Carlijn is 'Star of the Week' en dinsdag heeft ze haar favorite knuffel Koe meegenomen en vandaag is het de bedoeling dat ze iets trakteert en dat ze foto's meeneemt. En Carlijn heeft nog wensen ook. Er is nl. een babyfoto van haar waar ze in de box 'zit' met koe naast haar, ze is daar ongeveer 1½ maand en ze zijn even groot. Onze fotocollectie uit het pre-digitale tijdperk zit echter beneden in een doos, gelukkig wel op chronologische volgorde. Echter, als ik vanochtend trots mijn vondsten laat zien, waaronder haar geboortekaartje, is Carlijn wat teleurgesteld, klasgenoten hadden meer foto's, zei ze. Ik beloof dat ik nog wat vakantiefoto's uitprint en ze naar school kom brengen en Carlijn is weer blij.
Het is vandaag Sophie's laatste schooldag en vanaf 11 uur wordt er ijs geserveerd in de 'Fellowship Hall', ouders zijn welkom. Opnieuw geen tijd om naar All Sport te gaan dus, maar van een rustige ochtend komt het ook niet. Carlijn gaat trakteren en samen hebben we daarvoor ontbijtkoek bedacht. Hiervoor moet ik naar Adams, daar was ik dinsdag nog, maar toen wist ik nog niet van het trakteren. Gelukkig heb ik laatst een nieuwe radiozender Star 93.3 ontdekt, die het autorijden erg veraangenaamd. Vooral als ze achter elkaar Queen's Bohemian Rapsody en Golden Earring's Twilight Zone draaien.
Thuisgekomen is het eindelijk tijd voor mijn ontbijt en stap ik onder de douche. Daarna ga ik op zoek naar vakantiefoto's voor Carlijn om uit te printen, ze wilde er zowiezo één van de Grand Canyon en ik kies er nog 3 van vorig jaar, ons topjaar qua vakanties, Yellowstone, Mount Rushmore en Monument Valley. Op alle foto's staat Carlijn, dus volgens mij vindt ze dit wel goed. Carlijn begint nl. de laatste tijd een behoorlijke eigen wil te ontwikkelen, ze is niet meer zo meegaand... en kan soms erg mopperen. Ook pak ik 2 dozen Droste chocola, die ik laatst bij the Dutch Store heb besteld, in voor Sophie's juffen en schrijf 2 'Thank you'-kaartjes. Ook snij ik alvast 2 ontbijtkoeken, presenteer ze op een schaal en pak ze in in alufolie.
Het is alweer tijd om naar Sophie's school te gaan. De ouders moeten even wachten in de gang, maar om klokslag 11 uur komen de kinderen breed lachend en keurig in een rij de klas uitlopen. Zoals gewoonlijk zwaait Sophie uitgebreid naar mij en tijdens de wandeling naar de grote zaal blijft ze achterom kijken naar mij en zorgt voor opstoppingen in de rij. Maar ze heeft haar grote vriendin Eliza vlak bij zich en samen hebben ze veel lol. In de zaal mogen de kinderen naar hun ouders toe en samen lopen we naar de tafel, waar het ijs gehaald kan worden. Maar het ijs is voor de kinderen..., er is water voor de ouders. Op de foto links zit Eliza naast Sophie en boven hen zitten v.l.n.r. Jalene, Adam, Adaiah en MacKenzie, die trouwens deze zomer verhuist naar Australia, waar haar moeder vandaan komt.
Als het ijsje op is, brengt Sophie de cadeautjes naar haar juffen en geeft ze allebei een dikke knuffel. Sophie heeft natuurlijk totaal geen benul van wat er allemaal gaat veranderen binnenkort, maar wij des te meer. En ik vraag me af, dat als ik bij het afscheid van een school waar Sophie maar zo kort op gezeten heeft al de tranen voel opkomen, hoe het dan straks bij Myrthe en Carlijn's school zal gaan. En wat helemaal apart is, toen we uit Nijmegen vertrokken na ruim 7 jaar, heb ik geen traan gelaten. Ik was alleen maar blij en 'excited' over de verhuizing. Niet dat ik niet uitkijk naar teruggaan naar Nederland en alle spannende dingen die weer op onze weg komen, maar hier weggaan is absoluut NO FUN!
Op de terugweg rij ik langs school en geef de foto's en de ontbijtkoek aan Carlijn. De foto's kunnen Carlijn's goedkeuring wegdragen, gelukkig. Koffietijd en samen met Sophie pak ik haar tas uit. Er zit een fotoboekje in van het afgelopen schooljaar en allerlei kunstwerken. Ik probeer Walter te bellen, hij wordt 34 vandaag. Helaas neemt hij niet op, voice mail. Hij is waarschijnlijk gewoon aan het werk, hangt ergens boven Europa in de lucht. Net als Sander trouwens, by the way, toevallig he, dat hij net nu in NL is, en op zaterdag het EK2008 begint. Nu moet ik volgende week in mijn ééntje naar de tv zitten roepen. Maar ik heb gehoord dat bij een Ierse Pub hier het EK wordt gevolgd op een groot scherm, misschien moeten we daar maar heen. De eerste wedstrijd maandag tegen Italia is tenslotte een regelrechte topper.Het is opnieuw een prachtige dag hier in de Hudson Valley en het is bijzonder gezellig bij de speeltuin van school. Terwijl de kinderen spelen, zitten elke dag minstens 6 moeders te beppen aan een picknicktafel en dat is werkelijk 'priceless'. Het is al kwart voor 5 als we naar huis lopen en dan te bedenken dat we om half 7 daar weer verwacht worden voor de 'art show'. Er wacht ons een niet zo'n leuke verrassing als we het pad oplopen, een raampje van de garagedeur is ingegooid. De steen ligt op de vloer, tjonge jonge, wie doet nou zoiets? Toevallig belt Sander net, hij is op weg van het vliegveld in Dusseldorf naar Nederland en heeft een Seat Leon onder zo'n kont, die maar tot 173 km per uur gaat... Moet je nou voor zoiets de politie bellen, het is gewoon vandalisme tenslotte. Maar ik bel de huisbaas en zeg dat ik er wel een stuk plastic voor plak. Ze zegt toe om iets te regelen, maar ik durf een wedje te leggen, dat als wij straks in juli weggaan dat het raampje nog niet gerepareerd is. Dit is wat Sophie erover zei: "I think it's someone bad who did this".
Na het avondeten lopen we om half 7 naar school, Myrthe heeft haast, de muziekvoorstellingen zijn al begonnen. Maar we zijn op tijd voor de dansvoorstelling waarin diverse vriendinnetjes meedoen, waaronder Antonia, de grootse op het podium met haar arm omhoog. Daarna is een korte pauze en gaan wij op zoek naar de kunstwerken van Myrthe en Carlijn. Myrthe's masker hangt in een vitrine in de gang en ik heb er geen foto van gemaakt, foei. Dat werd mij later op de avond niet in dank afgenomen, want ik heb Carlijn's dingen wel gefotografeerd. Natuurlijk denkt ze niet aan de art show van laatst toen we speciaal naar Hyde Park zijn gereden en ik tientallen foto's heb gemaakt. Dat werk hangt ook in de gang.Daarna gaan we op zoek naar Carlijn's stukken. Haar schilderwerk, Sunny sunset, hangt in de gang en 2 kleiwerkjes hangen/liggen in de sportzaal. Vol trots laat ze alles zien.
We komen Antonia en haar moeder Cornelia tegen in de sportzaal en zij is de eerste die ziet dat ik een nieuwe bril opheb. En ze vindt 'm erg mooi, maar zij is dan ook Duits en zij houden van aparte brillen. Mijn bril heeft nl. een 'burgundy red' frame, niet echt een safe keuze dus. Maar wel cool en hij zit erg lekker. Samen met mijn nieuwe zonnebril op sterkte ben ik weer klaar voor een paar jaar. Uit de cafeteria/toneelzaal klinkt weer muziek en Myrthe wil kijken of ze vriendinnetjes ziet. Na een paar kinderen hebben we het wel gezien, hoe vaak kan je 'Ode_to_joy' horen? We gaan naar huis, maar om van het schoolterrein af te komen, moeten we langs de speeltuin lopen en daar zijn we nog niet geweest vandaag... Het is al ver voorbij 8 uur als we weglopen. Thuis zie ik op het antwoordapparaat dat de koper van de Subaru 3 keer gebeld heeft, hij heeft 't geld in huis en wil langskomen. Morgen dan maar, ik bel terug en hij komt om 12 uur.
Carlijn en Sophie gaan in bad, Myrthe neemt een douche en ze gaan lekker rustig naar bed. Volgens mij zijn ze 'n beetje moe, net als ik trouwens. Morgen lekker sporten, goh, nooit gedacht dat ik dat zou zeggen...
