York zijn gekomen om te leren hoe men hier in Montana zo'n brand aanpakt. Die Newyorkse mannen hebben vast een cursus PR gehad voordat ze hier kwamen, want deze quote staat in het bericht: "In New York City, we're a little behind the curve, but we're catching up quick," en "They know all the tricks, but we're learning them." Ja ja...

Na Choteau rolt de weg over de heuvels naar Blackfeet Nation. Tijdens de 19de eeuw controleerden de Blackfeet Indianen dit buffalo-rijke gebied ten oosten van de Rocky Mountains. Browning is het hart van Blackfeet Nation, er is een Blackfeet Community College, Blackfeet Nation Store, Blackfeet Heritage Center... Het ziet er iig zeer bedrijvig doch arm uit. Zoals gebruikelijk hebben we weer geen foto's gemaakt tijdens deze reisdag, dus heb ik wat foto's van het internet gehaald. Nu zal ik uitleggen wat ik bedoelde met "wij missen iets" en waarom we terug moeten naar deze plek. Wat wij dus helemaal niet gezien hebben, zijn de geweldige bergen op de achtergrond. En achteraf kunnen we zeggen dat we in een soort waas hebben gereden, een rookwaas. Eigenlijk was er geen horizon die dag en was de lucht geheel beige/oranje-achtig. Zo zie je op de foto rechts de afslag, die wij hebben genomen richting St. Mary en ook dit beeld herkennen wij niet. I wanna go back!!! Dit is ontzettend balen, maar ja, je kan ook het positieve ervan inzien, de droogte van dit jaar en de daaruit voortgekomen bosbranden zijn ook uniek...

Na Browning merken we dat we gaan stijgen, we gaan de bergen weer in en slingeren richting St. Mary, waar de Oostingang van het park is. Eindelijk lukt het om vanuit de auto, want waarom zou je stoppen?, een foto van een toegangbord van een Nationaal Park te maken. Bij elk park stond er nl. wel een groep mensen bij te poseren, in de Rockies een groep Girl Scouts, Bij Yellowstone Harley-rijders, bij Teton was ik in shock omdat we gingen kamperen in bear country... Ook kan je 'n beetje zien hoe heiig (komt door de spellingscontrole heen, dus het is een woord) het was. We rijden naar het Visitor Center om te informeren naar de verschillende campings. Een ranger noemt de meest populaire op en één naam komt me bekend voor, Many Glacier. Dit is de naam van het hotel, maar ook van de camping en het is een gebied, waar veel dagwandelingen beginnen én waar je grote kans hebt om wildlife (lees: beren) tegen te komen. Dáár gaan we heen!

Om bij de camping te komen, moeten we het park weer uit, een stukje naar het noorden rijden over Highway 89 en vervolgens weer naar het westen het park in. Ook nu blijkt weer dat onze tent best groot en vooral lang is. We moeten flink zoeken om een plek te vinden waar hij past, maar het lukt en we hebben weer een geweldig plekje. Vlakbij de toiletten, wat heel handig is als je kampeert met een 'net'-zindelijke peuter, of doet ze dat vele plassen vooral om mama te plagen? Ook hebben we een beerveilige voedselkast vlakbij, want dit is echt bear-country. Je mag je eten e.d. trouwens ook, net als in de andere parken, in je auto opbergen en daar zijn we inmiddels zo aan gewend, dat we niet anders meer weten. Langs de camping loopt een prachtig riviertje, de Swiftcurrent, die schreeuwt om steentjes gooien. Vanwege de aanhoudende droogte is het helaas niet toegestaan om te BBQ-en op deze camping, dat is ontzettend balen, want we hebben een heerlijk varkenshaasje in de supercooler.

Op weg naar de camping hadden we gezien dat het Many Glacier-hotel prachtig aan een meer lag en na het avondeten besluiten we om daar even naartoe te lopen. We zijn nog niet eens halverwege, wanneer we ons realiseren dat het misschien beter is om even de auto te halen, het begint nl. al iets te schemeren en we moeten over een 'drukke' weg lopen. Terwijl ik naar de camping terugsnel, blijft Sander met de dames wachten bij een bijzonder drukke parkeerplaats. Waarom zijn al die mensen hier? Blijkt dat dat een topplek is om beren te spotten. Rangers en vrijwilligers staan met grote telescopen gericht op de bergwand en iedereen mag kijken. Zodra ik de parkeerplaats oprij, komen Myrthe en Carlijn mij tegemoet rennen en roepen dat ze beren hebben gezien! HUH?! Helaas heb ik minder geluk en rijden we door naar het hotel. Dit hotel uit 1915 is gebouwd in de Zwitserse Chalet stijl en we hadden in de Glacierkrant gelezen dat er een Swiss Lounge was. Onze mond begint al te wateren bij de gedachte aan Zwitserse kaasfondue morgenavond, maar helaas het enige wat zgn. Zwitsers is op het menu is de kaas op de burgers. Dan gaan we maar wat foto's nemen vanaf het terras aan de waterkant van Swiftcurrent Lake. De wind komt vanuit het westen, waar ook bosbranden woeden, weliswaar buiten het park, maar het resultaat is in het park te merken. Gelukkig wordt voorspeld dat de wind vanaf morgen gaat afnemen en ook gaat draaien naar het noorden, dus hopelijk verbetert het uitzicht. Voor nu zijn we enigzins teleurgesteld, want dit is niet wat we verwacht hadden, vooral niet nadat we zo'n enorme reis hebben gemaakt om hier te komen. We gaan terug naar de tent, maar voordat we daarheen rijden, halen we nog een bakkie troost bij de winkel, die aan het Swiftcurrent Motel vastzit, wat weer tegen de camping aanligt. Ideaal, scheelt ons weer water koken en troep opruimen, want we hebben gezien dat de beren in de buurt zijn en we willen ze niet te dicht bij onze tent!!!

Milesstand: 3684