Pam is er niet, maar wij wel en we zijn keurig op tijd. Na een uur flink zweten, stap ik onder de douche en doe het eens lekker rustig aan. De kinderen zitten in de 'child care' en hebben het daar ontzettend naar hun zin, het gaat zelfs zover dat er altijd flink gekreund en gesteund wordt als ik op de bel druk. "Oooo mam, ben je er al?!" Ik ben klaar met sporten, nu mag Carlijn beginnen. We steken Route 9 over naar de campus van Marist College. Op de zwemles is het erg rustig, ze krijgt les samen met één jongetje van één leraar. Na 10 minuten komt de één van de coaches naar Carlijn's leraar en Carlijn wordt in een andere groep geplaatst. Ik weet niet wat er met haar is gebeurd sinds ze deze tweede sessie is begonnen, maar ze doet het zo goed. Als ik later vraag waarom ze bij de andere groep moest, zei ze: "ik was gewoon te goed..."
Na de lunch rijden we naar de 'mall', de dames hebben een afspraak bij de kapper. De parkeerplaats is behoorlijk vol en ik vind een plekje tegenover een imponerend grote auto, onze toch niet echt kleine auto valt erbij in het niet. Het is volgens mij een Chevrolet Tahoe, een volstrekt nutteloos grote auto, behalve voor 3 weken in het jaar als je gaat kamperen. Tijdens onze roadtrip vorig jaar hebben we diverse malen gezien, dat zo'n joekel van een auto toch wel heel handig is. Al je spullen kunnen zonder problemen erin en als het moet, kan je er zelfs in slapen, wat we ook 
gezien hebben, dat mensen dat deden. Toch vraag ik me af hoe lang deze grote auto's nog betaalbaar zijn. Nu hier de benzineprijs flink blijft stijgen, staan mensen in tranen bij de pomp. Zo'n Tahoe rijdt 1 op 6 in de stad, dat is toch eigenlijk niet goed te praten.
Om 2 uur moeten we bij Kristen zijn, Myrthe gaat als eerste zitten, daarna neemt Sophie plaats in de stoel en Carlijn sluit het rijtje af. Verderop in de zaak gilt een jongetje zijn longen uit zijn lijf, maar onze dames genieten van dat gefrunnik aan hun hoofd. Sophie's haar wordt zelfs in model gefohnd met een krulborstel en het zit prachtig. Op één of andere manier zit Myrthe's haar direct na een bezoek aan de kapper altijd wat vreemd, maar over een weekje zal het prima zijn.
Tja en wat doe je als je toch in de 'mall' bent met 3 meiden, dan loop je even een rondje. Afgelopen vrijdag had Sander een paar Teva's gezien bij DSW, maar natuurlijk niet meegenomen. En dat moet je niet doen in Amerika, als je iets ziet, moet je het meenemen. Want nu was zijn maat er niet meer. Daarvoor in de plaats heb ik coole Merrells meegenomen, echter toen ik ze thuis even beter bekeek, ontdekte ik dat er 2 linkerschoenen in de doos zaten. No fun! Nu mag ik weer terug naar mijn favoriete schoenenwinkel, wat een straf.Op vrijdag had ik wel de ongelofelijk goedkope nep Crocs meegenomen bij DSW, lichtgroene voor Myrthe, paarse voor Carlijn en roze voor Sophie. Ik had vorig jaar al heel veel kinderen ermee zien lopen en ze zijn erg makkelijk aan en uit te trekken. En OK, ze zijn niet de meest prachtige schoenen, maar Sophie heeft ze niet meer uitgedaan sinds vrijdagmiddag, behalve voor het slapen. Erg comfi dus. Echte Crocs kosten hier $29,95, maar voor deze neppers betaalde ik $8. En sinds vanmiddag ben ik ook in het trotse bezit van een paar roze 'Crocs'. Maar ik zweer bij deze dat ik ze niet buitenshuis zal dragen.
Toen we thuiskwamen van de 'mall' stond er een bericht van Sander op het antwoordapparaat. Hij staat op het Rode Plein! Moskou blijkt een hele gezellige stad, hij had zelfs ergens een Hoegaarden gedronken, er waren veel mensen op straat en Ik ben niet jaloers, ik ben niet jaloers, ik ben niet... Deze foto stuurde hij via zijn telefoon.
