donderdag 26 juni 2008

Time to say goodbye

Wie kent het liedje niet van Andrea Bocelli en Sarah Brightman, wel dat heb ik de hele dag in mijn hoofd: time to say goodbye... (kijk anders even hier: http://nl.youtube.com/watch?v=Sp0ccQVy1og)


















Laatste schooldag vandaag en wel meer dingen doen we voor het laatst. Laatste keer naar school fietsen, laatste keer spelen na school, laatste keer kneiterhard de heuvel af fietsen op weg terug naar huis. Gelukkig zijn Myrthe en Carlijn niet verdrietig over dit einde, het lijkt wel of ik er het meeste moeite mee heb. Wat ook meewerkt aan hun opperbeste stemming is dat ze allebei een prachtig overgangsrapport hebben, waar bij Myrthe geen enkele B meer opstaat, alleen maar A's en A+'s. Ook Carlijn heeft het geweldig gedaan met alleen maar 3's en 4's, wat in New York State-taal betekent dat ze 'on or above average' zit.



Om kwart over 12 zijn we thuis, ik heb van iedereen afscheid kunnen nemen en het is klaar, afgerond. Het was alleen wel een goed idee van mezelf, dat ik mijn nieuwe coole filmsterren zonnebril ophad, daar kon ik een beetje achter schuilen. De foto is trouwens door Sophie gemaakt, zo ziet zij mij dus altijd. Dat kinderen niet vaker klagen over een stijve nek van het omhoog kijken...=)

We eten onze lunch en Myrthe maakt zich klaar voor de pool party van Antonia. Gisteravond hadden we bij de Target een hele gave grote roze bal gekocht als cadeautje, maar die valt zo in de smaak hier dat ik vanochtend nog even op pad moest voor een nieuw cadeau. Bij TJ Maxx ben ik geslaagd voor een mooi fotolijstje en tijdens Field Day heb ik een paar hele mooie foto's gemaakt van hun vriendinnenclubje, dus we printen de mooiste uit en voila, een prachtig cadeau. Antonia was er heel blij mee.

Maar nu wil Carlijn dat ook aan haar vriendin geven morgen, dus als ik thuiskom van Myrthe wegbrengen, mogen we weer op pad voor een paar extra fotolijstjes. Maar lang leve de Dollar Store!!! Om 6 uur mag ik Myrthe weer ophalen en moet ik de trotse maar verbaasde Duitse familie feliciteren met hun overwinning op Turkije. Want hun team had totaal niet goed gespeeld, zeiden ze, maar ja, wel gewonnen en daar draait het uiteindelijk om in het voetbal. Wie zei dat ook weer, dat voetbal een spel is tussen 2x 11 spelers en een bal en uiteindelijk winnen de Duitsers?























Na 3 kwartier bij Amtonia in de achtertuin krijg ik Myrthe eindelijk zover dat ze mee naar huis gaat, waar Sander al begonnen is met de voorbereidingen voor het avondeten. Het brood zit in de oven, de BBQ warmt voor en de salade is gesneden. Kijk, dat is nog eens thuiskomen! We eten buiten op het deck een waar koningsmaal met eerst garnalen en wilde zalm als hoofdgerecht. Heerlijk, lekker Boursin op brood, wat hier trouwens schandalig duur is ($6,99), maar o zo lekker. Je zult zien dat als we straks weer in NL zijn en het in overvloed verkrijgbaar is, je er niet meer zo van geniet. Myrthe mist de hele maaltijd, ze heeft zoveel gegeten (lees: gesnoept) dat ze buikpijn heeft en even op bed is gaan liggen. Als ik na een kwartiertje bij haar ga kijken, ligt ze volledig voor Pampus met haar hoofd bovenop een Harry Potter-boek.























Na het eten gaan Carlijn en Sophie met hun volle buik nog even lekker springen op de trampoline. Je zult er maar zin in hebben. Ik word zelfs met een nuchtere maag al misselijk op dat ding, maar op één of andere manier werkt het anders bij kinderen. Alhoewel, na een poosje liggen ze samen languit op hun rug naar boven te staren en verwikkelt in diepe gesprekken, tenminste het is voornamelijk Sophie die enorm aan het kletsen is. Daarna is het tijd voor bad. De badkamer is naast Myrthe's kamer en zelfs daarvan wordt ze niet wakker. Ik denk dat we haar maar lekker moeten laten liggen, is ook wel eens goed een lange nacht doorhalen.