Altijd blijven lachen

Gisteren heb ik zo ongeveer de hele middag aan de telefoon gezeten met T-Mobile. Zeer, ik herhaal, zeer frustrerend. Eén tip, neem nooit, maar dan ook nooit een mobiel abonnement bij T-Mobile. THEY SUCK, BIG TIME!!!! Ze weten aan de voorkant niet, wat ze er aan de achterkant uitsturen. En ik was een hele trouwe klant, was al bij T-Mobile toen ze nog BEN heetten in 1999. Echter, toen wij naar Amerika verhuisden, begon de ellende. Mijn schriftelijke opzegging kon niet verwerkt worden, omdat het telefoonnummer en het gebruikte postadres niet overeen kwamen. Echter de brief die deze boodschap bevatte, was wel naar dat postadres gestuurd... OK, dan sturen we een nieuwe brief. Inmiddels waren er natuurlijk al wat maandjes voorbij gegaan, ik had ondertussen mijn arm gebroken en een spit gehad. Altijd lekker. T-Mobile bleef geld afschrijven en vanuit het buitenland zijn ze telefonisch niet te bereiken, want 0800- of 0900-nummers. Heerlijk. Uiteindelijk is het na een jaar opgelost en dacht ik van T-Mobile af te zijn.

Dacht ik, want begin dit jaar werd er ineens geld van onze Nederlandse rekening afgeschreven. Terwijl wij dus nog in Amerika woonden en ik de telefoon al ruim 2 jaar niet meer gebruikt had, dat kon niet eens... Ook had ik nergens voor getekend. Natuurlijk duurde het een paar weken voordat ik erachter kwam, ik gebruikte die rekening alleen om bestellingen voor verjaardagen, jubilea en andere hoogtijdagen in NL mee te betalen. Gelukkig kon het geld teruggestort worden en werd T-Mobile geblokkeerd, ze konden niets meer van mijn rekening afhalen, werd mij verteld. NOT, de volgende maand gebeurde het weer. Nu zat ik er bovenop en kreeg te horen dat de blokkering niet helemaal goed was doorgevoerd. Maar dat dat nu wél gedaan was. Fingers crossed...

En inderdaad, ik hoorde er niets meer van. Onze rekening lieten ze met rust. Klaar, dacht ik. NOT. Afgelopen woensdag, daags nadat we bij De Hypotheker de hypotheek-offerte hadden getekend voor de aankoop van onze 'in een zeer gewilde wijk liggende, barstensvol authentieke details zittende, ruime' huis, belde mijn moeder. Op hun adres, ons postadres tijdens onze jaren in de USA, was een brief aangekomen van een incassobureau. Ze had 'm geopend en ik werd in gebreke gesteld door T-Mobile, er zou een schuld openstaan en ik moet voor 30 september het indrukwekkende bedrag van €71,33 overmaken. Nou, toen gingen er wel wat krachttermen door de woonkamer. En het gaat me helemaal niet om het geld, maar wel omdat ik net die ochtend in de krant dit gelezen had: 'Geen hypotheken meer voor mensen met een BKR codering'.

Da's lekker, wij zagen onze waarborgsom al als sneeuw voor de zon verdwijnen. Slapeloze nacht gehad... De volgende ochtend belde ik het incassobureau, gelukkig kreeg ik een zeer begrijpende man aan de lijn en hij beloofde contact op te nemen met T-Mobile en na te gaan hoe het zat. Als ik binnen een week niets zou horen, dan zou de kwestie opgelost zijn. Natuurlijk kan ik niet een week wachten, dus belde ik gistermiddag op en kreeg te horen dat 'mijn vordering' in hun computer op '0' stond. Dat wil zeggen, niet inbaar... Huh, niet inbaar? T-Mobile maakt er een zootje van, stuurt mij rare brieven, haalt geld van mijn rekening af en bezorgt mij slapeloze nachten en 'this is it?'. Dacht het niet. In principe is het wel opgelost, maar hoe zit het dan met een eventuele BKR-notering? Daarvoor moet ik T-Mobile zelf bellen.

Nou, pak maar een boek, schenk een kop thee in en stal je kinderen voor de tv, want dit kan even duren. Gelukkig is de klantenservice gratis te bereiken, maar toch, 48 minuten later en zowel de algemene klantenservice als de afdeling abonnementen weten niet hoe dit zo heeft kunnen gebeuren. Mijn mobiele nummer van toen is niet eens meer gelinkt aan mijn naam. Pas als ze mijn oude postcode en huisnummer invoeren, komt mijn naam tevoorschijn. Volgens het meisje van de Abonnementen zou de '0' van het incassobureau ook een '0' voor T-Mobile moeten betekenen, maar de enige afdeling die daar nog meer over kan vertellen, is de afdeling 'Incasso'. En daar kan ze me niet naartoe doorverbinden. Nee, dat is niet gratis, zij hebben een 06-nummer en hele irritante wachtmuziek.

Maar goed, ik ben nu 'on a mission', ik ga door tot het uiterste. Na 38 minuten heb ik eindelijk een echt persoon aan de lijn. Ook zij begrijpt echt niet hoe dit zo heeft kunnen gebeuren, maar ach mevrouw, het is nu toch opgelost? En dan krijgt ze 'm echt van voren. Hoe halen ze het in hun hoofd zo laconiek te doen over het inschakelen van een incassobureau, mij in gebreke te stellen over iets, wat niet eens klopt? Ik ben niet in gebreke, zij zijn ons waarschijnlijk nog geld schuldig. En als wij straks de hypotheek niet rondkrijgen, dan kunnen zij een fikse claim tegemoet zien. Want dan gaat het niet meer over €70, maar om een heel, heel, heel veel meer euro's.

Als ik enigzins uitgestoomd ben en me ervan heb verzekerd, dat T-Mobile niets meer van mij wil, vraag ik hoe het zit met het BKR en of ik daar door dit geintje sta geregistreerd. "O, maar daar kan je heel makkelijk achter komen", zegt de incasso-mevrouw. "Je hoeft alleen maar een mailtje te sturen naar ....." en ze noemt een impelsimpel email-adres. "Maar dat had de klantenservice U ook wel kunnen vertellen". En dan breekt mijn klomp. Zit ik GVD ruim anderhalf uur naar muzak te luisteren en moet ik tig keer mijn verhaal aan steeds weer andere mensen uitleggen en met een simpel mailtje kom ik achter het meest belangrijke?

Nou, dan heb je wel behoefte aan wat om te lachen. Allereerst gaan we heel lekker eten, de dames gaan redelijk op tijd naar bed en om 10 over 9 zitten we klaar voor één van onze meest favoriete programma's ooit: TopGear van de BBC. En of het komt door de dag die ik had gehad of omdat die 3 mannen gewoon vreselijk grappig zijn, ik heb de tranen in mijn ogen gelachen. Alledrie kregen ze 1000 pond om een auto te kopen, die volgens hen een goede politie-auto zou kunnen zijn. Verder kregen ze nog wat om de auto's op te pimpen en daarna moesten ze een paar 'challenges' doen. Kijk en geniet!

Deel 1:


Deel 2:


Deel 3: