Het is al half 2 als we weer terug bij huis zijn. De dames verdwijnen naar boven, lekker spelen en Sander en ik 'wolven' nog wat boterhammen naar binnen. Sporten maakt erg hongerig. Het is vandaag prachtig weer en we besluiten om op pad te gaan. In een boekje over de Veluwe zien we dat het bij Kootwijk wemelt van de wandelingen en daar rijden we in een kwartiertje naartoe. Ook hier is het mooi. Bij Kootwijk ligt het Kootwijkerzand, het grootste stuifzandgebied van Europa. Maar eerst moeten we een stukje door een zeer afwisselend bos.
En over lekker modderige paadjes...
Na een half uurtje komen we bij de enorme zandbak aan. OK, nu geloven we wel dat dit het grootste levende stuifzand, de grootste woestijn, van West-Europa is. De dames gaan meteen los, joelend rennen ze de zandduinen op en af en zoeken alle paadjes op. Na een poosje zien we een uitkijktoren en natuurlijk moet die beklommen worden. Als we daar bovenop staan, zien we in de verte de kathedraal van Radio Kootwijk liggen met zijn hoge zendpalen ernaast.
Ook bij dit Staatbosbeheergebied liepen andere mensen rond, maar lang niet zoveel als bij Het Leesten, waar we vorige maand waren. Dus deze houden we erin. Er lopen in dit gebied zeer veel gemarkeerde wandelingen, er valt nog veel te ontdekken. En als je ziet hoe goed Sophie meeloopt tegenwoordig, komt dat helemaal goed. Als je af en toe maar even een pauze inlast met iets lekkers...
Op de weg terug naar de auto zijn de dames vooral gefocust op wat er allemaal op de grond ligt. Elke paddestoel wordt gezien en bewonderd. Maar juist de allergrootste groep missen we allemaal, m.u.v. Carlijn. Zij roept ineens: STOP!
