Hadden we gisteren een mannetjes-moose op de camping, vandaag lopen er 2 vrouwtjes te grazen. Hun dieet bestaat voornamelijk uit de lage struikjes, die je op de foto kunt zien.We moeten opnieuw de tent inpakken vandaag, maar gelukkig staat er een korte route op het programma. We hoeven 'maar' 87 miles te rijden, want Grand Teton en Yellowstone liggen vrijwel aan elkaar vast. Echter, in alle reisgidsen lees je dat je in het hoogseizoen vroeg aan moet komen bij de campings in Nationale Parken, dus dat we zo dichtbij zitten, komt goed uit. Het plan is om gelijk bij de eerste camping te informeren waar plaatsen vrij zijn. Omdat de campings en hotels in Yellowstone geëxploiteerd worden door een semi-commercieel bedrijf, Xanterra genaamd, hebben ze hier een heus reserveringssysteem en kunnen ze precies zien waar plaatsen vrij zijn. En dat is wel zo handig in zo'n groot park met 11 campings.
De eerste camping, die we proberen bij Grant Village is vol, de meneer van de receptie vertelt dat dit een superzomer is, ze zitten qua bezoekersaantal dit jaar al 10% boven vorig jaar, wat een recordjaar was. Lekker is dat, is er dan ergens een plek voor ons? We willen hier 4 nachten blijven en de enige camping die beschikbaar is, is Bridge Bay Campground. We'll take it! Als we aankomen bij onze plek lijkt het alsof we naast familie Flodder zijn geplaatst. Twee gammele tenten, oude aanhanger, overal stoelen, 3 tafels en een enorme berg hout. Maar goed, de bewoners zijn er niet, dus we zullen zien of onze bedenkingen uitkomen... Verder zijn we tevreden met onze plek, alle ruimte, aan de rand van de camping grensend aan het bos, ideaal voor hout sprokkelen.
De tent staat snel en we gaan op pad naar het Visitor Center bij Fishing Bridge. Hier halen we Junior Ranger-programs voor Myrthe en Carlijn. Ze worden al prijziger, waren ze in de Rockies gratis en in Teton $1, hier moeten we $3 per stuk betalen. Maar aangezien we hier een paar dagen blijven, gaan ze er nu voor. Die Rangerbadge zal er komen. Het Visitor Center ligt aan Lake Yellowstone en dit is een schitterend meer. Het is het grootste meer in Noord Amerika boven de 7000 foot (zgn. high elevation), met 141 miles kustlijn. Myrthe en Carlijn hebben al snel hun schoenen uit en testen het water en we zijn zeer verbaasd als Sophie snel volgt. Een paar maanden geleden tijdens een stranddag aan de Long Island Sound wilde ze absoluut niet met blote voeten in het zand. Nu is ze in no time drijfnat. Maar ze hebben alledrie lol!
Terug bij de camping storten Myrthe en Carlijn zich op het Junior Ranger-boek. Ze hebben allebei een verschillende versie, passend bij hun leeftijd en afhankelijk van je leeftijd moet je een X-aantal pagina's invullen. Ze moeten er allebei tenminste 4 doen plus de achterpagina en ze moeten een rangerprogram bijwonen. Dat komt goed uit, want in het amphitheater bij de camping komt vanavond een ranger (gepensioneerde leraar uit Virginia) vertellen over de bizon. Weliswaar pas om 9 uur, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben dan tenminste tijd genoeg om te eten, af te wassen (clean campsite, want ook hier geldt: BE BEAR AWARE, a fed bear is a dead bear!!!) en een kampvuur te maken.
Voor het kampvuur moet hout gehaald worden en dat kan je natuurlijk kopen, maar het is veel leuker om het zelf in het bos te zoeken. Dus gewapend met de favoriete tool van iedere kampeerder, de Swiss army knife, verdwijnen Sander, Myrthe en Carlijn het bos in om een kwartiertje later triomfantelijk terug te keren met armen vol hout! Zoom in op Carlijn's gezicht: stoer! En het hout brandt ook goed.Het valt ons trouwens op dat het flink waait hier, ook als er geen wolkje aan de lucht is, maar we zitten natuurlijk op flinke hoogte (2357 meter). We zagen/voelden daardoor de storm niet echt aankomen, die ons er zelfs toe dwong om de luifel af te breken. We kwamen net terug van het ranger program, opnieuw weer veel geleerd deze avond, toen het lichtjes begon te regenen. Het waaide wel, maar dat deed het de hele dag al. De buren waren inmiddels 'thuis'gekomen en jawel, familie Flodder, maar dan 2 stellen... Ze hadden een megavuur gestookt en één van de dames had een enorme partytent opgezet. Hun plek hadden ze tenslotte afgebakend met tuinfakkels. Gezellig. En ineens begint het te waaien, niet normaal, we kijken elkaar aan en zeggen tegelijk: weg met die luifel. Inmiddels is het 10 uur 's avonds, hartstikke donker, overal zie je kampvuren oplaaien en figuren heen en weer rennen om alles bij elkaar te houden. Sander begint haringen los te trekken en ik ga maar gewoon op het doek zitten, knappe storm die mij wegwaait... De dames zitten in de tent en vinden het niet leuk, de buren hangen alle vier aan de stokken van de partytent, want die is natuurlijk helemaal niet op stormvastheid getest. Je maakt nog wat mee. Zo snel als de storm kwam, gaat hij ook weer liggen en kunnen we naar bed. De luifel hebben we hierna niet meer opgezet, pas na 10 dagen mocht hij weer uit de zak.
Milesstand: 3043
