Mijn moeder kreeg prompt last van flashbacks toen ze door ons huis liep. Het stucwerk in de gang en overloop zat in mijn opa en oma's oude huis. En het behang wat tevoorschijn is gekomen in Sophie's toekomstige kamer hadden zij vroeger ook in hun ouderlijk huis. Nu was dat ook een huis uit de jaren '30 en toendertijd was er natuurlijk niet zoveel keuze. Maar Sophie vindt het ook erg mooi en ze zei vandaag zelfs dat ze het wilde houden. Ze voelt zich trouwens al helemaal thuis in haar kamer. Wat ze vooral heel leuk vindt, is naar buiten kijken.
Boven gaat het behang er veel makkelijker af dan beneden, er zit dan ook in 2 van de drie kamers geen jute op de muur. Echter bij één muur gaat het iets té gemakkelijk, het halve stucwerk gaat mee. De laatste stukken behang halen we eraf met het wonderapparaat. We hebben 'm nog een dagje, maar we moeten nog één slaapkamer, de onze en daar zit weer het fijne jute wat we ook beneden hadden op de muur. Ook is één wand behangen met prachtig jaren '70 bruin bladerenbehang. Het kan écht alleen maar mooier worden.
Het wonderapparaat
Wat trouwens ook heel fijn was vandaag was dat 'we' kijkers kregen voor ons huis. Huh? Jawel, de huisbaas belde dat voor het eerst dit jaar mensen wilden komen kijken bij ons huis, wat uiteindelijk ook gewoon te koop staat. Dat kwam natuurlijk helemaal niet uit, maar ja, je kan het ook niet maken om een rommelhuis achter te laten. En af en toe het huis eens goed opruimen is niet slecht. De bezichtiging was om kwart voor 12 vanochtend, maar ik was er toch niet, want ik was aan het stomen en krabben... Als laatste nog even een foto van een inbouwkast in de woonkamer, ook zo mooi...
