Naast de camping is een jachthaven(tje) en Sander was gisteravond met de dames er naartoe gelopen en gezien dat ze daar bootjes verhuren. En niet alleen roeiboten, maar ook motorboten! Maar eerst doen we het rustig aan. We slapen uit, wat heel goed gaat hier, want je brandt niet veel te vroeg je bed uit. De nachten zijn fris, om 7 uur 's ochtends is het 4°C. Het waait weer vandaag, maar we gaan gewoon, als je hier niet gaat, ga je nergens. Iedereen krijgt een zwemvest en met de Amerikaanse claimcultuur moet het wel veilig zijn...
De dames zijn eerst nog een beetje huiverig over het hele idee, varen in een rubberbootje op een rustig meertje in Zweden ok, maar dit is toch iets van een ander kaliber. Er zit een fikse motor op met 50 PK, dus het kan snel gaan. Om te beginnen krijgt Sander een praatje te horen over hoe de motor werkt en wat te doen als hij uitvalt. We zijn niet de enigen, die een bootje huren, dus we moeten even op onze beurt wachten voordat we aan boord mogen. Sander begint met sturen, de boot heeft een echt stuur en gashendel, je hoeft dus niet bij de motor te zitten. Het eerste stukje, de haven uit, moet je zachtjes aan, de zgn. no-wake-zone, en verder mag je helaas nergens aanleggen en niet verder dan een bep. eiland varen middenin het meer. Maar er blijft genoeg meer over om op te varen.
Natuurlijk gaan we gelijk los zodra we de haven uit zijn. Even de motor uittesten. Aan deze kant van het meer lijkt het wel veel meer te waaien dan aan de andere kant. Sophie wil natuurlijk ook sturen en hier kan het. Ze wil nl. ook dolgraag sturen in de auto, maar dat is iets te 
gevaarlijk. Alleen stuurt ze erg abrupt en snel, links-rechts-links-rechts en dat vindt de motor niet zo leuk. Wie wil overnemen? Het vraagt wat overtuigingskracht, maar uiteindelijk zit Myrthe achter het stuur. En daar blijft ze zitten voor het komende half uur: varen is toch wel erg leuk. We zien een pelikaan overvliegen en zwaaien naar de mensen langs de strand bij het Visitor Center.
Ook Carlijn wil het nu wel proberen en vindt het gelijk erg leuk. Was Myrthe meer een relaxte kapitein, Carlijn wil speed en Sander helpt haar met het maken van een donut.OK, dan kan ik niet achterblijven en test het vermogen van de motor ook even, maar daar is geen foto van (iedereen had
zijn/haar beide handen nodig om de boot vast te grijpen...) In de verte komen imposante wolken opzetten en we zitten inmiddels al bijna 2 uur in de boot, tijd om terug te gaan. Opnieuw zijn er flinke golven vlakbij de haven en we stuiteren over het water. Gelukkig zijn er 'need help'-kussens aan boord voor onze bottoms. Maar al snel zijn we weer terug in de haven en dobberen naar de steiger.Bij de haven zit naast de botenverhuurtoko en de rangerstation, een winkeltje en daar halen we wat lekkers voor de late lunch. Ook zie ik een bijl en Sander een lintzaag en die worden natuurlijk gekocht. Nu zijn we echt 'in business' voor het hout sprokkelen vanavond. En als we toch bezig zijn, kan ik net zo goed die mooie beker meenemen en natuurlijk grijpen Myrthe en Carlijn dit moment aan om twee mooie parkspeldjes te scoren. De rest van de dag besteden we met huishoudelijke klusjes. Na 12 dagen moet er nodig een was gedraaid worden en in hetzelfde gebouw zitten de douches, dus daar gaan we gelijk heen. Sander kan in z'n ééntje naar de herenkant en ik krijg 3 dames mee. Gelukkig zijn het gewone douches, zonder muntjesgezeur en kan Myrthe in haar ééntje in een hokje. Als we allemaal klaar zijn, is de wasmachine ook klaar, handig zo'n Amerikaanse wasmachine die in 35 minuten klaar is. Of het schoon is, is een tweede. Alles gaat de droger in en ondertussen halen we avondeten. De General Stores worden gerund door hetzelfde bedrijf dat ook de campings en hotels runt en het lijkt erop dat zij hun medewerkers óf van over de halve wereld halen, dit zijn meestal de jongeren óf bij de AARP. Voor de derde keer reken ik wijn af bij dezelfde gepensioneerde, zeker de 70 gepasseerde oudere heer en elke keer wil hij mijn rijbewijs zien. Ik ben toch echt al bijna 15 jaar de 21 gepasseerd... Hij wil zelfs de wijn niet aan Carlijn meegeven toen ik zei dat zij die papieren zak wel kon dragen. Nee, nee, als je het niet mag drinken, mag je het ook zéker niet dragen. Inmiddels is de droger klaar en kunnen terug naar de tent, alles is weer fris en fruitig. O, vergeet ik nog dat ik bij de souvenierafdeling een geweldige Yellowstone-pyjamabroek heb gekocht met beren erop die geweldig past bij mijn berennachthemd uit Banff. Het staat zó charmant, zegt Sander, maar het slaapt zoveel lekker dan met die ellendige lakenzak in mijn slaapzak.
Bij de camping aangekomen moet er weer hout gesprokkeld worden, deze keer gaat Sophie ook mee en komt heel stoer het bos uitlopen met 2 takken (van elk 30 cm.) in haar handen. Zo'n kampvuur is erg prettig, het koelt flink af 's avonds en al die knapperend kampvuren overal op het veld geeft de camping een rustiek sfeertje, ook al is er plaats voor 400 tenten, caravans en campers. Verder is er weer genoeg te zien, ditmaal niet de buren, maar een geweldige storm aan de overkant van het meer. Het flitst en dondert daar en het is een geweldig schouwspel, vooral omdat het aan die kant van het meer blijft. Helaas ontstond er door die storm een bosbrand, die dagenlang heeft gewoed. De oost-ingang van het park is diverse keren dicht gegaan en er is 29 square miles ( of 17000 acres) bos verloren gegaan. En ik heb het even opgezocht, maar 1 acre is 40468.6 m², dus dat is veel!!! Wij hebben er verder geen last van gehad, we zagen alleen de imposante rookwolken later. Wij hebben meer 'last' van Myrthe en Carlijn, die hun Junior Ranger-boeken klaar hebben en niet kunnen wachten tot we naar het Visitor Center gaan om hun badge te scoren. "Wanneer gaan we nouououou?" Maar dat gaan we morgen doen, onder andere...
